เบื่อ.. กับเรื่องเล็กๆที่ความเข้าใจผิดทำให้กลายเป็นเรื่องใหญ่

วันนี้

ขอสารภาพตรงๆว่า..

ข้าพเจ้าทะเลาะกับพ่อมา!!

เพราะอะไรน่ะหรอ

พ่อเรามาบอกเราว่าเดี๋ยบวเตรียมอ่านหนังสือได้แล้ว เราก็บอกว่าขอคุยก่อนแปปนึง [คือคุยเสร็จจะไปอ่านหนังสือ]

จู่ๆลมร้ายก็พัดมา พ่อก็หาว่า..

'อ่านหนังสือกับคุยกับเพื่อนมันคนละเรื่องกันไม่ใช่หรอ รำคาญพ่ออีกน่ะสิ แบบนี้พ่อคงไม่ต้องให้เล่นคอมหรอก ติดมาได้ไง นิสัยเสียแบบนี้ ฯลฯ'

ตอนฟังก็ยังอึ้งๆ แม่ก็คุยโทรศัพท์อยู่ หันมายังงงเลย

เจ็บมากเลย ไอคำว่า 'รำคาญ' กับ 'นิสัยเสีย' เนี่ย

ใช้อะไรผู้ออกมา!

เราไม่ได้รำคาญเลยนะ แค่ขอคุยก่อนแค่นั้นเอง

อย่าทำให้เรื่องเล็กๆเป็นเรื่องใหญ่สิ..

โหย

แต่ก็อย่างว่า เรานิสัยเสียจริงๆนะ

แต่เราไม่เคยใช้มันกับพ่อแม่แค่นั้นแหละ

ถ้าอยากให้เรานิสัยเสียจริง

เราจะร้ายกว่านี้

จะถามว่า นิสัยเสียของเราเป็นยังไงน่ะหรอ

ก็คือการด่าแบบไม่รู้จักกาลเทศะ

การพูดอะไรแบบไม่เคารพอย่างเช่นจะออกจากบ้านก็จะพูดว่า 'ไปไม่กลับ ฯ'

เรามันก็อย่างงี้แหละ

เห็นแก่ตัวด้วยไม่ใช่อะไร

ติดหยาบอีกนะ

คิดหรอ ว่าเราพูดหยาบไม่เป็น

คิดหรอ ว่าเราไม่เคยเห็นแก่ตัว

แล้วคิดหรอ.. ว่าเรารู้สึกยังไงกับการที่ต้องฝืนนิสัยร้ายๆแบบนี้อย่างยากลำบาก เพื่อไม่ให้แสดงมันออกมา!

คิดบ้างมั้ย!!

คำก็ด่า

2คำก็ด่า

ชมน่ะ.. เคยบ้างมั้ย

ให้กำลังใจน่ะ เคยบ้างมั้ย!!

วิทย์เต็ม14ได้7 ก็เอาแต่ซ้ำเติม ว่าเราไม่ตั้งใจเรียน เราปล่อยประละเลย

เออ..ดีสุดก็แค่นี้

'ต้องขยันอ่านหนังสือนะ'

เจ็บใจชะมัด..

'รำคาญ' งั้นหรอ..เหอะ

เราพูดตอนไหน.. ไอคำว่า 'รำคาญ' น่ะ..

อย่ามาว่าเปล่าๆเชียวนะ ถ้าเราระเบิดขึ้นมาเราก็ไม่รับประกันสิ่งที่จะออกจากปากเราไป

แน่นอน ถ้าอาจารย์ณียวรรณ ที่สอนวิชาภาษาไทย รู้ว่าเราพูดคำหยาบแบบหลุดลอกคราบออกไปล่ะก็.. คงไม่ต่างจากคำที่อาจารย์เตรียมด่าคนที่ใช้คำหยาบๆอย่างไม่เกรงใจใคร..

ไพร่ชาติ.. ญาติแพร่.. ปัญญาสถุล..

นี่แหละ คำของอาจารย์

มันก้องอยู่ในหัวเราเสมอมา เพื่อไม่ให้เราพูดคำหยาบ..

สักวัน คำนี้ จะถูกทำลายลง..

ด้วยน้ำมือของคนใกล้ตัว..

ดีนะ.. ที่เราเป็นคนที่ยังไม่คิดมากและวิตกกับเรื่องร้ายๆมากนัก

ส่วนใหญ่ปล่อยผ่านน่ะ

ถ้าเป็นแต่ก่อนอาจจะถึงขั้นฆ่าตัวตาย

เลยมาแล้วมั้งเนี่ย

สิ่งที่ลูกรู้

แต่พ่อกับแม่ แทบไม่เคยจะมีสิทธิ์รู้..

นั่นคือ..

บาปของลูก

ข้อเสียของลูก

ความเครียดของลูก

ความทุกข์ของลูก..

ลูกรู้ว่าการโกหกพ่อแม่คือบาป..

แต่ลูกทำไป.. เพราะไม่อยากให้พ่อแม่เป็นทุกข์..

เรื่องอ่านหนังสือก็เหมือนกัน..

ที่บอกว่าจะอ่าน แต่ขึ้นบ้านก็ไม่อ่านนั่งวาดรูป

แต่มาฟิตเอาตอนก่อนสอบจริงๆ

มาฝืนเอาเวลาตอนนั้นเพราะอะไรรู้มั้ย

เพราะลูกก็รักเป็น..

เพราะรักพ่อแม่ ไม่อยากให้เป็นห่วง..

นี่คือวิถีของเรา

ถามว่านี่คือความรักที่ถูกต้องจริงหรือ?

เราก็คงจะตอบว่า

มันเป็นวิธีของเรา ถ้าไม่รัก ก็ปล่อยเกรด จะไม่ห่วง ไม่หวังอะไรอีกแล้ว จะออกจากบ้าน ไปตายเอาดาบหน้า ก็ยังได้ ไม่ต้องมาถ่วงให้พ่อแม่เก็บกวาดสิ่งที่เราทำไม่ดีหรอก

รู้มั้ย..

บางสิ่งเราก็ทำเพื่อพ่อแม่..

ไม่ใช่ตัวเรา..

ถามว่าทำAnimetionไปเพื่ออะไร...

ก็ถ้าขายดี.. ก็จะส่งเงินมาให้น่ะสิ.. รอรับได้เลย ถ้าเราพร้อมจะทำงานนี้เมื่อไร

เราก็พร้อมจะฝืนร่างกายตัวเอง เป็นส่วนนึงของความฝันที่มุ่งหวังไว้

ยอมจะสลบคาโต๊ะทำงาน เพื่อร่างสตอรี่บอร์ดให้เสร็จ

ยอมตาบอด เพื่อจ้องหน้าคอมเพื่อเขียนเรื่องราวต่างๆลงเวิร์ด

ยอมอดทน ไม่ว่าจะดีรึร้าย ก็จะผ่านมันไปให้ได้..

อยากจะร้องไห้..

คิดไว้ขนาดนี้.. พยายามขนาดนี้..

คำพูดเพียงประโยคเดียวคือ 'รำคาญพ่อ' กับ 'เรานิสัยเสีย'

มันทำให้ความหวังมันแทบจะดับมอดไปเลยรู้มั้ย..

เราได้ยินอย่างนี้น่ะ

เรารู้สึกว่า ความหวังที่จะไปชิงทุนต่อญี่ปุ่น มันมอดไหม้เป็นผุยผงไปแล้วนะ

ไม่มีอะไรทดแทนมันได้แล้ว..

..เรื่องนี้

ขอโทษเพื่อนที่คุยด้วยไม่ได้ พ่อก็ไม่ได้..

ต้องโทษเราคนเดียวสินะ..

ไม่เอาไหน บ้าก็บ้า..

ถ้าเกิดวันๆหนึ่งเราหายไป

ไม่ต้องตกใจนะ

ถ้าทรายรู้ให้รีบโทรหาก่อนจะติดต่ออะไรไม่ได้..

ถ้าโทรไม่ติดสัก.. 1เดือน

ถ้าไม่คิดว่าเพราะเราลืมเปิดโทรศัพท์ก็คิดได้เลยนะ

ว่าเราถูกตัดขาดจากโลกภายนอกแล้ว

การจะเจอหน้ากันคงยาก

แต่จะพูดสิ่งที่ร้ายที่สุด

นั่นก็คือการที่เราจะคิดสั้นนั่นเอง..

ถ้าเหตุการณ์ที่ว่านั่นเกิดขึ้น..

เป็นไปได้..

ถ้าฝากข้อความบอกความรู้สึกให้คนๆนั้นรู้ก็ยังดี..

อย่างน้อยถ้าคิดสั้นจริงก็จะเขียนจดหมายลาไว้ด้วย

แต่

โอกาสเกิดน่ะ

ขอบอกว่ามีไม่ถึง5%

เพราะความตั้งใจครั้งใหม่เราก็เกิดขึ้นไปเสมอนะ..

'ข้าแข็งแกร่งอีกครั้ง ข้าทำได้'

นี่ก็คำพูดของเคอัสในแร็กนาร็อคภูติเทพวิบัติ ชอบประโยคนี้จริงๆ..

ยังไงก็จะสู้ต่อไปนะ..

รอก่อนเถอะ.. จะเก่งกว่าเธอให้ได้.. มาโทระ