(Fic-Osomatsu-san)Love with Devil?(Allichi)

ตอนที่ 4 : 3:ไม่เข้าใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 229
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    20 พ.ค. 61

------Osomatsu Part-------
หลังจากที่ร่างเล็กเดินจากผมไป รู้ตัวอีกทีผมก็นั่งเเช่น้ำมา 2 ชม.เเล้ว  ถึงมันจะหนาวก็เถอะ เเต่ตอนนี้มันก็ดีที่ทำให้ผมได้คิดถึงเรื่องอื่นๆบ้าง เพราะดูท่าผมจะเป็นหวัดเเล้วล่ะ

"โอ๊ยยย  หนาว! "

ผมพึมพำไประหว่างเดินกลับบ้าน อันที่จริงไม่คิดว่าตัวเองพร้อมจะเจอร่างเล็กหรอก เเต่บ้านก็เป็นที่พักพิงเดียวตอนนี้ ก็คงต้องกลับ...

"อ๊ะ! นั่นคารามัตสึนี่นา?"

ในตอนที่กำลังเดินไปถึงสะพาน ผมก็เจอกับน้องชายคนรองของผม นี่มันน่าจะดึกมากเเล้ว มาทำอะไรที่นี่น่ะ?

"oi~ คารามัตสึ!"

ผมพยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติเเล้ว โบกมือเรียกน้องชาย

"โอ้! มายบิ๊กบราเธอร์?  ทำไมถึงมาอยู่ตอนซันชายด์ร่วงหล่นไปเเล้วล่ะ มาทำอะไร?"

เหมือนเคย คารามัตสึเอ่ยถามผมด้วยสำเนียงขี้เก๊ก ปนอังกฤษ เเล้วไอซันชายด์อะไรนั่นอีก เเต่มันก็ดีที่ทำให้ผมไม่ต้องคิดถึงอย่างอื่น เพราะตอนนี้โดนคำพูดอิไต๊ทิ่มสมองจนคิดอะไรไม่ออกเเล้วล่ะ

"ไปปาจิงโกะมาน่ะ เเพ้ราบคาบเลย"

ผมเลือกที่จะไม่ตอบความจริงไป เพื่อให้คารามัตสึสบายใจด้วยเเหละ

ถึงผมจะบอกไปว่าคารามัตสึอาจเป็นคนที่อิจิมัตสึคาดหวัง เเละนั่นหมายถึงเป็นคนที่ผมต้องกำจัด เเต่ผมกลับไม่กลัวน้องชายคนนี้เลย

ก็เป็นได้เเค่น้องชายนี่นา

จะมาสู้อะไรกับผม

"เเบดลักค์ น่าดูเลยนะ บราเธอร์ เเต่ไม่เป็นไร เดี๋ยวจะใช้มายเพอร์เฟ็คบอดี้ปลอบเอ---"

"อิไต๊ๆๆๆๆ หยุดเลยนะ! คารามัตสึ"

"โอ้ โซซอรี่มายบราเธอร์"

อิไต๊มัตสึสลดลงเล็กน้อย เเต่ก็ยังคงความเจ็บอยู่ ความสามารถพิเศษสินะ

"อ่ะ! บิ๊กบราเธอร์ดูเหมือนนายจะไม่สบายนะ"

รู้ดีจริงๆ

"งั้นคาราจัง เเบกนี่จังกลับบ้านทีสิ~"

"โอ้ โซซอรี่ เเต่เเผ่นหลังนี้มีไว้ให้มายสวีทคิตตี้ เท่านั้นน่ะ บราเธอร์"

"ชอบอิจิมัตสึมากขนาดนั้นเลยเหรอ? คารามัตสึ"

"อ่ะ เเน่นอน มายเลิฟของฉันน่ะ มอบให้เหล่าบราเธอร์ผู้กระหายรักทุกคนอยู่เเล้--"

"รักอิจิมัตสึเหรอ? คารามัตสึ"
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
    Karamatsu  Part

"อ่ะ...อืม.."

ผมตอบคนตรงหน้าไป หลังจากที่น้ำเสียงดูจริงจังขึ้นมา  อยากรู้ไปทำไมล่ะ

"เเล้วคิดว่าอิจิมัตสึ จะชอบคาราจังเหรอ?"

ไม่หรอก...จริงๆเเล้ว อิจิมัตสึน่ะ น่าจะเกลียดผมมากกว่า
ดันไปก่อเรื่องไว้นี่นา....

ตอนมัธยมปลายปี 1 หรือก็คือตอนม.4 ผมกับอิจิมัตสึสนิทกันพอควรเลยล่ะ เรียกว่าไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด ผมในตอนนั้นน่ะ เป็นคนเลือดร้อน ชอบทะเลาะกับใครต่อใครไปทั่ว  เมื่อทุกครั้งที่ผมบาดเจ็บหรือไปทะเลาะกับใครมา ก็จะมีอิจิมัตสึนี่เเหละคอยให้ความช่วยเหลือกัน เเต่สุดท้ายผมก็ไปสร้างปัญหา
ที่ทำให้ความสัมพันธ์ของผมกับอิจิมัตสึ เป็นในปัจจุบันไงล่ะ

"คารามัตสึ-นี่ซัง"

ร่างเล็กเรียกผมด้วยเสียงเศร้าสร้อยเล็กน้อย นี่บาดเเผลของผมมันขนาดนั้นเลยหรอ?

ตอนนี้ผมอยู่ในห้องพยาบาลกับอิจิมัตสึ เพราะผมดันไปมีเรื่องชกต่อยกับพวกรุ่นพี่ม.5 เลยได้รับบาดเเผลกลับมาพอตัวเลยล่ะ

ส่วนเหตุผมที่ว่าเรื่องอะไรน่ะเหรอ ก็ไม่พ้นเรื่องของคนตัวเล็กตรงหน้าผมหรอก พวกม.5 เหมือนจะเเอบมองอิจิมัตสึบ่อยๆ เเถมผมยังไปได้ยินพวกมันคุยกันอย่างน่ารังเกียจเกี่ยวกับร่างกายของน้องผม ผมเลยอดไม่ได้ที่จะพุ่งเข้าไปเเล้วให้เท้าของผมมันทำงานเอง

สุดท้ายก็ได้เเผลกลับมา
รบกวนคนตรงหน้าอยู่นี่ไง

"พี่ช่วยเลิกมีเรื่องชกต่อยได้มั๊ย?"

ร่างเล็กเอ่ยออกมาเล็กน้อย ผมก็พอเข้าใจนะ เเต่อยากเเกล้งนิดหน่อย

"เเล้วทำไมต้องทำตามด้วยล่ะ?"

"เอ๊ะ..."

"ก็...ทำไมต้องเลิกชกต่อยเพื่อนายด้วยล่ะ? อิจิมัตสึ"

ก็เเค่อยากเเกล้งด้วยความหมั่นไส้ ตั้งหลายครั้งไม่มาห้าม ดันมาห้ามรอบที่ฉันต้องทำเพื่อปกป้องนาย
หงุดหงิดนิดหน่อยเเฮะ

"ก็...ผมไม่เข้าใจ ว่าทำไมพี่ต้องไปชกต่อยกับอิการาชินี่ซังด้วยน่ะ!"

อิการาชิ....ไอ้เจ้านั่นมันคนที่พูดถึงนายมากที่สุดเลยไม่ใช่เหรอ?

"ทำไม ถึงชกต่อยกับอิการาชิไม่ได้เหรอ? อิจิมัตสึ"

"ก็...ผมชอบ......อิการาชินี่ซังนี่นา..."

คำพูดของร่างเล็กเข้าสู่โสตประสาทของผมอย่างรวดเร็ว

อิจิมัตสึชอบอิการาชิ?
ชอบคนที่พูดถึงนายด้วยคำกล่าวน่าเกลียดเเบบนั้น

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรเเต่หงุดหงิดเป็นบ้า ทำไม....ถึงไม่เป็นผมกัน?

"คารามัตสึนี่ซัง?"

"ทำไม....ทำไมถึงต้องเป็นมันด้วยวะ!"

"!!!!"

ก่อนจะทันรู้สึกตัว ผมก็พลักร่างเล็กออกไปเต็มเเรง ทำให้ตอนนี้ไปนอนอยู่บนเตียงสีขาว

ผมคร่อมร่างเล็กไว้ เพื่อกันไม่ให้หนีสิ่งที่ผมจะพูด

"ทำไมนายต้องออกมาปกป้องมันกันล่ะ ทำไมนายต้องชอบไอคนพรรค์นั้นด้วยอิจิมัตสึ!"

"มันย่ำยีนายด้วยคำพูดนะ อิจิมัตสึ!!!  นายไม่รังเกลียดมันเลยเหรอ!!!"

"หรือว่านายไปนอนกับมันมาเเล้วล่ะ!"

"มันคงจะดีมากเลยสินะ นายถึงได้ออกหน้าปกป้องขนาดนี้น่ะ!!!"

"ฮ...ฮึก...พอ..พอเถอะนะ...คารามัตสึนี่ซั..."

"ไม่ต้องมาเรียกฉันว่าพี่!!! ครอบครัวฉันน่ะ ไม่มีคนเเบบนาย!!!!"

"!!!!"

"นายมันก็เเค่ขยะเท่านั้นเอง อิจิมัตสึ ขยะที่ตระกูลมัตสึโนะ ไม่ต้องการ!!"
สิ่งที่ได้เห็นจากคนตรงหน้าคือน้ำตา เเละหมัดที่เข้าสู่หน้าผม ก่อนที่ร่างนั้นจะวิ่งหนีออกจากห้องพยาบาลไป

เเละหลังจากนั้นทุกครั้งที่ผมพยายามจะเข้าใกล้อิจิมัตสึ ร่างเล็กก็จะออกห่างไปทุกครั้ง

ไม่รู้ว่าผมปล่อยให้เวลามันผ่านไปเท่าไหร่สำหรับคำขอโทษ เเต่ผมก็ยังอยากจะพูดกับน้องชายของผม อยากจะขอโทษทุกสิ่งทุกอย่าง
อยากจะขอร้องให้ช่วยมองกันบ้าง

"เเต่นี่จังไม่ยกให้นายหรอก"

"เอ๊ะ?"

เสียงของโอโซมัตสึทำให้ผมหลุดออกมาจากความภวังค์ได้ เเต่ก็พูดบางอย่างที่ผมไม่ค่อยเข้าใจ หรือผมจะหูเเว่วไปเอง

"ฉันไม่ยกอิจิมัตสึให้นายหรอกนะ!"

คราวนี้น้ำเสียงหนักเเน่นกว่าเดิม ทำให้ผมพอจะเข้าใจสิ่งที่อีกฝ่ายจะสื่อได้อย่างชัดเจน

"ก็นายน่ะ คือคนที่ทำให้อิจิมัตสึเป็นเเบบนี้นี่นา"

"นายรู้--"

"ว่าไปนั่น! คาราจังจะทำได้ยังไงกันล่ะ"

"เอ๊ะ?"

ไม่รู้ว่าผมตกใจเป็นครั้งที่เท่าไหร่เเล้ว เเต่สถานการณ์ตอนนี้มันอะไรกัน?

พี่ใหญ่รู้?  หรือ  ไม่รู้?
กำลังโดนปั่นหัวอยู่ชัดๆ....

"สรุปเเล้ว คาราจังจะไม่ให้นี่จังขี่หลังใช่มั๊ย?"

"โหดร้ายจังนร้า~  ลำเอียงจริงๆเลย~"

"อืม...ขอโทษนะ..."

"งั้นก็กลับบ้านกันเถอะนะ!   นี่จังง่วงจังเลย~"

โอโซมัตสึก็พาตัวผมกลับบ้านไปเเบบงงๆ?

เอ๊ะ?

- - - - - - - -  - - -  - - - - - -- - - - - -

Todomatsu part

ผมยืนอยู่บนชั้นสองของบ้าน ลมเย็นสบายพัดผ่านตัวผม มันก็ช่วยให้ผมใจเย็นลง เพราะเเค่นึกถึงเหตุการณ์นั้น มันก็ชวนหงุดหงิด

เสียงฝีเท้าดังขึ้นมาจากบันได คงมีคนกำลังขึ้นมา ผมไม่ได้ใส่ใจมากพอที่จะหันไปมองบุคคลตรงนั้น

จนสุดท้ายเสียงฝีเท้าก็มาหยุดข้างตัวผม ผมหันไปมองก่อนจะเจอกับคนที่เดินหนีผมไป

"โทโดมัตสึ"

ร่างเล็กตรงหน้าเรียกผม ด้วยน้ำเสียงเเปลกๆ มันเป็นน้ำเสียงที่รู้สึกผิด

อย่ามาเรียกชื่อผมด้วยความรู้สึกเเบบนั้นนะ

"ขอโทษที่เดินหนีออกมานะ"

คำพูดที่เบาบางจนเเทบจะลอยหายไปในอากาศ เเต่ก็ยังคงมีความรู้สึกเช่นเดิม

"เเล้วอิจิมัตสึนี่ซังไปไหนมาเหรอฮะ?"

ผมไม่รอให้อีกฝ่ายร้องไห้ หรือทำอะไรให้มันมากความหรอก เเค่อยากจะรู้ว่าจะโกหกกันไหม?

".....ไป...ไปเดินเล่น..."

"......"

ก็อย่างที่เห็น ร่างเล็กก็โกหกผม มันก็คงเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้จริงๆนั่นเเหละ เเต่อีกใจนึงผมก็อยากให้ร่างเล็กบอกความจริงมาเหมือนกัน

ถ้าคนถามไม่ใช่ผม บางทีร่างเล็กอาจจะบอกความจริงก็ได้

ก็เพราะผมเป็นคนขี้โกหกนี่นา

"ง..งั้นเหรอ...เเล้วได้อะไรมาบ้างล่ะ"

"......ของมันเเพง....เลยไม่ได้ซื้อ.."

"งั้นวันหลัง..ผมจะพาไปซื้อนะ"

"อืม...ขอบคุณ"

มันอาจจะเป็นโอกาสที่ผมควรโกรธร่างเล็ก เเต่ผมรู้ดีว่า ถ้าโกรธไป ยังไงผมก็เจ็บเองอยู่ดี

ก็มีเเต่ฝ่ายผมนี่..ที่คิดอะไรเกินกว่าน่ะ

ความเงียบปกคลุมบรรยากาศ จากลมที่พัดให้ผมใจเย็นเมื่อครู่ ตอนนี้ก็มีเพียงลมที่ทำให้ผมรู้สึกอึดอัดเพียงเท่านั้น
บางทีอาจจะเพราะร่างเล็กยังไม่เปิดใจให้ผมก็ได้ เลยทำให้เกิดเเต่ความอึดอัดเเบบนี้
 
ก่อนที่สายตาผมจะมองเห็นพี่ใหญ่สองคนกำลังเดินตรงมาทางบ้าน
'พึ่งกลับมาเหรอ?  ทำไมกลับกันมาดึกจัง?'
ผมที่กำลังสงสัยอยู่จนไม่ได้สนใจว่าตอนนี้ร่างเล็กตัวสั่นเอามากๆ
พอหันหน้าไปมองหา ร่างเล็กก็เดินเข้าไปในห้องนอนเเล้ว

ผมที่ไม่สามารถทราบได้ว่าอิจิมัตสึเป็นอะไร เลยได้เเต่เก็บความสงสัยนั้นไว้ในใจ จนกว่าจะถึงเวลาได้พูดมันออกไป

"ทำไมวันนี้มันมีเเต่อะไรเเปลกๆ..."






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

9 ความคิดเห็น

  1. #9 ThipSomphromthip (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2563 / 17:40
    จูชิมาครั้งเดียวเองงง😣
    #9
    0
  2. #8 alya_identityv (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 20:37

    แปลกมากของมากที่สุดเลยทำไมไรท์ไม่อัพแล้ววว

    #8
    0
  3. #6 meenakaewaline (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 21:36
    ไรท์ททททททททเค้าชอบคู่โอโซอิจิอ่ะ(บอกทำไม)เค้าจะรอไรท์อัพนะะะะะะะ
    #6
    1
    • #6-1 Soyakurikung(จากตอนที่ 4)
      20 พฤษภาคม 2561 / 13:08
      ขอบคุณที่รอนะคะ ทางนี้จะพยายามเขียนให้ดีที่สุดเหมือนกัน ที่จริงไรท์ก็ชอบคู่โอโซอิจิเหมือนกันค่ะ เเต่ก็ จุ๊ๆ ไว้นะคะ 5555
      #6-1