กลีบลำดวนชวนหอม (omegaverse) | nomin | จบบริบูรณ์

ตอนที่ 13 : ต้นดอกปีบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,331
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 216 ครั้ง
    1 มิ.ย. 62

กลีบลำดวนชวนหอม

๑๓.ต้นดอกปีบ

 

 

แม่น้ำเจ้าพระยาที่ไหลผ่านเรือนรับรองท้ายวังดูจะเป็นสถานที่ที่คุณชายมักชอบมานั่งร้อยพวงมาลัยเสมอ แม้นจะผ่านไปร่วมเดือนแล้วแต่หัวใจที่คะนึงหาคนรักยังคงอ้างว้างดังเช่นวันแรกที่มือคู่นั้นได้ปล่อยเขาไป

 

“ตายแล้วคุณชาย เข็มตำนิ้วจนเลือดออกแล้วนะเจ้าคะ”  สาวใช้ที่นั่งคัดกรองดอกมะลิใส่พานตื่นตระหนกเมื่อเห็นหยดเลือดสีแดงไหลซึมออกมา

 

“เราไม่เป็นอันใดหรอก เลิกทำตาโตเท่าไข่ห่านได้แล้ว”  คุณชายยิ้มขำ  “เราคงใจลอยไปหน่อย ขอไปเดินเล่นก่อนนะ เธอร้อยมาลัยต่อจากเราด้วยล่ะใกล้จะเสร็จแล้ว”

 

“เจ้าค่ะคุณชาย”

 

นภัศดลเดินทอดน่องไปตามสวนท้ายวังด้วยความเงียบงัน เสียงนกร้องบ่งบอกถึงความร่มรื่นในสวนได้เป็นอย่างดี กลิ่นหอมของดอกปีบชวนให้ใจลอยไปถึงบุคคลอันเป็นที่รัก จดหมายฉบับแรกถูกส่งมาถึงมือของเขา ข้อความภายในระบุว่าท่านชายเสด็จถึงอังกฤษอย่างปลอดภัย และกว่าที่จดหมายฉบับนี้จะส่งมาถึงพระนครคงผ่านไปเป็นเดือนเสียแล้ว

 

ท่านชายยังคงบอกอีกว่าที่นั่นอากาศหนาวหากได้อ้อมกอดจากเขาคงจะคลายไปได้บ้าง น้ำตาหยดแรกร่วงเผาะ ลงบนฝ่าแผ่นกระดาษ เมื่อสายตาอ่านถึงประโยคแห่งความหวังทั้งหมด เราจะรีบทำกิจธุระของท่านแม่ให้เสร็จ คุณชายรอเรานะครับเราจะกลับไปแต่งงานกับคุณชาย ดั่งคำมั่นสัญญาที่ท่านชายมอบให้โดยไม่รู้เลยว่าในอนาคตอันใกล้จะเกิดอะไรขึ้น

 

ยามสายลมพัดผ่านมันนำพากลิ่นดอกปีบที่แสนหวงแหนให้ลอยตามมาด้วย  “ท่านชายจะนึกถึงกลิ่นดอกลำดวนบ้างไหมนะ”  คำถามที่เขียนลงไปในกระดาษเพื่อส่งไปยังอังกฤษมีเพียงประโยคเดียวเท่านั้น คุณชายเพียงแค่อยากทราบว่าอีกฝ่ายยังรักกันดังเดิมหรือไม่ แต่กว่าจนหมายฉบับนี้ส่งไปถึงคงกินเวลาอีกนาน

 

ดวงตะวันส่องกลางศีรษะบ่งบอกถึงเวลาแห่งการรับประทานอาหาร เที่ยงนี้มีแต่ของโปรดของคุณชายเพราะหมู่นี้เขาแทบไม่แตะอาหารเลย คุณหญิงของวังเกรงว่าลูกชายจะตรอมใจแล้วป่วยหนัก เธอจึงลงมือเข้าครัวด้วยตัวเองและจัดสำรับคาวหวานชุดใหญ่ให้นภัศดล

 

“วันนี้มีแต่ของโปรดลูกเลยนะชายดล ทานเยอะ ๆ หมู่นี้ลูกผอมซูบไปเสียจนแม่อดห่วงไม่ได้”

 

“ลูกทานนะครับคุณแม่ แต่ทานทีไรก็เป็นอันต้องเอาออกเสียทุกครั้งไป”

 

“ลูกอาเจียนหรอกหรือ แม่ถึงว่าได้ยินเสียงแปลก ๆ ออกมาจากห้อง”

 

“พักนี้ลูกเวียนหัวแล้วก็อาเจียนครับคุณแม่ อยากทานแต่ของหมักของดอง ยิ่งผลไม้รสเปรี้ยวยิ่งอยากทานเข้าไปใหญ่”  คุณหญิงหันไปสบตากับแม่นมของลูกชายจึงลงความเห็นตรงกันโดยมิพูดอันใดออกมา  “หรือลูกต้องไปโรงหมอครับ”

 

“มิต้องหรอกจ้ะ ลูกทานเยอะ ๆ แล้วก็พักผ่อนให้มาก เลิกออกไปตากลมตอนกลางดึก ประเดี๋ยวอาการป่วยก็จะหายเอง”

 

คุณชายครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่ก่อนจะวางช้อนลง  “คุณแม่ครับ”

 

“ว่าไงจ๊ะ”

 

“ลูกว่าลูกกำลังจะมีเจ้าตัวเล็กให้ท่านชาย”  ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนบอกโดยที่ใบหน้านั้นเต็มไปด้วยความกังวล

 

“แม่ดูออกหรอกพ่อดล”

 

“คุณแม่ไม่ตกใจเลยหรือครับ ลูกเป็นชายนะครับจะไปท้องได้อย่างไรกัน”

 

“แต่ลูกก็ท้องแล้วนี่จ๊ะ เขียนจดหมายไปบอกท่านชายเสียเถิดหนา คนทางนั้นจักได้มีแรงใจในการทำงาน”

 

“ครับ ลูกคงต้องนำจดหมายไปฝากให้ทางวังรภัสสรณ์วรกุล เพื่อเป็นธุระจัดการเรื่องจดหมายให้”

 

“แจ้งท่านหญิงด้วยก็ดีนะลูกว่าท่านกำลังจะมีหลาน”

 

“ครับ”

 

 

คุณชายชั่งใจอยู่นานว่าควรบอกออกไปดีหรือไม่ อาจเพราะความเสียใจหลาย ๆ อย่างหลอมรวมกันจนไม่อาจแน่ใจได้ว่าทางวังนั้นจะยินดีกับเรื่องนี้ เขานั่งถอนหายใจใต้ต้นดอกปีบจวบจนถึงเวลาที่ของมื้อเย็น สาวใช้เดินมาเข้ามาด้วยความระมัดระวังก่อนจะเอ่ยเรียกผู้เป็นนายเบา ๆ ว่าคุณหญิงท่านต้องการพบ

 

“เดี๋ยวเราไป เราขออยู่เงียบ ๆ คนเดียวอีกสักครู่นะ”

 

“เจ้าค่ะคุณชาย”

 

กว่าชั่วโมงที่ที่คุณชายจะพาตัวเองเดินเข้ามาถึงยังห้องอาหารของวัง ดวงตาแห่งความเมตตาของมารดาทอดมองเขาด้วยความเป็นห่วงเป็นใย  “ลูกรู้สึกอย่างไรบ้างจ๊ะ”

 

“ลูกไม่เป็นอันใดหรอกครับคุณแม่ คงจะเพลีย”

 

“แล้วลูกจะแจ้งท่านหญิงไหมจ๊ะ เรื่องหลานของท่านน่ะ”

 

“ลูกคิดว่าให้ท้องโตกว่านี้เสียหน่อยคงดีกว่าครับ ท่านแม่จะได้ไม่คิดว่าลูกโกหก”

 

“จะดีหรือจ๊ะ”

 

“ครับ ลูกคิดว่าแบบนี้คงเป็นการดี คงจะนำจดหมายไปฝากส่งถึงท่านชายแล้วก็กลับครับ”

 

“ไม่อยู่วังนู้นเสียหน่อยล่ะจ๊ะ ไหน ๆ ก็ไปหาพ่อแม่สามีแล้ว”

 

“เกรงว่าจะไปทำให้ท่านทั้งสองขุ่นข้องหมองใจสิครับคุณแม่”  คุณชายยังคงรู้ถึงอารมณ์ของท่านแม่ที่หาได้ชอบพอในตัวลูกสะใภ้คนนี้ไม่

 

“เฮ้อ ท่านหญิงนี่ก็กระไร แทนที่จักให้ลูกชายตนมีความสุขกลับมาขวางเสียนี่”

 

“เพราะท่านชายคือลูกชายคนโปรด ท่านก็คงหวังให้ได้สืบสกุลมีหน้ามีตา ลูกเข้าใจดีครับ”

 

“เอา ๆ จักไปก็รีบไปรีบกลับเสียก่อนจะค่ำมืด นายแดงไปเอารถออกให้คุณชาย”

 

“ขอรับคุณหญิง”

 

 

ต้นดอกลำดวนส่งกลิ่นหอมต้อนรับคุณชายในยามค่ำ เขาก้าวเข้าไปอย่างนวยนาดและเสงี่ยมสงบตามที่เคยร่ำเรียนมารยาทฉบับคนในวังมาเป็นอย่างดี เมื่อแจ้งแก่บ่าวว่าขอเข้าพบท่านหญิงของวังก็ได้ความว่าท่านยังคงติดสนทนากับคุณหญิงชลภนาถ และหากจะรอก็เข้าไปด้านในได้เลย

 

“อ้าว คุณชายดลเองหรือคะที่มาขอพบท่านป้า”

 

“หนูนาถ แม่บอกแล้วมิใช่หรือว่าให้เรียกแม่น่ะ”

 

“นาถว่าคงไม่ดีกระมัง ท่านป้า..คงจะดีเสียกว่าเพคะ”

 

“อึ่ม แม่เด็กคนนี้หัวรั้นเสียจริงเชียว อะพ่อดล ว่าอย่างไรกันล่ะ”

 

“กระหม่อมนำจดหมายที่จะส่งให้ท่านชายนภมาฝากขอรับ”

 

“พูดแบบที่เคยเถิด เรามิได้ใจร้ายถึงขนาดแบ่งชนชั้นกับคุณชาย”  เธอกล่าว  “หนูนาถล่ะจ๊ะ ไม่ฝากจดหมายให้ท่านชายบ้างหรือ”

 

“นาถไม่รู้ว่าต้องเขียนอะไรถึงท่านชายเพคะท่านป้า”  คุณชายนั่งมองความสนิทสนมของท่านหญิงและว่าที่ลูกสะใภ้ด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ แม้นท่านชายจะรักเขามากเพียงใดแต่ก็คงไม่อาจทำให้หญิงตรงหน้ายืดอกยอมรับเขาในฐานะคนรักของลูกชายได้

 

“ดลขอตัวก่อนนะครับท่านแม่”

 

“อืม เดินทางปลอดภัยล่ะพ่อดล”

 

“ครับ”  ชายดลกราบลาก่อนจะเดินออกมาอย่างสำรวม ยิ่งเขาได้เห็นว่าชลภนาถนั้นไปมาหาสู่วังนี้มากเพียงใดก็ยิ่งแน่ใจว่าความลับเรื่องลูกจะไม่แพร่งพรายออกมาเป็นแน่แท้ ด้วยเกรงว่าจะทำให้วงศ์ตระกูลทั้งสองต้องอายและไม่อยากให้หญิงสาวผู้นั้นต้องเป็นทุกข์ใจ

 

เขากลับมาถึงวังก็พบว่ามารดานั่งรอเขาอยู่ก่อนแล้ว แม้นจะยังไม่ได้เอ่ยปากพูดสิ่งใดออกไปเธอก็สามารถรับรู้ได้ถึงความรู้สึกที่แสนจะเจ็บปวดของลูกชายตน  “ทางนั้นเขาคงไม่ใยดีลูกของแม่เลยสินะ”

 

“ครับ”  น้ำตาเม็ดโตร่วงหล่นบนหลังมือของผู้เป็นแม่  “ฮึก....ลูก...ผิดมากใช่หรือไม่ครับคุณแม่ที่เกิดมาเป็นชาย”  ชายดลสวมกอดมารดาตนโดยไม่นึกอายบรรดาบ่าวไพร่ที่เฝ้าปรนนิบัติ  “ฮึก...ลูกรักท่านชายมันยังไม่เพียงพออีกหรือครับ ฮือ...ผ่านไปห้าปีท่านแม่คงจักจัดงานแต่งให้ท่านชายกับคุณหญิงชลภนาถเสียมากกว่า”

 

เธอไม่อาจเอ่ยปลอบคำใดออกมาได้เพราะต่างรู้ดีว่าวังนั้นไม่พึงใจนักหากจะจัดงานแต่งให้แก่ลูกชายตน ฝ่ามือของแม่ทำได้เพียงลูบแผ่นหลังที่ยังคงสะอึกสะอื้นตามความโศกเศร้าที่มี และไม่ว่าจะผ่านไปกี่แรมเดือนคุณชายก็คงจะไม่โผล่หน้าไปให้วังนั้นต้องได้ขุ่นเคืองใจอีก

 

#กลีบลำดวนชวนหอม

คนเขียนนั้นสงสารคุณชายจับใจแต่หากจะให้ทุกฝ่ายมีความสุขก็เกรงว่าคนอ่านจะหน่ายไปเสียก่อน

อดใจรอท่านชายกลับมานะคะ อีกไม่นานรอยยิ้มของคุณชายจะปรากฏอีกคราค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 216 ครั้ง

413 ความคิดเห็น

  1. #366 boabub (@boabub) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2562 / 23:50
    ชายดลอดทนรอนะ
    #366
    0
  2. #345 disisjorjor (@jntwks) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2562 / 06:39

    อ่านความเห็นด้านล่างก็เลยคิดมาได้ว่าจริงด้วย คนที่กำลังท้องก็จะยิ่งอ่อนไหวกว่าปกติ ท่านหญิงก็เคยเป็นแม่คน ไม่เห็นใจกันบ้างเลย

    #345
    0
  3. #331 puchan (@puchan) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 20:19
    เราจะร้องตามแล้วค่ะะะ
    #331
    0
  4. #317 JENO-C (@JENO-C) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 03:00
    ร้องไห้ไม่ไหวแล้วรหยสกืป่กยขหสปาป
    #317
    0
  5. #308 C.Queen (@MyTenMyJaemin) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 09:47
    สงสารคุณชายจับใจ ยิ่งคนท้องคนไส้ ยิ่งน่าสงสาร ไม่เห็นใจกันบ้างเลยหรือ ท่านหญิงน่ะ กว่าจดหมายถึงถึงท่านชายอีก ฮือออ 5ปีนี่นานโขเสียจริง
    #308
    0
  6. #293 NSP2279 (@NSP2279) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 00:42
    เจ็บ ฉันเจ็บแทนชายดล โถ่คุณชายของแม่ ฮือออออ
    #293
    0
  7. #262 jihyun_ (@jihyun_) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 05:54
    แงงงงงงงงชายดลลลลล
    #262
    0
  8. #255 Silences423 (@allblackk) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 00:16
    ห้าปีเลยได้มั้ยรอไม่ไหวแล้ว สงสารคุณชายนะไรท์นะนะ
    #255
    0
  9. #254 purpleyam (@purpleyam) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 23:59
    ฮืออออออออ เจ็บปวดใจเหลือเกิน ชายดลของแม่ร้องไห้อีกแล้ว
    #254
    0
  10. #253 Pattho (@patthrakul) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 23:20
    แงสงสารคุณชาย อยากกอดอยากโอ๋มาก ฮึบไว้นะคับคนเก่ง
    #253
    0
  11. #252 Zom_GBTTKC (@Zom_GBTTKC) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 23:19
    คุณชายตัวน้อยๆของแม่ 😭😭
    #252
    0
  12. #250 SL OH (@Octopus_PCY) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 18:58
    สงสารคุณชายยยย
    #250
    0
  13. #249 sprr_ (@sprr_) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 18:19
    กอดปลอบนะคุณชายTT
    #249
    0
  14. #248 Thankyou__ (@Thankyou__) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 17:55
    สงสารคุณชายยยยยย 😭😭😭
    #248
    0
  15. #247 STAREYE (@puncha7228) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 17:29
    สงสารคุณชายมากๆ ทั้งท้องทั้งคิดถึงคนรัก จะเจ็บปวดแค่ไหน
    #247
    0
  16. #246 jjjkmyg (@jjjkmyg) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 16:57
    กอดนะคะคุณชายมันต้องมีสักวันแหละที่เป็นวันของเรา
    #246
    0
  17. #245 Minwon😘😘 (@chanakanom) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 16:39

    อยากกอดคุณชายจังเลย รอท่านชายกลับมานะคะคุณหญิงโปรดอย่าใจร้ายเลย

    #245
    0
  18. #244 น้อนลูกพีช (@nnn412) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 16:26
    คุณชายของแม่ รอท่านชายกลับมานะคะ
    #244
    0
  19. #243 _ninewosh (@Arthitiya_osh) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 16:25
    ลูบหัวนะคะคนดี ฮือ รอท่านชายกลับมาก่อนเนาะชายดล
    #243
    0
  20. #242 ニケ★ (@clear1997) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 16:07

    ท่านแม่ของท่านชายได้โปรดเมตตาเห็นใจคุณชายดลด้วยนะคะ​
    #242
    0
  21. วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 16:06
    โธ่ ชายดลลลล
    #241
    0
  22. #240 JAYYOUELLEN (@junism1122) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 16:06
    กลับมาลูกโตพอดี

    TTTT
    #240
    0