กลีบลำดวนชวนหอม (omegaverse) | nomin | จบบริบูรณ์

ตอนที่ 14 : ม.ร.ว.ปรินทร รภัสสรณ์วรกุล

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,957
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 235 ครั้ง
    2 มิ.ย. 62

กลีบลำดวนชวนหอม

๑๔.ม.ร.ว.ปรินทร รภัสสรณ์วรกุล

 

 

เสียงกรีดร้องดังลั่นตึกสีดอกกระดังงา ความเจ็บปวดนั้นหาสิ่งใดมาเทียบเทียมเสมอเหมือนคงมิมี คุณชายที่ต้องให้กำเนิดบุตรในฐานะโอเมก้าเต็มไปด้วยคราบน้ำตาที่เอ่ออาบใบหน้าหวาน เด็กน้อยโผล่พ้นออกมาพร้อมเปล่งเสียงร้องไห้ดังขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มที่แสนดีใจของชายหนุ่มที่นอนบนเตียง

 

“คุณชายดลเจ้าคะ”  ใบหน้าที่ดูอย่างไรก็คล้ายท่านชายนภราวกับถอดแบบออกมายังคงร้องไห้อยู่แบบนั้น  “คุณชายน้อยชื่ออะไรดีเจ้าคะ”

 

คุณชายยิ้ม  ปรินทร เขามีนามว่า ม.ร.ว.ปรินทร รภัสสรณ์วรกุล

 

แม้นจักเป็นช่วงเวลาที่ยากลำบากกับการเลี้ยงดูลูกน้อยทั้งที่กายเป็นชายเช่นนี้แต่นภัศดลก็หาได้หวั่นไม่ เขาเชื่อเสมอว่าปรินทรเกิดจากความรักของเขาและท่านชายนภ แม้นจักผ่านไปนานเพียงใดความรักนั้นก็ยังคงอยู่มิมีเสื่อมคลาย

 

“ทางวังรภัสสรณ์วรกุลทราบความแล้วนะเจ้าคะคุณชาย”  แม่นกที่นอกจากจะเคยช่วยเลี้ยงคุณชายดลแล้วยังช่วยเลี้ยงดูคุณชายปรินอีกรุ่นเอ่ยบอก  “ทางนั้นดูร้อนใจไม่น้อยที่คุณชายของนมไม่ยอมบอกเรื่องคุณชายปริน”

 

“เรากลัวป้านิ่มก็รู้”

 

“โถ่คุณชายของป้า”  เธอนั้นแสนสงสารคุณชายจับใจแต่ก็ไม่กล้าออกความเห็นใดนอกเหนือไปจากนี้  “นี่ก็ผ่านแรมเดือนแล้วนะเจ้าคะ คุณชายจะใจแข็งไม่ให้ท่านพบหน้าหลานเลยหรือเจ้าคะ”

 

“ป้านิ่มครับ...ป้านิ่มเข้าใจเราใช่หรือไม่ครับเหตุผลที่เราไม่อยากให้ท่านแม่รับรู้เรื่องปรินน่ะ”

 

“ป้าเข้าใจเข้าค่ะ แต่ว่าหากครบกำหนดเสด็จกลับของท่านชาย อย่างไรเสียก็คงต้องให้พ่อลูกได้พบหน้ากันนะเจ้าคะ ป้าไม่อยากให้คุณชายปรินต้องเฝ้าถามว่าพ่อของคุณชายคือใคร”

 

“เรายังไม่รู้เลยว่าท่านชายยังรักเราอยู่หรือไม่ จดหมายที่ส่งไปหาได้ตอบกลับไม่ ยิ่งนานวันใจเรายิ่งหวั่น เกรงว่าท่านชายจะลืมเราไปเสียแล้ว”  ความเศร้าหมองตีรวนมากระจุกที่ลำคอ ตั้งแต่นภัศดลให้กำเนิดคุณชายปรินมาก็ป่วยอยู่บ่อยครั้งซ้ำยังกินไม่ได้นอนไม่หลับเพราะมีแต่ความกังวลเต็มไปหมด

 

“คุณชายพักเถิดเจ้าค่ะ ป้าจะไกวเปลให้คุณชายน้อยเอง”

 

“อื้ม เราก็ว่าจะพักเช่นกัน ประเดี๋ยวเรามานะป้านิ่ม”

 

“เจ้าค่ะ”

 

 

วันเวลามิอาจหวนคืนฉันใดมันก็เดินหน้าต่อไปฉันนั้น กำหนดเสด็จกลับของหม่อมเจ้าชนม์พัศนภคือวันพรุ่งนี้ ข้าวของมากมายถูกจัดเตรียมไว้พร้อมแล้ว เขารอเพียงเวลาที่จะได้พบหน้าคนรักจนแทบอดรนทนไม่ไหว อนงค์ สาวสวยที่มารดาจัดหามาให้คลายเหงานั่งหน้างองุ้มอยู่มุมห้องไม่ยอมเคลื่อนตัวไปไหนแม้เจ้าของห้องจะเอ่ยปากไล่ก็ตาม

 

“ออกไปเถิดอนงค์ ตลอดห้าปีมานี้เราไม่แตะต้องเธออย่างไรวันสุดท้ายก็เป็นเช่นนั้น เราเหมือนคนเจ้าชู้นักหรือถึงได้เทียวไปเทียวมาหาเราน่ะ”  ท่านชายตรัสถาม

 

“ท่านชายเพคะ อนงค์แค่อยากทำให้ท่านชายคลายเหงาก็เท่านั้นเอง เหตุใดจึงขับไล่ไสส่งไร้เยื่อใยเช่นนั้นล่ะเพคะ”

 

“เพราะเราไม่อาจทำให้ชายดลเสียใจได้น่ะสิ คนรักของเรารออยู่ที่พระนครนะอนงค์ ต่อให้เธอเปลื้องผ้าต่อหน้าเรา เราก็ขอปฏิเสธดังเดิม”  ท่านชายว่าพลางเปิดประตูแล้วผายมือเชิญ  “กลับไปเสียเถิด ไม่อย่างนั้นเราจะออกไปเอง”  หญิงสาวกระทืบเท้าปึงปังเดินออกไปด้วยความขุ่นมัวในอารมณ์ เธอสวยและสง่าแต่กลับดูไร้ค่าเพราะทำตัวเอง การศึกษาที่ไม่เป็นสองรองใครนั้นควรค่าแก่การแต่งงานกับผู้ชายดี ๆ สักคนที่ไม่ใช่เขา

 

รุ่งเช้าที่สนามบินดูจะไม่มีเหตุการณ์ใด ๆ เกิดขึ้น เว้นเสียแต่ว่าเมื่อขึ้นไปแล้วนั้นก็เกิดเหตุไม่คาดฝันเสียได้ สภาพอากาศที่แปรปรวนเป็นเหตุให้เครื่องบินต้องประสบปัญหามากมายและอาจจะต้องลงจอดอย่างกะทันหันตามที่กัปตันได้แจ้งเอาไว้ ท่านชายมีสีหน้าเป็นกังวลจนไม่อาจปกปิดไว้ได้ เขาคิดถึงชายดลจนใจจะขาดแต่หากต้องจำจากกันครานี้ เขาก็คงถือว่าบุญที่ทำร่วมกันนั้นหมดสิ้นเสียแล้ว

 

แต่ดูเหมือนบุญเก่ายังคงมี หลังจากฟันฝ่าพายุมาได้ก็กลับมาอยู่ในความสงบอีกครา การเดินทางยาวนานสิ้นสุดลงเมื่อล้อแตะถึงผืนดินไทย ท่านชายกลับมาครานี้เห็นทีจะอยู่นานเพราะเขาได้วางแผนบั้นปลายชีวิตเอาไว้พร้อมกับคนรักเรียบร้อยแล้ว

 

“ตายจริงท่านชายของแม่ ผอมซูบถึงเพียงนี้เชียวหรือ เห็นทีกลับวังไปคงต้องให้บ่าวไพร่จัดเตรียมสำรับเสียแล้ว”

 

“สวัสดีครับท่านแม่”  สองมือประนมก้มกราบกลางอกของมารดา  “ท่านพ่อไม่มาด้วยหันหรือครับ”

 

“ท่านพ่อทรงงาน เห็นทีจะได้พบหน้ากันเสียตอนค่ำ”

 

“แล้ว...ชายดลล่ะครับ”  สีหน้าที่แปรเปลี่ยนของท่านหญิงทำให้เขาเริ่มใจคอไม่ดี

 

“กลับวังก่อนเถิดจ้ะ แล้วค่อยคุยกัน”  ชายนภหาใช่คนหัวดื้อไม่ กาลเวลาทำให้กลายเป็นคนที่ใจเย็นดุจสายธารและหนักแน่นดั่งหินผา การยอมตามใจผู้เป็นแม่อีกเสียหน่อยคงไม่เป็นอันใดนัก

 

ณ วังรภัสสรณ์วรกุล

ท่านชายเสด็จกลับถึงวังไม่เท่าไหร่ก็ร้อนใจอยากไปหาคนรักเสียเดี๋ยวนั้น หากแต่ถูกท่านหญิงรั้งเอาไว้เสียก่อน  “ลูกจักรีบร้อนไปหาพ่อดลทำไมกันเล่า พ่อดลก็อยู่ที่วังตนไม่หนีลูกไปไหนหรอก”

 

“แต่วันนี้ลูกกลับมา เหตุใดชายดลถึงไม่ไปรอรับ หรือไม่ก็มารอที่วัง”  ท่านชายปรายตามงอบ่าวไพร่ที่ก้มหน้าก้มหน้า  “หรือมีเรื่องอันใดปิดบังลูกอยู่ครับท่านแม่”

 

“ประเดี๋ยวหนูนาถจะมาต้อนรับลูก รอน้องเสียหน่อยจักเป็นไรไป”

 

“ท่านแม่ครับ หากคิดให้ลูกตบแต่งกับน้องนาถลูกขอยืนยันคำเดิมที่เคยให้ไว้ว่าไม่มีทางเกิดขึ้น น้องนาถเองก็มีคนที่ชอบพอกันอยู่แล้ว ท่านแม่จะไปพรากคนรักกันถึงสองคู่เชียวหรือครับ”  ท่านชายใช้คารมหวาดล้อมให้ผู้เป็นแม่ได้ใคร่ครวญถึงสิ่งที่กำลังกระทำอยู่  “ท่านแม่ให้ลูกไปจัดการกิจธุระที่อังกฤษถึงห้าปีลูกก็ไปไม่มีขัด พอลูกกลับมาท่านแม่ก็จะให้ลูกแต่งงานกับน้องนาถ แล้วชายดลล่ะครับ ท่านแม่ที่เคยเอ็นดูชายดลคนนั้นหายไปไหนเสียแล้ว เขาทำอันใดผิดนักท่านถึงได้รังเกียจ เพราะชายดลเป็นชายเฉกเช่นลูกหรือครับ”

 

“ชายนภ....”

 

“เอะอะโวยวายกระไรกันสองแม่ลูก”

 

“หม่อมย่า”  ท่านชายหันไปหาหญิงชราที่เดินเข้ามาใกล้  “สบายดีไหมครับ”

 

“สบายดี หลานล่ะ ไปตั้งห้าปีคงไม่ได้เมียแหม่มมาหรอกใช่ไหม”

 

“ไม่มีหรอกครับหม่อมย่า หลานรักเดียวใจเดียว”  เธอยิ้มตอบ

 

“แล้วพ่อดลล่ะไปไหนเสีย ย่าไม่เห็นมาที่วังหลายปีแล้วนะ หรือว่าลืมหลานไปเสียแล้ว”

 

“ชายดลไม่มาที่วังเลยหรือครับ”

 

“ใช่ ย่าล่ะคิดถึงพ่อดลเสียจริง ไม่มีพ่อดลสักคนก็ไม่เห็นจักมีใครมาเป็นลูกมือเข้าครัวกับย่า”  เธอหันไปหาลูกสะใภ้ที่ยืนนิ่งราวกับใช้ความคิด  “ว่าอย่างไรล่ะแม่เกศ พรากผัวเมียเขาแล้วถึงห้าปี ยังจักพรากไปอีกหรือ”

 

“ท่านแม่คะ ลูก...”

 

“ไม่ต้องว่ากระไรให้มากความดอกแม่เกศ ไปที่วังนู้นสิพ่อนภ เขาคงไม่รู้ว่าหลานกลับมาเพราะแม่ตัวดีคนนี้ไม่ยอมบอก”

 

“หลานขอตัวก่อนนะครับหม่อมย่า”

 

“ตามสบายจ้ะ”  ความปิติยินดียิ่งปรากฏขึ้นบนใบหน้า ท่านชายไม่รีรออันใด เขาขับรถออกไปในทันทีโดยไม่ฟังเสียงเรียกของมารดา  “พอได้แล้วแม่เกศ! จะบังคับพ่อนภให้ได้กระไรขึ้นมา ดวงใจเชาอยู่กับใครก็ควรปล่อยไปเสียเถิด ฉันรู้หรอกว่าพ่อดลน่ะเป็นกระไร หากอยากได้คนไว้สืบสกุลก็คงมิใช่เรื่องยุ่งยาก”

 

“แต่หม่อมแม่คะ พ่อดลเขาเป็นชาย หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไปนอกรั้วเห็นทีจะกลายเป็นขี้ปากชาวบ้านเอาได้”

 

“เธอสนด้วยหรือแม่เกศ แต่ไหนแต่ไรเธอก็ไม่ได้เก็บเอาคำติฉินนินทามาใส่ใจไม่ใช่หรอกหรือ พ่อดลเองก็ไม่เคยทำตัวให้เสื่อมเสียวงศ์ตระกูล เหตุใดจะปล่อยให้รักกันไม่ได้เล่า”

 

“แล้วชายที่ไหนตั้งท้องแล้วคลอดลูกกันล่ะเจ้าคะ!  เธอเหลืออดจนเผลอพูดสิ่งที่เก็บงเอาไว้มาตลอด

 

“ว่าอย่างไรนะแม่เกศ ชายดลตั้งท้องหรือ”

 

“ค่ะ..”

 

“คุณพระช่วย แล้วใยมาบอกเอาป่านนี้!! เหลนฉันจักถึงวัยช่างพูดแล้วหรือยัง ไม่ได้การล่ะต้องไปดูเสียหน่อยว่าจะเหมือนพ่อหรือแม่”

 

“หม่อมแม่คะ ไม่กังวลเลยหรือคะที่จู่ ๆ ก็มีเหลน”

 

“เฮ้อ แม่เกศ ลูกชายฮันก็เคยทำผู้ชายท้องที่เมืองฝรั่งมาก่อนเธออย่าลืมสิ ไอ้ดำ!

 

“ขอรับ!!

 

“ไปเอารถออก ฉันจะไปวังวริศกิตติวรกุล”

 

“ขอรับ”

 

 

รอบกายที่รายล้อมไปด้วยหมู่มวลแมกไม้ทำให้คุณชายนภัศดลนั้นชื่นมื่น เขาชอบดอกไม้และความรมรื่นจึงเลือกที่จะมานั่งเล่นใต้ต้นดอกปีบเป็นประจำ ผืนหญ้าเขียวขจีถูกคุณชายปรินเหยียบย่ำจนขึ้นแทบไม่ทัน  “คุณแม่ครับ ลูกอยากทานขนมกลีบลำดวน”  ลูกชายตัวน้อยวิ่งเข้ามากอดอ้อนอย่างที่ชอบทำยามเมื่อต้องการทานขนมฝีมือคุณแม่

 

“แม่บอกแล้วใช่ไหมว่าหากลูกอยากทานขนมก็ต้องช่วยแม่ทำเอง”

 

“โถ่คุณแม่ครับ ลูกทำเป็นเสียที่ไหน ลูกอยากเป็นนักบินจักได้พาคุณแม่ไปหาท่านพ่อที่อังกฤษ ลูกไม่ทำหรอกครับขนมน่ะ”  คุณชายมันเขี้ยวพ่อตัวดี มือเล็กส่งไปบีบแก้มที่ย้วยจนเจ้าต้องร้องโอดครวญ  “โอ้ยคุณแม่ ลูกเจ็บนะครับ”

 

“ทานขนมจนอ้วนฉุแล้วนะพ่อนักบิน”  สองแม่ลูกหยอกล้อกันครู่ใหญ่ก่อนที่คุณยายจะเดินเข้ามาสมทบ

 

“พ่อปริน มาหายายนี่มา”

 

“ครับคุณยาย”  เด็กน้อยวิ่งเข้าไปสวมกอดคุณยายก่อนจะเงยหน้ามอง  “คุณยายมีอะไรหรือครับ”

 

“มีคนมาหาจ้ะ”

 

“ใครหรือครับ”

 

สายลมปลิวไสวพัดพาเอาดอกปีบให้ร่วงหล่น ท่านชายในชุดสูทสีเทาเข้มยืนมองชายที่เขารักด้วยดวงตาทั้งสองข้างอย่างปรารถนา ถัดไปเขาเห็นเด็กชายหน้าตาถอดแบบตัวเองยืนจ้องอยู่ไม่ห่างจนแน่ใจว่าคงจะเป็นใครไปเสียไม่ได้นอกจากลูกชายของตน

 

“ชายดล”  เสียงทุ้มลึกเอ่ยเรียกอย่างแผ่วเบา ความคิดถึงจับจิตนั้นแผ่ซ่านไปถึงหัวใจดวงน้อยที่เป็นระส่ำ ท่านชายค่อย ๆ ย่างกรายเข้าไปหา นภัศดลปล่อยให้น้ำตาได้ไหลรินก่อนจะก้มลงกราบแทบเท้าหม่อมเจ้าหนุ่ม

 

“กลับมาแล้วหรือครับท่านชาย”

 

“เรากลับมาแล้วครับ”  ท่านชายย่อตัวลงไปสวมกอดชายดลอย่างเต็มรัก เขาลูบศีรษะกลมด้วยความเอ็นดูและต้องการปลอบโยนให้คนรักได้คลายความกังวลใจลง  “ไม่ต้องร้องแล้วนะ ร้องมากไปจัไม่ดีเอา”

 

เด็กน้อยผละอ้อมกอดออกจากคุณยายแล้ววิ่งเข้าไปหาท่านชายทันที มือเล็กสะกิดแขนให้รู้ตัวก่อนจะเอียงคอถามด้วยความใครรู้  “ท่านชายเป็นใครหรือครับ”

 

ท่านชายยิ้ม  “แล้วเราล่ะคือใคร”

 

“กระผมชื่อปรินทรครับ หม่อมราชวงศ์ปรินทร รภัสสรณ์วรกุล”

 

“รูปก็งามนามก็เพราะถึงเพียงนี้เชียวหรือ...ลูกพ่อ”  สรรพนามที่ถูกนำมาใช้ทำให้หัวใจของเด็กน้อยกระตุกวูบ

 

“ท่านพ่อหรือครับ ท่านพ่อกลับมาจากอังกฤษแล้วหรือครับ ท่านพ่อจริง ๆ ใช่หรือไม่ครับ หรือคุณยายแค่แกล้งหยอกปรินให้ดีใจที่ปรินมีพ่อเหมือนคนอื่น ๆ”

 

“พ่อคือพ่อของลูกจริง ๆ ครับ”  เด็กน้อยสวมกอดบิดาด้วยรัก แม้นจักไม่เคยพบหน้ามาก่อนแต่สายใยของพวกเขานั้นกลับสื่อถึงกัน

 

“พ่อปริน ไปทานขนมกับยายดีกว่า ปล่อยให้พ่อกับแม่ได้คุยกันสักครู่”

 

“แต่ว่าหลานอยากกอดท่านพ่อนี่ครับ”

 

“ถ้าอย่างนั้นกลีบลำดวนในครัวก็ต้องยกให้พวกบ่าวได้ทานกันแทนเสีย เนื่องด้วยคุณชายเล็กของวังไม่ยอมทาน”

 

“หลานจะทานเองครับ!!  ท่านพ่ออย่าเพิ่งกลับวังนะครับ ลูกอยากอยู่กับท่านพ่อนาน ๆ”

 

“ไปทานขนมเสียเถิดปริน พ่อไม่กลับวังหรอก”  ได้ยินดังนั้นก็วิ่งหน้าตั้งตามคุณยายไปยังห้องครัว ท่านชายคลายอ้อมกอดออกเล็กน้อยเพื่อให้มีช่องว่างในการสนทนากันระหว่างเขาและคนรัก  “นายไม่เห็นเขียนจดหมายตอบกลับเราเลยนะชายดล”

 

“เราเขียนครับ เรานำจดหมายไปฝากไว้ท่านแม่ แต่จนแล้วจนรอดท่านชายก็ไม่ส่งกลับมา เราคิดว่าท่านชายลืมเราไปเสียแล้ว หนำซ้ำท่านแม่ยังเชื้อเชิญคุณหญิงนาถเข้าวังไปบ่อย ๆ เปรยว่าหากท่านชายกลับมาจะจัดงานแต่งให้คุณหญิงกับท่านชาย”

 

“เฮ้อ ท่านแม่ช่างร้ายเสียจริง แล้วท่านทราบความหรือไม่ว่ากลายเป็นย่าคนแล้วน่ะ”

 

“ทราบครับ แต่เราไม่เข้าพบแม้ท่านจะเรียกหาก็ตาม”

 

“ใยถึงใจแข็งนัก”

 

“เรากลัวครับ กลัวไปเสียทุกอย่าง กลัวท่านชายไม่รัก กลัวท่านชายจะมีคนรักใหม่ กลัวว่าหากเรื่องปรินทรหลุดรอดออกไปคงจักเป็นเรื่องใหญ่”

 

“นายยังคงกังวลไม่เปลี่ยนเลยนะ เราเคยพูดไว้ว่าอย่างไรฮึ”

 

“ท่านชายรักเราแต่เพียงผู้เดียว แม้นชีวิตก็ให้ได้”

 

“แล้วยังจะไม่มั่นใจอีกหรือ”

 

“โถ่ท่านชายครับ ก็..”

 

บทสนทนาถูกกลืนหายด้วยรสจูบอันแสนหวาน นานมากแล้วที่พวกเขาไม่ได้เติมเต็มสิ่งเหล่านี้ให้แก่กัน มันจึงไม่แปลกหากร่างกายจะโหยหา  “เราพรากจากกันถึงสองครั้งสองคราแต่ท้ายที่สุดเราก็วนกลับมาเจอกัน นายคิดหรือไม่ว่ามันคือพรหมลิขิต”

 

“ครับ”

 

“คนเราหากเป็นคู่กันแล้วคงไม่แคล้วจากกัน เราจึงได้เชื่อมั่นว่านายจะรอเรา ต่อจากนี้เราจะเป็นทั้งสามีที่ดีและพ่อของปรินทร ได้โปรดแต่งงานกับเราเถิดนะชายดล”

 

“ท่านชาย...”

 

“ว่าอย่างไรครับที่รัก”

 

“ตกลงครับ”

 

ดอกไม้สัขาวถูกเสียบเข้าไปที่ใบหู มันส่งกลิ่นหอมฟุ้งยามเมื่อเข้าหน้าหนาว ดอกปีบที่ร่วงหล่นฤๅจะสู้เจ้าของกลิ่นได้ ท่านชายนภประคองใบหน้าของคุณชายดลเอาไว้อย่างทนุถนอม ใบหน้าหวานถูกแต่งแต้มด้วยสีเรื่อของความขวยเขิน กลิ่นดอกลำดวนที่ยวนใจให้ใฝ่หากำลังทำหน้าที่สอดประสานกันเข้ากับกลิ่นดอกปีบได้เป็นอย่างดี

 

ความรักอันบริสุทธิ์สรรค์สร้างให้คุณชายปรินทรได้ลืมตาดูโลก และวันเวลาก็นำพาให้ทั้งคู่กลับมาพบเจอกันอีกครา  “เรารักคุณชายดลนะครับ”

 

“ดราก็รักท่านชายนภเช่นกันครับ”

 

จบบริบูรณ์.

#กลีบลำดวนชวนหอม

 

และแล้วก็จบเสียทีค่ะ5555 ไม่คิดฝันว่าเราจะเขียนรอด

แน่นอนว่าในหลายๆจุดยังคงบกพร่องและผิดพลาด

เราจะนำมันไปปรับปรุงในเรื่องต่อไปและหากท่านใดชอบแนวพีเรียดแบบพระนครเช่นนี้ก็ส่งเสียงมากันได้นะคะ

เราชังคงสนุกกับการเขียนพีเรียดอยู่ อยากอ่านอะไรก็บอกกันได้ค่ะ

 

ขอบคุณที่ชื่นชอบเรื่องราวของท่านชายนภและคุณชายดลนะคะ

หวังว่าจะมีโอกาสได้เขียนอะไรแบบนี้อีก อิอิ

 

สวสัสดีค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 235 ครั้ง

413 ความคิดเห็น

  1. #403 Kanomsoo (@Kanomsoo) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2562 / 22:49
    สนุกมากๆเลยคะ ฮืออ น่ารักมากเลยย
    #403
    0
  2. #378 juneye (@idsariyakorn) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2562 / 13:04
    ดีมากๆๆๆเลยค่ะท่าหญิงนี่ควรโดนเจ้าปรินสอนหน่อยซะแล้วนะคะ
    #378
    0
  3. #369 oohjjkmww__ (@oohjjkmww__) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 12:20
    อ่านรวดเดียวจบเลยค่า ชอบมากๆเลยค่ะ ขอบคุณที่แต่งเรื่องนี้ออกมานะคะ :)
    #369
    0
  4. #367 boabub (@boabub) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2562 / 00:01
    ชายปรินน่าร้ากกก
    #367
    0
  5. #346 disisjorjor (@jntwks) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2562 / 06:56

    หว่าจบแล้ววว เป็นไงคะท่านแม่ โดนลูกชายตัวเองกับแม่สามีสอนเข้าไป สะอึกเลยมั้ย 555555 พาร์ทที่พ่อเขาเจอลูกนี่น่ารักมากเลยค่ะ ยิ้มตามเลย สำหรับเรื่องนี้ท่านชายนภช่วงแรกดูเอาแต่ใจจริงๆค่ะ แต่หลังกลับจากอังกฤษรอบสองดูจากคำพูดการวางตัวก็ดูโตขึ้น เป็นพัฒนาการที่ดีค่ะ แต่ส่วนตัวเราว่ามันน่าจะบรรยายถึงได้มากกว่านี้หน่อย แหะๆ สิ่งที่ชอบในเรื่องก็คงจะเป็นคุณแม่ชายดลกับหม่อมย่าของชายนภค่ะ แอร์ไทม์ไม่ได้เยอะแต่ว่าเป็นตัวละครที่จำเป็นมากค่ะ ถ้าไม่ได้คนทั้งคู่ก็ไม่รู้ว่าความรักของคู่พระนายเราจะลงเอยได้หรือไม่ สภาพจิตใจแต่ละคนจะยังดีอยู่หรือเปล่าเนอะ สู้ๆนะคะ พัฒนาต่อไป เป็นกำลังใจให้ในเรื่องอื่นๆที่จะเขียนค่า

    #346
    0
  6. #332 puchan (@puchan) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 20:43
    ย่ายังดีใจเลยที่ได้เห็นแล้ว
    แต่แม่ใจร้ายยิ่งนัก
    #332
    0
  7. #318 JENO-C (@JENO-C) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 03:09
    อยากให้มีสเปมากเลยค่ะ
    #318
    0
  8. #309 C.Queen (@MyTenMyJaemin) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 10:30

    เป็นตอนจบที่สวยงามมากเลยอ่ะ ชอบมากๆ

    สุดท้ายทั้งคู่ก็มีความสุขกันเสียที แถมมีเจ้าตัวน้อยเป็นโซ่คล้องใจอีก น่ารักสุดๆไปเลยยย

    เรื่องนี้ดีมากๆๆๆๆๆ ไม่เคยอ่านพีเรียดไทยมาก่อน เรื่องนี้เรื่องแรกในชีวิตเลยมั้ง รู้สึกชอบอยากหาอ่านอีกเลย ถ้ารี่จะแต่งอีกก็ยินดีมากๆๆๆๆ อิอิ

    ยิ่งเป็นพีเรียดที่เป็นโอเมก้าเวิร์สคือเซอไพร้มาก เป็นอะไรที่คอนทราส แต่มันกลับเข้ากันได้ดีกว่าที่คิดไว้มากโข เยี่ยมยอดอ่ะ

    การบรรยาย ภาษาสวยมากเหมือนเคย อ่านแล้วรู้สึกถึงความอ่อนช้อยน่าถนอมของคุณชายดล ความอบอุ่นสุขุมและหนักแน่นของท่านชายนภ และความย้อนยุคของบรรยากาศรอบตัว ทุกอย่างมันดีไปหมด

    ฉากรักต่างๆที่เป็นเครื่องหมายของโอเมก้าเวิร์สก็ดีมาก การบรรยายด้วยภาษาพีเรียด
    ภาพเตียงไม้สั่นไหว ผ้าแพรกระจัดกระจาย

    ทำให้มันดูเซ็กซี่โรแมนติกในแบบของมัน

    ทุกตอนดีมาก แต่ชอบตอนจบเป็นพิเศษ
    ยิ่งตอนที่ท่านชายกลับมา จังหวะที่ชายดลเข้าไปก้มกราบแล้วท่านชายเข้าไปหา มันทัชใจมากๆ ดีสุดๆ พีเรียดมากๆตรงจุดนี้อ่ะ

    ขอบคุณรี่ที่เขียนเรื่องนี้ขึ้นมา ชอบมากๆเลยนะ เขียนอีกๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #309
    0
  9. #300 Baekknana (@Baekknana) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2562 / 04:48
    น่ารักมากๆๆๆㅠㅠ
    #300
    0
  10. #298 JNNJ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 16:49

    ได้อยูด้วยกันแล้วนะ ดีใจมากๆเลย

    #298
    0
  11. #295 sprr_ (@sprr_) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 07:19
    อ่านแล้วใจฟูมากๆเลยค่ะ แงแงแง ขอบคุณที่แต่งเรื่องนี้ขึ้นมานะคะ
    #295
    0
  12. #294 NSP2279 (@NSP2279) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 00:59

    ดีใจกับคุณชาย มีความสุขกันสักทีนะคะ คุณชายตัวน้องน่ารักมากๆเลยนะคะ ต่อไปนี้ก็จะได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันเสียที ขอบคุณไรต์มากนะคะที่แต่งเรื่องนี้ขึ้นมาเราอ่านแล้วมีความสุขมากสากมากจริงๆค่ะ เราชอบภาษาที่ไรต์ใช้มากเลย มันดูสวยและอ่านเข้าใจง่ายด้วย นักนะคะคุณไรต์
    #294
    1
    • #294-1 NSP2279 (@NSP2279) (จากตอนที่ 14)
      3 มิถุนายน 2562 / 01:01
      เอ้าพิมพ์ผิดเยอะเลย5555555
      จะบอกว่ารักคุณไรต์นะคะ
      #294-1
  13. #283 skylinez'♥ (@Farxia) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 23:20
    จบได้น่าประทับใจมากๆเลยค่ะฮืออ
    จุกคอมากๆ ในที่สุดก็มีความสุขกันสักที ㅠㅠ
    ขอบคุณไรท์ที่เขียนฟิคดีๆ ฟิคพีเรียดไม่ได้เขียนขึ้นมาได้ง่ายๆเลยนะคะ ขอบคุณจริงๆค่ะ ♥️
    รอติดตามผลงานต่อไปนะคะ ฟิคพีเรียดนี่กินใจเรามากๆเลยค่ะ ㅠㅠ♡
    #283
    0
  14. #282 Pattho (@patthrakul) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 22:57
    ฮือออ ปริ่มมาก ในที่สุดเขาก็ได้กลับมาเจอและครองคู่กันเสียที มันดีจริงๆนะ ขอบคุณไรท์สำหรับฟิคดีๆเรื่องนี้มากค่ะ ./|\.
    #282
    0
  15. #281 _ninewosh (@Arthitiya_osh) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 18:25
    ทุกอย่างมันดีมากๆเลยค่ะไรท์ เราชอบมากๆ ทุกเรื่องของไรท์เลยค่ะ ขอบคุณที่ผลิตฟิคดีๆแบบนี้ออกมานะคะ
    #281
    0
  16. #280 Blue_Romance (@Bb0404) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 17:17
    ต้องมีตอนพิเศษ​นะคะๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #280
    0
  17. #279 PByunMild (@PByunMild) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 17:15
    ชายปริณน่าเอ็นดูเสียจริงง ขอบคุณไรท์ที่แต่งมาถึงตอนจบที่ดีแบบนี้นะคะ
    #279
    0
  18. #278 MoJiGyeom (@NNoeYPs) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 16:47
    มันดีมากๆๆๆ ขอบคุณไรท์นะคะที่เเต่งฟิคดีๆเเบบนี้ให้อ่าน❤❤❤
    #278
    0
  19. #275 Minwon😘😘 (@chanakanom) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 13:51

    ตือมันดีมากกอ่ ชอบงานเขียนของไรท์มากหน่วงนิดๆกามหน่อยๆแต่ก็แฮปปี้ ชอบคุณที่แต่งเรื่องนี้มากค่ะรออ่านเรื่องต่อไปเลย

    #275
    0
  20. #274 LoveD.O. (@14122838) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 12:46
    คือดีมากกกกกกกกกกกก
    #274
    0
  21. #273 SL OH (@Octopus_PCY) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 10:33
    ฮือออ เราชอบมากๆเลยค่ะ
    #273
    0
  22. #272 รามยอน.ϟ (@THeDArKPLaNEt) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 09:39
    ชอบเรื่องนี้มากๆเลยค่ะ ภาษาสวย บรรยายได้ดีมากๆ เป็นกำลังใจให้คุณไรท์เขียนเรื่องต่อๆไปนะคะ ขอบคุณที่แต่งฟิคเรื่องนี้มานะคะ มันดีมากจริงๆค่ะ
    #272
    0
  23. #271 lookpad (@lookpadza555) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 09:08
    เราชอบมากๆๆเลยค่ะ มันอบอุ่นไปหมดเลยย
    #271
    0
  24. #270 Thankyou__ (@Thankyou__) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 09:02
    ชอบมากๆเลยค่ะ อยากให้มีสเปมากๆเลยค่ะ
    #270
    0
  25. #269 purpleyam (@purpleyam) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 08:12
    ชอบเรื่องนี้มากๆเลย ประทับใจมากค่ะ ภาษาสวยมากบรรยายได้ไม่ติดขัดเลย อยากให้มีสเปต่อจากนี้นะคะ เป็นกำลังใจให้คุณไรท์ค่ะ
    #269
    0