AFS สอบสัมภาษณ์

ที่เราไปสอบเป็นสอบชิงทุนแลกเปลี่ยนระยะสั้น MEXT ประสานโดย AFS สอบสัมภาษณ์เมื่อวันที่ 1 มิถุนาที่ผ่านมา ที่โรงเรียนสารวิทยา กรุงเทพฯ
ฟัดกับแม่อยู่นานเหมือนกันกว่าจะได้ไป...
สุดท้ายก็ขึ้นรถทัวร์นครชัยแอร์เฟิร์สคาร์สที่นั่งไม่สบายเลยแม้แต่น้อย!!
ไปถึงกรุงเทพตีห้า จัดการตัวเองเรียบร้อยไปนั่งหลับอยู่ม้านั่งหน้าโรงเรียนตั้งแต่ 5.40 ฮาๆ =-=
ไปถึงเจอหมาตัวสีดำๆ พอเรายิ้มทัก(?)มันเท่านั้นแหละ
กลายเป็นเพื่อนกันเลย!(???)

ก็รอจนประมาณ 7-8 น.โน่นแหละถึงได้เข้าไป
นั่งรอสักพักโทรถามเพื่อนอีกคนที่ไปเหมือนกันเจอแม่ของเพื่อน
แม่เค้ามาให้กำลังใจลูก อยู่ข้างลูก ชวนลูกคุยแก้เครียด ให้กำลังใจลูก
ไอ้เราอ่ะอิจฉา ฮะๆ แต่ก็เข้าใจดี สิ่งนี้กลับทำให้เรารักแม่ตัวเองมากขึ้น เพราะแม่เราก็รักเราถึงได้ห่วงใยเราว่าจะไปโน่นมานี้เองไปม่ได้ ห่วงว่าเราเป็นแบบนี้จะทำโน่นนี้ไม่ได้เลยเข้มงวด นั้นก็เพราะแม่รักเรา ตอนนั้นรู้สุกยากได้แม่มาอยู่ข้างๆจริงๆอยากกระโดดกอด จากไอ้ความตื่นเต้นหน้าห้องสอบ ความตื่นเต้นผู้คนสถานที่ หายหมด! เหลือแต่ความเหงา (อารมณ์แบบไปกรุงเทพฯครั้งที่นับได้กับน้าสองคน เหมือนดิฉันไปเองคนเดียวเลยล่ะ)

แล้วเรากับเพื่อนก็พากันนั่งรอไปอีกรอเวลาลงชื่อเข้าห้องประชุมที่ใช้สอบ
พอลงชื่อติดสติกเกอร์บอกเลขที่ประจำตัวด้านหน้าด้านหลัง
รุ็สึกว่าสติกเกร์จะเป็นตัวระบุตัวตนสำหรับกรรมการไว้ใหเคะแนนเรา
เรียกได้ว่าหันหลังให้ก็รุ็ว่าใคร
เริ่มมามีแนะนำทำความรู้จักกันก่อน
เล่นเกมกับพี่รุ่นก่อนหน้า
จำได้ว่ามีพี่นัน และพี่ภูมิกับพี่อีกคน(ขออภัยลืมค่ะแฮะๆ)
มีเกมให้แนะนำตัว เราตั้งใจจะทำท่าบินเพราะเราอยากบินได้
และเราก็ทำ แต่มันแปกหน่อยตรงที่คนอื่นก็ทำตามกันไปเรื่อยๆ = =
เกมสองก่อนทำกิจกรรมกลุ่มคือ หะ!อะไรนะ!? ชอบมาก!!!! สนุกดี ฮ่าๆๆ
เกมจะให้นั่งเป็นวงแล้วก็มีคนนึงเริ่ม พูดว่า "หะ" ใส่คนข้างๆ คนข้างๆก็ต้องหันไปพูด "หะ" ใส่คนข้างๆต่อไปเรื่อย
แล้วใครอยากสวนกลับก็พูดไปว่า "อะไรนะ"
คนที่พูด "หะ" ใส่เราเมื่อกี่ก็จะต้องหันกลับไปพูด "หะ" กับคนก่อนหน้า
เหมือนโยนไม้ไปมาอ่ะ ง่าาาา~ งงดีเนอะ ฮ่าๆ
เราตั้งท่าเต็มที่พวกเธอ "หะ" กันมากไม่เบื่อหรอ?~
พอใกล้จะมาถึงเรา เราตั้งท่านั่งนิ่งหันหน้าใส่เพื่อนข้างๆที่จะต้องส่ง "หะ" มาให้เราเต็มที่เลย
พอ "หะ" มาถึงเรา เราก็ "อะไรนะ" ทันที
ได้ยินเสียงพี่สต๊าฟร้องมาลอยๆว่า "เห้ย! หน้านิ่งมาก"
กร๊ากกกกกก เอออ นี้เราทำหน้านิ่งไปหรอ? กร๊ากๆๆๆ สนุกดี><!

โอเคนอกเรื่องดีแท้ กลัับเข้าเรื่อง

กิจกรรมกลุ่ม
เค้ามีกระดาษกับสีมากให้ พร้อมหัวข้อ เกี่ยวกับปัญหา สาเหตุ ทางแก้ไขป้องกัน ภาวะสิ่งแวดล้อมไม่ดี(จำไม่ได้อ่ะ ประมาณพวกโลกร้อน น้ำท่วม ภัยพิบัติ ขาดแคลนทรัพยากรอะไรพวกนั้น)
ก็จะร่วมกลุ่มกันตามที่แบ่งไว้ช่วยกันทำมายแมปปิ้ง และการแสดง(หรือเพลง, กลอน)โดยใช้ตามความถัดของแต่ละคนในกลุ่ม
ช่วงนั้นกรรมการจะมาดูแล้วให้คะแนน
แล้วบังเอิญว่าที่นั่งกลุ่มเรามันตรงที่มีโต๊ะสำหรับกรรมการนั่งพักพอดี
ช่วงซ้อมละครกันก็มีกรรมการนั่งดูเต็มที่ ส่วนกลุ่มอื่นเรอะ ไม่ยักกะเห็นไปดูอะไรมากมายเหมือนกลุ่มเรา =___=;

หลังจากนั้นก็นำเสนอกัน ส่วนมากเป็นละคร
อันนี้แต่ละคนต้องทำให้กรรมการและเพื่อนคนดูยิ้มหรือสนใจออกมาได้จริงๆ
มันจะเป็นการเรียกคะแนน
ส่วนเราดันไปโดนจับคู่กับคุณพี่แบบ...เออ ช่างมันไม่พูดถึง
ถึงบทเราพางั้นเงียบกริบ...โอยพูดแล้วเสียอารมณ์ช่างมัน! ข้ามๆ

ไปช่วงบ่ายสอบเดียวเข้าตามเลขที่
การสัมภาษณ์เขาจะให้แนะนำตัว ของเรามีแนะนำภาษาญี่ปุ่นด้วย
และก็มีพี่ที่เคยไปถามภาษาญี่ปุ่น อันแรกจำได้ว่าถามว่าทำไมถึงชอบญี่ปุ่น อีกอันมันลางๆอยูในหัว คำถามสุดท้ายพี่เค้าถามว่า มาที่นี้ได้เพื่อนกี่คน เราดันไปเข้าใจ ณ ตอนนั้นว่ามากับเพื่อนกี่คน  กรรม =_=;
และก็มีแนะนำตัวภาษาอังกฤษด้วย ถามเราว่ามีจุดเด่นอะไร จุดด้อยอะไร

เรื่องจุดเด่นด้อยเตือนค่ะเจอมากับตัว(ก็ไม่เชิง)
พี่คนหนึ่ง(คนๆนั้นที่แสดงละครคู่เรา) เค้าตอบไปว่ามีจุดเด่นที่กล้าแสดงออก
แต่ตอนแสดงละครน่ะพี่เค้าก้มหน้าพูดตะกุกตะกักไม่มั่นใจเลย
เลยโดนพี่สต๊าปตอกกลับอย่างแรง(สารภาพว่าเราแอบสะใจ)
เพราะฉะนั้นถ้าจะตอบอะไรไป รวบทั้งเรื่องความสามารถพิเศษ
"ขอให้แน่ใจ และจงรู้ตัวขอตัวเองไว้ด้วย ว่าอะไรเป็นอะไร"

สำคัญๆคือ กรรมกาเค้าจะชอบจี้จุดเรา(ไม่ใช่จี้เอวให้ขำนะ)
พวกเรื่องครอบครัว เพื่อนฝูง จุดด้อยอะไรพวกนั้น
อย่าางเราโดนเต็มๆเรื่องพ่อ(ดันอุตหริติดรปในโฟโต้เพจอธิบายความสัมพันธ์ครอบครัวรูปงานศพพ่อไป - -;) แถมเขียนอย่างซื่อสัตย์ว่าเคยทะเลาะกับเพื่อน โดนจี้ทั้งสองจุดเลยตออนแรกโดนประเด็นเพื่อนเราก็อธิบายตอนนี้เหมือนจะร้อง แต่โอเคไหว - -
พอเล่นเรื่องพ่อก้อธิบาย เออยังไหว = =
กรรมการถาม"อยากบอกอะไรมั้ย"
(ประมาณว่าจะบอกอะไรที่จะทำให้เราเลือกคุณ)
เราเงียบ...แล้วก็บ้าบอกไปตรงๆว่า "หนูก็แค่พยายามเพื่อพ่อ"
น้ำตาจ๋า~ ทะลักเลยค่ะ~ สมเพศตัวเอง~
ยิ้มออกมาแบบ...อาจายร์อย่าสงสารหนูเลย หนูยิ้มออกอยู่สู้ได้ = =v
ในใจลึกๆรู้ดีล่ะว่าจบแล้ว หมดสิทธิ์...
ยิ้มแล้วก็ชูสองมือสองในให้กรรมการ ฮาตัวเองมาก~
หลังจากนั้นพี่กับอาจารย์ให้กำลังใจกันใหญ่เลย ฮา~
พูดประมาณไม่เป็นไรโอกาสหน้ายังมี ตอนนั้นรู้ชัดเจน โอกาสหน้ายังมี แสดงว่าตอนนี้หมดโอกาส กร๊ากกกก~!!
โอเคจริงๆเรายอมรับว่าพลาดที่น้ำตาตื้น จริงๆทำใจได้นะ(บอกกรรมการเหมือนชวนคุยไปด้วยตามภาษาเราว่า ก็แปลกนะคะตอนพ่อเสียหนูไม่ร้องไห้เลย เห็นแม่ร้องเยอะเกิน ฮามากมาย) ทำใจได้จริงๆ
แต่น้ำตาช่วงนี้มันมาบ่อย คือนั่งดูข่าวในทีวีเมื่อเช้าอ่ะเรื่องเด็ดป.6 เอามีดแทงเพื่อนตาย เห็นภาพครอบครัวเด็กที่ตายร้องไห้ เราร้องตาม เฮ้ย!อะไรว่ะ!? สักพักดูรายการผู้ภิทักษ์ไตเติ้ลรายการมันเป็นตำรวจกู้ระเบิด(มั้งหรือจำสลับไม่ชัวร์)น้ำตาซึมค่ะ!!
พอรายการฉายเรื่องไปอาสาช่วยหมาก็นั่งร้องไห้อีก!!!
บ่อน้ำตาตื้นมาช่วงนี้ = __ =

เอาล่ะนอกเรื่อง...

หลังจากน้ำตาแห้ง กรรมการถามเรื่องความสามารถพิเศษ
ซักใหญ่เลยพอเราบอกว่าเล่นกีฬายิงธนู -__-
แล้วก็มีให้ร้องเพลงให้ฟังตอนนั้นมึนไม่รู้จะร้องอะไร
แสงสุดท้ายไม่ไหวแน่ แล้วในหัวมีแต่ Star time ballad ver ของจัมพ์
คือร้องมาตั้งแต่ก่อนเ้ข้าสอบอ่ะ เนื้อก็แอบมั่วด้วยนะ เสียงสั้นๆ ฮามาก!!
ครูสอนร้องเพลงเราคงฆ่าตายอีกสิบรอบอ่ะ
ถ้ารู้ว่าเราไม่ได้ใช้อะไรที่จารย์แกสอนเลย =.=;

~star time Hey!Say!Jump
"ความรักของเราจะยังคงอยู่ชั่วนิรันดร์
สองคนท่ามกลางผืนฟ้าหมู่ดาวกว่้างไกล"~

หลังจากนั้นอีกเป็นช่วงเวลาแห่งการให้กำลังใจอีกรอบ
ทั้งพี่ทั้งอาจารย์ ย้ำมาก "ไม่เป็นไร มีโอกาสอีกเยอะ" "สู้ๆ" แหม่...
อยากจะเอาสองนิ้วตัววีที่ชูให้ดูจิ้มตาจัง ==v!!
หนูรู้แล้วหนูทำแล้วเข้าใจแล้ว สู้อย่าค๊าาาา รู้ค่าโอกาสอีกเยอะค๊าาา
5555555555555...

ถามคนอื่นๆเค้าก็บอกเหมือนกันว่าโดนจี้จุดพวกเรื่องส่วนตัวต่างๆนาๆ

เหล่านี้มันเป็นการวัด
ว่าเรามีความสามารถพอที่จะผ่านความกดดันและปัญหาได้มั้ย

สำหรับเราเรารู้ตัวดีว่ายัง...
รู้ดีว่าน้ำตาไม่ช่วยอะไร...
เพราะฉะนั้น
พยายามใหม่ต่อไป เย่ๆ!!!

_________________________

นอกเรื่องแล้วค่ะ ไม่ต้องอ่านหรอก(ถ้ายังไม่คนหลงมาอ่าน)
เพราว่าบ่นอ่ะ อิอิ
 
พอสอบเสร็จแวะเซ็นทรัลฯลาดพร้าวใกล้ๆ
ฆ่าเวลารถออกสี่ทุ่ม(ตอนนี้บ่ายสามอ่ะ โคตรนาน)
เดินเรื่อยเลย หมดกับของกินไปเยอะมาก!! ทั้งไอตินทั้งชาเขียว
เกือบเสียตังค์ซื้ออาร์ทิมิสฉบับการ์ตูน เพชรพระอุมาพิมพ์ใหม่ ฮังเกอร์เกมฉบับต้นฉบับและแปลไทย แต่โชคดีน้าลากหนีก่อน 5555
เลยได้แค่สมุดคัดญี่ปุ่นปกสวยๆน่ารักๆมา~
แอบรู้สึกด้วย ตอนมองหมวดหนังสือภาษาญี่ปุ่น ท้อมาก...
เราจะทำไปทำไม? ...แต่ก็ยังแข็งใจ(จนตอนนี้)ว่า
เดี๋ยวหายเหนื่อยก็กลับมาฮึดอีก(จนคนรอบข้างรำคาญ)

ตั้งนานก็ยังไม่หกโมงเลยวนไปวนมาในเซ็นทรัลนั้นแหละ โคตรเซง =_=
เกือบไปดูหนังละ ติดแต่ตั๋วแพง กร๊ากกกกก!
เลยจบที่ นั่งมองคนเดินไปมาอยู่หน้าเซ็นทรัล~
(เออ จริงๆนะ สองชั่วโมงนั่งอยู่ตรงที่นั่งริมพุ่มไม้หน้าบรรไดประตูหน้าเซ็นทรัล) ไม่ลุกเลย เหตุว่ารอหิวแล้วไปกินก๋วยเตี๋ยวไก่มะระร้านใกล้ๆ
รออยู่จนห้าหกโมงอ่ะ เล่นซะเหน้บรับประทาน -___-
พอกินเสร็จเหมือนมีพลังขึ้นมา~
ไปตามหาเคสแทปเล็ตที่พึ่งได้(มันใหม่เกินหายาก)ได้มาจนได้ลั่นล๊า~
ซื้อเสร็จฝากเค้าชาร็จแบตฯ(นั่งเล่นจนหมด)แลวไปวนเซ็นทรัลอีกรอบ
เซงอีกตามเคย -___-
ก่อนกลับแวะซื้อชาโฮ แพงดีจริงๆ - -; ฮา...ดันเผลอไปเลือกชานมคาปูชิโน่
(อารมณ์ตอนนั้นคือ ตรูอยากกินมัทชะ!! แต่ถ้าส่งมัทชะชาไป พนักงานร้านมันจะทำหน้าแบบไหนว่ะ! ไม่อยากโดนดูถูกทั้งที่ตรูถูกกกก ==!!เลยมั่วไป)
ซื้อเสร็จก็ไปเอาแซมซัง(ชื่อเล่นแท็ปเล็ตน้อย)แล้วก็นั่งแท็กซี่ไปสถานีรถ

ระหว่างนั่งรอรถจิบชาไป อารมณ์แบบ อืมมมมม... ตรูไม่หลับแน่
แล้วก็จริงดังคาด ขึ้นรถไม่หลับเลย! พอหลับก็สดุ้งตื่นทุกชั่วโมง
รถเพิร์สคลาส โกลด์คลาส วีไอพี อะไรมันก็ช่าง!!
นั่งนอนโค ตะ ระไม่สบายเลย!!!!!!

พอไปถึงบ้านตอนหกโมงเช้า ไปโรงเรียนต่ออีก
ปรากฎว่าชั่วบ่ายเดี้ยง ทั้งเวียนหัวและอ้วก โดนหิ้วกลับบ้าน =_=
กลับมานอนบ้านตอนบ่ายสองครึ่ง ตื่นมาตอนสองสามทุ่มอ่ะ...
วันนี้ลุกมาก็ยืนไม่ได้ของเก่าเตรียมออก นอนลูกเดียว ฮาตัวเอง = __ =;
อย่างนี้จะไปทำอะไรได้~ สุดๆท้อมากมาย...
แต่ก็หาอะไรทำ(อย่างเช่นบ่นใส่บล็อค)จนดีขึ้นน่ะนะ
ว่าจะแปลเพลง Pray(อธิษฐาน)
แต่เอาไว้คราวหน้า หมดเวลาไปกับการบ่นใส่บล็อคละ ฮ่าๆ

ขอตัวไปนอนกอดแม่ให้หายท้อ(หรือจะท้อกว่าเดิมหว๋า?)

ขอให้โชคดีกับการสอบค่ะ :D

Sweet dreams <3