ก้าวนี้อีกขั้น สู่ความฝัน...
"สอบผ่านข้อเขียน นักเรียนแลกเปลี่ยนโครงการ AFS รุ่น 52"
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
"ไม่เชื่อๆๆๆๆๆ" "ทำไงดีๆๆ" "แม่จ๋าาาาาา" ในหัวมีแค่นี้...จริงๆ =_=;
ไม่คิดว่าจะผ่าน... แต่ลึกๆก็หวัง
แบบบ ขอพรไปทั่ว แต่ถึงจะขอพรกับสิ่งไหนอะไร เราก็ขอแค่ว่า
"ขอให้ผ่านข้อเขียน ส่วนสัมภาษณ์ขึ้นอยู่กับเราเอง (ได้ไปเถอะๆๆๆ)"
ข้อสอบยากจริงๆเพราะไม่รู้เลย ไม่ใช่ความรู้รอบตัวแบบทั่วไปแต่เกี่ยวกับพวกเศรษฐศาสตร์ ภา ษา อัง กฤษ
ศัพท์มากมายไม่แค่เห็นด้วยซ้ำ ฮา =='
ดีใจที่ผ่านมาได้ขั้นนึงแล้ว
แต่ก็เหมือนโดนทุบความดีใจ มีหวัง และพยายามมากมาย ของเราตรงหน้าให้พังลง แหลกสลาย กลายเป็นธาตุอากาศ
แค่เพราะคำพูด...
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
"ไม่เชื่อๆๆๆๆๆ" "ทำไงดีๆๆ" "แม่จ๋าาาาาา" ในหัวมีแค่นี้...จริงๆ =_=;
ไม่คิดว่าจะผ่าน... แต่ลึกๆก็หวัง
แบบบ ขอพรไปทั่ว แต่ถึงจะขอพรกับสิ่งไหนอะไร เราก็ขอแค่ว่า
"ขอให้ผ่านข้อเขียน ส่วนสัมภาษณ์ขึ้นอยู่กับเราเอง (ได้ไปเถอะๆๆๆ)"
ข้อสอบยากจริงๆเพราะไม่รู้เลย ไม่ใช่ความรู้รอบตัวแบบทั่วไปแต่เกี่ยวกับพวกเศรษฐศาสตร์ ภา ษา อัง กฤษ
ศัพท์มากมายไม่แค่เห็นด้วยซ้ำ ฮา =='
ดีใจที่ผ่านมาได้ขั้นนึงแล้ว
แต่ก็เหมือนโดนทุบความดีใจ มีหวัง และพยายามมากมาย ของเราตรงหน้าให้พังลง แหลกสลาย กลายเป็นธาตุอากาศ
แค่เพราะคำพูด...
"ถ้าต้องจ่าย 3 แสน 5 จริงๆ สอบสัมภาษณ์ก็ไม่ต้องพูดถึง" ,
"ไปก็ไม่ได้อะไร ใบประกาศก็ไม่ได้" ,
"ไปก็ไม่ได้อะไร ใบประกาศก็ไม่ได้" ,
"พี่สาวบอกว่าถ้าต้องจ่ายขนาดนั้น เรียนโทดีกว่า 3แสน5 อยู่ได้ตั้ง1ปีครึ่ง"
แต่สำหรับเรา ไม่คิดอย่างนั้นเลย...
ถ้าไป นอกจากได้ภาษา
ลูกไม่เอาไหนของแม่คนนี้ก็จะเข้มแข็งพอที่จะยืนเองได้ มีวินัยพอที่จะแม่ไม่ต้องมาอ้าปากด่า มีความสามารถส่วนตัวพอที่จะหาหนทางข้างหน้าเองได้โดยไม่ต้องพึ่งสมองพึ่งใจใคร
และไป กลับมาเราก็ได้ใบประกาศไม่ใช่หรอ?
พูดได้เต็มปากว่าเพราะอยากไปจริงๆเราถึงพยายามมากมายนเพื่อปรับตัวเอง เข้าหาคนขึ้น เรียนรู้กับสังคม ก็เพื่อที่จะได้ไปเผชิญหน้ากับสิ่งที่หวัง ไปต่างประเทศ เรียนรู้ เข้าสังคมใหม่ ปรับวินัย...
เรียนระยะสั้นไม่คุ้มเท่าระยะยาว...
ไปตอนเรียนมหาลัยแล้ว ถ้ามันไม่ใช่ก็เท่ากับเลือกทางผิด...
เราชอบภาษาญี่ปุ่น อยากไปญี่ปุ่น และต้องการไปแลกเปลี่ยนเพื่อลองดูว่าสิ่งนี้ใช่ไหมสำหรับเรา
ถ้าไป นอกจากได้ภาษา
ลูกไม่เอาไหนของแม่คนนี้ก็จะเข้มแข็งพอที่จะยืนเองได้ มีวินัยพอที่จะแม่ไม่ต้องมาอ้าปากด่า มีความสามารถส่วนตัวพอที่จะหาหนทางข้างหน้าเองได้โดยไม่ต้องพึ่งสมองพึ่งใจใคร
และไป กลับมาเราก็ได้ใบประกาศไม่ใช่หรอ?
พูดได้เต็มปากว่าเพราะอยากไปจริงๆเราถึงพยายามมากมายนเพื่อปรับตัวเอง เข้าหาคนขึ้น เรียนรู้กับสังคม ก็เพื่อที่จะได้ไปเผชิญหน้ากับสิ่งที่หวัง ไปต่างประเทศ เรียนรู้ เข้าสังคมใหม่ ปรับวินัย...
เรียนระยะสั้นไม่คุ้มเท่าระยะยาว...
ไปตอนเรียนมหาลัยแล้ว ถ้ามันไม่ใช่ก็เท่ากับเลือกทางผิด...
เราชอบภาษาญี่ปุ่น อยากไปญี่ปุ่น และต้องการไปแลกเปลี่ยนเพื่อลองดูว่าสิ่งนี้ใช่ไหมสำหรับเรา
ไม่อยากว่าหรือโทษใคร ก็รู้ว่าแม่น่ะหวังดีกับเราเสมอ พยายามมากมายเพื่อเราเสมอ ตลอดเวลาอดกลั้น พยายาม แบกรับปัญหาเราไว้เสมอ...ขอบคุณจริง ไม่รู้จะทำยังไง
ยอมรับและไม่พยายามไปต่อตามทางที่เราตั้งไว้งั้นหรอ?
นั้นไม่ใช่สิที่เราจะทำแน่...
จุดหมายตั้งไว้ ก็ต้องการพุ่งชนมันให้ถึงที่สุด สุกแรง สุดกำลัง สุดใจ
แต่เหมือนตัวเองเป็นคนขับ ที่รถไม่ยอมวิ่งตาม ไม่มีรถ ก็จบ...
พยายามเข้าใจ พยายามควบคุมความคิดให้มีเหตุสมควร
แต่ก็ทำไม่ได้เพราะไม่รู้ว่าควรจะเชื่ออะไร
ระหว่างความคิดเรา กับความคิดแม่(และพี่)
สับสนไปหมด สับสน สับสน สับสน...
แต่ก็อดเสียใจไม่ได้อยู่ีดี(ใช่...ตอนนี้กำลังร้องไห้...)
เพราะว่าไม่มีเลย
คำชม แม้เพียงสายตา...
ทั้งทีอุตส่าห์ผ่านมาได้หนึ่งขั้นแล้ว
แต่เหมือนไม่ได้แม้แต่ความยินดีด้วย
มีเพียงคำพูดที่ใช้พลักให้หยุด
แล้วก็ให้ยอมทิ้งตัวลงไปจากบันไดสูงที่ก้าวขึ้นมา
...ให้ลงไปนอนเจ็บ รอเวลา อนาคตที่ไม่มีวันรู้...
ระหว่าง
...อนาคตริบหรี่ที่ไม่ต้องการเผชิญ ไร้ซึ่งแสง...
กับ
...อนาคตที่ฝันมีให้เห็นอยู่ แม้จะไกลๆก็ตาม...
ใจมันอยากวิ่งตามสิ่งที่เห็น
แต่ จิตสำนึกมันบอกให้ตามคำพูดของผู้มีพระคุณทั้งชีวิต...
แล้วจะทำยังไงต่อล่ะทีนี้?
YES ที่สมัครไปแล้ว
AYC ที่กำลังจะส่งสมัคร
YFU ที่transclipเตรียมพร้อมสำหรับสมัคร
แนวทางที่จะสู้กับอุปสัก(สัมภาษณ์ ความรู้ ตัวเอง)ในการไป
แต่เหมือนจะลืมไป ว่าก่อนที่จะได้สู้กับอุปสักที่ว่า...
ยังมีหินก่อนใหญ่พร้อมกำแพงหนาม จากคนใกล้ตัวที่สำคัญที่สุดอยู่
ลืมสนิท...เพราะเชื่อมั่น
จนเป็นแบบนี้....
เหมือนหนอนดักแด้ ที่พยายามด้วยความหวังเหลือเกิน...
ที่จะหาใบมากัดกิน เพื่อเติบโตและโบยบินไปตามฝัน...
พอใกล้ใบไหนก็ ถูกจับโยนออกไป...แล้วก็ไต่ไปอีก
ถูกจับโยนไปอีก...ไต่อีก
ก็จับโยนทิ้งอีก...
ท่าทางเหมือนคราวนี้ที่จับโยนออกมา เหมือนจะกำลังโดนเหยียบให้ตายจะได้หยุดเสียที...
รู้ แต่ไม่ รู้สึก จนตอนนี้...
ในข้อที่ว่า
"คนมีความหวัง กับคนไร้มีความหวัง
พอต้องเจ็บ คนที่หวังนั้นแหละจะเจ็บกว่าคนไม่หวังเท่าตัว"
ทำไงได้ ก็ถ้าไม่หวัง ก็ไม่มีก้าวที่ตัวเองจะได้ไปต่อ...
กำลังรู้สึก เกลียดตัวเอง ที่อกตัญญู...
...แต่เรานะ...ไม่ใช่คนอื่น...เราเป็นของเราแบบนี้...
เราบอกว่าอยากให้คนนั้น คนนี้เป็นตัวของเค้าเอง
แต่เรากลับกำลังโดนทำให้ไม่เป็นตัวเรา
เพราะสิ่งที่เรียกว่า "ลูกที่ดี"
หาไม่เจอ ไม่มีคำตอบ สับสน ลังเล เจ็บปวด
กำลังจะบอกว่า "ไม่ว่ายังไงก็จะสู้ให้ถึงที่สุด พยายามให้ที่สุด สุดใจ"
แต่คงทำไม่ได้แล้ว...งั้นหรอ?
kikoemasuka?
Can you here me?
...รู้บ้างไหม...
แต่
อย่ารู้เลยถ้านั้นจะทำให้ลูกอกตัญญูคนนี้ทำร้ายแม่ให้เจ็บ อย่ารู้เลย...
_______________________________
รู้ว่าไม่มีใครอ่านหรอก...
แต่ ยินดีด้วยจริงๆนะคะ
สำหรับคนที่กำลังจะไปสอบสัมภาษณ์
ขอให้โชคดีค่ะ ทำแทนเราด้วย:D
(บอกแบบนี้ก็ไม่ได้หมายความว่าเราจะยอมแพ้ และไม่ไปเป็นคู่แข่งหรอกนะคะ!)
เคล็ดลับสอบสัมภาษณ์ AFS
http://www.dek-d.com/content/studyabroad/28754/
36 คำถามที่(อาจ)เจอในการสอบสัมภาษณ์นักเรียนแลกเปลี่ยน
http://www.dek-d.com/content/studyabroad/28896/
http://www.dek-d.com/content/studyabroad/28896/
เครดิต P'Pea Dek-d ค่ะ
______________________________________________________________________
PS. หรือเราผิดที่ไม่เลือกสอบทุนนักเรียนยากไร้เพราะเชื่อมั่นว่าจะช่วยเราได้นะ? นั้นสินะ...ไม่ใครช่วยเราได้หรอก...
PS. หรือเราผิดที่ไม่เลือกสอบทุนนักเรียนยากไร้เพราะเชื่อมั่นว่าจะช่วยเราได้นะ? นั้นสินะ...ไม่ใครช่วยเราได้หรอก...
----------------------------------------------------------------------
เราคนนี้ สามารถเชื่อใจใครได้หรอ?
...แม้แต่ตัวเอง ยังไม่ค่อยเชื่อเลย...
ความคิดเห็น