สู่สุขติ...นะคะอาจารย์

ไดอารี่ฉบับนี้จะขอเขียนด้วยความรู้สึกทั้งหมด ความรู้สึกที่มากจากลูกศิษย์คนหนึ่งไปยังอาจารย์เสริม อุดมทอง...

ผ่านมาได้ 1 ปีกว่าๆแล้ว สำหรับการสอนของอาจารย์กับพวกหนู...

ตอน ม.1 ที่อาจารย์มาสอนนั้นยอมรับค่ะว่าหนูไม่เข้าใจเลย ตำราเรียนวิทยาศาสตร์ที่เป็นภาษาอังกฤษหนูอ่านแล้วงงจริงๆค่ะ

ตอนแรกก็ไม่รู้ว่าให้ซื้อต้ำราเล่มนี้มาเพื่ออะไร 350 บาทเสียไปโดยที่ไม่ได้ใช้ กว่าหนูจะมารู้ก็ตอนสอบ... รู้ว่าที่อาจารย์สอนทั้งหมดมันมาจากหนังสือเล่มที่เราไม่เคยได้หยิบทั้งสิ้น

เกรด 3 ที่ให้มาสำหรับตอน ม.1 แม้ว่าจะทำให้หนูเสียใจในตอนนั้น เพราะเกรดของหนูถูกฉุดลงไปหมด แต่มันก็ทำให้หนูได้ประสบการณ์หลายอย่างมากมาย

เมื่ออาทิตย์ที่แล้ว... ตอนเรียนคณิตศาตร์กับอาจารย์ทัศนีย์ในวันพฤหัสบดี อาจารย์เขาก็เกริ่นๆไว้แต่พวกหนูก็ยังไม่รู้เรื่องอะไร...

หลังจากนั้นเมื่อถึงคาบ 2-3 คาบของอาจารย์จรวยพร พวกหนูถึงได้รู้ จากการลงไปสำรวจ แล้วได้ยินอาจารย์จรวยพร กับอาจารย์สุทินคุยกัน แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่อยากเข้าไปยุ่ง จึงได้ทำงานต่อไป

แล้วในคาบก่อนหมดเวลา... อาจารย์จรวยพรก็ได้เล่าให้พวกหนูฟัง.....

จำไม่ได้เหมือนกันว่าวันเสาร์หรือวันอาทิตย์ อาจารย์ตื่นมาคนแรกของบ้านตามปกติ แล้วแก๊สที่รั่วจากตั้งแต่ตอนเย็นก็ได้เก็บสะสมไว้ในบ้านของอาจารย์จนเกิดกลิ่น(แบบน้อยๆจะมีแค่กลิ่นแก๊ส แบบปานกลางจะไม่มีกลิ่น แบบที่รั่วเยอะจะมีกลิ่นเหมือนสัตว์เน่า) อาจารย์ก็เลยค้นหาดูในครัวว่ามีอะไรตายหรือไม่... แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่เจอ อาจารย์เลยไปเปิดแก้สอุ่นอาหารตามปกติ...

แล้วนั่นทำให้แก๊วระเบิดเมื่ออาจารย์เปิดเตา... ถ้าเป็นคนอื่นคงจะทนไม่ไหวไปแล้ว แต่อาจารย์เป็นคนมีสติดีพอเลยเอื้อมมือไปปิดแก๊สทั้งๆที่ตัวลุกเป็นไฟเพราะความห่วงบ้าน ห่วงครอบครัว...

แล้วอาจารย์ก็ไปเอาน้ำมาราดตัว หลังจากนั้นอาจารย์ก็ถูกส่งไปโรงพยาบาล...

หนูอยากจะรู้ว่าทำไม... ทำไมถึงต้องส่งไปพิษณุโลกด้วย ในเมื่อที่กำแพงเพชรรักษาไม่ได้ทำไมถึงไม่ส่งไปกรุงเทพเลยล่ะ มันเสียเวลาที่พิษณุโลกไปนานจริงๆ สุดท้ายอาจารย์ก็รักษาที่รามาฯ

ทุกคนรู้ว่าอาจารย์เป็นคนดี น่าแปลกใจที่ตอน ม.1 พวกหนูไม่เคยรู้ อาจารย์มาสอนสายเพราะไปธนาคาร อาจารย์ใช้เศรษฐกิจพอเพียงเป็นแนวปฏิบัติ...

วันพุธหรือพฤหัสฯที่เปตองไปเยี่ยมอาจารย์ เห็นว่าอาจารย์ต้องนอนในห้องกระจกพร้อมด้วยสายระโยงระยางและเครื่องช่วยหายใจหรอคะ ห้องปลอดเชื้อที่ไม่ให้ใครเข้าเลย แต่สุดท้าย... ก็เกิดโรคแทรกซ้อน

อาจารย์ทนพิษบาดแผลไม่ไหว... ตั้งแต่เมื่อคืนวันอาทิตย์ แพทย์ก็ช่วยปั้มหายใจในตอน 10.00 น. และ 11.00 น. ของวันนี้ แต่มัน...ก็ไม่ได้ผล

สุดท้าย... อาจารย์ก็ไปดีแล้ว

เพิ่งจะรู้ในวันนี้ตอนคาบ 6 อ.จุฑามาศ(น้ารอก) กลับมาจากเข้าห้องน้ำระหว่างที่เรากำลังนั่งสมาธิกันอยู่ พวกเราเลยได้นั่งสมาธิกันต่อพร้อมกับแผ่ส่วนบุญไปให้อาจารย์

แล้วตอนคาบ 7 เราก็มารู้รายละเอียดอีกทีเมื่ออาจารย์จรวยพรมาบอก หนูยังจำได้ว่าในตอนเช้าเครื่องสำอางบนใบหน้าของอาจารย์จรวยพรยังอยู่ แต่ตอนที่อาจารย์มาเข้าสอน... ไม่มีเครื่องสำอางของอาจารย์อยู่เลย มีแต่ตาแดงๆที่ผ่านจากการร้องไห้เท่านั้น...

พรุ่งนี้... ศพของอาจารย์คงอยู่ที่วัดคูยางสินะคะ ถ้ามีโอกาส.... หนูอยากจะไปไหว้อาจารย์ค่ะ

ที่มาเขียนเพราะตั้งแต่รู้ข่าวก็นึกถึงอาจารย์ตลอด กลับมาถึงบ้านยังมีคนมาเล่าให้ฟัง น้าใหญ่ ที่ไปช่วยงานบ้านอาจารย์บอกว่าฝ้าที่บ้านทะลุเลยหรอคะ แล้วเห็นว่าเสียงระเบิดนี่ดังก้องไปทั่วเลย...

ท้ายที่สุด... อยากจะขอบคุณอาจารย์ที่ทำให้หนูได้ข้อคิดมากมาย ลองมาทบทวนดูแล้วนะคะ อาจารย์ให้ความรู้หนูหลายอย่างเลย... มารี่ คูรี่... หนูไม่เคยคิดจะค้นหาปะวัติ แต่อาจารย์ก็ทำให้หนูเข้าใจในชีวิตของคนเรา...

ได้ยิน... อาจารย์บ่นเหนื่อย แต่อาจารย์ก็ไม่เคยท้อ จะมีอาจารย์คนไหนบ้างที่สอนเยอะขนาดอาจารย์ เห็นว่า ม.ปลาย 11 ห้องนี่คะ แล้วยัง ม.3/2 อีก แถมยังสอนโปรแกรม 2 ภาษา ม.1 ด้วยใช่ไหมคะ

หนูไม่ขอให้อาจารย์อยู่... อาจารย์ไปดียังดีกว่าที่จะต้องมาทนความเจ็บปวดทั้งหลายแหล่ ไปเถอะค่ะ ไปสู่สุขติเถอะค่ะ คนดีอย่างอาจารย์ทุกคนรู้หมด

อาจารย์เหนื่อยมามากพอแล้ว สอนตั้งแต่รุ่นแม่ของหนูจนมาถึงวันนี้ได้ก็เหนือยเกินพอแล้ว...

หนูอยากจะขอให้อานุภาพของคุณพระรัตนตรัยทั้งสามประการ ช่วยส่งให้อาจารย์ไปยังที่ดีๆ บุญของหนูก็อยากจะให้มีส่วนช่วยอาจารย์บ้าง แม้มันจะน้อยนิดก็ตาม ไปสู่สุขคติเถอะค่ะอาจารย์..

ขอบคุณนะคะอาจารย์ที่ช่วยสั่งสอนหนูมา..

ขอบคุณค่ะ

จบลงแล้วสำหรับความรู้สึกทั้งหมด แต่มันจะไม่ได้มีแค่ตรงนี้ วันนี้จะขอตั้งใจเขียนไว้ในไดอารี่ และในหนังสือวิทยาศษสตร์ภาคภาษาอังกฤษ อาจารย์เป็นที่รักของพวกเราทุกคนนะคะ

น่าเสียดายที่ไม่มีรูปคู่กับอาจารย์นะคะ แล้วก็คงจะไม่มีโอกาสอีกแล้ว...

สู่สุขติ...นะคะอาจารย์

ความคิดเห็น