When I

When I'm cry...ในยามที่เราร้องไห้




ร้องไห้...

สิ่งใดกันนะที่ดลบันดาลให้ "น้ำตา" มันไหลออกมา

ความดีใจ...

ความเสียใจ...

หรือ

ความทุกข์ใจ...

สุดท้ายมันก็คือ "ความสุข" และ "ความทุกข์"

ถ้าเอามาจากโดยรวมแล้ว

แต่ส่วนใหญ่คนเราจะร้องไห้เมื่อใด

คงขึ้นอยู่กับแต่ละคน

...

ส่วนตัวเราเอง ร้องไห้ทุกครั้งที่เสียใจ

ดีใจ...มันร้องไม่ค่อยออก

แล้วอย่างไหนที่เรียกว่าเสียใจน่ะเหรอ

คงเป็นช่วงเวลาที่มีอะไรมากระทบจิตใจกระมัง

นั่นสินะ แต่ยังไงก็ไม่รู้หรอก

ขนาดงานศพที่ว่าเศร้ายังทำได้เพียงแค่น้ำตาคลอ

ก็บีบน้ำตาไม่เป็น

หากแต่ยามที่มันนึกจะไหล

มันก็ไหลออกมาโดยไม่ต้องให้บอก

...

อย่างวันนี้

กลับมาจากพิษณุโลกก็โดนแม่ด่ามาในรถ

นิ่ง เงียบ นอน เอาหมอนปิดตาไม่ให้รู้ว่าน้ำใสๆกำลังไหลรินออกจากตา

ไม่รู้เหตุผลหรอกนะ

แต่ก็เอาเถอะ

...

ส่วนใหญ่ก็เหมือนๆเดิม

เสียใจ หลายเรื่องเหลือเกิน

ซ้ำๆซากๆคงไม่พ้นนิยายที่ทำเอาเหนื่อยและท้อใจ

นังนิ่งๆ แต่งเอง อ่านเอง แล้วส่งไปดีกว่าไหม

เหมือนทุกอย่างมันหายไปหมด

ไม่มีแล้วโลกที่เคยฝันถึง

ความใฝ่ฝันเหมือนมันมอดลงไป

ราวกับเปลวเทียนที่กำลังจะดับลง

...

แย่...

หมดแรง

หมดกำลังใจที่จะทำอะไร

ยิ้มได้อยู่ตอนนี้ก็ใช่ว่ามาจากใจ

ยิ้มให้คนอื่นสบายใจ

บอกว่าเราไม่มีอะไรในใจหรอกนะ

...

ก็ขอแค่ได้ระบายเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา

ที่ปกติจะมีคนรับฟังบ้าง

แต่ตอนนี้

ถึงแม้ต้องพูดกับคอมพิวเตอร์ก็เอา

ตอนนี้

รักตุ๊กตาตัวเดียวที่ได้มาตั้งแต่เด็กมาก

คลุกฝุ่นมาด้วยกันตั้งแต่อนุบาล

แม่บอกให้ทิ้ง แต่เราทิ้งไม่ลง

ก็ยามเสียใจ...มีมันตัวเดียวที่นั่งร้องไห้เป็นเพื่อนกันเสมอมา

...

มองตัวเอง

รู้สึกเหมือนคนเก็บกดนิดๆ

แต่พยายามที่จะไม่ลงกับคนอื่น

ลงกับตัวเองอยู่อย่างนี้

ชีวิตนี้ไม่เคยเรียกร้องอะไร

นิยาย...อยากถามเหลือเกินว่าเคยบอกไหมว่าต้องคอมเม้นเท่าไรถึงจะอัพ

น้อยใจเหมือนกัน...

บางทีอาจจะถึงเวลาที่จะต้องจากใบ

เพราะสุดท้าย

ใบไม้ที่แก่แล้วก็ต้องร่วงหล่นเพื่อผลิใบใหม่ขึ้นมา

เราเคยผลิออกมาแล้ว

ก็คงถึงเวลาของเรา

เป็นคำพูดของโค้ชว่ายน้ำที่บัดนี้ก็ยังจำได้ขึ้นใจ

...

บางทีโลกนี้อาจไม่ใช่โลกของเรา

มันไม่เคยเงียบเหงาขนาดนี้

ยังจำได้ว่าทุกๆปิดเทอมเคยไปว่ายน้ำกับเพื่อนๆน้องๆ

แต่ตอนนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว

ไม่มีใคร

นอกจากญาติๆที่ยังคงมีกันอยู่ทุกวัน

...

ก็บอกแล้วว่าเรามันแค่คนธรรมดา

ที่ไม่มีใครเขาจดจำ

ก็แค่นั้นเอง

...

ที่พูดๆว่านิยาย 3 เรื่องจะขอให้จบภายในเมษานี้

ยังไม่แน่เลยว่าจบแล้วจะแต่งต่อหรือเปล่า

อาจแต่งต่อ แต่คงแต่งไว้อ่านเอง

ไม่ก็ส่งสำนักพิมพ์ไปเลย

...

อืม...

ไม่เจอกับตัวก็คงไม่เข้าใจ

นักเขียนดๆหลายคนที่หายไปแล้วไม่ได้กลับมาอีกเลย

ใช่... ก็คงเพราะเหตุนี้

บางทีนะบางที

อาจจะไปทุ่มให้กับความฝันของเราจริงๆสักที

ลับฝีมือให้คมแล้วค่อยกลับมาใหม่หากคิดจะกลับมา

อยากวางมือจากแนวรัก

แต่ติดที่นักอ่านก็เท่านั้นเอง

อยากหันไปจับแฟนตาซีและกำลังภายในที่รัก

แต่ทำอะไรไม่ได้นอกจากต้องเคลียร์สิ่งที่ติดค้าง

หมดจากนี้ไม่รุ้อีกเมื่อไหร่จะเข้ามา

หรือไม่แน่คงห่างไกล

เพราะมาก็เหมือนไม่มีอะไร

ก็เหมือนอยู่คนเดียวเดิมๆ

...

บ้านหลังนี้อ้างว้างไปทุกที

ไม่อบอุ่นเหมือนแต่ก่อนที่ได้รู้จัก

คงถึงเวลาของเราแล้วล่ะมั้ง

ที่ต้องตามเพื่อนๆคนอื่นๆไป

เจ๊กานต์... หมา...

เราเข้าใจแล้วว่าทำไมถึงต้องหายกันไปแบบนั้น

นุ...

เพื่อนที่เคยอยู่กันมาหายไปหมด

พี่ปาล์ม...

พี่สาวเองก็คงท้อสินะคะ

ไม่แปลกใจเลยที่เพื่อนๆในบอร์ดนักเขียนรุ่นแรกๆที่เคยพบกันหายไป

เมื่อครอบครัวนี้ขยาย ความรู้สึกก็แตกต่างออกไป

มีด...meensolf

จำนำ...จ.จำนรรจา

หนอนพลู...

หลายคนที่เคยเห็นเล่นบอร์ดบ่อยๆในหลายปีที่เล่นมาหายไปเลย

เราก็คงเตรียมที่จะหายไปบ้าง

ไปตามความฝันของตัวเอง

ไปสู่ที่ที่สมควรอยู่

ถ้าจะอยู่คนเดียวแบบนี้ก็อยู่ได้

ก็เราอยู่กับมันมาตั้งนาน

ก็ลูกคนเดียว...

อยู่บ้านหลังเดียวที่โดดเดี่ยว

จะแตกต่างอะไร

ไม่เคยมีอะไรต้องเสียอยู่แล้ว

เพราะ "เพื่อน" ยังจะเหลือหรือเปล่าก็ไม่รู้

...

โลกของพวกเรามันไม่ตรงกัน

ขอโทษนะที่ไม่กินเหล้า เบียร์ หรืออะไรก็ตามที่พวกเธอกิน

ขอโทษที่ไม่ชอบการเล่นที่เอายาใส่ปากเพื่อน

ยาเสพติด... เหล้าอัดเม็ด หรืออะไรก็แล้วแต่

ขอโทษที่ทุกคำพูดของเธอมันแทงใจดำเราเหลือเกิน

คำพูดที่ว่า

"วันนี้เราจะขอเมา ขอกินเหล้า ถ้าใครไม่กินก็อย่ามาห้าม อย่ามายุ่ง"

ขอโทษที่ทำอะไรไมได้

ขอโทษที่ยอมที่จะเห็นเพื่อนแย่ลงไปต่อหน้าต่อตา

เพราะคนๆนี้เพียงคนเดียว

"เพื่อน" ที่อยู่ใต้เงาของทุกคน

คอยส่งงานทำงานให้ทุกคนคนนี้

คงไม่อาจมีสิทธิ์มีเสียงมากไปกว่า "เพื่อน" อีกสิบกว่าคนที่ยุเธอ

ตามสบายเลย เราไม่ว่าหรอก ไม่ว่าเลย

อยากลองลองกันเข้าไป

เที่ยวกลางคืนก็ขยันไปกันตามสบาย

ขอแค่อย่างเดียว...

ปีหน้า ม.5

ทิ้งเราไว้คนเดียวแบบนี้

อย่าฉุดดึงเราไปด้วย

อย่าให้เราเป็นหัวหน้าห้องที่ดึงลูกน้องไม่ได้

อย่าให้เป็นคนที่แบกรับความผิดทั้งหมด

ถ้าเธอไม่ได้มาอยู่ตรงนี้เธอคงไม่รู้

พอแล้ว...พอเสียที

เราแย่...แย่เกินพอแล้ว

พอ...

พอสักที

...

..

.

..

...

สุดท้ายแล้ว...น้ำตาก็เพียงแค่ช่วยระบายในบางครั้ง

แต่สิ่งที่ยังติดอยู่ในใจคือความรู้สึก คือความทรงจำที่ตัดไม่ขาด

แล้ว "น้ำตา" มันจะช่วยได้มากเพียงใดกันหนอ




งานวาดของพี่ Kaze Hime ลงสีสวยให้อารมณ์เศร้าดีเหลือเกิน