วันนี้มาเล่าเรื่องอารมณ์บ้าๆบอๆของลิงท่าจะเจ๋ง ^^ มาเขียนไดอารี่คลายเครียด ลันล้า~
อะแฮ่ม! ออกอาการบ้าๆบอฉบับสุดยอด ก็นะ ไหนๆก็พยายามยอมรับอยู่ว่าตัวเองจะจบแล้ว คงต้องขอบ่นไปเรื่อยๆล่ะ
รู้ทั้งรู้ว่าวันหนึ่งต้องจากกัน
รู้ทั้งรู้ว่าวันหนึ่งต้องห่างหาย
รู้ทั้งรู้ว่าวันหนึ่งต้องห่างไกล
แต่ไม่รู้ว่าเหตุใดต้องจากกัน
จนบัดนี้... เวลาที่พวกเราอยู่ด้วยกันก็จวนจะครบ 3 ปีอยู่รอมร่อ
เคยรู้สึกว่ามันเหมือนอีกนาน แต่ตอนนี้เพิ่งจะรู้ตัวว่ามันสั้นจนน่าตกใจ
แม้ว่าห้องเราอาจจะไม่เหมือนห้องอื่น อาจจะทำเสื้อรุ่นกันไม่ครบ แต่นั่นก็ไม่ใช่สิ่งที่วัดความดีของใคร
ห้องอื่นเขาจะมีกลุ่มแยกกันไป แต่ห้องเรานั้นกลับรวมกลุ่มกัน กลุ่มที่แม้ว่าแยกแต่ก็สามารถรวมกันได้
ฉันดีใจนะที่ได้อยู่ห้องนี้ ห้องที่มักจะโดนต่อว่าอยู่เสมอ ห้องที่มักจะถูกเอาไปเปรียบเทียบอยู่เสมอ
อาจารย์สอนให้พ่อกับแม่ไม่เอาลูกตัวเองไปเปรียบเทียบกับลูกคนอื่น แล้วทำไมอาจารย์ถึงต้องเอาห้องของหนูไปเปรียบเทียบกับห้องอื่นด้วยล่ะคะ
แม้ว่าใครจะว่ายังไงก็ตาม แต่ฉันก็ยังคงรักเพื่อนทุกคนเสมอ ฉันทำทุกอย่างเพื่อนเพื่อนๆทุกคน
คิดหรือ? ว่าฉันอยากจะรับงานทุกอย่าง... หึๆ ไม่หรอก ไม่เคยคิดเลยด้วยซ้ำ
เท่าที่ฉันจำความได้ เมื่อครั้งยังอยู่ ป.6 ฉันก็เป็นเพียงแค่สมาชิกที่คอยรับทำรายงานตามที่หัวหน้าสั่ง อย่างดีที่สุดก็ได้เป็นหัวหน้าเวรวันพฤหัสบดีที่ฉันพยายามทำหน้าที่ให้ดีที่สุด
ฉันทำหลายๆอย่างเพื่อหวังให้ทุกคนยอมรับ... การเรียนฉันไม่สามารถสู้นันหรือบัวได้ ศิลปะฉันก็ไม่สามารถสู้บัวหรือมีนได้ คงจะมีก็แต่เรื่องคอมพิวเตอร์ที่ฉันพอจะทำได้ดี แต่ท้ายที่สุดฉันก็ไม่ได้ดีเด่นอะไรมากมาย
ตลอดเวลาช่วงนั้นฉันอยู่ไปวันๆโดยทำอะไรที่ไม่สนว่าใครจะมอง ไปโรงเรียนแต่เช้าเพื่อรอเวลาเข้าแถว และมันทำให้ฉันกลายเป็นคนตื่นเช้าไป
ฉันตั้งใจเรียนเพื่อหวังจะได้คะแนนดี แต่ถึงกระนั้นอันดับที่ก็ยังคงอยู่ประมาณ 15-16 เหมือนเดิมทุกครั้ง
ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นแค่ผู้ตาม เหมือนว่าฉันเดินตามรอยเพื่อนคนอื่นๆไปเรื่อยๆ แต่จะให้แยกออกจากกันในคราวนั้น มันก็คงไม่ทันแล้ว
ในวันปัจฉิมนิเทศ ฉันไม่เคยคิดเลยว่าจะมีรุ่นน้องยื่นดอกไม้ให้ แต่ก็น่าแปลกที่มันมี คราวนั้น... ฉันตื้นตันใจมาก มากมายจริงๆ
แล้วพอมาถึงวันนี้... วันที่ฉันได้รู้ซึ้งถึงภาระของผู้นำ ฉันก็ได้รับรู้ถึงความรู้สึกของคนทำงานที่เห็นว่าเพื่อนไม่ช่วยงาน แล้วสุดท้ายคนรับภาระก็คือคนๆเดียว
คิดว่าอยากจะย้อนเวลากลับไปแก้ไขใหม่ แต่ก็ไม่ได้หรอก ฉันเป็นคนพูดกับคนอื่นเองนี่ว่า 'ไม่มีอะไรเสียเวลามากไปกว่าการที่คิดจะกลับไปแก้ไขอดีต' เพราะอย่างนั้น ขอแค่นั่งสำนึกผิดแบบนี้คงจะดีกว่า
ตอนนี้... เหมือนกับว่าเข้าหน้าเพื่อนเก่าๆที่แยกย้ายกันไปไม่ติด ทั้งๆที่คิดจะทักทาย ทั้งๆที่คิดจะพูดคุย แต่หัวใจกลับไม่กล้าทำ สุดท้ายก็ทำได้เพียงแค่ส่งยิ้มหรือยักคิ้วให้กันยามเจอหน้าเท่านั้น... เท่านั้นจริงๆ
ลองเอาประสบการณ์มาคิด มาเปรียบเทียบดู ถ้าเกิดว่าเพื่อนในวันนี้กลับต้องกลายมาเป็นอย่างเพื่อนเก่าฉันจะทำอย่างไรดี ฉันจะเข้าหน้าพวกเขาติดหรือเปล่า
แค่คิด...ก็รู้สึกใจหายวาบอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เหมือนกับว่าฉันคอยตอกย้ำตัวเองให้ทราบถึงวันเวลาอันแสนน้อยนิดที่เหลืออยู่ เวลาที่สุดแสนจะมีค่ามากในความคิดของฉัน
ตาว... เฟรม... เปตอง... อั๋น... โอม... พงษ์... ยู... กาว... ทด... ฮ้อง... แบงค์...
ในอนาคตฉันจะสามารถพูดคุยกับพวกนายได้โดยไม่ตะขวิดตะขวงใจหรือเปล่านะ
ต่อจากนี้ฉันจะยังสามารถยิ้มแล้วทักทายพวกนายแบบกวนๆได้อีกหรือเปล่า
แล้วหลังจากนี้ไปฉันจะได้เจอพวกนายอีกหรือเปล่า...
ตอบฉันหน่อยได้ไหม?
บุ๋ม... ปูแป้ม... ชมพู่... เมย์... ซิ้ม...
ต่อจากนี้ฉันจะเล่นหัวพวกเธอได้เหมือนเดิมหรือเปล่า
ต่อจากนี้ฉันจะยังแกล้งเยาะเย้ยพวกเธอเล่นเหมือนเดิมได้ไหม
แล้วต่อจากนี้พวกเธอยังจะยิ้มและทักทายฉันเหมือนทุกวันนี้ได้หรือไม่
ฉันอยากจะรู้จริงๆ
นิว... เบล... อัพ... นิว... เฟิร์น...
ต่อจากนี้ฉันจะด่าจะว่าพวกเธอเล่นเหมือนเดิมได้หรือเปล่า
ต่อจากนี้ฉันจะสามารถแกล้งพวกเธอเล่นๆเหมือนเคยได้อีกบ้างไหม
แล้วต่อจากนี้ฉันจะสามารถวิ่งไปตบหัว ตบหลังและบ่าพวกเธอเหมือนเช่นทุกวันนี้ได้อีกไหม
ฉัน...อยากรู้
ยุ้ย... ทีม... แคท... หนึ่ง... ปอนด์... วิม...
ต่อจากนี้ฉันจะสามารถพูดคุยเรื่องนิยายกับพวกเธอได้หรือเปล่า
ต่อจากนี้ฉันจะได้เห็นท่าทางแสนงอนบ้าๆบอๆของพวกเธออีกไหมนะ
แล้วหลังจากนี้พวกเธอยังจะทักทายกันในยามเช้าเหมือนเช่นเคยหรือเปล่า
ฉัน...อยากจะถาม
เอี๊ยม... ไบร์ท... เมย์... ปาว... อีฟ...
หลังจากนี้ฉันจะสามารถพูดคุยหยอกล้อกับพวกเธอได้เหมือนเดิมหรือเปล่า
ต่อจากนี้ฉันยังจะสามารถคุยเรื่องบ้าๆบอๆกับพวกเธออีกได้ไหม
แล้วต่อจากนี้ไปเราจะได้ทำงานร่วมกันหรือเปล่านะ
ฉันถามตัวเองเสมอมา
ฟ้า... กวาง... หลิว... พลอย... นุ่น... ใหม่... เดมี่... ปุ๋ย... เบนซ์... นุ๊ก...
หลังจากนี้ไปฉันยังจะได้ทำงานกลุ่มร่วมกับพวกเธออีกหรือเปล่า
ต่อจากนี้ไปเราจะยังอยู่กลุ่มเดียวกันอีกหรือเปล่า
แล้วถ้าผ่านคราวนี้ไปพวกเราจะยังยิ้มให้กันอย่างบริสุทธิ์ใจเหมือนเดิมไหม
ฉันอยากจะรู้มากที่สุด
คงจะถึงบทจบของฉบับที่ 1 กันสักที อีกเท่าไรก็ไม่ทราบแต่คงอีกไม่นานที่ไดอารี่ฉบับที่ 2 จะตามต่อมา
ฉันรักเพื่อนๆทุกคน คิดถึงทุกคนตลอดมา และยังคงหวังว่าทุกคนจะจำคำๆนี้ไว้
WE ARE FRIEND FOREVER.....เราจะเป็นเพื่อนกันตลอดไป
แด่...เพื่อนรัก...ของฉัน
ความคิดเห็น