ออมรักให้ล้นใจ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 16,339 Views

  • 55 Comments

  • 310 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    10

    Overall
    16,339

ตอนที่ 8 : บทที่ 3 : เขานี่แหละ! [1]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1122
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    21 เม.ย. 61

 


“แกคิดเหมือนฉันหรือเปล่าชีตาร์”

“คิดอะไร”

“ฉันว่าคนพวกนั้นต้องวางแผนจับตัวรัฐมนตรีคนนั้นแน่ๆ”

ศิวามองไปทางกลุ่มคนที่กำลังยืนคุยกันสีหน้าเครียดๆ หลังบริกรกลุ่มนั้นคุมตัวนายอดิศรรัฐมนตรีกระทรวงใหญ่ออกไป แม้พวกเขาจะไม่ได้เดินเข้าไปดูไปฟังใกล้ๆ เหมือนคุณหญิงคุณนายพวกนั้น แต่ทุกการเคลื่อนไหวล้วนตกอยู่ในสายตา

“เด็กสามขวบยังมองออกเลยนังชะนีน้อย”

“แล้วแกคิดว่าคนที่กล้าวางแผนใช้งานตัวเองเป็นกับดักแบบนี้ จะเอาคุณป๋าฉันอยู่มั้ย”

“เดี๋ยวนะๆ หล่อนต้องการจะสื่ออะไรยะ เพื่อนไม่เข้าใจ”

เพียงรักษ์ละสายตาจากผู้ชายมาหาเพื่อน “ชะนีคิดว่า คุณเมวินของเพื่อนต้องเอาชนะคุณป๋าได้แน่ๆ”

“โอ้ อย่าบอกนะ...”

“ทำไงดี ฉันอยากทำข้อตกลงกับเขา” เธอไม่สนแล้วว่าเขาจะเป็นนายหมียักษ์กวนประสาทคนนั้น หากเขาสามารถทำให้คุณป๋าเชื่อได้ เธอก็ยินดีลบบัญชีแค้น!

“แรงงงงงงง บทจะเลือกได้ หล่อนก็เลือกของดีเลยนะชะนี”

“บอกที ต้องทำยัง ฉันถึงจะได้เขามาอยู่ในกำมือ”

 ศิวาไม่ต้องคิดคำตอบนาน ก็รู้ว่าตัวเองควรจะทำยังไงให้ผู้ชายคนนั้นตกมาอยู่ในกำมือเพื่อนรัก ด้วยสายตาเหลือบไปเห็นร่างสูงใหญ่ของอีกฝ่ายเดินนำหน้าคนสนิทใกล้เข้ามาทางด้านหลังเพียงรักษ์ ซึ่งหันหน้าคุยกับเขาอยู่พอดี ไม่รอช้า เท้าใหญ่ในรองเท้ามันปราบของเขายื่นออกไปทันที...

“ว๊าย!!

 


ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อย เมื่อเห็นคนที่ยืนคุยกันอยู่แถวประตูทางออก ยังไม่ทันจะเดินผ่าน ร่างเล็กของหญิงสาวคนนั้นก็ซวนเซหงายหลังออกมา จังหวะนั้นสองขาและสองแขนของเขาก้าวเอื้อมออกไปรับร่างน้อยโดยไม่รู้ตัว

“ว๊าย!

คนเงิบไม่ทันตั้งตัวหลับตาแน่นพร้อมกับตัวหวีดร้องออกมาด้วยความตกใจ หากเมื่อไม่ได้รู้สึกถึงพื้นแข็งๆ จึงเปิดดวงตากลมโตขึ้นมาช้าๆ วินาทีนั้นดวงตาสองคู่สบประสาน หนึ่งคมกริบสีนิล หนึ่งกลมโตสีคาราเมลหวานฉ่ำ ลมหายใจร้อนผ่าวที่รินรดเล่นเอาฝ่ายหญิงหน้าระเรื่อ ขืนตัวออกห่างจากแขนใหญ่ที่รู้สึกลึกๆ ว่ามันอุ่น

“เป็นอะไรหรือเปล่าครับ” น้ำเสียงนุ่มนวลเอ่ยถามหลังจากประคองให้คนเสียหลักยืนด้วยตัวเอง

เพียงรักษ์ยังไม่ทันจะได้หาคำตอบ ศิวาที่เป็นคนเหยียบเท้าจนเธอต้องถอยหนีเสียหลัก ก็ปั้นหน้าตื่นเข้ามาถามด้วยความเป็นห่วง

“นั่นสิ เป็นอะไรมากหรือเปล่า ทำไมอยู่ดีๆ ถึงวูบเอา”

“ฉันเสียหลักนิดหน่อย” เพียงรักษ์กัดฟันบอกเพื่อนด้วยสายตาเอาเรื่อง หากพอเงยหน้ามองคนที่ช่วยรับร่างตัวเองเธอกลับเอ่ยขอบคุณเขาเสียงอ่อน “ขอบคุณนะคะ ที่ช่วยรับฉันเอาไว้”

“ไม่เป็นไรครับ” คนถอยออกมาบอก ก่อนถามน้ำเสียงเป็นห่วง “ไม่ได้รับบาดเจ็บนะครับ ข้อเท้าแพลงหรือเปล่า”

“ฉันไม่เป็นไรค่ะ แต่ตกใจนิดหน่อย”

“โชคดีที่คุณเมวินรับเอาไว้ได้ทัน ไม่งั้นได้เจ็บตัวมากกว่านี้แน่ๆ ” ศิวาบอกเสียงอ่อนนุ่ม สายตามองผ่านใบหน้าคมเข้มของเมวินไปทางชายหนุ่มสองคนด้านหลัง

อืม...ข้างหลังนั่นก็งานดี

“ครับ โชคดีจริงๆ” บอกเสียงนุ่มนวล แต่แววตากลับมีริ้วคลื่นความขันแว็บผ่าน ก่อนจะตัดบทเมื่อเห็นดวงตากลมโตคู่นั้นตวัดมอง “จะกลับกันแล้วเหรอครับ ปีนี้งานของเราวุ่นวายนิดหน่อย ต้องขอโทษด้วยจริงๆ”

“เราเข้าใจครับ มันเป็นเหตุสุดวิสัย”

“บอสครับ พ่อเลี้ยงจะพาคุณหนูออกไปแล้ว” นับฟ้าเข้ามากระซิบบอกเมื่อเหลือบไปเห็นร่างสูงของเตชทัตกำลังเดินเคียงชญานินออกไปจากห้องจัดเลี้ยง โดยไม่สนใจเจ้านายของเขาเลย

เมวินหันขวับไปเห็นหลังสองคนนั้นไวๆ ก็รับหันมาเอ่ยลา “ขอตัวก่อนนะครับ”

“เชิญค่ะ ขอบคุณอีกครั้งนะคะ”

เสียงหวานๆ ที่ได้ยินทำให้เมวินเผยยิ้มให้เจ้าร่างบาง ก่อนจะหมุนตัวเดินเร็วๆ ตามน้องสาวออกไปจากงาน แต่กระนั้นก็อดคิดในใจไม่ได้ ว่าเจ้าร่างบางตากลมที่กลายร่างมาเป็นสาวสวยในคืนนี้จำเขาไม่ได้จริงๆ หรือแกล้งลืมกันแน่ ยัยคุณหนูตาโต...

 


จะเกิดขึ้นต่อไปน้อ สองสาวจะได้พี่วินไปอยู่ในกำมือหรือเปล่า

T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

0 ความคิดเห็น