oooไลท์บูล ปริศนาลูกแก้วศักดิ์สิทธิ์ooo

ตอนที่ 18 : [Chapter 15] 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 85
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    8 ธ.ค. 52

Chapter 15

เคร้ง

ดาบสองเล่มปะทะกัน ด้านหนึ่งผู้ถือดาบเป็นผู้หญิงนัยน์ตาสีฟ้า ผมสีทองซึ่งปกติยาวถึงเอวถูกรวบไว้อย่างเรียบร้อย ส่วนอีกฝ่ายเป็นผู้ชายผมสีม่วงยาวถึงไหล่ นัยน์ตาสีแดงจ้องมองฝ่ายต้องข้ามด้วยความรัก ไม่ไกลจากนั้นหญิงสาวนัยน์ตาสีน้ำทะเลวัย 20 ปีกำลังจ้องมองการปะทะกันของเพื่อนทั้งสองเงียบๆ

ฟอด

ชายหนุ่มดึงหญิงสาวตอนเผลอเข้าไปหอมแก้มขวา

อย่าอยู่เลย ไอ้กินเรียบ หญิงสาวเพิ่มความโหดฟัดดาบใส่ชายหนุ่มนามว่ากิลเลียมแบบไม่ยั้งมือ

หยวนๆ หน่อยสิริน เราเป็นแฟนกันนะ หอมแก้มแค่นี้ไม่ได้หรอ กิลลียมยั่วนลินให้โมโหเล่นๆ

ใครที่ไหนเป็นแฟนแก เรา ยัง ไม่ ได้ ตก ลง เป็น แฟน กันนลินเน้นทุกพยางค์อย่างชัดเจน ขณะที่ฟาดฟัดฝ่ายตรงข้ามไม่หยุด

งั้นเรามาเป็นแฟนกันกิลเลียมเข้าปลดอาวุธของนลิน พร้อมจับมือทั้งสองของเธอแน่น

ไม่เด็ดขาด ชิเธอสะบัดตัวออกแล้วเดินไปหาหญิงสาวอีกคนที่นั่งมองอยู่

เป็นอย่างไรบ้าง ริน หญิงสาวผมสีฟ้าอ่อนเอ่ยถาม

ก็เหมือนเดิมรินแพ้กิล และไอ้คุณชายกินเรียบ มันก็ขอรินเป็นแฟนอีกแล้วอ่ะ แอลลี่นลินกระแทกตัวนั่งข้างแอลลิซ

แอลลี่ดูสิ คนเข่าอุส่าตามตื้อขอเป็นแฟนมาตั้ง 5 ปีเต็มๆ แต่อีกคนไม่ยอมตอบรับเสียที รู้มั้ยว่าคนๆนี้รู้สึกปวดร้าวที่หัวใจ คนที่เรารักไม่ยอมตอบรับความรักที่เขามอบให้กิลเลียมนั่งลงข้างนลิน แล้วยื่นหน้าเข้ามาใกล้

เอาเข้าไปเน่าได้อีก นลินผลักหัวกิลเลียม

ไม่ยุ่งกับรินแล้ว รินใจร้าย แอลลี่เรามาเป็นแฟนกันนะ ฉันเบื่อแล้วล่ะที่ต้องตามตื่อคนที่ไม่รักเรา กิลเลียมย้ายตัวมานั่งข้างแอลลิซ

ไม่ได้นะ แอลลี่อย่าไปตอบรับคนเจ้าชู้นะ นลินแทรกตัวนั่งกลางทั้งสองคน

หึงหรอ อย่างนี้ต้องให้รางวัล

ฟอด

กิลเลียมฉวยโอกาสหอมแก้มนลินข้ามแอลลิซ

กินเรียบแกตาย นลินบีบคอกิลเลียม ส่งผลให้แอลลิซต้องเข้ามาห้าม

รินเล่นอะไรเดี๋ยวกิลเลียมก็ตายหรอก เพื่อป้องกันความปลอดภัยแอลลิซจึงต้องนั่งกลาง

ตึก ตึก ตึก

เสียงเท้ามหาภัย ไปดีกว่า กิลเลียมทำท่าจะลุก แต่ทว่านลินกลับรีบอ้อมมาจับตัวเขาไม่ให้ไปไหน

องค์ชายกิลเลียมเพค่ะ ไอริซมาอยู่ที่นี้ตั้งนานแล้ว องค์ชายยังไม่พาไอริซไปเดินเล่นเลยนะคะ องค์ชายกิลเลียมพาไอริซไปเดินเล่นหน่อยนะค่ะ ไอริซเบียดนลิน และนั่งกอดแขนของกิลเลียม

ไม่ได้ ข้าไม่ว่า…” นลินขัดคอขึ้นก่อน ได้คะ คุณไอริซ องค์ชายกิลเลียมเขากำลังว่างอยู่พอดี เชิญคุณไอริซพาตัวไปตามสบายเลยนะค่ะ

ยินดีอย่างยิ่งคะ คุณนลิน แล้วนลินก็ลากแอลลิซหนีไป ทิ้งให้กิลเลียมมองตามตาละห้อย

 

ฮ่าๆๆๆ เสียงหัวเราะอย่างชั่วร้ายของใครบางคนดังขึ้นในโสตประสาท เด็กสาวค่อยๆย่างเท้าหาจุดกำเนิดเสียง

ภาพที่เห็นคือข้าวของกระจัดกระจาย ร่างของคนรับใช้กว่า 10 คนที่ตายแล้ว ถูกกองรวมกันไว้ สภาพศพของแต่ละคนล้วนแล้วแต่ไม่น่าดูทั้งนั้นเลย เด็กสาวเบือนสายตาจากภาพตรงหน้า แทนที่ความรู้สึกกลัวจะน้อยลง มันกลับเพิ่มมาขึ้นเมื่อสิ่งที่เธอเห็นนั้นคือ รูปภาพของแม่ของเธอที่ถูกกรีดออกแบ่งส่วนหัวออกจากตัว ซึ่งนั้นแสดงได้ว่าทุกอย่างที่เห็นล้วนแต่เกิดที่คฤหาสน์แห่งเกเบรียลทั้งนั้น และที่หนักใจกว่านั้นมันเกิดที่โลก

ไม่จริง ไม่จริง เด็กสาววิ่งหนีออกจากจุดนั้น ก่อนจะสะดุ้งตัวขึ้นตื่น ตัวเธอเองกลับมาอยู่ที่ห้องนอนของเธอ

ตึก ตึก ตึก ปัง

ร่างของผู้เป็นอาสาวเท้าเข้ามา พร้อมกับเสียง รินเกิดอะไรขึ้น อาได้ยินที่รินร้องดังลั่นเลย

คุณอา รินฝันร้าย รินฝันว่าที่โลก เหล่าคนใช้ของเราถูกฆ่าตาย ด้วยสภาพที่สยดสยอง คุณอา รินกลัว รินกลัวว่าสิ่งนั้นเกิดขึ้นจริง ทุกคนที่อยู่ที่นั้นจะไม่ปลอดภัย และอีกอย่างรินกลัว กลัวว่าพวกเขาจะเจอร่างของแม่" นลินขย้ำเสื้อของแอลเฟรด

หมายความว่าอย่างไรกันริน แอลเฟรดผละออกจากเด็กสาวด้วยความตกใจกับเรื่องที่ได้รับรู้

ร่างของท่านแม่ถูกแช่งแข็งไว้ในห้องใต้ดินของคฤหาสน์เกเบรียล นลินพูดอย่างแผ่วเบา

ทำไมอาถึงไม่รู้ รินแอลเฟรดจ้องตานลิน

เรื่องนี้เป็นความลับที่รินกับคนรับใช้ชื่อน้อยเท่านั้นที่รู้ มันเป็นความลับที่รินไม่เคยเปิดเผยให้ใครรู้

แล้วสุสานของแม่รินล่ะ

มันเป็นเพียงสุสานเปล่า ที่ทำขึ้นเพื่อหลอกคนภายนอกว่าร่างของแม่อยู่ที่นั้น

ใครเป็นคนคิดการทำแบบนี้ขึ้นมาหรือ ริน

แม่คะ น้อยบอกว่ามันเป็นความต้องการของแม่เรื่องราวที่แอลเฟรดรับรู้ในตอนนี้ถูกนำไปเล่าต่อให้แอลเบิร์ทฟัง

 

กิล ฉันอยากกลับไปที่โลกจังเลย นลินนั่งกอดเข่าอยู๋ใต้ต้นไม้ใหญ่ในสวนหลังคฤหาสน์ โดยมีกิลเลียมนอนอยู่ข้างๆ

รินจะไปที่นั้นทำไมเปลือกตาขยับเปิดออก เผยให้เห็นดวงตาสีทับทิม

เมื่อวานรินฟังถึงบ้านของริน ฝันว่าจะเกิดเหตุร้ายกับคฤหาสน์นั้น รินอยากกลับไปกิล รินอยากกลับไปดูให้แน่ใจว่ามันไม่ใช่ความจริง ความฝันนั้นไม่ได้เกิดขึ้นจริง ใบหน้าของหญิงสาวซบเข้ากับเข่าตัวเอง

อย่าคิดมากเลยริน เราจะพยายามช่วยให้เธอกลับไปที่นั้นให้ได้ แต่ก่อนอื่นเราต้องรู้รายละเอียดของหอคอยต้องห้ามเสียก่อนชายหนุ่มยันตัวขึ้นนั่ง มือลูบผมสีทองของหญิงสาวเล่น

นลินเงยหน้าขึ้น ดวงตาจ้องมองกิลเลียมด้วยคว่ามสงสัย มันเกี่ยวกับหอคอยต้องห้ามยังไง กิล เรื่องที่เราจะกลับไปโลก

เกี่ยวสิ กิลเลียมชักมือกลับ ก่อนจะล้มตัวนอนเหมือนเดิม

ยังไงกิลเลียม หญิงสาวยื่นหน้ามาจ้องดวงตาของกิลเลียม

ก็เพราะว่าเราไปโลกนั้นได้โดยผ่านหอคอยต้องห้าม

กิล ไปได้ยังไง นลินยื่นหน้าเข้าไปใกล้อีก

เราเจอลูกแก้วข้างในพอคว้ามันเข้ามาถือ แสงสว่างปรากฏขึ้น ดวงตาของเราพร้ามัว รู้ตัวอีกทีเราก็เจอรินแล้ว กิลเลียมดึงแขนนลิน ทำให้เธอเสียหลักล้มทับเขา

นายทำบ้าอะไร หลังจากค้างไปนาน หญิงสาวก็ระดมทุบชายหนุ่มไม่ยั้ง

กิลเลียมจับมือทั้งสองของนลินไว้ เอียงตัวหอมแก้มนลินและลุกขึ้นเดินหนีอย่างรวดเร็ว

ไอ้กินเรียบ ถ้าฉันจับนายได้ นายตายแน่ นลินลุกขึ้นวิ่งไล่ตามกิลเลียมไป

 

พลัก

หญิงสาวชนกับชายหนุ่มผมดำคนหนึ่งจนล้มในระหว่างการวิ่งไล่ตามกิลเลียม

ผมขอโทษ คุณเป็นอะไรหรือเปล่าครับ ชายหนุ่มคนนั้นทำท่าจะฉุดให้นลินลุกขึ้น แต่ก็ถูกมือของกิลเลียมปัดออกและดึงให้นลินลุกขึ้นแทน

คนอะไรเดินไม่ดูตาม้าตาเรือจนชนแฟนผม ถ้าเธอเป็นอะไรไปผมจะฆ่าคุณ กิลเลียมว่าชายหนุ่มผมดำเป็นชุด

เงียบ กิล นลินตวาดกิลเลียม ทำให้เขาต้องหยุดพูด ก่อนหันไปพูดกับชายหนุ่มคนนั้นต่อฉันต้องขอโทษแทนเพื่อนของฉันด้วยนะคะ ที่ไปว่าคุณแบบนั้น และต้องขอโทษที่รีบไปหน่อยทำให้ชนคุณ ขอโทษจริงๆนะคะ

ไม่เป็นอะไรครับ เขาทำท่าปัดมือไปมาให้นลินสบายใจ

คุณค่ะ คุณรู้จักคนที่รู้จักเรื่องหอคอยต้องห้ามบางหรือเปล่า เผอิญฉันอยากรู้ประวัติของหอคอยนี้ นลินถามเขาออกไปอย่างไม่เกรงกลัวว่าคนตรงหน้าไว้ใจได้หรือเปล่า

มันจะดีหรอ ริน กิลเลียมกระซิบข้างหู

เงียบไปเถอะ กิล เธอกัดฟันตอบ

พอรู้อยู่บ้างครับ ผมชื่อแมคซ์ครับใบหน้าของชายหนุ่มตาสีเขียวยิ้มให้อย่างเป็นมิตร

ฉันชื่อรินค่ะ ส่วนเพื่อนฉันชื่อกิลคะ ยินดีที่ได้รู้จักนะค่ะ

เช่นกันครับ เดี๋ยวผมจะพาคุณไปหาคนที่รู้เองครับ เชิญตามมาทางนี้

ค่ะ และทั้งสองก็เดินตามแมคซ์ไป ผ่านเข้าไปในซอกเล็กแห่งหนึ่ง ซึ่งเต็มไปด้วยกลิ่นเหม็นเน่าของหลายๆสิ่งคละคลุ่งกันไป

ริน กลับกันเถอะมันเหม็น กิลเลียมพยายามจะดึงตัวนลินกลับ

ถ้านายไม่อยากไปด้วยก็เชิญกลับไปก่อนเลยย่ะ ฉันไม่ว่าอะไรอยู่แล้ว นลินเร่งฝีเท้าตามแมคซ์ไป เขาเลยต้องตามเธออย่างช่วยไม่ได้ ก็คนเขาไม่อยากปล่อยเธอไว้คนเดี่ยวนี้

แมคซ์หยุดที่ประตูไม้ประตูหนึ่ง ซึ่งมันเต็มไปด้วยหยากไย่ของแมงมุม ถึงแล้วครับที่นี่แหละครับ เขาชี้ไปที่ประตูนั้น นลินทำท่าว่าจะเดินเข้าไปเคาะ แต่ทว่าไม่ทันที่เธอจะได้แตะต้องประตู ประตุนั้นก็เปิดออกมา ปรากฏให้เห็นร่างชายชราคนหนึ่ง รูปร่างเตี้ย ลักษณะรู้ร่างดูใจดี แต่ว่าใบหน้าของเขาในตอนนี้บึ้งบูด ทำให้ดูน่ากลัว

เจ้าแมคซ์ไปไหนมา ทำไมถึงไม่อยู่บ้านบาง แล้วนี้พาใครมาอีก ชายชราตะโกนด่าแมคซ์ข้ามหัวนลิน

คือว่าคนพวกนี้เขาอยากรู้เรื่องของหอคอยต้องห้ามน่ะ ปู่ ข้ารู้ว่าปู่รู้จึงพาพวกเขามาหาปู่ แมคซ์ตะโกนตอบกลับมา

หลังจากที่ปู่ของแมคซ์สำรวจมองผู้มาเยือนสองคนอย่างหน่ำใจแล้ว เขาก็พูดขึ้นว่า เขามาเถอะท่านทั้งสอง ข้าจะเล่าเรื่องทั้งหมดให้พวกท่านฟังเอง แล้วชายชราก็เดินนำทางคนสามคนเข้าไปในห้องนั่งเล่นที่สกปรกราวกับไม่ได้ทำความสะอาดมากว่าสิบปี

ไอ้แมคซ์เจ้าไปหาน้ำท่ามาให้แขกกินหน่อยสิหลานชายเดินหายไป เมื่อปู่ออกปากไล่

ครับ ปู่

ชายชราหลันกลับมาหานลินและกิลเลียม ก่อนออกปากถามว่า องค์ชายกิลเลียมกับคุณหนูนลิน ทำไมถึงอยากรู้เรื่องของหอคอยต้องห้ามล่ะ

คือว่า หนูอยากรู้เรื่องราวของหอคอยต้องห้าม เพื่อหนูกลับไปที่โลก กลับไปสะสางอะไรบางอย่างที่ค้างคาไว้ให้เสร็จสมบูรณ์

ส่วนผมก็ต้องไปช่วยเธอ

อือ เรื่องมันมีอยู่ว่า....

นานแสนนานมาแล้ว พระเจ้าเนรมิตจักรวาลนี้ขึ้นมา ก่อนจะค่อยเติมแต่งให้จักรวาลนี้มีสีสัน หนึ่งในนั้นพระเจ้าทรงสร้างชาวดาวอังคารขึ้นบนดาวอังคาร และสร้างมนุษย์โลกขึ้นตามมาที่หลัง พระเจ้าเล็งเห็นว่าชาวดาวอังคารมีจิตใจที่บริสุทธิ์เหมาะสมที่จะได้รับพลังพิเศษ พระเจ้าจึงประทานเวทมนตร์ให้กับพวกเรา ส่วนมนุษย์โลกพระเจ้าทรงประทานสติปัญญาในการคิดค้นสิ่งใหม่ให้กับพวกเขา

ไม่นานหลังจากนั้นก็เกิดปัญหาขึ้น เมื่ออัตราส่วนใหญ่ชาวดาวอังคารอัตราเป็นผู้ชาย ส่วนผู้หญิงนั้นมีน้อยจนหายากมาก ในขณะที่โลกมีทั้งผู้ชายและผู้หญิงในจำนวนที่ไม่มากไม่น้อยกว่ากันเท่าไหร่ พระเจ้าคิดว่าถ้าปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไป ชาวดาวอังคารต้องหายไปจากจักรวาลนี้แน่ๆ พระเจ้าจึงเนรมิตลูกแก้วกนึ่งขึ้นมามอบให้แก่ชายผู้ทรงศีลท่านหนึ่ง พร้อมสั่งให้เขาสร้างหอคอยไว้เก็บลูกแก้วลูกนั้น และตั้งกฎให้ชาวดาวอังคารทุกคนที่อายุครบ 15 ปี ต้องเข้าไปสัมผัสลูกแก้วนั้น

เวลาผ่านไปหลายร้อยปี ผู้หญิงในดาวอังคารเพิ่มจำนวนขึ้น แต่ชาวดาวอังคารหลายคนกลับหาสาบสูญ หนึ่งในนั้นเป้นเจ้าชายโรอัล ออฟ คอนเนอร์ ผู้ซึ่งสามารถเรียนจบทุกสิ่งทุกอย่างจบก่อนอายุครบ 10 ปี และมีความเมตรากับทุกๆคน จนเป็นที่รักของประชาชนทุกคน เมื่ออายุ 15 ปีเขาก็เขาไปทำทุกอย่างตามประเพณีที่ปฏิบัติมา ทว่าหลังจากวันนั้นเขาก็ไม่กลับมาอีกเลย สร้างความเสียใจเป็นอย่างมากให้กับประชาชน แต่คนที่สัยใจมากที่สุดคือกษัตริย์เรนเนิลด์ ผู้ทรงรักลูกชายคนนี้มากกว่าสิ่งใด

พระองค์ทรงร่วมกับขุนนางต่างๆยกเลิกประเพณีนี้ แต่เมื่อเวลาผ่านไปเรื่องราวนี้กลับเกิดซ้ำขึ้นมาอีก องค์หญิงรีท่ากลับหลงเข้าไปแล้วไม่กลับมาอีกเลย คราวนี้ทุกคนต่างลงความเห็นว่าสมควรให้ปิดหอคอยต้องห้าม ทว่าวันจริงพวกเขากลับทำได้แค่สร้างเวทมนตร์บางอย่างปกคลุมหอคอย พวกเขาจึงพากันเปลี่ยนชื่อหอคอยนี้จาก หอคอยไลฟ์บูล เป็นหอยคอยต้องห้าม และคอยปลูกฝ้งความเชื่อที่ผิดๆให้ลูกหลานฟัง เรื่องราวของหอคอยนั้นเท่าที่ข้ารู้มาก้มีเพียงเท่านี้ ท่านทั้งสองต้องการรู้อะไรอีกหรือเปล่า

ข้าอยากรู้ว่าถ้าเราข้ามไปยังโลกมาแล้ว เราจะสามารถกลับไปอีกครั้งได้หรือเปล่ากิลเลียมถามในสิ่งที่ตนสงสัย

เรื่องนี้ก็ไม่มีใครสามารถบอกได้แน่ชัด

ขอบคุณท่านมากที่เล่าเรื่องราวเหล่านี้ให้ฟัง ท่านต้องการอะไรตอบแทนจากการเล่าเรื่องครั้งนี้หรือเปล่ากิลเลียมโค้งตัวลงเล็กน้อยเป็นเชิงขอบคุณ

ไม่ครับ แค่ข้าได้มีโอกาสเห็นหน้าของทั้งสองชัดๆก็ถือว่าเป็นบุญของข้าแล้ว

ขอบคุณทุกอย่างสำหรับวันนี้นะค่ะ คุณตา นลินก้มตัวไปหอมแก้มของชายชรา และเดินออกไปพร้อมกับประโยคสุดท้ายว่า ลาก่อนคะ

-----------------------100%----------------------------
ขอโทษนะค่ะที่ไม่ได้มาลงนาน

68 ความคิดเห็น