นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

Our Secrets //วอนกี//MonstaX

สองมือที่ประสานเข้าหากัน สองมือที่กอบกุมความหวังเอาไว้ สองมือที่ตอนนี้ไม่อาจเอื้อมหากันได้อีกต่อไป สองมือของสองเรานั้นไซร้.. จะเป็นความลับนิรันด์กาล

ยอดวิวรวม

74

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


74

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


3
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  11 มี.ค. 62 / 01:36 น.
นิยาย Our Secrets //͹//MonstaX

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
อันยอง เอเวอรี่วาน~~~
 
ฮือหายไปนานมากๆๆๆๆๆของมากของมากที่สุดเลยอุแง๊ทุกอย่างมันเพิ่งเข้าที่ฮือขอโทษด้วยนะคะที่ทำให้รอนาน
ตอนนี้เราจะคัมแบคแล้วน๊าส่วนฟิคในจอยของเรานั้นก็จะคัมแบคแล้วค่าแต่ขอซ้อมมือก่อนเนอะเพราะห่างหายจากฟิคไปนานมากกกกก

ไม่รีรอ ไปอ่านกันเลย!!!

เนื้อเรื่อง อัปเดต 11 มี.ค. 62 / 01:36









 Our secret
.
.
.
.
ช่วยเก็บทุกอย่างของพวกเราไว้เป็นความลับได้มั้ย
หลังจากที่เราจากกันไปเเล้ว
ก็ให้ความลับนี้จมดิ่งสู่ห้วงกาลเวลา
อย่าได้พูดถึงมันอีก
เพราะในตอนที่เราจากกันไปแล้ว
คงไม่มีใคร
รับฟัง
.
.
.
.
.
.
.


     



     "บอสครับยินดีต้อนรับกลับนะครับ"

     "อืม..ขอบใจ"
     
     "ตอนนี้ธุรกิจเพชรพลอยของเราไปได้ไกลมากเลยครับหุ้นของบริษัทเราขึ้นถึง50%เลยครับ"

     "ทำได้ขนาดนี้เพราะทุกคนช่วยแหละนะ"

     "อ่า..ไม่หรอกครับบอสนี่ถ้าไม่ได้บอส อี โฮซอก อย่างท่านมาบริหารบริษัทเราก็คงไม่มาไกลขนาดนี้ครับ"

     "เรียกซะเต็มเลยนะเลขาลี มินฮยอกคุณกลับไปทำงานเถอะผมจะอยากจะพักซักหน่อย"

     "เดินทางมาจากอิตาลีคงจะเหนื่อยมากเลยสินะครับงั้นผมขอตัวครับ"

     "อืม"

     ในที่สุดเลขาของผมก็กลับไปทำงานได้สักทีเป็นเลขาที่ชั่งพูดได้ใจจริงๆเลยนะเฮ้อ..สวัสดีครับผมโฮซอกผมเป็นประธานบริษัทDaimond Sea
บริษัทที่ขึ้นชื่อเรื่องเพชรชั้นดีแห่งหนึ่งในเกาหลีบ้านเกิดอันแสนอบอุ่นของผม
     ผมเพิ่งกลับมาจากการไปดูงานต่างประเทศเหนื่อยมากเลยละครับเฮ้อ..การเป็นCEOเนี่ยมันเหนื่อยจริงๆผมใช้บ้านของผมส่วนหนึ่งเป็นห้องทำงานของผมเเละเลขารวมถึงหัวหน้าของแต่ละฝ่ายในบริษัทผมเพราะด้วยความที่ผมไม่ค่อยสะดวกที่จะต้องไปทำงานทีบริษัททุกเช้าผมเลยยกส่วนนี้มาไว้ที่บ้านของผมซะเลย
     ผมมีลูกมือดีอยู่ด้วยทั้งหมด6คนคนแรกคือมินฮยอกเลขาที่พูดมากแต่ทำงานเนี้ยบจัดตารางเวลาเป๊ะมากคนที่สองคือซนฮยอนอูเราเรียกเขาว่าชยอนูหนุ่มหุ่นหมีแต่เนี้ยบเรื่องการผลิตและการกินมากๆคนที่สามคืออีจูฮอนชายหนุ่มคาริสมาสูงแต่หัวใจขี้กลัวง่ายๆแต่ช่วงที่เขาจริงจังคือที่สุดเขาทำให้การตลาดของเราพุ่งมากคนที่สี่ชางกยุนชายหนุ่มที่เติบต่อจากเมืองนอกคาริสมาสูงไม่แพ้กันแต่ออกจะซนๆบ้าๆหน่อยๆคงเป็นเพราะเขาเป็นน้องเล็กสุดในทีมละมั้ง(?)ทำงานเนี้ยบใช้ได้ไม่แพ้กันการส่งออกต่างประเทศยกให้เขาไปเลยละครับคนที่ห้าชายหนุ่มที่สูงเเละหล่อเหลาคนที่ได้รับหน้าที่เป็นพรีเซ็นเตอร์กับงานของบริษัทผมบ่อยมากเเละนอนเยอะมากเช่นกันอยู่ฝ่ายบุคคลของบริษัท
     เเละคนสุดท้ายของในทีมของผมเขาเป็นคนที่ผมไม่อยากพูดถึงเท่าไหร่

     "อะ!"

     "...กี"

     "กลับมาเเล้วหรอครับบอสยินดีต้อนรับกลับนะครับคงจะเหนื่อยมากเลยนะครับพักผ่อนเถอะ..ขอตัวครับ"

     "..ฮยอน..อ่าอืม"

คนสุดท้ายในลูกทีมมือดีของผมเพิ่งเดินผ่านผมไปเมื่อกี้โดยที่ไม่เปิดโอกาสให้ผมได้พูดทักทายอะไรทั้งนั้นเขามีชื่อว่า ยู กีฮยอน
เขาทำงานในส่วนของการบัญชีเขาทำงานได้ดีมากๆดีพอๆกับนิสัยของเขาเขาเป็นคนขี้บ่นรักสะอาดน่ารักและตั้งใจกับทุกอย่างดูแลคนอื่นดีมากๆ
อ่า..ให้ตายสิเจ็บหัวใจชะมัด
     ทำไมถึงเจ็บหัวใจแบบนี้นะ...อ่าคงเป็นเพราะความลับนั้นมันตอกย้ำหัวใจสินะ

     ผมเดินขึ้นมายังห้องนอนที่เงียบสงบผมถอดสูทออกเเล้วแขวนมันเอาไว้ในที่เดิมๆปลดเนคไทออกก่อนจะทิ้งตัวลงนอนที่เตียงนุ่มขนาดคิงส์ไซส์สำหรับนอนได้สองคนแต่น่าแปลกที่ผมต้องนอนคนเดียว..นอนคนเดียวนับตั้งแต่วันนั้นวันที่ผมได้บอกลาคนคนนั้นไป
     คุณรู้อะไรมั้ยคนทุกคนมักมีความลับเป็นของตัวเองเสมอผมเองก็เช่นกันผมจะบอกให้คุณได้รู้ความลับหนึ่งเดียวในใจของผมความลับที่แสนเจ็บปวด
ความลับที่มันอัดอั้นจนอยากจะตะโกนออกมาแต่ทำไม่ได้...แต่มีข้อแม้นะ..ถ้าคุณได้รู้มันแล้ว..ช่วยเก็บมันไว้ทีนะครับ

     จุดเริ่มต้นความลับของผมเกิดจากวันเเรกที่ผมรับกีฮยอนเข้ามาทำงานเริ่มแรกผมกังวลเกี่ยวกับตัวเขาเพราะเขาดูเงียบๆและหยิ่งๆกลัวจะทำงานกับคนอื่นไม่ได้แต่ผิดคาดเขาเข้ากับคนอื่นได้ง่ายมากๆผมมองดูเขาทำงานเเละพูดคุยกับคนอื่นๆในทีมอยู่ทุกวันในบางครั้งที่พวกเขามีเรื่องตลกเข้ามาทำให้กีฮยอนหัวเราะผมจะได้เห็นรอยยิ้มที่เหมือนดั่งเด็กน้อยตัวเล็กๆเผยออกมารอยยิ้มนั้นผมสลัดออกจากหัวใจไม่ได้เลยมันเป็นยิ้มที่สวยมากๆสวยมากจริงๆ
     นานวันเข้าผมเริ่มเข้าไปพูดคุยกับเขาพวกเราทั้งสองคนเริ่มสนิทกันมากขึ้นหัวใจของผมพองโตเหลือเกินมันโตเกินจนในที่สุดผมได้บอกสิ่งที่ค้างคากับเขา

"กีฮยอน"

"ครับ?"

ในตอนนั้นผมกุมมือของเขาไว้เเน่น

"ผมอยากให้คุณได้รู้บางอย่าง"

"ครับ?"

ในตอนนั้นแก้มของเขาแดงระรื่อ

"ผมชอบคุณนะ..ชอบทุกอย่างที่เป็นคุณ..ชอบทุกอย่างโดยเฉพาะรอยยิ้มของคุณ"

"ครับ..ขอบคุณครับ"

ในตอนนั้นเขาพูดตะกุกตะกัก

"คบกับผมนะ"

"....เขินชะมัด...ตกลงครับ"

ในตอนนั้นที่หัวใจของผมมันพองโตเต็มที่
ในตอนนั้นแก้มเขาแดงเหลือเกิน
ในตอนนั้นเขายิ้มอย่างมีความสุข

และในตอนนั้น..ความลับของเราทั้งสองได้เริ่มต้นขึ้น

     มาถึงตอนนี้คุณคงรู้เเล้วว่าความลับที่ผมว่าคืออะไร..ใช่ครับ..พวกเราคบกัน..หรือจะเรียกว่าเคยดีละ?
ผมคบกับกีฮยอนแบบลับๆไม่ให้คนอื่นได้รู้ถึงความสัมพันธ์ของเราช่วงเวลาเหล่านั้นมันเหมือนฝันเลยแหละครับผมได้ใช้เวลาในวันสำคัญต่างๆกับเขา
มีช่วงเวลาพิเศษด้วยกันทะเลาะกันรักกันโกรธกันง้อกันและมัความสุขด้วยกันมันเหมือนความฝันที่ผมโหยหามาทั้งชีวิตและไม่อยากจะตื่นขึ้นมาความฝันในความลับของเรานั้นมันชั่งเเสนหวานเหลือเกินจนกระทั่งวันหนึ่ง..วันที่ผมต้องตื่นจากความฝันก็มาถึง


"รูปพวกนี้มันคืออะไรครับ?"

     กีฮยอนโชว์รูปที่พาดหัวข่าวเด่นให้กับผม..ในตอนนั้นเหมือนมีพายุใหญ่กำลังเคลื่อนผ่านเข้ามา

"จอนมี..เธอเป็นแค่ลูกสาวของเพื่อนพ่อน่ะ"

"แล้วสถานะของเธอกับคุณคืออะไรครับ?"

"กีฮยอนเธอเป็นแค่น้องสาวสำหรับผมนะ"

"น้องสาวหรอครับ?น้องสาวที่สามารถจูบคุณควงแขนคุณแล้วป่าวประกาศว่าเป็นแฟนคุณแบบนี้น่ะหรอครับ!"

"กีฮยอนมันก็แค่หัวข่าวที่โอเว่อร์เกินจริงผมยอมรับว่าอยู่กับเธอแต่.."

"แล้วทำไมคุณต้องไปอยู่ตรงนั้นด้วย?"

"พ่อของผมสั่งให้ผมไปดูแลเธอ.."

"หรอครับ?แต่คุณก็มีสิทธ์ปฎิเสธนี่ครับทุกครั้งคุณก็ชอบปฎิเสธพ่ของคุณอยู่แล้วนี่แล้วทำไมครั้งนี้ถึงไม่ละครับ?"

"กีฮยอนเธอเป็นเหมือนกุญแจสำหรับการค้าระหว่างบริษัทนี้กับบริษัทเขานะ"

"......คุณคิดแค่นั้นหรอครับคุณคิดแค่นั้นจริงๆหรอครับ!!"

"กีฮยอนหยุดเถอะคุณเริ่มไม่รู้เรื่องแล้วนะ"

"คุณนั่นแหละที่ไม่รู้เรื่องการกระทำของคุณคุณคุณเคยคิดบ้างมั้ยว่าผมจะรู้สึกยังไงเคยคิดบ้างมั้ยครับว่าแฟนตัวจริงของคุณเจ็บปวดแค่ไหน!!"

"กีฮยอนได้โปรดฟังผมมันก็แค่ธุรกิจ"

"แค่ธุรกิจหรอ?ความรู้ของผมละธุรกิจด้วยรึเปล่า?ความรู้สึกของเธอละ?ความรู้สึกของคุณละ?มันธุรกิจหมดเลยใช่มั้ย!?"

     กีฮยอนทุบอกของผมอยู่หลายครั้งทุบด้วยแรงทั้งหมดที่มีพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมา..ทำไมตอนนั้นผมถึงไม่มีแรงไปซับน้ำตาเหล่านั้นเลยนะ

"ผมเจ็บปวดนะ..ฮึก..ผมเจ็บปวดกับการกระทำที่คุณเห็นว่าคือธุรกิจ..ฮึก..ผมเจ็บปวดนะกับความสัมพันธ์ลับๆแบบนี้"

"ผมเจ็บคุณได้ยินมั้ย!!ผมเจ็บ!อี โฮซอก!ผมเจ็บ!!!"

"กีฮยอนของร้องหยุดเถอะ!"

     กีฮยอนตะโกนใส่หน้าของผมทั้งน้ำตา..ทำไมผมถึงไม่ปลอบโยนเขานะ

"พอเเล้วฮึก..ผมพอแล้ว..ฮึก"

"พออะไรกีฮยอน?"

"ผมพอกับความลับแบบนี้แล้วฮึก"

"กีฮยอน..อย่าได้โปรด"

"ผมพอแล้วโฮซอกผมพอกับความลับแบบนี้แล้ว..เราเคยทะเลาะกันแต่มันก็กู่กลับมาได้แต่ครั้งนี้..มันไม่ใช่"

"ขอโทษกีฮยอนผมขอโทษได้โปรด.."

"ก่อนที่ผมจะไป..ฮึก..ช่วยสัญญากับผมได้มั้ย?..ฮึก..ช่วยเก็บความลับของเราเอาไว้เก็บเอาไว้ว่าเราเคยรักกันแบบนี้"

"ช่วยเก็บเอาไว้ทีนะครับ..ฮึก..ฮือ"

     กีฮยอนเดินหนีผมไปโดยที่ไม่หันมามองผมอีกเลยมันชั่งเจ็บปวดเหลือเกิน..ทำไมตอนนั้นผมไม่รั้งเขาเอาไว้นะ

     เรื่องทั้งหมดจบลงในวันนั้นแต่ความลับยังคงดำเนินต่อไป..ผมผิดเองเพราะในหัวของผมมันคิดแต่ด้านธุรกิจเลยตกลงที่จะไปดูแลจอนมี
ในตอนนั้นในหัวของผมแค่คิดว่าถ้าดูแลเธอได้ดีก็คงจะเป็นประโยชน์ต่อบริษัทไม่ใช่น้อยภาพที่จูบกันในตอนนั้นมันคือข้อผิดพลาดสำหรับผม
ในวันนั้นมันเป็นวันฉลองงานวันเกิดของพ่อจอนมีเพราะดื่มหนักเกินไปทำให้ควบคุมตัวเองไม่ได้ทำให้เซจนล้มไปโดนริมฝีปากของเธอเข้าผมไม่ควรจะดื่มเยอะจริงๆ..ทำไมผมถึงไม่อธิบายแบบนี้ให้กีฮยอนฟังกันนะ..คงเป็นเพราะอธิบายไปเขาคงไม่รับฟังอยู่ดี
เพราะในตอนนั้นหัวใจของเขาแตกสลายไปแล้ว..หัวใจของผมก็เช่นกัน

     3ปีที่เลิกกันไปหัวใจของผมเหมือนหยุดเต้นผมไม่สามารถมองคนอื่นได้แบบที่มองกีฮยอนผมไม่สามารถรักคนอื่นได้เหมือนที่รักกีฮยอนแต่ตอนนี้กีฮยอนคงจะมีใครสักคนที่รักเขามากกว่าผมแล้วล่ะเจ็บเหลือเกิน..อ่าน้ำตาของผมมันจะไหลออกมาอีกแล้วสินะโธ่...

ก๊อกๆ

"ใคร?"

"....มีเอกสารอยากให้คุณได้ดูคุณโฮซอก"

"....กีฮยอน"

เสียงนี้ผมจำได้แม่นมันเป็นเสียงที่ยังคงวนอยู่ในหัวใจของผมตลอดเวลา

แอ๊ด

"กีฮยอน..ผม.."

"ช่วยเซ็นตรงนี้ทีครับแล้วผมจะไม่รบกวนคุณอีก"

เย็นชาเหลือเกิน..เเบบนี้ผมยิ่งเจ็บเข้าไปใหญ่ทำไมถึงเย็นชาแบบนี้นะ

     ผมรับเอกสารมาตรวจดูเเละเซ็นให้เรียบร้อยก่อนที่ผมจะส่งคืนผมก็ได้พูดบางอย่างออกไป

"ผมคิดถึงคุณนะกีฮยอน"

"..."

"ผมรู้มาพูดตอนนี้คงจะสายไปแล้ว..แฟนของคุณในตอนนี้มีความสุขดีมั้ย"

"..."

"เขาคงจะไม่เป็นแบบผมหรอกใช่มั้ยเขาคงจะนิสัยดีมากๆเลย"

"..."

"ความลับของพวกเราผมยังคงเก็บเอาไว้เสมอนะ..เก็บเอาไว้ตลอดเวลา"

"..ช่วย..คืนเอกสารด้วยครับ"

"..."

"งั้นช่วยฟังผมหน่อยนะ...กีฮยอน"

"..."

"มันอาจจะไม่ใช่คำพูดที่ผมควรจะพูดในตอนนี้แต่ว่า..3ปีที่ผ่านมาผมอยู่ในช่วงเวลาที่ลำบากเหลือเกินผมคิดถึงคุณอยากขอโทษคุณ"

"ผมขอโทษนะกีฮยอน..ผมขอโทษที่ไม่สามารถรักษาความรู้สึกของคุณเอาไว้ได้"

"ผมขอโทษนะ"

"ผมขอโทษ"

"ขอโทษที่รักคุณอยู่"

"ความลับของผม"

"...โฮ..ซอก.."

     ผมคืนเอกสารนั่นก่อนจะปิดประตูและล็อคห้องขังตัวเองไว้ในห้องกว้างนี้....น้ำตาผมไหลออกมาเกินที่จะควบคุมได้ผมค่อยๆทรุดตัวลงพิงตัวเองไว้กับบานประตูก่อนจะปล่อยให้น้ำตาได้ทำหน้าที่ของมันชำระล้างทุกสิ่งที่เเสนเจ็บปวดทิ้งไป




ความลับทั้งหมดของผมกับคุณผมขอเก็บเอาไว้

เก็บเอาไว้ตลอดไป

จนกว่า

จะถึง

วันที่ผมไม่อาจหวนคืนสู่โลกได้อีกแล้ว



"ผมรักคุณนะกีฮยอน"




ก๊อกๆ

"โฮซอก..ผมเองนะกีฮยอน"

"คุณได้ยินใช่มั้ยครับ"

"ผม...ผม..ฮึก..ผมก็รักคุณเหมือนกันนะฮึก"

"3ปีที่ผ่านมาน่ะผมก็เจ็บปวดไม่ต่างกัน..จอนมีบอกผมหมดเเล้วนะ"

"ผมก็ขอโทษที่ไม่ฟังอะไรคุณเลย"

"ผมขอโทษที่ปล่อยเวลาให้มันผ่านมาถึง3ปี"

"ผมขอโทษนะโฮซอกผมขอโทษขอโทษที่ผมไม่สามารถกอดคุณได้อีกแล้ว"

"จากนี้ขอให้คุณมีความสุขกับชีวิตนะขอโทษนะ..ขอโทษขอโทษที่ปล่อยคุณไป"






ความลับที่เเสนหวานเหล่านั้นผมอยากให้คุณเก็บเอาไว้นะ

ผมก็จะเก็บเอาไว้เหมือนกัน

ความลับของสองเรา

จะเก็บไว้

จนกว่าจะถึงวันที่ผมไม่อาจหวนคืนสู่โลกได้อีกแล้ว


"ผมก็ยังรักคุณนะโฮซอก"





.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.


END















////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////




เราจะจบกันเเบบเศร้าๆนะคะฮือเป็นเรื่องแรกเลยที่จบแบบนี้
อุแง๊

เอาเป็นว่าไว้เจอกันใหม่นะคะ

อันยอง~~~

ผลงานอื่นๆ ของ ส้มขี้เกียจ

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. #1 บิบิมบับ
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 03:00

    เศร้ามากเลยค่ะไรท์ ฮืออออออออ

    #1
    0