นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

Find ME at YOU Dream ตามหาฉันในฝันของนาย // หลินฮุน

นายเป็นใคร? อยากรู้หรอ..ตามหาฉันให้เจอสิ โดยใช้ความฝันของนายเนี่ยแหละ ตาม หา ฉัน :)

ยอดวิวรวม

189

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


189

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


11
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  2 พ.ย. 60 / 00:07 น.
นิยาย Find ME at YOU Dream ҩѹ㹽ѹͧ // Թع

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
แนะนำตัวละคร / ทักทายผู้อ่าน / เขียนตามใจชอบ พิมพ์ตรงนี้ได้เลย...

เนื้อเรื่อง อัปเดต 2 พ.ย. 60 / 00:07

















Find ME at YOU Dream


ตามหาฉันในฝันของนาย







ฝันมีหลายรูปแบบ
ฝันเกิดจากจิตนการของคนเรา
ฝันคือการที่เราได้เข้าไปยังโลกเสมือนจริง

เเละฝัน

ก็ยังพาเราพบกับสิ่ง

ที่พลัดพรากจากกัน














ในที่แห่งหนึ่งดูเผิ่นๆมันเหมือนกับห้องนอนที่ผมใช้ในชีวิตประจำวันทุกวันในทุกๆคืนแต่พอมองดูดีๆแล้วมันกลับไม่ใช่
ผมลืมตาตื่นขึ้นมาในห้องที่แปลกประหลาดมันเป็นเพียงแค่ห้องโล่งมีเตียงอยู่เตียงเดียวเเละประตูหนึ่งบาน
แสงสว่างจากช่องของบานประตูทำให้ผมสงสัยว่าโลกภายนอกมันมีอะไร

ผมเเดินไปที่ประตูและผลักมันออกไปความสว่างทำให้ผมต้องใช้มือบังแสงเอาไว้เมื่อดวงตาของผมปรับสภาพได้เเล้ว
ผมจึงใช้สายตามองไปรอบๆ 

สถานที่ที่ผมเห็นอยู่ในตอนนี้มันคือทุ่งหญ้ากว้างสีเขียวมีดอกไม้หลากสีขึ้นแซมบางประปรายและที่ใจกลางทุ่ง
มีต้นไม้อยู่ต้นหนึ่งต้นไม้ขนาดใหญ่มีร่มเงาเเละสงบ

ผมเดินไปยังต้นไม้นั้นทุกย่างก้าวผมได้สัมผัสกับลมเย็นๆเป็นระยะเเละเมื่อเดินมาใกล้ต้นไม้นั้นผมเห็นชายตัวเล็กคนหนึ่ง
เขาดูแปลกใจที่เห็นผม 

"นาย...ควานลิน?"

ชื่อของผมถูกเอ่ยออกมาจากปากของคนตัวเล็ก
เขารู้ได้ยังไงว่าผมชื่ออะไร เขาไม่ใช่ทั้งเพื่อน หรือญาติ ของผม เขาคือใคร

และก่อนที่ผมจะได้เอ่ยปากถามเขาภาพข้างหน้าก็ดับวูบไป


08:00 AM

ปิ้ปๆๆๆๆๆ

เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นเมื่อถึงเวลาที่ผมตั้งเอาไว้ทำเอาผมสะดุ้งตื่นและนั่งทบทวนถึงฝันเมื่อคืน

"นาย..เป็นใครกันแน่"

คนในฝันผมจำลักษณะได้ทุกอย่างทั้งสีผมสีน้ำตาลอ่อนมีแก้มน่ารักและดวงตาที่น่าหลงไหล
เขาคือใคร? ผมมั่นใจว่าตัวผมไม่เคยเจอคนแบบนี้ในชีวิตประจำวันผมหรือเขาอาจจะเดินผ่านแล้วผมไม่สนใจ?
แต่ถึงยังงั้น..น่ารักขนาดนั้นผมจะไม่สนใจได้ไงละ

"ควานลินอ่า ฮยองทำข้าวเช้าเสร็จแล้วนะลงมากินเร็ว"

เสียงของมินฮยอนฮยองตะโกนเรียกผมให้ลงไปกินข้าวเพื่อที่จะได้ไปเรียน
ควานลิน คือชื่อของผม ผมเป็นนักศึกษาปี2คณะธุรกิจผมอาศัยอยู่กับพี่ชายของผม
2คนในบ้านย่านใจกลางเมือง ทุกๆอย่างในชีวิตของผมมันก็เหมือนคนปกติทั่วไปจนกระทั่ง
ฝันเมื่อคืน

"ฮยอง ผมฝันแปลกๆ"
ขณะที่ผมกำลังกินข้าวเช้าที่พี่เขาเตรียมให้ผมเล่าถึงความฝันให้ฟังเพื่อพี่เขาอาจจะเคยฝัน
เหมือนๆกัน

"ฝันว่าอะไรละ?"

"ผมฝันเห็นคนๆหนึ่งเขาอยู่ใต้ต้นไม้สูงใหญ่ในทุ่งหญ้ากว้างเขาน่ารักมากๆ"

"ผมสีน้ำตาลอ่อน ตัวเล็กๆ ตาสีดำน่ารัก น่าหลงไหล"

"ฮื้ม?..ฮยองว่าเราคงอ่านการ์ตูนไม่ก็ดูหนังมากไปจนเก็บไปฝันเป็นตุเป็นตะละมั้งฮ่าฮ่า"

มินฮยอนหัวเราะกับความช่างฝันของน้องตัวเองพลางตักข้าวเช้าเข้าปาก

"ถ้าเป็นยังงั้นจริง..ทำไมเขารู้ชื่อผมละฮะ?"

"......"

ร่างสูงหยุดชะงักทันทีที่น้องชายพูดประโยคที่ชวนให้ฉงน..รู้จักชื่อยังงั้นหรอ?

"ฮยอง?"

"..ฮยองว่าเราคงคิดมากเกินไปละมั้งงี้แหละฮยองก็เคยเป็น.รีบกินเถอะเดี๋ยวไปเรียนสายนะควานลินอ่า"

"ครับ"

เด็กน้อยไม่รู้สึกติดใจอะไรกับท่าทางของพี่เขามากนักเขารีบกินข้าวเช้าให้หมดเเละคว้ากระเป๋าเป้ใบเก่งไปเรียน
ตามหน้าที่ที่ต้องทำเหมือนเดิมในทุกๆวัน

"คนตัวเล็กยังงั้นหรอ...ควานลิน"

สายตาของคนเป็นพี่ที่ดูหมองลงเมื่อทบทวนในสิ่งที่น้องตัวเองพูดอีกครั้ง..ยังคงอยู่ยังงั้นหรอ?
มินฮยอนถอนหายใจอีกครั้งก่อนจะเก็บกวาดโต๊ะอาหารเตรียมตัวไปทำงานเช่นกัน
.
.
.
.
.

"ควานลินอ่าวิชาเคมีนายเข้าใจไหมอะ?"

"เข้าใจอยู่นะซอนโฮไม่เข้าใจตรงไหนหรอ?"

"ตรงนี้อะ"

เด็กหนุ่มนักเรียนทั้งสองคนปรึกษากันเกี่ยวกับวิชาเคมีที่เพิ่งเรียนไปเมื้อกี้นี้ในระหว่างทางเดินไปโรงอาหาร
ควานลินเป็นเด็กหัวดีเเละมักจะเป็นที่ปรึกษาให้กับเพื่อนๆเสมอเหมือนกับตอนนี้
แต่ถึงยังงั้นในหัวเขาก็ยังคิดไม่ตกเกี่ยวกับเรื่องเมื่อคืนอยู่ดี

"เราเข้าใจเเล้วละ..อะใครไลน์มานะ.....แดฮวีบอกว่าจองที่ไว้เเล้วเรารีบไปกันเถอะเดี๋ยวข้าวหมด"

"นายนี่ยอมไม่ได้เลยนะซอนโฮเรื่องข้าวเนี่ย"

"ช่วยไม่ได้นี่อิอิ"




"ทำไมเดินกันช้าจังเลยยยพ่อคุณสุดเก่งสายวิทย์"

"ก็มาเเล้วไง"
แดฮวีบ่นใส่เพื่อนรักทั้งสองหน่อยๆก่อนที่จะให้ควานลินเฝ้าโต๊ะเเละอาสาเดินไปซื้อข้าวกับซอนโฮให้แทน
ก็เขานั่งเฝ้าตั้งนานผลัดๆกันมั่งเนอะ
ในระหว่างกินข้าวในหัวของควานลินมีแต่ภาพของผู้ชายในฝันเมื่อคืนเเละเสียงที่เรียกชื่อเขานั้นก็ยังคงวนอยู่ในหัวไม่จบสิ้น
เขาคือใครกัน

"ควานลินเป็นไรอะเห็นนั่งเงียบตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว?"
แดฮวีถามออกมาหลังจากนั่งสังเกตุเพื่อนรักอยู่นาน

"อือ อายเอ็นอะไออะ?"
ซอนโฮถามขึ้นบ้างทั้งๆที่ในปากก็ยังเคี้ยวข้าวกลางวันอยู่

"กินให้หมดแล้วค่อยถามก็ได้ซอนโฮ ฮึ"
ควานลินยิ้มน้อยๆให้กับการกระทำของซอนโฮก่อนจะตอบคำถามของทั้งคู่โดยการเล่าเรื่องความฝันเเปลกๆนั้นให้เพื่อนฟัง

"ไม่ใช่ว่าเขาเป็นบรรพบุรุษนายหรอ??"
ซอนโฮพูดหลังจากฟังเรื่องราวทั้งหมด

"ไม่ใช่อะเตี้ยแบบนั้นคงไม่ใช่บรรพบุรุษเรา"

"จ้าาาพ่อคนสูง ชิ"
แดฮวีเเละซอนโฮพูดพร้อมกันด้วยความหมั่นไส้ก่อนจะกลับมาจริงจังอีกครั้ง

"แล้วทำไมนายไม่ลองถามเขาละ?"
แดฮวีพูดขึ้น

"จะถามได้ยังไงละแค่ขยับปากภาพมันก็หายไปแล้วเราก็ตื่นจะเอาอะไรถาม"

"อีกอย่างคนเราจะฝันเหมือนเดิมได้ไงหลายๆครั้งฮ่าฮ่า"

"ทำไมจะไม่ได้ละ"
แดฮวีพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังและมองไปที่ควานลิน

"เราเคยฝันเหมือนกันหลายครั้งเลยนะมันจะเกิดขึ้นเวลาที่จิตสำนึกเราต้องการตามหาอะไรสักอย่างนั่นแหละ"

"จิตสำนึกหรอ?"

"อือ"

ควานลินไม่ใช่ในสิ่งที่แดฮวีพูดเท่าไหร่เพราะมันไม่มีทางที่จะเป็นไปได้เลยสักนิดที่เขาจะเป็นแบบนั้น
เพราะยังไงซะคืนนี้มันก็คงจะฝันเรื่องอื่นอะแหละเรื่องเมื่อคืนสมองของเขาคงอยากเล่นสนุกเลยทำให้ฝันอะไรแปลกๆแบบนั้น
ละมั้ง

.
.
.
.
.
.

ผมนอนลงที่เตียงเเสนสบายหลังจากเคลียร์กับการบ้านและจัดการตัวเองเเล้วเรียบร้อยพร้อมที่จะเข้าสู่ห้วงนินทรา
เเละฝันหวานต่อไป

ความฝันที่ผมคิดว่ามันคงเปลี่ยนเรื่องไปเรื่อยๆ

แต่ผมคง

จะคิดผิด

ผมตื่นขึ้นมาในสถานที่ที่เดิมที่เมื่อคืนก่อนผมฝันถึง  นี่มันอะไรกัน ฝันเหมือนเดิมยังงั้นหรอ???
เพื่อพิสูจน์ว่ามันคือความฝันที่เหมือนกับเมื่อคืนผมวิ่งออกไปยังข้างนอกห้องโล่งนี่และใช่
ทุกอย่างรอบกายผมมันเหมือนกับฝันในตอนนั้นเลยเหมือนเดิมเเละต้นไม้นั่น....

ผมเดินไปที่ต้นไม้อีกครั้งเเละเห็นผู้ชายตัวเล็กคนเดิมกำลัง..นอนหลับอยู่
อ่าใบหน้าของเขา มองแบบนี้เเล้วยิ่งน่ารักเข้าไปใหญ่

"อือ..ฮื้ม!?"

ร่างเล็กสะดุ้งโหยงเมื่อลืมตาขึ้นมาเเละพบกับร่างสูงที่กำลังมองเขาอยู่

"คะ...ควานลินอ่าตกใจหมด..นายมาอีกแล้วหรอ?"

อีกแล้วเขาเรียกชื่อของผมอีกแล้วทำไมถึงรู้จักผมนะทั้งๆที่ผม ไม่รู้จัก เขา

"นายเป็นใครทำไมถึงรู้ชื่อฉัน?"

"......"

ร่างเล็กเงียบลงพร้อมกับหลุบตาลงต่ำและยิ้มหน่อยๆ
เเละเงยหน้าอีกครั้งเพื่อตอบคำถามที่เขาได้รับมา

"ฉัน..ชื่อ จีฮุน ส่วนฉันเป็นใครนายต้องตามหาเอาละกันนะ"

"ตามหาหรอ?ทำไมละนายก็แค่บอกก็ได้นี่"

"เพราะ...ฉันไม่สามารถบอกนายได้ไงอีกอย่างให้นายหาคำตอบเองคงสนุกดี.."

จีฮุนยิ้มเล็กน้อยเเละแอบหัวเราให้กับท่าทางของควานลินที่แสดงออกว่า..มันสนุกตรงไหนอะไรเเบบนั้น

"แล้วจะตามหายังไงเพราะยังไงฉันก็คงไม่ได้ฝันเเละมาเจอนายเเบบนี้อีกแล้วเป็นครั้ง..ที่3"

"นายจะฝันอีกแน่นอนเพราะว่านายน่ะ ยังหาฉันไม่เจอนี่"

"อะไรของนาย?"

"ตอนตื่นก็มองหากล่องสีน้ำตาลเล็กๆนะมันอยู่ในห้องนาย..หาดีๆนะ"

จีฮุนส่งยิ้มกว้างให้กับควานลินก่อนที่ทุกอย่างจะดับลงอีกครั้ง

ผมสะดุ้งตื่นในกลางดึกหลังจากความฝันจบลง..กล่องสีน้ำตาล?..ผมไม่อยากจะเชื่อให้มากนักว่าสิ่งที่คนในไม่สิจีฮุน..
คำพูดของจีฮุนผมยังคงไม่เชื่อเต็มร้อยแต่ถ้าผมเจอมันละก็อาจจะเจอก็ได้

ผมลุกออกมาจากเตียงค้นของภายในห้องไปทั่วเพื่อตามหากล่องสีน้ำตาลนั้น
ตู้เสื้อผ้า ชั้นหนังสือ ลิ้นชัก หัวเตียง ผมหาทุกที่ที่ผมสามารถเข้าถึงเเต่ก็ไม่พบกล่อง
ผมกำลังคิดว่ามันคงเป็นเพียงเรื่องบ้าๆที่ผมคิดมากไปเองเเละกำลังจะกลับไปนอนต่อถ้าสายตาของผมมันไม่ไปเจอกับชั้นลับซะก่อน
ชั้นหลับที่ว่ามันอยู่ใต้เตียงของผมซึ่งมันเป็นจุดเดียวที่ผมไม่ได้สนใจเพราะคิดว่ามันคงไม่มีอะไรอยู่ในนั้นหรอก

และผมคงคิดผิดอีกแล้ว
ถ้าเป็นนักวิทยาศาสตร์ผมคงทดลองผิดพลาดหลายรอบมากแน่ๆ

ในชั้นลับผมเจอกับกล่องสีน้ำตาลอย่างที่จีฮุนบอกไว้ผมเปิดกล่องนั้นเพื่อดูว่าข้างในมันมีอะไร
ภายในกล่องเป็นเพียงเเค่การ์ดสองถึงสามใบมันถูกเขียนด้วยลายมือที่น่ารักเเละอ่านได้ง่าย

ควานลิน สุขสันต์วันเกิดนะปีนี้ก็รักนายเหมือนเดิมนะ
                                      จีฮุน ชอจัง~

ควานลินอ่าาาา ฉันไม่ได้ลืมวันเกิดนายน๊าแค่เซอไพรส์นิดหน่อยห้ามโกรธนะไม่งั้นฉันจะงอนนายงื้อ
ว่าไปนั้น แบร่ๆๆๆ
                                      จีฮุน ชอจัง ชอจัง

"คิก..ฮึ..อะไรเนี่ยการ์ดวันเกิดหรอน่ารักดีแฮะ"
ผมอ่านข้อความในการ์ดทุกใบเเละพลางคิดว่าผมกับจีฮุนคงสนิทกันมาก แต่เดี๋ยวสิ...ทำไมผมถึง ไม่รู้สึกว่าสนิทเลยล่ะ
ผมไม่ใช่คนลืมเพื่อน ถ้าเขาคือเพื่อนผมก็ต้องจำได้สิ แปลกๆแฮะ

ในตอนเช้าของอีกวันผมเอาเรื่องที่เจอไปบอกกับพี่ชายของผม

"ฮยองผมฝันเหมือนเดิมอีกแล้ว"

"อีกแล้วหรออ่าฮยองคงต้องให้เรางดอ่านหนังสือการ์ตูนเเล้วละ ฮ่าฮ่า"

"ไม่ใช่นะ ผมรู้ชื่อเขาด้วยเเล้วก็เจอการ์ดที่เขาเขียนให้ผม"

"....ชื่อ?"

"จีฮุน ครับ เขาชื่อจีฮุน"

"......"

มินฮยอนนิ่งไปพักหนึ่งสายตาเขาสั่นระริกราวกับว่าสิ่งที่เขาไม่อยากให้เกิดมันกำลังจะมาหาเขาอีกครั้ง

"เรา..คงเพ้อไปเองควานลิน..ไปเรียนได้เเล้วไปเถอะ..นะ"

ควานลินงงกับท่าทางที่ต่างไปของพี่ชายแต่มันไม่มีเวลาใส่มากเพราะเขากำลังจะสาย
.
.
.
.

เมื่อถึงโรงเรียนระหว่างเรียนควานลินเหม่อลอยหลายครั้งเพราะเขามัวเเต่คิดเรื่องเมื่อคืนซ้ำไปซ้ำมา
จนทำให้ขาดสมาธิ แม้ช่วงพักเที่ยงก็ยังคงเหม่อจนทำให้ซอนโฮและแดฮวีอดไม่ได้ที่จะถาม
เกี่ยวกับท่าทางเเปลกของเพื่อนรัก

"ฉันฝันเหมือนเดิมอีกแล้ว"

"จริงอะ?!?!"

"อืม..ฉันรู้ชื่อเรารู้ชื่อคนๆนั้นแล้วด้วยเขาชื่อจีฮุน"

"!!!!!"

ซอนโฮเเละแดฮวีต่างตกใจเมื่อควานลินเอ่ยชื่อนี้ออกมา

"อีกอย่างเรายังเจอการ์ดที่จีฮุนเขียนให้...นี่พวกนายรู้จักจีฮุนบ้างรึเปล่า?"

ทั้งสองนิ่งเงียบพร้อมกับสายหน้า

"พวกเรา..ไม่รู้จักหรอกมีแต่นายนั่นแหละที่รู้จัก"

"ฮะ..ฉัน?!?!"

"อือ..ฮึก..รู้จักดีด้วย ฮึก"

น้ำตาของแดฮวีไหลออกมาสร้างความตกใจให้กับควานลินมากเมื่อเขาเอ่ยปากถามแดฮวีกลับบอกว่าไม่เป็นอะไร

"ควานลิน...ตามหาให้เจอนะ"

"ห้ะ?"

"ตามหาให้เจอ..จีฮุนน่ะ"
ซอนโฮพูดไปด้วยพลางกอดปลอบแดฮวีไปด้วย

มันเกิดอะไรขึ้นกันทั้งเพื่อนเเล้วก็พี่ของเขา?เกิดอะไรขึ้นกันนะ

.
.
.

ในคืนนี้ควานลินก็ได้พบกับจีฮุนอีกครั้งในสถานที่เดิม
แตกต่างแค่ตอนนี้คนตัวเล็กกำลังทำกำไลดอกไม้อยู่เท่านั้นเอง

"ทำอะไรน่ะ?"

"กำไลๆสวยมั้ยฮิฮิ"

จีฮุนพูดพร้อมยื่นกำไลดอกไม้ให้ควานลินดูเขาอดยิ้มไม่ได้กับท่าทางน่ารักของคนตัวเล็ก
และรู้สึกเหมือนว่าหัวใจของเขาเริ่มเต้นเป็นจังหวะที่เร็วขึ้นกว่าเดิมนิดหน่อยคงเพราะความน่ารักของเจ้าตัวละมั้ง
ที่ทำให้เขาใจเต้น

ควานลินนั่งลงข้างๆและมองจีฮุนทำกำไลต่อไปด้วยสายตาเอ็นดูเเละหยอกล้อกันบ้างนิดหน่อยเวลาที่คนตัวเล็กหัวเสียกับดอกไม้
ที่ถักไปมาเเล้วมันขาดเเล้วทำเสียงฮึดฮัดเป็นภาพที่ควานลินมองแล้ว

น่ารักชะมัด

เขารู้สึกว่าเปลืองคำว่าน่ารักมากเหลือเกินเวลาอยู่กับคนตัวเล็กคนนี้

"นี่ควานลิน?"

"ว่า?"

"เจอฉันรึยังอะ?"

"จะเจอได้ยังไงละ ฮ่าฮ่า นายบอกให้ฉันไปหาของมาแค่อย่างเดียวเองนะ"

"นั่นสิลืมไปเลยอะ.."

"คิก..อ้วนเอ๊ย"

"ย๊าอย่ามาว่ากันนะนิสัยไม่ดีเลยหงึ"

"ไม่งอนสิโอ๋ๆ..เออ..จีฮุน"

"ฮื้ม?"

"นายรู้จักเพื่อนฉันไหม?..ซอนโฮแล้วก็."

"แดฮวี"

"ใช่ๆนายรู้จักนี่เเสดงว่านายก็ต้องเคยอยู่กับฉันไม่ก็เคยเป็นเพื่อนกันใช่มะ"

"......อือ...."

"แต่ทำไม..แดฮวีกับซอนโฮถึงบอกไมู่รู้จักนายละ?"

"ไม่รู้เหมือนกัน"

"เอ้า!?"

อะไรกันผมงงไปหมดแล้วนะเนี่ยตกลงเเล้ว..รู้จักรึไม่รู้จักกันแน่

"นายต้องหาเองควานลินอ่า..เอาละฉันจะบอกที่ซ่อนสิ่งของละนะ"

"ว่ามาๆ"

"มันติดตัวนายอยู่เสมอ..."

ผมนิ่งไปพักหนึ่งก่อนจะคิดถึงสิ่งของที่มันติดตัวผมเสมอ..ติดตัวเสมอหรอ?..จริงสิสิ่งที่ติดตัวเสมอ
ผมมีสร้อยเส้นหนึ่งที่ผมไม่เคยถอดมันออกไปจากคอของผมเลยจนชินและลืมไปแล้วว่าผมยังสวมมันอยู่
สร้อยเส้นนี่มีจี้วงกลมกรวงห้อยอยู่รอบๆวงกลมสลักคำว่าForeverเอาไว้ผมสัมผัสมันและมองไปที่จีฮุน

"สร้อยนี่น่ะหรอ?"

ดีที่ในฝันสร้อยเส้นนี้ก็ตามผมมาด้วยจะได้ไม่ต้องเสียเวลาตื่นแล้วไปหามันอีก

"อื๊ม"

"แล้วมันหมายความว่ายังไง?"

"ก็ตามความหมายภาษาอังกฤษไงๆ"

จีฮุนยิ้มให้ก่อนจะเล่นดอกไม้ต่อ

"ฉันรู้เเต่หมายถึงว่าสร้อยเส้นนี้มัน.."

ผมหยุดพูดก่อนจะมองจีฮุนอีกครั้งพวกเราสองคนหันมองกันและกันสายตาที่จีฮุนส่งมาให้ผมนั้นมันเเสดงอารมณ์ของเขาว่าตอนนี้
เขาอยู่ในอารมณ์ไหน

ตอนนี้เขาอยู่ในอารมณ์ที่...เจ็บปวด

"จีฮุนนายให้ฉัน..หรอ"

"ควานลิน..ฉันกอดนายได้มั้ย"

"ฮื้ม?อ่า...ก็ได้อยู่แหละ"

จีฮุนเขยิบเข้ามาใกล้กับผมและสวมกอดผมเบาๆมันอุ่นดีนะตัวของจีฮุนผมไม่ยักรู้ว่าคนในฝันจะตัวอุ่นเเบบนี้
อุ่นจนไม่อยากให้หยุดกอดเลย

ผมกอดตอบจีฮุนเพิ่มความอุ่นให้มากขึ้นไปอีก...ผมดูเหมือนคนบ้าเพ่งกอดกันครั้งแรกแท้ๆแต่ทำไมผมถึงโหยหา
เหมือนกับเสพติดมันซะยังงั้น ไม่อยากให้คลายออกเลย

ทั้งสองคนยังคงกอดกันอยู่เนิ่นนานจนกระดังสายลมแรงพัดผ่านอ้อมกอดจึง..คลายออกไป

"ตื่นได้เเล้วนะควานลิน..แล้วก็ไว้เจอกันอีกนะ"

"อืม..แต่พอฉันตื่นครั้งนี้เเล้วฉันอาจจะหานายเจอก็ได้"

"เจอกันข้างนอกนะ"

ควานลินส่งยิ้มให้กับจีฮุนรอยยิ้มที่มั่นใจว่าเมื่อเขาตื่นเขาจะตามหาคนๆนี้ให้พบแน่นอน

"อือ"

จีฮุนส่งยิ้มให้กับเขาก่อนที่ร่างของควานลินจะหายไปเป็นสัญญาณว่าเขาได้ตื่นแล้ว

"เจอกันข้างนอกนะควานลิน....เจอกันนะ..เจอกัน"

สายลมที่พัดผ่าน แสงเงาที่สั่นไหว กลีบดอกไม้ที่ปลิวไปตามสายลม 

หนุ่มน้อยที่เดียวดาย ภายใต้ต้นไม้แห่งนี้ยืนนิ่งไม่ขยับไปที่ใด

ส่งยิ้มที่งดงาม อยู่ตรงนั้น

ยิ้ม

พร้อมน้ำตา

.
.
.
.
.


ผมลืมตาตื่นขึ้นมาในเช้าวันใหม่อ่าวันนี้เป็นวันหยุดนั้นแสดงว่าผมมีเวลาเยอะในการตามหาจีฮุนให้เจอในความเป็นจริง
ผมคิดๆดูเเล้วจีฮุนอาจจะเป็นเพื่อนผมเเล้วเกิดผิดใจอะไรสักอย่างเลยหายไป
แล้วผมก็ดันมานึกถึงในตอนนี้ก็ได้

และถ้าข้อสันนิฐานผมถูกในวันนี้ไม่ก็พรุ่งนี้เเหละผมจะได้พบกับจีฮุนเป็นๆสักที

"ควานลิน"

"ฮะ..ฮยองตกใจหมดทำไมฮยองไม่เคาะก่อนละครับ"

มินฮยอนฮยองเปิดประตูห้องของผมเข้ามาผมที่กำลังคิดอะไรเพลินๆอยู่ตกใจจนเกือบตกเตียง

"มีอะไรหรอครับ"

"เรื่องจีฮุน"

"ครับ?"

"เรา..ฮยอง..."

มินฮยอนนำกล่องขนาดกลางส่งให้กับน้องชายของตนเองด้วยสายตาที่รู้สึกผิดเขาไม่รู้ว่าทำแบบนี้มันจะดีรึเปล่า
แต่ถ้ามันช่วยให้น้องของเขารู้ความจริงมันก็คุ้มค่า

ความจริงเกี่ยวกับจีฮุน

"มันคือกล่องอะไรน่ะฮยอง?"

"มันคือกล่องของเรา...ฮยองเก็บเอาไว้เองฮยองเลยเอามาคืน"

"ไม่หยักรู้ว่าผมมีกล่องแบบนี้"

ควานลินรับกล่องจากมือของพี่ชายพร้อมพลิกกล่องไปมาก่อนจะเปิดออกดู
ภายในกล่องมีรูปโพลารอยด์ของเขาและ..จีฮุน
รวมทั้งของต่างๆมากมายตุ้กตาผ้าไหม ผ้าพันคอ กำไลข้อมือที่ทำจากดอกไม้เเต่ตอนนี้มันเฉาไปหมดแล้ว

กำไลดอกไม้ยังงั้นหรอ

จีฮุนก็ทำนี่ในฝันนั่น

"กำไลนี่ในฝันจีฮุนเขาก็กำลังทักมันอยู่"

"ควานลิน"

"ครับ"

"จีฮุนเขาเคย...เป็นแฟนของเรานะ"

"อะไรนะ!?!?"

"ฮยองพูดอะไรถ้าเป็นแฟนผมเดี๋ยวสิฮะ...ฮะ..ถ้าเป็นแฟนผมก็ต้องเคยเห็นสิถึงจะเลิกกันยังไงก็เถอะ"

"แต่นี่ผมเพิ่งจะ.."

"ก็เพราะลืมน่ะสิควานลิน!"

"ลืม?"

"ใช่...เราลืมมันไป..อึก.."

"ฮยอง"

มินฮยอนพยายามอดกลั้นความรู้สึกที่เอ่อล้นก่อนจะเล่าเรื่องทั้งหมดให้กับน้องชายฟัง

"จีฮุนน่ะ..เป็นเพื่อนบ้าน เเละ เพื่อนสนิทของเรามาตั้งแต่เด็กๆแล้วพวกนายสองคนโตมาด้วยกันสนิทกัน"

"ในวันเกิดของทุกๆปีพวกนายจะอยู่ด้วยกันเสมอจนวันหนึ่งที่ตัดสินใจเป็นแฟนกัน"

"ฮยองรู้สึกดีใจที่น้องชายทั้งสองมีความสุขเเละฮยองอยากให้มันยังคงอยู่แบบนี้ต่อไป"

"แต่ที่ตลกร้ายที่สุดคืออะไรรู้มั้ย?"

สายตาสั่นระริกน้ำตาที่ใกล้เออล้นเเละคำถามความสงสัยต่างๆวนอยู่ในหัวของหนุ่มน้อย

"คือ..อะไร...ครับ...ฮยอง.."

"จีฮุน"

"จากพวกเราไปในวันครบรอบ3ปีเพราะอุบัติเหตุทางรถยนต์..เเละเพราะเหตุการณ์นั้นนายช็อคมากจนทำให้สมองทำงานผิดปกติ"

"ทำให้ความทรงจำส่วนหนึ่งของนาย...หายไป"

"และความทรงจำนั้นก็คือ"


"จีฮุน..."

กล่องที่เต็มไปด้วยความทรงจำมากมายในนั้นร่วงลงจากมือของผม...อุบัติเหตุ ความทรงจำ ความรู้สึก ในตอนนั้น
ลืมไปหมด ลืมไปหมด ลืม ลืมแม้กระทั่งจีฮุน

ความรู้สึกเจ็บจี๊ดเเล่นเข้าหัวใจของผมเส้นประสาทในหัวปวดเหลือเกิน น้ำตาที่ผมกั้นเอาไว้หลั่งออกมาอย่างไม่ขาดสาย
พร้อมๆกับเสียงโฮ่ร้องของผมที่เปล่งออกมาสุดเสียง

ร่างของเด็กหนุ่มทรุดลงสู่เพื่อแม้คนเป็นพี่ไม่อยากให้มันเป็นนี้แต่เขาก็ทนไม่ไหวเหมือนกันที่จะปิดกั้นน้องตัวเองจากความจริง
ในตอนที่น้องชายสูญเสียความทรงจำไปในช่วงแรกมินฮยอนถึงกับไปขอร้องให้เพื่อนสนิท แดฮวี ซอนโฮ ไม่พูดถึงหรือพยายาม
ทำให้ควานลินรู้ว่าเขาเคยมีใครที่เขารักสุดหัวใจในชีวิตที่ทำก็เพราะไม่อยากเห็นควานลินต้องทรมารกับความเจ็บปวดที่ต้องสูญเสีย
จีฮุนไปอีก

แต่แล้ว

เขาก็ปิดกั้นไม่ได้อยู่ดี

.
.
.

ความทรงจำเมื่อวันวาน หวนคืนมาอีกครั้ง รอยยิ้มนั่น เสียงหัวเราะ ไออุ่นที่เคยกอด มันกลับมาอีกครั้ง ควานลินจำจีฮุนได้เเล้ว
จำได้เเล้วถึงแม้ว่าจะสายไปแล้วก็ตาม

"ฮึก..ฮยอง จีฮุน..จีฮุน อยู่ที่ไหนครับฮึก"

"ควานลิน ฮยอง"

"ผมขอร้อง บอกผมมา ผมจะไปหาเขา ผมจะไปเจอเขา!"

"ควานลิน"

.
.
.
.
.
.


สองขายาวออกเเรงวิ่งมายังสถานที่แห่งหนึ่ง
สถานที่ที่เขาเคยเจอมันในความฝัน ทุ่งหญ้ากว้างสีเขียวมีดอกไม้หลากสีขึ้นแซมบางประปรายและที่ใจกลางทุ่ง
มีต้นไม้อยู่ต้นหนึ่งต้นไม้ขนาดใหญ่มีร่มเงาเเละสงบ คุ้นตาเหลือเกิน

ผมเดินเข้าไปที่ต้นไม้นั้นแม้จะคุ้นตาแต่สิ่งที่แปลกไปคือ...ไม่มีร่างเล็กอยู่ที่นี่
กลับมีเพียง

ป้ายหินที่สลักชื่อเอาไว้เท่านั้น

ด้วยรัก

พัค จีฮุน


"ฮึก..ฮึก..จีฮุน"

เสียงที่สั่นเคลือยามเรียกขานชื่ออันเป็นที่รัก รอยยิ้มที่ฝืนออกมา แม้จะอยากยิ้มเท่าไหร่ 
รอยยิ้มนี้ก็เต็มไปด้วยน้ำตาที่หลั่งไหลออกมาอยู่ดี

"ฉัน..หา..นาย..เจอแล้วนะ"


"ควานลิน"

เสียงเรียกที่อ่อนโยนทำให้ผมหันไปยังต้นเสียง ผมเห็นจีฮุนอีกครั้ง เขาส่งยิ้มหวานมาให้
ก่อนที่จะพูดออกมา

"เก่งมากเลยนะ"

"ยินดีด้วยที่ได้เจอกันแล้ว ยินดีด้วยนะ"

รอยยิ้มเเสนหวานฉับพลันก็แปรเปลี่ยนเป็นนำ้ตาใสสีสวย คำว่ายินดีนั้นชั่งเจ็บปวดเกินกว่าจะเอ่ยอีกสักครั้ง

"ขอโทษ..ขอโทษที่ลืมนายจีฮุน ฉันขอโทษ"

ร่างสูงโผเข้ากอดร่างเล็ก กระชับกอดแน่นไม่อยากจากคนตรงนี้ไปไหนอยากกอดแบบนี้ไว้
แต่มันก็เป็นไปไม่ได้อยู่ดี

"ไม่เห็นต้องขอโทษเลย..บางทีการทีควานลินลืมเราไปมันอาจจะดีก็ได้"

"เราไม่อยาก..ฮึก..ให้..ควานลิน..จำเราในวันที่ไม่มีเราให้จำอีกต่อไป"

"เราไม่อยากให้ควานลินต้องเจ็บปวดฮือ..ขอโทษ ขอโทษ ที่เราอยู่กับนายตลอดไปไม่ได้ขอโทษจริงๆ"

"จีฮุน"

ควานลินผละออกจากการกอดก่อนจะมองหน้าคนตัวเล็กชัดๆอีกครั้งใบหน้าแสนหวานที่เต็มไปด้วยหยดน้ำตา
หมือหนารูปไล้ไปทั่วตวงหน้าและเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาของจีฮุน

"ไม่ต้องขอโทษ..อย่าเลย..อุตส่าห์เจอกันทั้งที่..อุตส่าห์หานายเจอทั้งที"

"ให้ฉันได้จดจำเเต่รอยยิ้มตรงนี้เถอะนะจีฮุน"

"......"

ไร้ซึ่งคำพูดใดๆจากทั้งสองคนความรู้สึกที่คิดถึงเเละใฝ่หาถูกเติมเต็มด้วยการ..พบกันอีกครั้ง

ไม่ใช่เเค่ในฝัน

แต่เป็นตอนนี้เวลานี้


"เวลาของเราจะหมดเเล้วนะควานลิน"

"ไม่เอาสิ..อย่าเพิ่งได้ไหม..อย่าเพิ่ง"

"จีฮุนคนนี้รักควานลินที่สุดเลยรู้ไหม"

มือเล็กสัมผัสกับใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบาเขย่งตัวเองให้สูงพอที่จะกดจูบ..เบาๆที่หน้าผากของคนรัก
เป็นการบอกลาครั้งสุดท้าย

"จีฮุน..."

"ขอบคุณที่ตามหาเรานะ"

"ขอบคุณที่รักเรานะ"

"ขอบคุณนะ"

"ที่เกิดมา"

สายผมพัดผ่านไป

ใบไม้ร่วงโรยเเละถูกพัดไปตามลม

เช่นเดียวกับร่างของจีฮุน

ที่หายไปเช่นกัน




"จีฮุน...ฮึก..ฉัน...รักนายที่สุด"


"ขอบคุณนะที่กลับมาหาอีกครั้ง"

"ขอบคุณนะที่ทำให้ฉันฝันถึงนาย"

"ขอบคุณนะ"


"ที่ทำให้ฉันรักนาย"

"อีกครั้งและตลอดไป"































Find ME at YOU Dream


ตามหาฉันในฝันของนาย




















END























/////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////




อันยองค่า

ไรท์มาอัพฟิคสั้นเรื่องใหม่คราวนี้ลองแต่งคู่ของ Wanna one ดูบ้าง หลินฮุนเป็นหนึ่งในคู่
ที่เราชอบสุดๆเลยค่ะ(แต่ไหงมาแต่งเเนวดราม่าก็ไม่รู้)

ในตอนแรกจะแต่งเป็นฟิคยาวค่ะแต่เพราะไรท์ไม่มีเวลาเยอะเเละว่างพอที่จะแต่งแบบยาวๆได้เหมือนเรื่องก่อนT^T
อันที่จริงเรื่องก่อนก็ใช้เวลาไปเกือบๆ6เดือนเลยกว่าจะจบ

และประเด็นสำคัญคือไรท์แต่งอยอยู่ด้วยมันนก็เลยจะหรรษาเกินไปค่ะก็เลยแต่งแบบสั้นแทน




ไรท์ไม่รู้ว่าเรื่องนี้จะถูกใจรีดกันไหมT^T
พยายามให้มันเศร้าสุดๆเเละงงน้อยที่สุดแล้วนะคะฮืออแต่เหมือนจะยังมีอะไรต้องปรับอีกแน่ๆเลย

เอาเป็นว่าไรท์ขอฝากเรื่องนี้ไว้ในหัวใจรีดทุกคนด้วยนะคะ

อาจจะผิดพลาดหรือชวนงงในบางส่วน
ก็ขออภัยไว้ ณ ที่นี้นะคะ

อย่าลืมคอมเม้นให้กำลังใจกันด้วยน๊าา

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ

อันยองงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

ผลงานอื่นๆ ของ ส้มขี้เกียจ

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

ยังไม่มีรีวิวของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. #1 V-9ine (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 16:46
    แอบน้ำตาซึมเบาๆ YoY
    #1
    0