นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

Three prayers....คำอธิฐานของผม //วอนกี//MonstaX

"เคยได้ยินตำนานยักษ์ในตะเกียงวิเศษมั้ย?" "ที่ว่าเมื่อคุณถูตะเกียงเเล้วจะมียักษ์ออกมาให้พร" "3ขอ" "ถ้าคุณมีพร3ข้อคุณจะขออะไร" "สำหรับผมแล้วผมขอเเค่อย่างเดียว" "นั้นก็คือ'เขา'คนนั้น"

ยอดวิวรวม

219

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


219

ความคิดเห็น


3

คนติดตาม


12
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  9 ต.ค. 60 / 01:28 น.
นิยาย Three prayers....͸԰ҹͧ //͹//MonstaX

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
แนะนำตัวละคร / ทักทายผู้อ่าน / เขียนตามใจชอบ พิมพ์ตรงนี้ได้เลย...

เนื้อเรื่อง อัปเดต 9 ต.ค. 60 / 01:28





ยักษ์ในตะเกียงวิเศษ

คือนิทานที่มีมาตั้งเเต่สมัยพ่อแม่

ถูตะเกียงวิเศษเเล้วจะมียักษ์ออกมาให้พร3ข้อ


เเต่เรื่องแบบนั้นมันก็แค่ในนิทาน

ถ้าหากว่ามีจริงละก็

ไม่ว่าจะพรข้อที่

1

2

หรือ

3

คำขอเดียวที่ผมจะขอนั้นก็คือ

เขา

คนที่ผมรัก








-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




ผมกีฮยอนอายุ18ปีนักเรียนม.ปลายปีสุดท้ายที่กำลังเตรียมตัวสอบเข้ามหาลัยแห่งหนึ่ง
ด้วยความที่ผมไม่ได้เก่งวิทย์-คณิตหรือภาษามากนักผมเลยเลือกคณะที่เกี่ยวกับสิ่งที่ผมทำดีที่สุดนั้นก็คือการร้องเพลง

แม้ผมไม่รู้ว่าจบมาเเล้วจะทำอะไรต่อก็เถอะแต่การที่ได้เรียนอะไรที่ผมรักมันทำให้ผมได้เกรดดีๆละนะ
อยากน้อยจบมาก็คงไปเป็นครูได้ละมั้ง

แต่การจะเข้าคณะแต่ละอย่างจะใช่ว่าจะเข้าง่ายมันก็ต้องอ่านหนังสือและทบทวนบทเรียนที่มีอยู่ไม่น้อยละ
ก็นะเมื่อโตขึ้นทุกๆอย่างก็ยากขึ้น


"คณะดนตรี มหาลัยXXXหรอเลือกดีนะเรากีฮยอน"

"อะ!!ฮยองเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่น่ะครับ"

วอนโฮฮยองเพื่อนของพี่ชายของแอบเข้ามาในห้องเเละอ่านใบสมัครมหาวิทยาลัยของผมซะดังลั่นเลย
มาตั้งแต่ตอนไหนกันนะ

"มาตั้งนานเเล้วเคาะประตูตั้งหลายรอบเราไม่ได้ยินเองสงสัยจะตั้งใจอ่านหนังสือเกินไป"

"เปล่าสักหน่อยฮยองเคาะไม่เเรงเอง"

"สงสัยคราวหน้าคงต้องเอาให้ประตูทะลุ"

"ฮยอง!!นี่แหนะ"

วอนโฮฮยอง อายุ23ปีนักศึกษามหาลัยคณะนิเทศ
เขาคือเพื่อนของฮยองของผม ชยอนู  ฮะ ถามว่าเป็นเพื่อนฮยองเเล้วมาสนิทกับผมได้ไง
ก็ฮยองเขาเป็นติวเตอร์ให้ผมอยู่ช่วงหนึ่งครับเขาเก่งมากๆเลยทั้งเรื่องเลขเเละเรื่องภาษา
(แต่บางทีก็พูดไม่ค่อยชัดอะนะ)เราเลยสนิทกันเเละบางทีพี่เขาก็มาเป็นพี่ชายจำเป็นให้

ในเวลาที่ชยอนูฮยองไม่อยู่(ผมอยู่กับชยอนูฮยองเเค่สองคนน่ะครับพ่อกับแม่อยู่ต่างจังหวัด)
มันเลยทำให้สนิทกันขึ้นไปอีก

สนิทจนกลายเป็นความรัก

ความรัก

ที่เจ็บปวด

ของผมเอง


"ย๊ากีฮยอนอ่าฮยองเจ็บนะพอๆไม่เเกล้งเเล้ว"

วอนโฮร้องโว้ยขึ้นหลังจากโดนคนตัวเล็กกว่าใช้มือฟาดลงไปที่ต้นเเขนเเละลามไปที่หลังหลายครั้ง

"ชิแล้วฮยองเข้ามามีอะไรหรอครับ?"

"แค่มาเยี่ยมนักเรียนเตรียมเข้ามหาลัยเฉยๆมาไม่ได้หรอ?"

"..ก็เเล้วแต่พี่"

เกือบจะยิ้มเเล้วมั้ยละดีที่ผมหันกลับมาก่อนที่พี่เขาจะเห็นรอยยิ้มเเละแก้มที่ขึ้นสีของผม
แค่เขาบอกว่ามาเยี่ยมก็ดีใจเเล้วละอย่างน้อยก็ได้คิดเข้าข้างตัวเองนิดหน่อยว่าพี่เขาน่ะ
คิดถึงผม..ฮะๆบ้าใช่มั้ยละ


"คิดถึงสิ...."

เอ๊ะ..เขาได้ยินความคิดของผมด้วยหรอ คิดถึงงั้นหรอจริงอะ
ไม่น่าอะไรมันจะ..

"คิดถึงที่สุดเลยมินฮยอกอ่า..ไว้เดี๊ยวไปหานะ"

"แค่นี้นะครับคนดีรักนะครับ"

ดี..ซะเมื่อไหร่กันละ สุดท้ายความคิดถึงมันไม่ใช่ของผมแต่มันเป็นของคนๆหนึ่งที่ชื่อว่ามินฮยอก
เจ็บมั้ยละครับ..ผมไม่รู้หรอกนะว่าเขาสองคนเป็นแฟนกันหรือว่าอะไรแต่เวลาที่ผมไปถามเขา
เขามักจะตอบกับผมเสมอว่า 'เราเป็นแค่พี่น้องกัน'

พี่น้องแบบไหนมาบอกคิดถึงกันแบบนี้
พี่น้องแบบไหนที่ชอบบอกรักกันหลังจากจบการสนทนา
นี่หรอพี่น้อง

"มาหาผมเเต่กลับคุยโทรศัพท์เนี่ยนะ?"

"ฮุ..ก็กีฮยอนอ่านหนังสืออยู่ฮยองไม่อยากกวนนี่หน่า"

ที่ทำอยู่นี่ก็เรียกว่ากวนนะกวนหัวใจของผมจนตอนนี้ไม่มีสมาธิเเล้ว
หนังสือไม่ต้องอ่านมันละ

"งั้นก็กลับไปเลยฮะจะได้ไม่กวนผม"

"ย๊า..เดี๊ยวนี้กล้าไล่ฮยองเลยนะมานี่มะมาหาฮยองหน่อยฮยองมีของจะให้"

"?"

ผมเดินออกมาจากโต๊ะอ่านหนังสือเดินไปที่เตียงนอนที่ๆวอนโฮฮยองนั่งอยู่

"ของอะไรฮะ?"

"เป็นของที่ทำให้นายมีความสุขได้ละกัน"

"ยืนมือมาสิ"

วอนโฮนำวัตถุบางอย่างที่ลักษณะของมันเหมือนกับตะเกียงในเรื่องอะลาดินหากแต่ว่ามันเป็นอัน
ขนาดเท่าฝ่ามือเด็ก สีฟ้าครามเเละมีลายดอกไม้สีขาวสวยงามออกมาจากกล่องที่เข้าถือติดมือมาด้วย
เขาเอามันวางไว้ที่ฝ่ามือของอีกฝ่ายก่อนจะพูดต่อ

"้เราเคยได้ยิน พรสามข้อจากยักษ์ในตะเกียงรึเปล่า?"

"แบบในเรื่องอะลาดินน่ะหรอบ้าน่าไม่มีจริงหรอกฮะฮยองก็ไปเชื่--"

"เรื่องจริงนะฮยองลองเเล้วแต่วิธีมันแตกต่างเราแค่กุมมันเอาไว้เเล้วก็อธิฐาน"

"สิ่งที่อยากได้แต่ขอได้เเค่วันละข้อเท่านั้นมี3ข้อเราจะขอยังไงไก็ได้ให้ครบสามขอ"

"หรือจะขอหนึ่งข้อเเล้วก็เก็บไว้ก็ได้นะสองข้อที่เหลือน่ะฮยองทำเเล้วมันเป็นจริงตามที่ขอด้วยละ"

"เช่น?"

"ฮยองขอให้ฮยองสอบติดมหาลัยฮยองก็ติด ฮยองขอให้ได้คอนโดจากพ่อฮยองก็ได้"

"ฮยองขอ..."

"พอเลยครับฮยองอย่ามาอำ ที่ฮยองสอบติดเพราะฮยองอ่านหนังสือ"

 "ส่วนคอนโดนั่นพ่อฮยองแค่ซื้อให้เป็นของขวัญที่ฮยองสอบติด"

รู้ลึกมั้ยละครับถ้าคุณชอบใครสักคนเชื่อผมคุณจะรู้ทุกสิ่งที่เกี่ยวกับเขารู้ดีซะยิ่งกว่าตัวเขาเองด้วยซ้ำ
รู้เเล้วไงยังไงก็ไม่สำคัญอยู่ดี..แต่ถึงอย่างงั้นก็อยากรู้อยู่ดี

"น่าๆงั้นข้อสุดท้ายเนี่ยแหละเป็นพรที่สำเร็จได้จริงเพราะขอมัน"

"ฮยองขอให้เจอคนรัก"

"........."

"เเล้วฮยองก็เจอเห็นมั้ยเรื่องจริงฮ่ะๆอะ!ตายเเล้วฮยองต้องไปละฮยองวางไว้ที่เตียงนี่แหละให้เเล้วให้เลย"


"ไปละอันยอง"

เขาจากไปพร้อมร้อยยิ้ม..ทำไมกันนะพรขอสุดท้ายนั่น

"ฮ่ะๆตลกชะมัด...."

ตลกจริงนะ ตลกมากๆเลยฮ่ะๆ...ตลกจนน้ำตาไหลเลยละ

"ฮ่ะๆ..อะไรมันจะเป็นจริงขนาดนั้นโดนหลอกอีกเเล้ว...ฮึก..กีฮยอน"

ใช่โดนหลอก...โดนหลอกให้รักสุดท้ายเเล้วคนรักที่ฮยองเขาว่าก็คือมินฮยอกจริงๆสินะ
ไม่เห็นต้องโกหกกันเลยนี่ว่าเป็นแค่พี่น้องพูดๆมาให้มันจบๆก็หมดเรื่อง
คนใจร้าย

ร่างเล็กหยิบตะเกียงที่ไดเป็นของขวัญขึ้นมาก่อนจะพูดด้วยน้ำตาที่ตอนนี้
ไหลออกมาอย่างไม่มีอะไรขวางกั้น

"ฮึ..อึก..ถ้ามันเป็นจริงได้ละก็ พรข้อเเรกที่จะขอ"

"ฉันขอให้วอนโฮฮยองกลับมาหาฉันตอนนี้เวลานี้เลย!"


.
.
.

ว่างเปล่า..ก็เเค่เรื่องหลอกเด็กเฮอะ

เขาวางมันไว้ที่ตู้เล็กๆข้างหัวเตียงก่อนจะเดินไปยังประตูเพื่อที่จะลงไปข้างล่าง
ไปหาอะไรมารองท้องสักหน่อยคงช่วยให้ใจมันสงบละนะ

แอ๊ด~

"อะ..วอนโฮ..วอนโฮฮยอง!!"

"อือก็ฮยองไงทำไมมีอะไร?"

บะ..บ้าน่าก็เมื่อเขาเพิ่งจะ

"เมื่อกี้ฮยองเพิ่งจะออกป.."

"อ้อก็เมื่อกี้เจ้าชยอนูมันบอกพี่ว่ามันจะไม่อยู่คืนนี้น่ะเลยให้พี่มาอยู่เป็นเพื่อนเรา"

"บอกเมื่อกี้นี้เองเฮ้อให้ตายก็ไม่บอกกันตั้งแต่เเรกต้องโทรบอกมินฮยอกซะเเล้วสิ"

เอ๊ะ...แต่ชยอนูฮยองเขาบอกไว้ว่าคืนนี้ว่างนี่รึว่าจะมีงานอะไรต้องไปทำกะทันหัน
บ้าน่าอะไรมันจะ...ประจวบเหมาะขนาดนั้น

"..ขอโทษน๊าฮยองต้องอยู่ดูเเลน้องเพื่อนน่ะแค่นี้นะ

"....."

"ฮื้มอะไรหรอ?"

"ไม่พูดว่ารักหรอฮะ.."

"รัก...รักเราน่ะหรอ?"

"...ไม่ใช่สักหน่อยโถ่ชั่งเหอะผมจะไปหาขนมกินเเล้ว!"

บ้าจริงๆมาหยอดอะไรแถวนี้ละเกลียดฮยองเขาจริงๆเลยฮึ
แต่ก็เขินหน่อยๆแฮะแต่อันนั้นเอาไว้ก่อน...มันจะเหมาะเจาะเกินไปมั้ยนะหรือว่ามันจะเป็นเรื่องจริงอะ
โอ๊ยยไม่รู้ด้วยเเล้ว

.
.
.
.
.
.
.
.


"กีฮยอนอ่ามีหนังอะไรน่าดูมั้ย?"

"ฮื้ม?"

ตอนนี้ผมและวอนโฮฮยองอยู่ด้วยกันที่ห้องนั่งเล่นหลังจากที่ผมเเละฮยองเขา
กินข้าวกันเสร็จเเล้วฮยองเขาก็มานั่งบ่นอะไรพึมพำอยู่ที่โซฟา
เเละถามผมถึงเรื่องหนัง

"ก็มีอยู่เรื่องหนึ่งนะฮะเรื่องXX"

"หรอสนุกมั้ยอะเรื่องนั้นอะ"

"ก็สนุกนะผมก็ยังไม่เคยดูว่าเเต่ถามทำไมฮะ?"

"ก็ว่าจะพามินฮยอกไปดูน่ะ"

กะแล้วเชี่ยวอะไรๆก็มินฮยอก..นี่ถ้าไม่ใช่เพราะฮยองของผมบอกว่าจะไม่อยู่
ก็จะไปหาคนๆนั้นสินะใจร้ายที่สุด

จริงสิ...ตอนนี้ฮยองเขาอยู่กับผมแล้ว..อยู่กับผมแล้ว

พรข้อที่สอง

ผมรีบวิ่งขึ้นไปที่ห้องของผมทันทีปล่อยให้คนตัวโตสงสัยกับสิ่งที่ผมทำ
ถ้าเรื่องเมื่อกี้มันไม่ใช่เรื่องโกหกละก็งั้น...ต้องลองดู

ผมหยิบตะเกียงนั้นมาไว้ในมือก่อนจะพูดขอพรครั้งที่2

"ฉันขอ....ขอให้วอนโฮฮยองพาฉันไปเที่ยวในคืนนี้เเละเราได้อยู่ด้วยกัน"

ถ้ามันเป็นเรื่องจริงละก็มันจะเกิดขึ้นใน

3

2

1

"กีฮยอน?"

"ฮะ..ฮยองมีอะไรหรอ?"

"จะนอนเเล้วหรอ?ไปเที่ยวกันปะอยู่ในบ้านมันเบื่อๆอะไปกันเถอะ"

"ครับเดี๊ยวผมไปหยิบเสื้อคลุมก่อนนะ"

เรื่องจริงแฮะเรื่องจริงจริงๆด้วยฮยองเขาขึ้นมาถึงห้องเเล้วมาชวนผมไปเที่ยว
ให้ตายสินี่มันเรื่องจริงหรอเนีย...ดีใจ..ดีใจจัง
ในที่สุดผมเเละวอนโฮฮยองก็จะได้อยู่ด้วยกันเเล้ว

ดีใจจัง

แต่ไหงผมถึงรู้สึกว่ามัน..ผิดละ


"ฮยองไปดูตรงนั้นกันเถอะมีร้านขนมด้วยละ"

"ได้ๆไปกันสิป่ะ"

ร่างหนาเเละร่างบางมาเดินเล่นในตอนกลางคืนที่ตลาดเเถวๆบ้านของกีฮยอน
เพราะว่าบ้านของคนตัวเล็กอยู่ไม่ไกลจากโซลมากนักตลาดเเห่งนี้เลยเต็มไปด้วยผู้คนเเละสินค้าที่สวยงามทันสมัยมากมาย
รวมถึงอาหารที่หลากหลายนั้นแหละคือสิ่งที่คนตัวเล็กสนใจ

พวกเขาทั้งสองคนใช้เวลาไปอย่างคุ้มค่าทุกๆที่ที่พวกเขาก้าวเดินมีเเต่เสียงหัวเราะ
รอยยิ้ม ความสุข โดยเฉพาะกับกีฮยอนที่มีความสุขที่สุดในการที่เขาได้มาเดินเที่ยวกับชายที่เป็นที่รัก
คนที่เขาแอบรักมาตลอดมันดูเหมือนเป็นเรื่องตลกเเต่นี่คือเรื่องจริง

เขาได้อยู่กับวอนโฮเเล้วแค่นี้ก็คือความสุขเเล้วละ
อยากให้พรข้อนี้อยู่ไปตลอดกาล
เเต่ว่า...เขาลืมอะไรไปรึเปล่า


"อะ..อ้าววอนโฮฮยอง!"

"อ้าวมินฮยอก"

ลืมไปว่าอีกฝ่ายนั้นมี..คนที่เขารักอยู่เเล้ว

"มาทำอะไรน่ะไหนว่าจะอยู่ดูเเลน้องของเพื่อนไง?"

"อ้อก็พามาด้วยนี่ไงกีฮยอน กีฮยอนนี่มินฮยอกนะ"

ผมจ้องมองไปที่คนตัวสูงข้างหน้า ใบหน้าที่สวย รอยยิ้มที่น่ารักและผมสีฟ้าออกเทาๆที่สดใส
อ่า..แพ้หมดรูปเลยจริงๆ

"สวัสดีครับคุณมินฮยอก"

"ครับแหม่ไม่เห็นต้องสุภาพเลยนี่นาอายุของนายเท่ากับฉันนี่วอนโฮฮยองเล่าให้ฟังอยู่"

"หรอฮะ.."

"ใช่..ฮยองเล่าให้ฟังบ่อยๆเลยนะกีฮยอน..เออว่าแต่เรามากับใครอะ"


"มากับฮยองวอนก็ฮยองไม่ว่างอะเลยพาฮยองวอนมาเเทนอุตส่าห์นัดไว้เเล้วนะ.!"

"ครับๆขอโทษครับไว้ครั้งหน้านะคนดี"

จุก

ที่มาที่นี่เพราะที่นี่คือที่ๆฮยองเขาจะมากับคนๆนี้อยู่เเล้วนี่เองเเล้วผมก็เป็นคน
ขอพร..ให้เขา..พาผมมาเเทน
ดีจริงๆเลยกีฮยอน
นายมันดีจริงๆ


ตอนนี้เวลามันผ่านไปนานเท่าไหร่เเล้วก็ไม่รู้วอนโฮฮยองเขายังคุยกับมินฮยกอยู่เลย
รอจนเบื่อเเล้ว..ผมเลยเดินหนีออกมา
ไหนว่าจะอยู่ด้วยกันไงละรึว่าพรจะมีจุดสิ้นสุดของมันด้วยบ้าน่ะ
แต่ว่านะเรายังมี

พรอีกข้อนี่

ข้อสุดท้ายเเล้วด้วยต้องขอดีๆ

ดีนะที่เอาตะเกียงมาด้วยฮึๆ

ผมเดินเลี่ยงฝูงชนออกมาเเละไปที่ลานกว้างของสวนสารธารณะที่
อยู่ใกล้ๆกับตลาดก่อนจะเอาตะเกียงออกมาเเละเริ่มขอพรข้อสุดท้าย

เอาละจะขอละนะ....

"ฉันขอ...."

ขอให้วอนโฮฮยองเป็นของฉัน..แต่เดี๊ยวก่อนสิ
มันถูกเเล้วหรอ...ที่เราทำมันถูกเเล้วหรอ

ตั้งแต่ข้อที่1จนถึงข้อสุดท้ายเรามักขอให้ตัวเองตลอดเวลาจนลืมนึกถึงเขา
ตอนนี้..ตอนที่อยู่กับเรา..ฮยองเขามีความสุขเเล้วยังงั้นหรอ

ผมนึกภาพช่วงเวลาที่เราเดินเที่ยวในตลาดฮยองเขายิ้มได้สวยมากๆเลยเขาหัวเราะด้วยเเต่ว่า
ตอนที่เขาเจอมินฮยอกเมื่อกี้นี่ตอนที่เขาได้คุยรอยยิ้มนั้นมันดูต่างออกไป
เขายิ้มได้สวยมากกว่าตอนที่อยู่กับผมซะอีกเป็นยิ้มที่

ยิ้มให้กับคนที่เขารัก

วอนโฮฮยองคือฮยองคนหนึ่งที่ผมนับถือเหมือนคนในครอบครัว
เขาคือคนที่อยู่ข้างผมในเวลาที่ผมเศร้า
เขาคอยสร้างรอยยิ้มให้กับผม
เขาไม่เคยทิ้งผม
เขาให้ความสุขกับผมในทุกๆเรื่องผมต้องมาก่อนิ่งอื่นๆเสมอสำหรับเขา

"เป็นของที่ทำให้นายมีความสุขได้ละกัน"

คำพูดในตอนนั้นเขาก็ยังคงห่วงความสุขของเรา


เเล้วผมละ....ให้อะไรกับเขาไปบ้าง


สิ่งที่ผมให้เขามีเเต่ความเห็นแก่ตัว
อยากได้เขาจนต้องมาขอพรไร้สาระนี่
อยากได้เขาจนกีดกั้นไม่ให้ไปเจอกับคนรัก
อยากได้เขาจนเผลอ....ทำลายความสุขของฮยองเขา

กีฮยอนนายมันคนนิสัยไม่ดีจริงๆ

"กีฮยอนกว่าจะหาเจอเดินมานี่ไม่..บอก..กีฮยอนเป็นอะไรร้องไห้ทำไม?"

"ผม..ฮึก..ร้องไห้..หรอครับ?"

" โอเคมั้ยกีฮยอน?กลับบ้านกันมั้ย?"

แม้แต่ตอนนี้เขาก็ยังคงห่วงผม...ผมมันชั่วจริงๆ

ชั่วที่เห็นแก่ตัวเเบบนี้

"ฮยองครับ.."

"?"

"ผมขอโทษ.."

"ขอโทษอะไรกันกีฮยอนปะกลับบ้านกันวันนี้นายดูไม่ดีเลยนะ"

"ผมรักฮยองนะ"


"...อะไรนะ"


"ผมรักฮยอง..รักมาตลอดรักมากๆไม่ใช่รักเเบบครอบครัวเเต่รักเหมือนคนรักคนหนึ่ง"

"แต่ฮยอง..ฮึก..ไม่ใช่..ของๆ..ผม"

ผมนึกออกเเล้วครับพรข้อสุดท้ายของผม
จบค่ำคืนนี้เวลาความสุขนี้ไว้ในคำขอพรข้อสุดท้าย

"พรข้อสุดท้ายผมขอ...."

"...."







"ขอให้วอนโฮฮยองคนนี้มีความสุขกับรักของเขาตลอดไป...ให้ฮยองลืม..ในสิ่งที่ผมบอกเเละเริ่มทุกอย่างด้วยใจของฮยอง"


"ขอบคุณสำหรับทุกอย่างในคืนๆนี้ครับถึงมันจะสั้นเเต่ก็ขอบคุณนะครับ"


"ตอบแทนของขวัญที่ฮยองให้..ผมขอคืนความสุขให้ฮยองนะ..ครับ"

 คำขอพรข้อสุดท้ายของผม
เป็นจริงเเล้วละ..มินฮยอกเจ้าของหัวใจฮยองมาเเล้ว

อ่าเอาล่ะผมคงต้องไปสักที


ความทรงจำที่มีคุณผมจะยังคงเก็บไว้ในหัวใจของผมแม้มันจะเป็นเวลาสั้นหรือเกินจากพรที่มัน
ดูเห็นแก่ตัวก็ตามผมจะขอเก็บความรู้สึกพวกนั้นไว้
ให้มันยังคงอยู่ในใจของผมตลอดไป


ร่างบางเดินออกมาจากตรงที่ยืนอยู่เดินกลับไปที่บ้านที่แสนเงียบเหงาของเขา
ความรักที่ได้มาเพราะพรโง่ๆ2ข้อนั้นพอสักทีในข้อสุดท้ายนี้ขอคืนให้กับ

จินนี่ที่มอบความสุขให้อาลาดินตลอดเวลา

คราวนี้ถึงตาที่อาลาดินจะคืนความสุขให้มั้ง


ขอบคุณครับ



ที่รักของผม







En.....

























...............................................................................................................................................








"อ้าววอนโฮฮยองไม่ตามเขาไปหรอเห็นมั้ยเดินหนีไปแล้วอะ"

เสียงของน้องชายคนสนิทของผมพูดขึ้นมา

"เดี๊ยวตามไปยังไงก็หนีไปไหนไม่ได้หรอก"

"ร้ายจริงนะดีนะที่ฮยองวอนไม่เจ้าเล่ห์เเบบฮยองหลอกเขาได้นะพ่อจินนี่!!"

ผมยกยิ้มอย่างพอใจก่อนจะพูดขึ้นมา



"ก็ในเมื่ออาลาดินปากแข็งเองช่วยไม่ได้"

"จินนี่คนนี้เลยต้องทำแบบนั้นยังไงละ"

.
.
.
.
.
.
.
.
.


"กีฮยอน..รู้อะไรมั้ยพรข้อสุดท้ายที่ฮยองบอกว่าเจอคนรักน่ะ"


"คนๆนั้น"



"ก็คือเด็กน้อยที่ตอนนี้กำลังเดินกลับบ้านอย่างโดดเดี่ยว"



"นายยังไงละ"





"กีฮยอนที่รักของวอนโฮ"








END












//////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////






อันยองงงงง

ไรท์มาเเล้วมีความโดดมาเล่นเรื่องสั้นน้อยๆของวอนกีฮอลลล

ความอู้นี้5555555

ด้วยความที่ว่าจู่ๆพล็อตมันก็พุ่งเข้ามาเลยรีบแต่งก่อนที่มันจะลืมแฮะๆ
เป็นยังไงกันมั้งค่ะสำหรับเรื่อง

พยายามทำให้มันซึ้งเเต่ไม่รู้จะซึ้งมั้ยหงึ

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันนะคะ

ไว้ไปเจอกันที่เรื่องยาวซึ่งตอนนี้ยาวนิดเดียวเอง555

ไว้เจอกันใหม่นะค่ะ

คอมเม้นต์ให้กำลังใจกันดัวยนะ

อันยองงงงงงงงงงงงงงงงงง











ผลงานอื่นๆ ของ ส้มขี้เกียจ

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

ยังไม่มีรีวิวของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

3 ความคิดเห็น

  1. #3 เต้าหู้ก้อน (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2560 / 22:07
    อะไรอ่ะ เขิน เหยยยยยยยยย #ทีมมินฮยอก 5555555555
    #3
    0
  2. วันที่ 16 มิถุนายน 2560 / 14:42
    น่าร๊ากกกก ฮือออ นึกว่าจะเศร้าซะแล้วว
    #2
    0
  3. #1 วอโน
    วันที่ 16 มิถุนายน 2560 / 10:05
    ตอนจบหลอกกันให้ตกใจชัดๆ แง้งง
    #1
    0