นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

Begin again ขอเริ่มอีกครั้งจะได้มั้ย? //JUNSEOB//

ทุกอย่างมันควรจะจบลงไปตั้งแต่วันนั้น แต่ทำไมผมถึงไม่ลืมทำไมผมถึงยังจดจำทุกอย่างๆ ทั้งใบหน้า เสียง รูปร่าง และรสชาติของรอยจูบ "เราเริ่มกันใหม่อีกครั้งได้มั้ย" "จุนฮยอง?"

ยอดวิวรวม

259

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


259

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


2
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  12 ธ.ค. 59 / 01:25 น.
นิยาย Begin again ա駨? //JUNSEOB//

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
สวัสดีคร้าาาาา

อันยองงงงงงงงงงงงงงงงง

ไรท์หายไปนานเลยติดวันหยุดแจเพราะไม่ค่อยได้พักเลยยาวคะอิอิ

วันหยุดนี้รีดเดอร์ที่เดินทางไปเที่ยวก็ขอให้เที่ยวให้สนุกและเดินทางปลอดภัยนะคะ

ส่วนคนที่นอนเล่นกลิ้งหลุนๆอยู่บ้าน(อย่างไรท์เป็นต้น)ก็มาอ่านฟิคเรื่องนี้กันเถอะ

...............................................


เรื่องนี้ไรท์ได้เเรงบันดาลใจจากเพลงCaffeine เวอร์ชั่นของจุนฮยองคะที่ฟีทกับโยซอบน้อย

อันที่จริงเราฟังมานานเเล้วแหละแต่เพิ่งมาปิ้งได้5555 อีกอย่างไรท์ก็คิดถึงโมเม้นต์จุนซอบมากๆ

เพราะส่วนตัวเเล้วไรท์ชิปคู่นี้แรงสุดๆสำหรับวง Beast นะคะ 

แต่งขึ้นเพื่อความบันเทิงและด้วยความคิดถึง

....................................................................

ขอบคุณที่ติดตามคะ

^-^

ปล.ตัวเรื่องจะลงให้พรุ่งนี้นะคะวันนี้อ่านอินโทรไปก่อนน๊าาาา
..........................................................







intro





"โยซอบฉันว่าเรากลับไปเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมคงจะดีที่สุดเเล้วละ"


"ทำไมละเบื่อฉันรึยังไง?"


"ไม่ใช่!แต่ฉันคือ......"


"นายไม่มีความสุขสินะที่ต้องอยู่ข้างๆฉัน"


"ไม่ใช่นะโยซอบฉัน...."


"ถ้าไม่ใช่แล้วตกลงเป็นเพราะอะไรละ"


"........"


"ไม่ตอบสินะไม่เป็นไรฉันเข้าใจเเล้วละ"

"จากนี้เราไม่ได้เป็นอะไรกัน"

"ไม่ได้เป็นทั้งคนรัก"

"ทั้งเพื่อน"

"ก็เเค่คนที่เคยรู้จักกันแค่นั้น"

"โยซอบ..ฉันขอโทษ"

".....ฉัน....เข้าใจ"

"ลาก่อนนะ..ยง จุนฮยอง"


คืนนี้คงจะหนาวกว่าทุกๆวัน

ไม่ใช่เพราะหิมะตก

ไม่ใช่เพราะสายลมที่พัดแรง

แต่เป็นเพราะต่อจากนี้จะไม่มีแม้แต่อ้อมกอดที่อบอุ่นที่คอยกอดเวลาที่รู้สึกหนาว

ไม่มีเสียงทุ้มๆที่คอยกระซิบบอกรักอยู่ข้างๆหู

ไม่มีอกที่เอาไว้ซุกเวลาเศร้า

ไม่มีอีกแล้วคนที่ผมรักไม่มีอีกแล้วคนที่รักผม

"จะร้องไห้ทำไมละยังโยซอบ...ฮึก..นาย..ฮึก...ทำถูกแล้วนี่"

"เพื่อความสุข..ฮึก...ของจุนฮยอง...ฮึก นายเดินออกมานี่แหละถูกเเล้ว"

"ทำถูกแล้ว..ฮึก ฮึก ฮือ"

คืนที่เงียบสงบแบบนี้กลับมีเสียงเล็กๆเสียงหนึ่งที่ร้องไห้ออกมาอย่างเจ็บปวด

เจ็บและทรมารที่ต้องจากลาคนที่รักแม้จะจากกันอย่างไม่เต็มใจ

เพราะยังรักเขาอยู่เต็มหัวใจ

เพราะรักเลยต้องยอมเดินจากมา

แม้จะเจ็บปวดก็ตาม


intro

END













เนื้อเรื่อง อัปเดต 12 ธ.ค. 59 / 01:25




หลังจากที่โยซอบและจุนฮยองเลิกกันไปมันเป็นช่วงเวลที่เเสนทรมารเหลือเกิน

สำหรับคนตัวเล็กแบบยังโยซอบเพราะยังรักเขาอยุ่แม้ว่าอีกฝ่ายจะไม่ได้รักเขาเเล้วก็ตาม

ตลอดสองอาทิตย์ที่เลิกกันคนตัวเล็กไม่มีอารมทำอะไรเลยสักนิดแม้จะเป็นช่วงวันหยุดของเขา

ตามปกติแล้วเขาควรจะออกไปยิมหรือไม่ก็ออกไปเดินเที่ยวที่ไหนสักแห่งแต่ว่าตอนนี้แม้แต่เเรงจะเดินไปดื่มน้ำยังแทบจะไม่มีแรงเลยด้วยซ้ำ

เเต่ที่หนักกว่านั้นก็คือไม่ว่าโยซอบจะทำอะไรก็จะมีแต่หน้าของจุนฮยองลอยเข้ามาเสมอ

ไม่ว่าจะตอนนอน ตื่นนอน กินข้าว หรือแม้แต่ตอนเข้าห้องน้ำ(?)ก้คิดถึงคนๆนั้นอยู่เสมอ

เหมือนคาเฟอีนในกาแฟที่แค่ดื่มไปนิดหน่อยก็แทบจะทำให้นอนไม่หลับเหมือนจริงๆ

จุนฮยองเหมือนกับคาเฟอีนจริงๆ


..............................................................................................................................................


"อืม~~.....หนาวจังจุนกอดโยให้....อะ" ผมสะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะอากาศที่หนาวและบวกกับอาการละเมอที่มักเป็นทุกครั้งที่ผมรู้สึกหนาว

ชอบละเมอหาคนที่ตอนนี้ไม่ได้อยู่ข้างๆกันอีกแล้วและมักจะเป็นแบบนี้อยู่เสมอสงสัยคงจะติดจนเป็นนิสัยไปแล้วยังไงก็ควรทำใจให้ชิน
ตอนนี้ไม่ได้มีคนๆนั้นอยู่ด้วยสักหน่อยเลิกคิดได้เเล้วโยซอบเลิกคิดๆนอนต่อดีกว่า

นอนหลับไปทั้งที่หนาวสุดหัวใจจะผ้าห่มกี่ผืนก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลยสักนิด.....สิ่งที่ช่วยได้น่ะมันมีแค่อย่างเดียวแต่มันเป็นไปไม่ได้ก็เเค่นั้น

8:00 A.M.

ปิ๊ปๆ ปิ๊ปๆ

เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นเพื่อปลุกผมให้ตื่นจากนิทราแต่น่าแปลกผมดันตื่นก่อนนาฬิกาปลุกสะอีกอาจจะเป็นเพราะหลังจากสะดุ้งตื่น
ผมก็นอนไม่หลับอีกเลยผมน่าจะชินได้เเล้วนะมันผ่านมาตั้งสองอาทิตย์แล้วที่ผมไม่ได้เจอไม่ได้คุยไม่ได้เห็นหน้ามีแค่การ
เข้าไปส่องไอจีของคนๆนั้นเท่านั้นเพื่อที่จะขอให้รู้สักหน่อยว่าตอนนี้เขาเป็นยังไงมั้งสบายดีมั้ยมีความสุขดีรึเปล่า

มีความสุขมั้ยที่ผมไม่ได้เขาไปดูแลอยู่ข้างๆ.....ผลที่ได้คือเขาก็มีความสุขดี....มีความสุขดี

"เฮ้อ..คิดอะไรอีกแล้วละเราฮึบไปอาบน้ำแล้วลงไปหาอะไรกินสักหน่อยดีกว่า"

ดึงสติเข้าไว้ยังโยนายต้องหยุดคิดถึงแล้วใช้ชีวิตของนายต่อไปซะทุกอย่างมันต้องเดินต่อไปเข้าใจนะยังโยซอบ

ผมลงมาจากอพาร์ทเม้นท์ของผมเเล้วตรงดิ่งไปยังร้านกาแฟเล็กๆที่ไปเพราะวันนี้มีโปรโมชั่นอาหารเช้าพอดี(งกใช้ได้นะผมเนี่ย)
รึอีกอย่างคือไม่อยากทำอาหารเช้าขี้เกียจถ้าให้พูด

"อ้าวโยซอบมาแต่เช้าเชี่ยวนะรับอะไรดีละ"

กีกวังเจ้าของร้านกาแฟ(เพื่อนสนิทผมด้วย)ทักผมเป็นปกติแบบนี้ในทุกๆเช้าที่ผมโผล่เข้ามาที่ร้าน

"รับอาหารเช้าที่ร้านนายกำลังจัดโปรโมชั่นอยู่เเล้วก็กาแฟดำด้วยนะ"

"แหม่ๆๆๆๆนายนี่งกจังน้าาอะไรที่โปรชั่นนี่ไม่เคยพลาดขนาดคุณยง...เอ่อ"

"........."

"ขอโทษนะโยพอดีว่ามันชินน่ะ"

"ฉันรู้...ฉันก็เข้าใจดี"

"อ่า....เออกาแฟดำเนี่ยใส่นมมั้ยจะได้หวานหน่อยนายไม่ค่อยชอบขมๆนี่"

"ถ้าใส่นมมันก็ไม่เป็นกาแฟดำสิฉันกินได้น่าเอามาเหอะ"

"ก็ได้ๆกรุณาไปรอที่โต๊ะได้เลยครับคุณลูกค้า"

กาแฟดำ..มันเป็นกาแฟที่ผมไม่ชอบเลยเพราะมันขมมันไม่หวานเลยสักนิ้ดผมไม่ชอบและไม่เคยชอบแต่พักนี้ผมดื่มมันบ่อยมากๆ
อย่างน้อยมันก็ทำให้ผมลืมคนบางคนได้ไปพักหนึ่ง...หรืออาจจะทำให้คิดถึงมากขึ้นไปอีกรึเปล่าก็ไม่รู้
เพราะกาแฟดำนี่น่ะมันเป็นของที่คนๆนั้นชอบ...

"อาหารมาแล้วคร้าบบบบคุณลูกค้า"

"ฮื้ม ยกมาให้เลยหรอทำไมน่ารักจัง5555"

"เอาน่าบริการพิเศษถือเป็นการขอโทษด้วยที่ฉันพูดอะไรไม่เข้าหูไปแบบนั้น"

"ไม่เป็นไรน่าฉันรู้เพราะปกติฉันกับจุนฮยองมาที่นี่ด้วยกันบ่อยๆนายจะชินมันก็ไม่แปลก"
ผมตอบกลับไปพร้อมยิ้มให้กับกีกวังมันไม่ได้เป็นยิ้มที่สดใสอะไรออกจะหดหู่ด้วยซ้ำซึ่งเรื่องนี้กีกวังรู้ดี

"...อย่ายิ้มแบบนี้อีกนะไม่น่ารักเลยรีบๆกินได้เเล้วเดี๊ยวหายร้อน"

"อื้อ"

"โย?"

"ฮื้ม?"

"ฉันถามอะไรหน่อยได้มั้ย"

"อะไรกันกีกวังนายพึ่งจะบอกให้ฉันรีบ..."

"นายยังรักคุณยงอยู่มั้ย?"

"........"

"รักสิ"

"......."

"รักมาตลอดนั้นแหละ"

ผมปฎิเสธไม่ได้ว่าผมยังรักเขาอยู่ผมน่ะรักเขามากมากเกินกว่าจะเลิกรักได้เเละที่จากมาก็เพราะรักนั้นแหละ

"งั้นก็ดีเเล้วละอย่าปล่อยไปง่ายๆอีกนะโย"

"???"

"นายหมายถึงอะไร?"

"ฮื้มเปล่าไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละรีบกินเถอะๆ"

"อะไรของนายเนี่ย"

.
.
.
.
.
.
.
.
.

ใช้เวลาไม่นานจากร้านกีกวังผมก็มาถึงหน้าห้องของตัวเองแต่แปลกตรงที่ว่าตอนออกมาห้องผมก็ล็อกแล้วนี่นาแต่เดี๊ยวสิทำไมตอนนี้ห้องมัน
ไม่ได้ล็อกไว้ละหรือว่าจะเป็นขโมย!!
ถ้าเป็นขโมยละก็คงต้องแจ้งความแล้วละแต่อย่างน้อยเข้าไปดูก่อนก็ได้เพราะผมไม่กลัวหรอกถ้ามันมาตัวเปล่าไม่มีอาวุธผมก็จัดการมันได้อยู่
เป็นมวยซะอย่าง

แอ๊ด~

ผมเปิดประตูประตูให้เบาที่สุดเพื่อไม่ให้คนข้างในรู้ตัวเเละย่องเข้าไปข้างในเเละผมก็ได้เห็นเงาของคนที่เดินอยู่ตรงห้องนั้งเล่น
ว่าเเต่ทำไมมันคุ้นๆจังเลยแฮะ

"เฮ้ทำอะไรน่ะ!!"

"!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"

"นะ..นาย"


"จุน...ฮยอง"


"โย ซอบ"


"นายมาอื้อ!"

ก่อนที่จะได้พูดอะไรออกไปให้ครบประโยคริมฝีปากเล็กๆก็ถูกริมฝีปากหนานั้นประกบเอาไว้ก่อนที่ลิ้นร้อนๆจะทำการลุกล้ำเข้าไป
ในอนาเขตของปากเล็กและเริ่มดุเดือดขึ้นจนคนตัวเล็กเผยอปากออกเล็กน้อยเพื่อกอบโกยเอาอากาศเข้าไปและนั้นเลยทำให้ลิ้นร้อนนั้น
เข้าไปริมรสหวานข้างในได้อย่างเต็มที่

เมื่อไดโอกาสคนตัวเล็กก็ผละคนที่กำลังริมรสหวานอยู่อย่างไม่ได้รับอนุญาตออก

"อื้อ..แฮ่ก จุน ทำไม แฮ่ก"

"ฉันคิดถึงนายโยซอบฉันคิดถึงนายมากจริงๆ"

"คิดถึงฉันแล้วทะ..อื้อ"

คนตัวโตไม่ปล่อยให้คนตัวเล็กพูดให้จบประโยคก็ประกบปากเพื่อชิมรสชาติอีกครั้งและครัั้งนี้รุนแรงมากขึ้นจน
สติของโยซอบเริ่มล่องลอยมือที่คอยทุบและดันแผงอกตอนนี้กลับเปลี่ยนมาโอบรอบคอของจุนฮยองเอาไว้ราวกับว่าไม่อยากให้ไปไหน
ความอดทนถึงขีดจำกัดทั้งของจุนฮยองและโยซอบความพยายามที่จะลืมอีกฝ่ายนั้นไร้ผลเพียงแค่ได้พบกัน
อีกครั้งหลังจากที่ไม่ได้พบกันมาสองอาทิตย์ที่เหมือนสองปีของทั้งคู่

ตอนนี้สิ่งที่คอยปกปิดเรือนร่างของทั้งสองถูกปลดออกจนหมดสิ้นไม่มีแม้แต่ผ้าสักผืนไว้ปกปิดสิ่งสำคัญ

"อึก อื้อ จุน แฮ่กๆ ฉันคิด อึก คิดถึงนาย"

"ฉัน อึก ก็คิดถึงนาย โย"


"คิดถึงที่สุดเลยละ"


.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

"อือ......จุน"

โยซอบลืมตาตื่นขึ้นมาหลังจาการนอนพักแล้วเริ่มเรียกหาคนตัวโตเพื่อเช็คว่าเรื่องเมื่อกี้ไม่ได้ฝันไปและโยซอบก็คิดถูก
ร่างหนานอนกอดคนตัวเล็กเอาไว้ไม่ให้ห่างจากตัวเลยสักนิ้ด

ใช่..ใช่จริงๆด้วยคนที่อยู่ตรงนี้คือจุนฮยองคนที่ผมรักที่สุดเเละหยุดรักไม่ได้

"จุน..จุนฮยองตื่นเถอะนะ"

"ฮื้อ...โยฉันขออยู่แบบนี้สักพักได้มั้ย?"

"ไม่ได้เรา..เราไม่ได้เป็นอะไรกันนี่"

"เมื่อกี้มันคือะไรละ?"

"อึก//////-///////"

"ฮึ"

จุนฮยองลุกขึ้นนั้งพร้อมกับดึงคนตัวเล็กที่นอนหน้าแดงอยู่ที่เตียงให้ลุกขึ้นมานั้งตักก่อนที่จะกอดเอาไว้หลวมๆ
คิดถึง..นี่เป็นคำเดียวที่จุนฮยองรู้จักในตอนนี้และอีกคำก็คือ..รักเหลือเกิน
เขารู้สึกเศร้าที่เขาต้องเลิกกับคนตัวเล็กไปวันแรกที่เลิกกันสภาพของเขาดูไม่ได้เลยด้วยซ้ำทั้งๆที่เขาเป็นคนเริ่มที่จะจบความสัมพันธ์
นี่เองแท้ๆแต่ทำไมนะมันกลับเจ็บ และทรมารเหลือเกิน
สองอาทิตย์ที่แยกกันเขาไม่ได้ต่างอะไรเลยจากคนตัวเล็กสักนิ้ดทุกวันเอาแต่คิดถึงคนๆนี้คนที่เขารักและไม่เคยหยุดรัก

"โย ครับ?"

"....."

"ฟังจุนนะ..ถ้าฟังแล้วมันเป็นอะไรที่โง่มากๆโยจะตีจะด่าจะว่ายังไงก็ได้แต่อยากจากจุนไปไหนนะ"

".....อื้อ..."

"ที่จุน..ขอเลิกโยในวันนั้นเหตุผลง่ายๆเลยคือจุนกลัว"

"กลัวว่าจุนจะดูแลโยได้ไม่ดีกลัวว่าจุนจะดูเเลโยไม่ได้เพราะตอนนั้นจุนเหมือนคนว่างเปล่า"

"จุนกลัวโยลำบากจุนเลยต้องทำแบบนั้น..."

"..โง่...จุน...นายมันโง ฮึก"

"จุนรู้..ว่าจุนโง่ที่ทำแบบนั้นทำแบบนั้นมันเหมือนกับว่าจุนทำร้ายทั้งโยเเละตัวเองหนักเข้าไปอีก"

"เพราะงั้น..."

จุนฮยองจับโยซอบให้หันหน้าไปหาเจาตัวพร้อมกับจูบซับน้ำตาที่เริ่มไหลออกมาจากดวงตาดวงน้อยน่ารักคู่นั้น

"จุนกลับมาแล้วและจุนจะไม่ปล่อยโยไปไหนอีก"

"ฉัน..ฮึก..ก็รอนายนะรอที่จะพูดว่า..."

"เราเริ่มต้นกันใหม่ได้มั้ย"

"จุนฮยอง"

"โยซอบ"

"...................."

ความเงียบเข้าปกคลุมคนทั้งสองแต่ในความเงียบนั้นกลับได้ยินเสียงๆหนึ่งเป็นเสียงที่ทำให้ทั้งคู่ยิ้มออกมา
เสียงของหัวใจที่เริ่มเต้นในจังหวะที่พร้อมกันอีกครั้ง

"เริ่มกันใหม่นะครับโยซอบของจุนฮยอง"

"อื้อครั้งนี้อย่าปล่อยโยไปนะ"

"ไม่ปล่อยครับจุนจะไม่ปล่อยโยไปไหนอีกแล้ว"

"โยรักจุนนะ"

"จุนก็รักโยครับ"




เราสองคนมาเริ่มต้นกันใหม่อีกครั้งนะครับ^-^...................................




END



............................................

ต่อนี้ดนึง

"แล้วจุนเข้ามาห้องโยได้ยังไงในเมื่อจุนไม่มีกุญแจสำรองแล้วอะ"

"อ้อจุนไปขอกีกวังมาน่ะ"

"ฮะ!!!!!"

"ตอนแรกจุนกะจะเข้าไปหาโยที่ร้านแล้วแต่กีกวังห้ามไว้"

"กีกวังบอกว่ากลัวโยจะไม่ฟังแล้วจะหนีไปที่อื่น"

"กีกวังเลยให้กุญแจสำรองที่โยให้ไว้สำหรับไปเอาของที่ห้องโยมาให้เเล้วก็บอกวิธีที่จะจับโยให้อยู่มาน่ะ"

".....ไอ้กีกวัง..ไอ้บ้าฮึ้ย"

"อย่าไปว่าเขาเลยจุนว่าวิธีนี้มันก็ได้ผลดีนะใช่ปะครับโย"

"-///////////-ไม่รู้"

"ไม่รู้งั้นอีกรอบมั้ย?"

"อิตาบ้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา"


END

.......................................................................................................................







อันยองงงงง

สวัสดีคะมาลงเนื่้อเรื่องให้เเล้วดึกไปหน่อยต้องขอโทษด้วยนะคะพอดี
มัวแต่ไปดูวีแอพกับที่คุณยงเขาไลฟ์ในFBมาคะเรื่อยเปื่อยยาวเลยเลยแฮะๆ

เป็นยังไงกันมั้งคะสำหรับจุนซอบเรื่องนี้อยากให้อ่านแล้วก็คอมเม้นเป็นกำลังใจหน่อยนะคะ
เพิ่งแต่งแบบมีแนว18+มานี้ดนึงครั้งแรกอิอิ(อย่าโดนแบนนะคะกราบงามๆ)
ถ้าถามเรื่องNCไรท์แต่งไม่ได้หรอกนะคะ555แต่งได้เเค่พองามคะเพราะงั้นต้องขอโทษด้วยนะคะสำหรับฉากNCนี้
ไว้แข็งแกร่ง(?)เมื่อไหร่จะลองแต่งดูคะอิอิ

จบแล้วนะคะสำหรับเรื่องนี้พูดอะไรเยอะไม่ได้ง่วงคะ5555
เจอกันใหม่เรื่องหน้านะคะ

ฝันดีคะ(อ่านตอนเช้าก็มอนิ่งคะอิอิ)

อันยองงงงงงงง

บ๊ายบาย

ผลงานอื่นๆ ของ ส้มขี้เกียจ

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

ยังไม่มีรีวิวของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  2. วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 02:22
    ขอบคุณที่แต่งฟิคจุนซอบมาให้อ่านค่า
    #1
    0