นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

I'M Tinker Bell YOU're Peter Pan.//MonstaX//Hoky//

ทิงเกอร์เบลล์เป็นได้เพียงแค่นางฟ้าที่คอยอยู่ข้างๆ ปีเตอร์แพนเท่านั้นไม่มีสิทธิที่จะได้หัวใจปีเตอร์แพน แวนดี้ต่างหากที่ได้ไปโดยปริยาย .........มันยุติธรรมแล้วหรอ.........

ยอดวิวรวม

477

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


477

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


22
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  16 พ.ย. 59 / 00:26 น.
นิยาย I'M Tinker Bell YOU're Peter Pan.//MonstaX//Hoky//

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
อันยอง~~~~~~~

กลับมาใหม่กลับเรื่องสั้นใหม่

เรื่องยาวอย่าสงสัยว่ามันหายไปไหน

ไรท์กดลบไปเต็มที่หายจ้อยเลยคร้าาาาาาาาา

อันที่จริงไรท์อยากแต่งต่อแต่มันตันประจวบกับไรท์ดองไว้นานมาก

มันทำให้แต่งไม่ได้เพราะเนื้อเรื่องไม่ต่อกันจุดนี้ทำให้ไรท์เเละรีดเดอร์งงกันได้คะ

เพราะงั้นไรท์จะขอเริ่มใหม่เนอะขอโทษจริงๆนะคะ

มาเริ่มใหม่กับเรื่องใหม่กันเนาะ

..............................................................................


"ทิงเกอร์เบลล์นางฟ้าของปีเตอร์แพน"

"คอยอยู่ข้างๆปีเตอร์แพนเสมอ"

"รักปีเตอร์แพนมากกว่าใคร"

"หากเเต่ว่าทำได้เพียงรักอยู่ข้างเดียว"

"หัวใจของปีเตอร์แพนไม่ได้มีไว้ให้นางฟ้าตัวน้อยตนนี้"

"แต่มีไว้ให้กับแวนดี้คนเดียวเท่านั้น"

นิทานเรื่องนี้ตอนจบก็มักจะรู้กันอยู่แล้วสุดท้ายเเล้วทิงเกอร์เบลล์

ก็ไม่ได้รับความรักจากปีเตอร์แพนอยู่ดี

ปีเตอร์แพนต้องคู่กับแวนดี้

ก็เหมือนเจ้าหญิงที่ต้องคู่กับเจ้าชาย


ทิงเกอร์เบลล์ก็เป็นเพียงแค่ตัวประกอบในเรื่องเท่านั้น
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
ซึ่งผมก็คือทิงเกอร์เบลล์ตนนี้นั้นแหละ






......................................................................................................................................

ฟังเพลงนี้ไปด้วยดีงามมากเลยคะ







เนื้อเรื่อง อัปเดต 16 พ.ย. 59 / 00:26





ปีเตอร์แพน
เป็นนิทานที่ได้ยินกันมาตั้งแต่เด็ก
เป็นเรื่องเกี่ยวกับดินแดนลึกลับที่เด็กๆไม่มีวันโต
1ในเด็กเหล่านั้นคือปีเตอร์แพนเด็กคนนี้สามารถบินได้
เนื่องจากผงวิเศษของนางฟ้า
นั้นก็คือทิงเกอร์เบลล์นางฟ้าที่คอยอยู่ข้างปีเตอร์แพนเสมอมา
หลายคนคิดว่าสองคนนี้ต้องคู่กันเหมือน
เจ้าหญิงและเจ้าชายแต่เปล่าเลย
เจ้าหญิงตัวจริงคือเวนดี้
ตอนจบของเรื่องนี้ปีเตอร์แพนและเวนดี้ได้คู่กัน

...........................................................................................................



นั้นคือสิ่งที่ผมรู้และได้ยินมาตั้งแต่เด็กๆ



.....................................................................................................


     ผมชื่อว่า"ลี มินฮยอก"ผมเป็นพนักงานของร้านกาแฟแห่งหนึ่งมันเป็นร้านกาแฟที่ไม่ใหญ่มากแต่ก็มีความหรูหราและอบอุ่นไปทั่วทั้งร้าน
   ผมทำงานนี้มาได้เกือบ2ปีแล้วหลังจากลาออกจากงานบริษัทซึ่งถ้าถามว่าทำไมผมถึงออกผมรู้สึกไม่ชอบที่ต้องนั่งอุดอู้อยู่ในห้องมีเพียงแค่
คอมเเละเอกสารกองโตสักเท่าไหร่ผมชอบที่จะทำงานชงกาแฟต้อนรับลูกค้าอะไรแบบนี้มากกว่า

    และที่ผมมาทำงานที่นี้ได้ก็เพราะคนๆหนึ่งที่ยื่นมือเข้ามาช่วยผมตอนที่ผมลำบากที่สุดเขาช่วยให้ผมมาทำงานที่นี่
ได้ใช้ชีวิตแบบที่ต้องการเขาชื่อว่า"ชิน โฮซอก"รุ่นพี่ของผมและเป็นลูกเจ้าของร้านกาแฟที่ผมทำงานอยู่นี้....ตอนนั้นผมเครียดเรื่องงานมาก
มีแต่เรื่องแย่ๆเข้ามาในชีวิตจนตอนนั้นผมสภาพเหมือนซอมบี้ที่เพิ่งลุกออกมาจากหลุมยังไงยังงั้นพี่เขาคงทนไม่ได้เลยชวนผมมาทำงานที่นี่
ผมกับพี่โฮซอกรู้จักกันได้ไงน่ะหรอก็เพราะเขาเป็นรุ่นพี่ตอนที่ผมกำลังเรียนมหาลัยอยู่น่ะสิเห็นแบบนี้เเต่ผมน่ะจบบริหารธุรกิจเชียวนะอิอิ

"มินฮยอก"

เอ๊ะเสียงใครนะคนเขากำลังนั้งรำลึกความหลังอยู่อย่างมีความสุขเลยแต่เสียงนี้มันคุ้นๆอยู่เหมือนกันเเฮะ

"มินฮยอก..ครับ ถ้ายังไม่หยุดเหม่ออีกฮยองหอมแก้มนะ!"

"ฮื้ม!!!!ดะ..เดี๊ยวโฮซอกฮยอง มินไม่เหม่อแล้ว"

ตกใจสิครับอะไรกันจู่ๆก็มาเรียกแถมจะมาหงหอมแก้มผมอีกฮยองคนนี้ชั่งเฮ้ออออ(คนมันเขินนะเว้ยครับ)
นี่ละครับพี่โฮซอกที่พูดถึงแต่มีอีกอย่างหนึ่งที่ผมยังไม่ได้พูดนั้นก็คือเขาคือคนที่ผมชอบครับ
แอบชอบมานานชอบมาตั้งแต่ยังเรียนอยู่เลยจนตอนนี้ก็ยังไม่หยุดชอบเลยสักนิด
.
.
.
มันกลับเพิ่มปริมาณความชอบเยอะขึ้นแทน
.
.
.

"ฮยองมาเช้าจังเลยนะ..ฮะนี่ยังไม่ถึงเวลาเปิดร้านเลย"
ปกติเเล้วเขาจะเข้ามาร้านสายๆหน่อยสักช่วงที่เปิดร้านไปได้ประมาณ1-2ชม.(ร้านเปิดตอน8โมงปิด3ทุ่ม)
สงสัยอยากเปลี่ยนบรรยากาศละมั้ง(สังเกตุทุกอย่างละครับคนอย่างผมอิอิ)

"ฮยองอยากมาเช้าๆมั้งเผื่อจะได้เเกล้งใครบางคนให้หน้าแดงเล่นสักหน่อยฮึฮึ"

"ฮะ..ฮยองอะขี้แกล้งจังนะครับ"
เขาเห็นด้วยหรอว่าผมหน้าเเดงอร้ากกตอนนี้แก้มผมเริ่มขึ้นสีอีกแล้ว

"ก็แกล้งแต่มินฮยอกคนเดียวนั้นแหละ"

"ฮึฮยองใจร้ายอะแบร่ๆๆผมไม่คุยกับฮยองแล้วไปเตรียมร้านดีกว่า"
หลังจากผมพูดเสร็จก็รีบชิ่งออกมาจากตรงนั้นผมรู้สึกว่ายิ่งอยู่ตรงนั้นนานไปผมคงกลายเป็นสวนมะเขือเทศแน่ๆ
แกล้งแต่มินฮยอกคนเดียวนั้นแหละ
รู้มั้ยครับมันทำให้ใจผมเต้นแรงเลยนะถ้าฮยองไม่อยากให้ผมหัวใจวายตายอย่าพูดแบบนี้อีกจะดีมาก

หลังจากที่เตรียมร้านเสร็จแล้วก็ถึงเวลาเปิดบริการของร้าน
ทุกอย่างดำเนินไปด้วยดีเหมือนเก่าแต่ผมไม่เคยเบื่อเลยสักนิดเดียวเพราะผมรักงานนี้และก็.....
รัก....

"มินฮยอก"

"ฮะ..เอ่อ ครับชยอนูฮยองมีอะไรหรอครับ"
พี่ชยอนูเป็นพนักงานอีกคนในร้านนี้ที่ทำงานมานาน(แถมเป็นเพื่อนสนิทพี่โฮซอกสะด้วย)
รองจากพี่เขาก็มีผมเเล้วก็จูฮอนกับไอเอ็ม
แต่ไอเอ็มนี่เป็นแค่พนักงานพาร์ทไทม์นะครับยังเรียนอยู่//แต่หน้าไปไกลแล้ว(ทำร้ายน้องทางอ้อม)

"ฮยองจะมาบอกว่าช่วยไปซื้อของให้ฮยองหน่อยสิ"

"ซื้ออะไรหรอฮะ?"

"ซื้อแป้งแล้วก็เมล็ดกาแฟพอดีของมันหมดฮยองยังไม่ได้สั่งอะ"

"ว๊าาาา..ขี้เกียจไปอ่าาาา"

"โฮซอกไปด้วยนะ"

"เอาอะไรมั้งนะฮยองแป้งแล้วก็เมล็ดกาแฟใช่มะปะเดี๊ยวมินไปซื้อให้!!"

"ให้มันได้ยังงี้สิน่าาา"

ครับผมขี้เกียจไปก็จริงเเต่เเหม่พี่โฮซอกเขาไปด้วยก็แบบจะให้ลูกเจ้าของร้านไปคนเดียวก็ใช่ที่
ผมเป็นลูกจ้างก็ต้องไปด้วยสิครับไม่มีอะไรแอบซ่อน

ช่วงพักเที่ยง

"มินฮยอกจะไปซื้อของกับฮยองด้วยใช่มั้ยเห็นเจ้าชยอนูมันบอกฮยองมา"

"ใช่ครับไปกันเถอะเดี๊ยวจะหมดพักเที่ยงเอา"

"ฮยองพักได้ตลอดไม่ใช่เหรอ?"

"......ครับๆๆๆคุณลูกเจ้าของครับก็ผมเป็นลูกจ้างนี่ครับก็ต้องรักษาเวลาสักหน่อย"

"ไม่เห็นเป็นไรตอนนี้มินฮยอกอยู่กับฮยองนี่จะอยู่ด้วยกันจนเลยเวลาฮยองก็ไม่ว่าอะไรหรอก"

"ฮยองอยากให้มินอยู่ด้วยนานๆหรอครับบบบ"

"อืม!"

"......อะ....เออเราไปกันดีกว่าเนอะ"

เขินครับเขินมากๆเลยอ่าทำไมชอบพูดเหมือนเขามีใจให้ผมแบบนี้เอ๊ะหรือเขามีใจ..ไม่หรอกมั้ง
ชั่งเหอะซื้อของๆ

หลักจากนั้นพวกเราใช้เวลาในการซื้อของตามที่พี่ชยอนูสั่งมา(แป้งกับเมล็ดกาแฟ)
พวกเราก็ควรจะกลับร้านแต่พี่โฮซอกเขาดันพาผมมาแวะที่ร้านหนังสือแห่งหนึ่งเขาบอกอยากมาซื้อหนังสือไปตกแต่งร้านเพิ่มเติม

ก็ดีเหมือนกันนะผมจะได้มีเวลาใกล้ชิดเอ้ย!!มีเวลาเลือกหนังสือการ์ตูนให้ตัวเองบ้าง

"มินฮยอกๆ"

"ครับ?"

"มินฮยอกเคยอ่านนิทานเล่มนี้มั้ย"

ปีเตอร์แพน

แค่เห็นชื่อหนังสือเนื้อเรื่องก็ลอยเข้ามาในหัวเลยละครับก็เรื่องนี้ผมฟังมันจนบ่อยแล้ว
แต่มันกลับเป็นนิทานที่ผมไม่เคยชอบเลยสักนิดก็แหม่มันไม่ยุติธรรมนี่หน่า

"ไม่เคยหรอกฮะเเต่มีคนเล่าให้มินฟังบ่อยมาก"

"แล้วมินฮยอกชอบรึเปล่า?"

"ไม่อะครับเรื่องนี้มินว่ามันไม่ยุติธรรมสกนิด"

"ฮื้มม?ไม่ยุติธรรมยังไงครับ?"

"ก็แบบ..อ๊าาาไม่รู้สิผมคิดว่ามันไม่ยุติธรรมละกัน"

"งั้นเอาเล่มนี้ไปด้วยดีกว่า"

"ฮื้ม?ไปตกแต่งร้านเพิ่มหรอครับ"

"เอาไปอ่านให้มินฮยอกฟังมินฮยอกจะได้บอกฮยองได้ว่าไม่ยุติธรรมยังไง"

".....แล้วแต่ฮยองละกันผมไปรอด้านนอกนะ"

"ฮยอง!"

"ฮื้ม?"

"ผมจะรอฟังนะ"

อ้ากกกกผมพูดอะไรออกไปเนี่ยยยพูดเองเขินเองให้ตายเหอะ
แล้วอะไรที่บอกว่าจะมาอ่านให้ฟังพูดแบบนี้มันไม่ดีต่อใจผมเลยนะครับ
โฮซอก..คนบ้า

หลังจากลับมาถึงร้านผมก็กลับไปทำหน้าที่ของผมเหมือนเดิมโดยพี่โฮซอกก็เอานั้งสือที่ซื้อมาทั้งหมดไปตกแต่งร้าน
ตามแบบที่เขาต้องการถึงผมจะโดนพี่ชยอนูดุนิดหน่อยเรื่องกลับมาช้าแต่มีพี่โฮซอกอยู่เลยไม่โดนหนัก
อิอิ..จูฮอนกับไอเอ็มตั้งแต่ผมกลับมาก็แซวผมกันใหญ่เลยว่า
แอบไปทำอะไรกันบ้างละ ไปหาห้องพักบ้างละ(พวกจิตคิดอกุศล)ต่างๆนาๆผมไม่สนหรอก
แต่ผมเขิน...และนั้นทำให้พวกมันแซวผมอย่างหนักหน่วงตลอดทั้งวัน

3ทุ่มเวลาปิดร้าน

วันนี้ผมอยู่ปิดร้านเพราะพี่ชยอนูกับสองแสบนั้นดันติดธุระต้องกลับก่อนก็เลยเหลือแค่ผม
และพี่โฮซอกเท่านั้นที่ร้าน.....สองคน......

"เก็บร้านเสร็จสักที..ว่าเเต่ฮยองไม่กลับไปก่อนละครับไม่เห็นต้องช่วยมินปิดร้านเลย"
ผมพูดขึ้นหลังจากถูพื้นเสร็จและพึ่งนึกได้ว่าวันนี้การเก็บร้านมันเร็วขึ้นมากนั้นก็เพราะพี่เขาช่วย
ทั้งๆที่เขาไม่ต้องช่วยก็ได้อะนะในความเป็นจริง

"ฮยองรออ่านหนังสือเล่มนั้นให้มินฮยอกฟังนี่"

"โฮ๊...ขนาดนั้นเลยหรอฮะ"

"อื้ม มาสิเก็บร้านเสร็จแล้วนี่คงมานั่งฟังได้เเล้วเนอะ"

"ครับๆ"

ผมพูดจบก็เดินตามพี่เขาไปที่โซฟานั่งเล่นเผื่อที่จะไปฟังเขาเล่านิทาน ปีตอร์แพน ให้ฟัง

"มินฮยอกมานั่งตรงนี้สิข้างๆฮยองเนี่ย"

"เอ๊ะไม่เอาผมนั่งตรง..."

"มานั่งนี่เลยนี่คำสั่งจากผู้ว่าจ้างนะ"

"......."

ครับ....ก็ต้องไปนั่งสิครับเจอไม้นี้อันที่จริงที่ผมไม่อยากไปนั่งตรงนั้นก็เพราะผมเขิน
เขินมากๆผมรู้สึกว่าวันนี้ผมเสียพลังงานในการเขินไปเยอะมากๆเลยแฮะ

"เด็กดีตั้งใจฟังนะฮึฮึ...กาลครั้งหนึ่ง......"

พี่โฮซอกตั้งใจเล่าเรื่องของปีเตอร์แพนให้ผมฟังมากๆอันที่จริงผมจำมันได้หมดว่าเรื่องราวในหนังสือ
เรื่องนี้เป็นแบบไหนมันก็แค่เป็นการ
พจญภัยของเด็กคนหนึ่งที่บินได้เพราะผงวิเศษของนางฟ้าเด็กคนนั้นชื่อปีเตอร์แพน
ส่วนนางฟ้าตนนั้นก็ชื่อทิงเกอร์เบลล์พวกเขาก็ได้พาเด็กกลุ่มหนึ่งออกพจญภัยนั้นก็คือเวนดี้และน้องชายทั้งสอง
การพจญภัยในหนังสือเล่มนี้มันสนุกก็จริงแต่ถ้าสังเกตุดูละก็พระเอกคือปีเตอร์แต่นางคือเวนดี้
ทั้งๆที่ทิงเกอร์เบลล์อยู่กับปีเตอร์ตลอดแต่ไม่ได้หัวใจของปีเตอร์ไปตรงนั้นแหละที่ผมคิดว่ามันไม่ยุติธรรม

"แล้วทั้งหมดก็อยู่อย่างมีความสุข..จบแล้ว"

"ไชโยยย ฮยองเล่าเก่งจัง555555"

"ทำไมจริงใจแบบนี้ละฮื้มม"

"555มินล้อเล่นครับ"

"แล้วที่นี้มินฮยอกบอกฮยองได้มั้ยมันไม่ยุติธรรมตรงไหน?"

"....."

ผมควรบอกมั้ยละเนี่ยผมกลัวจะโดนหาว่าปัญญาอ่อนจังแฮะแต่เขาอยากรู้นี่เล่าก็ได้

"ก็ฮยองไม่สังเกตุหรอครับก็ทิงเกอร์เบลล์น่ะอยู่กับปีเตอร์แพนมาตลอดเลยใช่มะ"

"อืม"

"คอยดูแล พาเรื่องสนุกๆมาให้ คอยให้ผงวิเศษ ต่างๆนาๆ"

"อืม"

"แล้วเวนดี้เป็นแค่เด็กที่ปีเตอร์แพนพึ่งจะเจอกันแท้ๆแต่ก็ได้หัวใจปีเตอร์แพนไป"

"...."

"ตรงนี้แหละที่ผมว่ามันไม่ยุติธรรม"

"....."

ผมพูดเหตุผลของผมจบผมก็มองไปที่หน้าของพี่โฮซอกเขายิ้มบางๆให้ผมก่อนจะขยี้หัวผมเบาๆ
เชิงเอ็นดู.....อ่า หน้าเริ่มร้อนอีกแล้วสิ

"มินฮยอกรู้อะไรมั้ยทำไมทิงเกอร์เบลล์ถึงไม่ได้หัวใจของปีเตอร์แพนไป?"

"ไม่รู้ครับ"

"นั้นก็เพราะทิงเกอร์เบลล์ไม่ได้บอกความรู้สึกออกไปยังไงละ"

"....."

"เพราะทิงเกอร์เบลล์คิดเสมอว่ายังไงซะปีเตอร์เเพนก็ยังอยู่กับตัวเองไปนานจะบอกตอนไหนก็ได้"

"....."

"เพราะความคิดแบบนั้นทำให้ทิงเกอร์เบลล์สูญเสียหัวใจของปีเตอร์แพนไปให้เวนดี้ยังไงละ"

"แม้สุดท้ายจะมาพูดแต่มันก็ไม่ทันอยู่ดี"

"ที่นี้รู้แล้วใช่มั้ยครับว่าทำไมทิงเกอร์เบลล์ถึงไม่ได้หัวใจไป"

"......"

"มินฮยอก?"

"รู้แล้วครับ....ผมว่าเรากลับกันดีกว่าฮะ"

ทำไมมันจุกที่อกจังทั้งๆที่เขาก็แค่พูดถึงเหตุผลของทิงเกอร์เบลล์เท่านั้นแต่ทำไมมันเหมือน
เราจังเลยละ

"มินฮยอก"

พี่โฮซอกเรียกผมอีกครั้งหนึ่งหลังจากที่เราออกมาจากร้านและเงียบกันไปพักใหญ่

"ฮยองกำลังจะแต่งงาน"

"........."

"จะ..จริงหรอฮะ ฮยอง"

เจ็บ

"อืม"

เจ็บ

"แล้วฮยองจะแต่งงานตอนไหนครับอย่าลืมแจกการ์ดชวนผมไปด้วยนะ"

ผมพูดไปแบบนั้นด้วยร้อยยิ้มแต่ตอนนี้มันเจ็บเหลือเกิน

"ยังไม่รู้เลยยังไม่ได้เลือก....แล้วมินฮยอกไม่มีอะไรจะบอกฮยองหน่อยหรอ?"

"เอ่อ...ยินดีด้วยนะครับฮยอง"

"เหมือนฮยองจะเจอเวนดี้ของตัวเองแล้วเนอะยินดีด้วยนะครับ"

"...."

"ผมไปก่อนนะครับเดี๊ยวแม่จะเป็นห่วง"

ไม่ไหวผมยิ้มไม่ไหวแล้วตอนนี้ในหัวของผมไม่เหลืออะไรแล้วนอกจากวิ่งวิ่งไปให้ไกลจากตรงนี้
วิ่งไปก่อนที่น้ำใสๆที่ปริ่มอยู่ที่ขอบตาของผมมันจะหล่นออกมา
เจ็บมันเจ็บเหลือเจ็บที่คิดไปเองเจ็บที่คิดว่าเขาจะอยู่กับผมไปนานๆเจ็บที่เขาไม่เคยบอกเรื่องนี้
เจ็บมากๆ
ตอนนี้ผมรู้แล้วทำไมผมถึงจุกตอนที่พี่เขาพูดถึงทิงเกอร์เบลล์นั้นก็เพราะ
ทิงเกอร์เบลล์คือ ผม
พี่โฮซอกคือ ปีเตอร์แพน
และเธอคนนั้นคือ เวนดี้
ยิ่งคิดมันยิ่งเจ็บ เจ็บเหลือเกิน ไม่ไหวเเล้ว!!!!!!!

ตอนนี้สติของผมหายไปเพราะความเสียใจที่มีมากเกินไปนั้นก็เพราะผมรักมากนั้นเอง
รักมาตลอดรักมานานแต่ไม่เคยพูดออกไปมันเป็นเรื่องจริงแฮะเป็นแบบที่พี่เขาพูดเลย
ตรงทุกอย่าง
..
.
.
.
....
.......

ปี๊นๆๆๆ!!!!!!!!!!!

"มินฮยอก!!!!ระวัง!!!!!"

พลั่ก!!!

"เฮ้ย!!จะข้ามถนนก็หัดระวังมั้งสิโว้ยนี่มันไฟเขียวนะเว้ย!!!"

เสียงตะโกนมาจากลุงคนขับรถที่ผมเกือบจะโดนรถเเกชนเขาให้เเล้ว
เอ๊ะเเล้วทำไมผมถึงจะโดนรถชนละ!?
แล้วใครเป็นช่วยผมและตอนนี้ผมกำลังอยู่ในอ้อมกอดของใคร
ทำไม มัน อุ่นจัง


"มินฮยอกนายนี่มันหัดระวังหน่อยไม่ได้รึไงนี่ถ้าฮยองตามมาไม่ทันเราจะเป็นยังไงบ้าง!!!"


เสียงนี้เสียงที่ผมคุ้นเคยเสียงของปีเตอร์แพนของผม


"โฮซอกฮยอง?"


"ใช่ฮยองเองเจ็บตรงไหนรึเปล่า"

"เจ็บฮะ"

"ตรงไหนละบอกฮยองได้มั้ย?"

"มันเจ็บตรงนี้ครับ..ฮึก..เจ็บตรงอกข้างซ้าย"

"เจ็บมากๆ ฮึก ฮึก เลยครับ ฮือ "

ผมร้องโฮออกมาอย่างไม่สนใจว่าหน้าผมมันจะน่าเกลียดขนาดไหรแต่ตอนนี้ผมขอแค่
ได้อยู่ในอ้อมกอดแบบนี้ได้พูดบางอย่างออกไปให้มันจบๆก็พอ

"....."

"ฮยองทำหรอ?"

"ฮึก ฮึก ใช่ฮะ ฮยองทำผมเจ็บ"

"ฮยองใจร้ายมากๆทำไมฮยองถึงไม่เคยบอกผมละว่าฮยองมีคนรักฮยองใจร้าย"
"ฮยองใจร้ายที่สุดทำไมฮยองต้องใจดีกับผมด้วย ฮึก ทั้งๆที่ ฮึกฮยองไม่ได้คิดอะไรกับผม"
"ฮยองมันคนบ้า คนใจร้าย มินฮยอกเกลียดฮยอง!!ฮือ"

"แต่ฮยองรักมินฮยอกนะ"

"ฮึก..ฮึก อะไรนะครับ?"

พี่โฮซอกผละผมจากอ้อมกอดเเล้วเชยคางผมขึ้นทำให้เห็นตาที่แดงก่ำเพราะอาการร้องไห้ของผม
ก่อนที่เขาจะค่อยๆบรรจงจูบหน้าผากของผม

"ฮยองรักมินฮยอกนะครับ"

"ฮยองขอโทษที่ทำร้ายจิตใจมินฮยอกฮยองขอโทษที่ทำแบบนี้"
"ฮยองขอโทษนะที่โกหกมินฮยอกฮยองไม่ได้จะแต่งงาน"

"???"

"ฮยอง ฮึก โกหกหรอ?"

"ใช่ ฮยองคิดว่าถ้าฮยองไม่ทำแบบนี้มินฮยอกคงไม่พูดออกมาแน่ๆ"
"แต่ใครมันจะไปรู้ละนอกจากจะไม่พูดเเล้วยังกลายเป็นแบบนี้อีก"
"ฮยองเกือบเสียนางฟ้าของฮยองไปซะแล้ว"
"ฮยองนี่บ้าจริงๆเลยเนอะ"

"ฮยองรู้หรอว่ามินคิดยังไงกับฮยอง?"
เขารู้หรออย่าบอกนะว่าเขารู้มานานแล้ว!!!!!

"อืม"

"ฮยองรู้มานานแล้วละว่ามินฮยอกรู้สึกยังไง"

"ละ..แล้วทำไมฮยองไม่บอกเล่า!!!"
ไอ้คนขี้แกล้งใจร้ายเกินไปเเล้วนะเว้ยให้ตายเหอะ!!

"ก็ทำไมเราไม่กล้าละเพราะมินฮยอกไม่กล้าฮยองเลยต้องทำแบบนี้"
"รู้มั้ยฮยองรักมินฮยอกมากๆเลยนะแต่ฮยองก็....."

จากตรงนี้ดูเหมือนว่าหน้าของพี่โฮซอกจะแดงแปรดเลยแฮะพึ่งเคยเห็นนะเนี่ย
แต่ถ้าให้เดาหน้าของผมตอนนี้คงแดงกว่า

"ฮยองอยากฟังจากปากมินฮยอกก่อน..อยากฟังว่ามินฮยอกรักฮยอง"
"พูดได้มั้ยครับ?"

"พะ..พูดอะไรเล่า!!"

"งั้นฮยองคงต้องพูดก่อนสินะ"

"มินฮยอกครับฮยองคนนี้ขอโทษนะครับที่ทำร้ายจิตใจขอโทษนะครับที่โกหก"
"ขอโทษที่ขี้แกล้ง"
"แต่ฮยองคนนี้รักมินฮญอกที่สุดนะครับ"

"โฮซอกรักมินฮยอกนะ"

เมื่อพี่โฮซอกพูดจบริมฝีปากหนาของเขาก็ประกบลงที่ริมฝีปากบางของผมก่อนที่
ค่อยๆใช้ลิ้นดุนเข้าไปกวาดความหวานข้างในบรรจงหมอบจูบแรกให้ผมมันเป็นจูบที่หวาน
เหมือนกับลูกอมพี่โฮซอกผละริมฝีปากของเขาออกมาช้าๆ

"ที่นี้ตามินฮยอกพูดมั้งแล้วนะ"

"...รัก....นะ"

"ฮยองไม่ได้ยินเลยพูดว่าอะไรนะ"

"รักฮยองนะ"

"ฮยองก็ยังไม่ได้ยินอยู่ดีอะ"

"มินฮยอกรักโฮซอกฮยองนะ!!!"

คนเจ้าเล่ห์แต่ก็รัก

"เป็นแฟนกันนะครับ"

"มาแบบนี้ก็ต้องเป็นอยู่แล้วละครับ"

"น่ารักจังเลยนะแฟนของฮยอง"

พี่โฮซอกพูดจบก็กดจูบลงมาอีกครั้งหนึ่งครั้งนี้มันรุนแรงขึ้นมานิดหน่อยแฮะ

"ไปกินช้าร้อนๆที่บ้านฮยองมั้ย?"

"บ้า......"

"ไปก็ได้ฮะ"







..................................................................................................................................................






ตอนจบของนิทานเรื่อง
ปีเตอร์แพน
ใครๆก็ทราบกันดีแต่สำหรับเรื่องนี้้
ปีเตอร์แพนไม่ได้คู่กับเวนดี้
แต่ปีเตอร์แพนคู่กับนางฟ้าของเขา
ทิงเกอร์เบลล์
แบบนี้คงยุติธรรมแล้วละเนาะอิอิ
.
.
.
.
.
.
.
.

การที่เรารักใครสักคนอย่าทำตัวเหมือนทิงเกอร์เบลล์
เพราะบางครั้งทิงเกอร์เบลล์ก็ไม่ได้โชคดีแบบนี้เสมอไป
รักใครหรือใครเมื่อมีโอกาสอยากให้พูดไป
แม้สิ่งที่พูดกับสิ่งที่ได้มาจะตรงข้ามกันก็ตาม









END

.....................................................................................................................................................




อันยอง~~~~~

จบแล้วคร้าเป็นไงกันบ้างสนุกรึเปล่าคะถ้าสนุกก็อย่าลืมติดตามเรื่องใหม่ๆ
ของไรท์อีกนะค(คราวนี้ไม่ดองไม่หมักคะสัญญา)
เราชิปโฮกี้มากมายอยากลองแต่งมานานนม555555555
ได้แต่งสมใจสักที
เขาไปกินชาร้อนที่บ้านพี่โฮซอกกัน
ต่อจากนี้ขึ้นอยู่กันจิตนาการอันล้ำเลิศของรีดเดอร์แล้วค่าอิอิ
ขอบคุณมากเลยนะคะที่ตามอ่านกันผิดพลาดตรงไหนต้องขออภัยด้วยนะคะ
ไว้เจอกันเรื่องหน้าเนอะ
 

อันยอง~~~~~~~~~~~~~~~~~~








ผลงานอื่นๆ ของ ส้มขี้เกียจ

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

ยังไม่มีรีวิวของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. #1 eLementPY (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2559 / 05:35
    รอออออ มาต่อเร็วๆ น้าาาา
    #1
    0