นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย Էѡ

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ร่วมประกวดเรื่องสั้นแนววายในหัวข้อ "ท่านขุน" ค่ะ

เรื่องนี้เป็นผลงานแนววายครั้งแรกของผู้เขียน 
สำหรับชาววายท่านใดที่บังเอิญผ่านมาแล้วได้อ่าน
ถ้าเราเขียนด้วยเพราะเข้าใจอะไรผิดไปก็อภัยไว้ตรงนี้ด้วยนะคะ ^__^



ครั้งแล้วครั้งเล่ากับความพยายาม...สุดท้ายก็คว้าไว้ได้แค่ความว่างเปล่า

ทุกครั้งจบลงพร้อมความหวังที่แหลกสลาย

ทุกครั้งคล้ายกับจะรับรู้ถึงความจริง

หากไม่ช้าก็เร็ว...ความหวังที่เคยแหลกสลายกลับค่อยๆหลอมรวมขึ้นมา

มันกลับสู่จุดเริ่มต้น...ครั้งแล้วครั้งเล่ากับความพยายาม

 

สารบัญ 9 ตอน อัปเดตล่าสุด 8 พ.ย. 56 / 22:569 ตอน

ผลงานอื่นๆ ของ นางฟ้าสีเทา / ฝนพราง / grayfay

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

20 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 21 ตุลาคม 2556 / 14:32
    รวมบทวิจารณ์จากกรรมการ สำหรับเรื่องที่อยู่จนถึงรอบสุดท้าย
    ของกิจกรรม "ประกวดเรื่องวายๆ หัวข้อ [ ท่านขุน ]" ครับ


    ท่านวิล http://writer.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=986498&chapter=33
    ท่านคันดะ http://writer.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=986498&chapter=34
    ท่านเซ http://writer.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=986498&chapter=35
    #20
    0
  2. วันที่ 10 ตุลาคม 2556 / 03:18
    # ท่านชิริ

    ก่อน1 ต้องขอบอกว่าไม่มีเหตุอันใดต้องโกรธเคืองท่านชิริเลย และขอบคุณมากๆนะคะที่เข้ามาคอมเม้นต์นิยายเรื่องนี้
    เป็นคอมเม้นที่ยาวมากๆ เราเริ่มเข้าใจแล้วที่ท่านชิริบอกว่าโดนคุณแม่สวด ต้องขอโทษด้วยนะคะที่เป็นต้อนเหตุ ^^

    ก่อน1.5 ยังไงโครงการนี้ก็ถือว่าปิดตัวลงไป(อย่างเกือบเป็นทางการ ขออนุญาตเม้นต์นิยายตัวเองยาวๆสักครั้งนะคะ)

    ก่อน2 ว่าด้วยเรื่องพล็อต หนูต้องขอโทษที่ต้องสารภาพว่า แรกเริ่มพล็อตเรื่องนี้ไม่มีห่านนนนอัลไรตั้งแต่ต้นแล้ว =_=
    คือพอเห็นหัวข้อวาย เราก็คิดว่าจะเขียนเรื่องแบบไหนดีว้าาา เราก็ไม่ใช่สาววาย ไม่เคยอ่านนิยายวาย แต่อยากให้เป็นเรื่องสามเศร้าระหว่าง 1 หญิง 2 ชายตั้งแต่ต้น และอยากได้อารมณ์หม่นๆด้วย ตอนแรกเป็นแนวเจ้าหญิง เจ้าชาย องครักษ์ดูเหมาะกับท่านขุนด้วย แต่เนื่องด้วยความสามารถในการเขียน และการบรรยายยังอ่อนนักเลยคิดว่าไม่น่าจะเขียนถึง เลยล้มเลิก

    และจู่ๆก็เกิดนึกถึงการ์ตูนเรื่องหนึ่งขึ้นมา ก็ตามที่ท่านคันดะได้รู้สึกถึง ฮันเตอร์ ฮันเตอร์นั่นแหละท่าน การ์ตูนที่เราชอบมากเพราะอ่านอยู่เรื่องเดียว ^^ ส่วนที่คิดถึงการ์ตูนเรื่องนี้คือตัวละครค่ะ อยากได้ตัวละครแปลกๆ จิตๆ ส่งจิตสังหารอะไรประมาณเนี๊ย สิ่งที่เราเห็นมันมาเป็นภาพอ่ะค่ะ เห็นภาพท่านเซเดินๆอยู่ด้วยมาดนิ่งๆแล้วรู้สึกเสียวสันหลังวาบอะไรประมาณเนี๊ยไม่ได้มีพล็อตอะไรเลย ครั้งแรกเขียนจบไปด้วยความยาวห้าหน้า ตัวละครสี่ตัว คือท่านเซ ท่านขุน ท่านบลู และชายตาเดียว

    ก่อน 2.5 วันนึงเล่นแชทอยู่ดีดี ท่านชิริและท่านปันจี้เปิดประเด็นขึ้นมา 2 ข้อค่ะ 1. ท่านชิริบอกว่า เรารู้จักใครบ้างน้าในสมาคม และท่านจี้ก็บอกว่า นิยายผมตัวละครเยอะอีกแล้ว เราก็เลยเฮ้ย จริงดิ ทำไมเราไม่เอาชาวสมาคมเข้ามาใส่ในนิยายด้วย นี่คือ 1 ในที่มาของตัวละครเยอะๆ (เราก็ไม่ได้บอกชื่อเพราะอยากรู้ว่าเจ้าตัวจะเดาออกมั้ยว่าใครเป็นใคร อิอิ) ประเด็นที่2. ท่านจี้บอกว่าท่านเซขนาบข้างด้วยเรากับท่านชิริ นั่นแหละค่ะคือที่มาของพล็อตทั้งหมดจรโยงไปรักสามเศร้าหนึ่งหญิงสองชายตามอยากเขียนตั้งแต่ต้นด้วย

    ก่อน 3 จากพล็อตที่คิด คือสิ่งแรกท่านเซต้องดูยิ่งใหญ่ สมาคมนี้ก็คงต้องเป็นสมาคมของคนดี? แต่ก็ไม่ใช่ว่าทุกคนจะเป็นคนดีสุดโต่ง อารมณ์สีเทาๆ และอย่างที่บอกไปความสามารถในบรรยายได้อ่อนเปลี้ยมาก -_- เขียนยังไงน้าท่านเซถึงจะดูยิ่งใหญ่และได้อารมณ์ตามที่ตัวเองต้องการ อาจจะไม่สามารถอธิบายได้และหรืออาจไม่อยากอธิบายด้วย เลยคิดว่าการบรรยายลักษณะตัวละคร บรรดาผู้สมัครให้ดูเหมือนๆร้ายๆหน่อยน่าจะดี (อันที่จริงเรราก็เอามาจากลักษณะของพวกท่านเวลาแชทนั่นแหละค่ะ เอ่อ...เราไม่ได้หมายถึงพวกท่านเป็นคนชั่วร้ายอะไรนะ -_-)

    ก่อน 3.5 นิยายเรื่องนี้เริ่มแรกเกิดไอเดียมาจากการ์ตูน เวลาเขียนเรานึกภาพเป็นการ็ตูนจริงๆค่ะ การ์ตูนสี่ช่องอ่ะ ลืมนึกไปว่าคนอ่านไม่ได้มาเห็นภาพกับเราด้วย เวาลาอ่านมันก็มีแต่ตัวหนังสือ

    ก่อน 4 เรื่องตัวละครแมงมุม ใจจริงตั้งใจจะให้มันเบลอๆตั้งแต่ต้น อย่างที่ท่านชิริบอกตัวละครอื่นบรรยายซะมากมาย แต่ตัวนี้บรรยายนิดเดียว... และที่รู้สึกว่าพลาดจริงๆคือบทท่านชิริในตอนที่ 4 เราลืมนึกไปว่าคนอ่านไม่ได้เห็นภาพกับเรา คงไม่รู้ว่าเธอคนนั้นเป็นคนเดียวกับเด็กสาวกระโปรงเขียวบานๆนั่น -_- และชอบคิดไปเองว่าคนอ่านจะรู้ คือในตอน 1-2 ท่านเซเดินมากับหญิงสาวสองคน คือแมงมุมกับท่านชิริ( ตามที่ปันจี้ได้บอกไว้^^)แต่ในนิยายเราก็ไม่ได้บอกไว้ว่าเธอสองคนเป็นใคร แล้วคนอ่านจะรู้กับเรามั้ยเนี่ย-_- ตามความตั้งใจจริง ในตอนที่สาม ปลอกมีดสลักรูปแมงมุม ตอนที่ 4 เปิดตัวท่านชิริอีกครั้งคิดว่าคนอ่านน่าจะโยงไปถึงตัวหญิงสาวอีกคนได้(ตอนแรกตั้งใจจะให้ชื่ออื่นที่ไม่ใช่แมงมุมด้วยซ้ำ-_-) คือในตอนที่ 2 บรรยายไว้ว่าเธอละสายตาจากแผ่นหลังรองประธานเซของเธอ ชั่ววินาทีก่อนจะดึงสายตากลับมาดังเดิม เราก็มโนไปเองว่าคนอ่านอ่านตอนที่ 4 น่าจะรู้ว่าเออตอนนั้นเธอเห็นแล้วนะ....แต่คนอ่านไม่ได้รู้กับหนูเลย ToT

    ก่อน 5 สิ่งที่ขาดไปจริงๆอย่างที่ท่านชิริบอก ความสัมพันธ์ของตัวละครสามตัว ขุน เซ แมงมุม มันคงอดีตมาก่อนหน้านี้จริงๆ อาจจะจริงที่มันอาจจะไม่สามารถยัดได้ บวกกับติดปัญหาบางอย่าด้วย คือฉากปามีดในตอนที่ 3 ค่ะ คือฉากนี้เป็นฉากดั้งเดิมตั้งแต่ต้น ตอนแรกแค่อยากได้อารมณ์แบบ...อึ้งๆทึ่งๆของท่านเซ ที่คิดว่าตัวเองจับผู้บุกรุกได้ตั้งแต่หน้าประตู แต่ที่ไหนได้ หมอนั่นเข้ามาตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ พอมีพล็อตเรื่องนี้เข้ามาเลยใส่ๆเรื่องเลือดกับเจ้าของมีดเข้าไป และตามความสัมพันธ์ของตัวละครที่คิดไว้ยังคิดไม่ตกว่าจะเขียนยังไงมันถึงไม่ขัด ^^แต่เหตุผลจริงๆคือเกิดอารมณ์อยากรูขึ้นมาว่า ถ้าเราไม่เขียนมันจะเป็นไงน้า.....

    สุดท้ายขอบคุณท่านชิริอีกครั้งสำหรับข้อคิดเห็นและคำแนะนำ ถ้ามีโอกาสเราจะลองเขียนต่ออีกสักตอนสองตอน คือคงไม่ได้แก้เรื่องในตอนต้นๆ เพราะเราชอบมันแล้ว ^^ (แต่ก็ไม่แน่ใจว่าเรื่องมันจะเคลียร์ขึ้นมั้ย)

    สุดท้ายจริงๆ ขอบคุณกิจกรรมดีดีแบบนี้ กรรมการผู้ดำเนินกิจกรรมทุกท่านที่อุทิศเวลาเสียสละมานั่งคิดกิจกรรมและให้คะแนน ขอบคุณนักเขียนและนักอ่านทุกท่านที่ร่วมสนุกกัน
    จริงๆอยากสารภาพว่า แรกๆเข้ามาสมาคมนี้ไม่มีความคิดจะร่วมกิจกรรมอะไรกับเขาหรอกค่ะแอดมาไว้เฉยๆ(เลวมาก)
    แต่จากนี้ถ้าพวกท่านอุตส่าห์เสียเวลา มานั่งคิดกิจกรรม ถ้ามันไม่เกินความสามารถเรานักจะพยายามเข้าร่วมค่ะ

    ปล. วันนี้มีอารมณ์มาพิมพ์ยาวๆ เพราะเราเพิ่งสอบวิชาสุดท้ายของเทอมนี้เสร็จเมื่อเวลาตีหนึ่งที่ผ่านมา อารมณ์กำลังฟุ้งได้ที่ 555



    #19
    0
  3. #18 chirimoya
    วันที่ 9 ตุลาคม 2556 / 18:02

    แอบย่องมาเมนต์กับเขาบ้าง...

     


    ก่อนอื่น ต้องขอออกตัวก่อนนะคะว่า นี่ไม่ใช่คำวิจารณ์  เป็นเพียงความเห็นส่วนตัวจากนักอ่านคนหนึ่ง ไม่มีหลักการใดๆให้อ้างอิง และอาจเต็มเปี่ยมไปด้วยอคติและความเข้าใจผิดได้เพราะเราจะพูดถึงแต่สิ่งที่ปรากฏในฟิคเท่านั้น (ในกรณีนี้อาจจะรวมความตั้งใจของคนเขียนที่เคยแชทกันไปด้วยนิดหน่อย)

     


    มามะ เข้าเรื่องกัน...

     


    หลังจากที่อ่านฟิคเรื่องนี้จบแล้วสิ่งแรกที่เราคิดก็คือ

     


    "พลอตดี แต่นำเสนอพลาด"

     


    ประการแรกที่พลาดเลยคือ สเกลของเรื่อง ไม่รู้ว่าท่านแมงมุมเป็นเหมือนเรารึเปล่า คือกะไม่ถูกว่าห้าตอน 15 หน้านี่มันเยอะมากน้อยแค่ไหน พอวางพลอตแล้วลงมือเขียนปุ๊บก็พบกับความหายนะอันน่าปวดใจว่า สเกลของเรื่องมันใหญ่เกินกว่าจะยัดทุกอย่างลงไปใน15หน้าได้ นี่ไม่ต้องพูดถึงว่าต้องให้สั้นที่สุดเพื่อคะแนนพิเศษด้วยนะ

     


    อย่างเรื่องผู้พิทักษ์นี่ ฉากของเรื่องคือการคัดเลือกผู้พิทักษ์เพื่อปกป้องโลก แนวเรื่องแบบนี้ ถ้าจะเขียนให้เนื้อหาสมบูรณ์ ให้ตายยังไงก็ยัดลงไปใน15หน้าไม่พอแน่ และนี่ก็นำไปสู่เรื่องต่อไปที่พลาดนั่นก็คือ

     


    "โฟกัสผิดจุด" พอสเกลเรื่องมันใหญ่ จนยัดรายละเอียดทุกอย่างลงไปได้ไม่หมด คนเขียนก็ต้องเลือกว่าอะไรที่จำเป็นต่อเนื้อเรื่อง อะไรที่ควรจะละไว้ ไม่สำคัญและไม่ส่งผลอะไรกับการดำเนินเนื้อเรื่อง เท่าที่เราได้อ่านและเท่าที่เราเข้าใจ แก่นของเรื่องนี้คือ

     


    "ความสัมพันธ์ที่ไม่ลงตัวของตัวละครสามตัวคือ เซ ขุน และแมงมุม"

     


    แทนที่เรื่องจะโฟกัสอยู่ที่ความสัมพันธ์ของตัวละครสามตัวนี้ แต่กลับไม่มีสิ่งที่สำคัญที่สุดคือปูมหลังของความสัมพันธ์ของตัวละคร คนอ่านไม่รู้เลยว่าเซรักขุน พอเดาได้บ้างว่าขุนรักเซอยู่จากตอนสุดท้าย แต่สองคนนี้มันแอบไปรักกันมาแต่ปางไหน เรื่องนั้นยังคงเป็นปริศนาคาใจ



    มิหนำซ้ำ เส้าที่สาม อย่างแมงมุมก็แทบจะกลายเป็นตัวละครลับที่คนอ่านยังเลเวลไม่ถึง ปลดล็อคไม่ได้ ในเรื่องไม่พูดถึงเลยว่าแมงมุมแอบรักเซอยู่ ไม่พูดด้วยว่าเซกับแมงมุมสนิทกันจนขุนเข้าใจผิด ถ้าท่านแมงมุมไม่เฉลยให้ฟังในแชท เราก็จะไม่รู้เรื่องอะไรเลย



    เมื่อไม่มีสิ่งที่สำคัญที่สุดที่จะช่วยบิวท์อารมณ์คนอ่านให้ติดตาม อินไปกับรักที่ผิดพลาด ไม่สมหวังของตัวละคร ฉากตอนสุดท้ายแทนที่คนอ่านจะอินไปกับความดราม่าระหว่างขุนกับเซ ก็มัวแต่งงว่า เดี๋ยวนะ ตกลงสองคนนี้มันรักกันอยู่เหรอ? ไปรักกันมาตั้งแต่ตอนไหนฟระ? แล้วตกลงแค้นกันเรื่องอะไร "เธอ"นั่นเป็นใคร?


     


    เราเห็นว่าท่านแมงมุมโฟกัสผิดจุดด้วยการเทน้ำหนักไปยังส่วนอื่นๆของเรื่องที่แทบไม่มีความสำคัญอะไรเลยกับเนื้อเรื่อง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง สองตอนแรกที่ควรจะรวบให้สั้นที่สุด 



     


    ตอนแรกเปิดฉากมา ใช้พื้นที่หมดไปกับการบรรยายตัวละครนับสิบที่สุดท้ายแล้วก็หมดบทบาทไปตั้งแต่ตอนที่สอง ถือว่าสิ้นเปลืองเนื้อที่กระดาษโดยไม่จำเป็น ซ้ำร้าย ท่านเล่นบรรยายตัวโน้นตัวนี้เสียละเอียด แต่ตัวที่สำคัญอย่างตัวละคร"แมงมุม"เอง ท่านกลับบรรยายไว้น้อยมากจนคนอ่านข้ามไปเลย



    จุดนี้เราไม่แน่ใจว่าท่านพยายามจะ"ซ่อน" แมงมุมเอาไว้เพื่อขยักไว้เป็นปริศนาที่จะเปิดเผยในภายหลังอะไรหรือไม่ แต่ท่านคงซ่อนลึกไปหน่อย เพราะเราแทบไม่รับรู้ถึงการมีอยู่ของตัวละครตัวนี้เลย เราไม่รู้เลยว่าแมงมุมแอบรักเซอยู่ เราไม่รู้ว่าเธอคือเจ้าของมีดที่ปักอยู่ในห้องเซ เราไม่รู้เลยว่าเธอคือชนวนที่ทำให้ความสัมพันธ์ของขุนและเซบิดเบี้ยวไป




     


    ส่วนตอนที่สอง เราเห็นว่าเป็นตอนที่ยืดเยื้อและไร้เนื้อหาใดๆมากที่สุด ท่านพยายามโฟกัสเรื่องสายตา การหลับตา และลืมตา การรับรู้ถึงตัวตนของอีกฝ่าย แต่เรากลับรู้สึกว่า...แล้วไงอ้ะ? เราไม่ได้รู้สึกว่านี่คือฉากสำคัญที่บีบคั้นอารมณ์ ฟิน กิ๊วก๊าว หรืออะไรก็ตามที่ควรค่าจะได้พื้นที่ไปตั้งหนึ่งตอนเต็มๆเลยแม้แต่น้อย มันไม่ได้โรแมนติก หรือก่อให้เกิดอารมณ์อะไรเลย



    คือถ้าเป็นแบบ... เซเห็นขุนแล้วตกตะลึง แล้วแฟลชแบ็กย้อนไปว่าในอดีตทั้งคู่มีความสัมพันธ์กันยังไง แล้วพลิกผัน พลัดพราก เข้าใจผิด อะไรกันท่าไหน แบบนั้นยังพอจะมีประเด็นว่าเป็นการปูพื้นฐานความสัมพันธ์ตัวละครบ้าง แต่ฉากหลับตา ลืมตานี่ เราไม่เก็ทจริงๆว่าท่านพยายามจะให้คนอ่านรับรู้ถึงอะไร? 




     


    ข้ามมาตอนที่สี่เลย ครั้งแรกๆที่อ่าน ขอสารภาพว่างงมากว่าฉากชิริกับเซมีความสำคัญยังไงกับเนื้อเรื่อง ทำไมต้องใส่เข้ามาด้วย จะว่ามาเพื่อเพิ่มความฟินหรืออะไรก็ไม่ใช่ แม้ว่าตอนหลังจะเข้าใจแล้วจากที่ท่านเฉลย แต่ก็ต้องย้อนกลับไปที่ประเด็นตัวละคร "แมงมุม" ที่ท่านซ่อนไว้ลึกไปนิดจนคนอ่านแกะรอยไม่ออก ฉากนี้จึงดูไม่เข้าพวก โดดเด้งออกมา และทำให้ตอนที่สี่ดูไม่ค่อยมีเอกภาพเพราะแบ่งออกเป็นสองฉากด้วย



     


    สรุปว่าท่านโฟกัสผิดจุด แทนที่จะเทน้ำหนักไปที่ความสัมพันธ์ของตัวละครสามเส้า กลับไปเทให้กับฉากที่ไม่จำเป็นเช่นการชี้แจงกฏการคัดเลือกและฉากสบตาที่ควรจะรวบเข้าไว้ในไม่กี่ย่อหน้าหรือหนึ่งตอน อย่างมากที่สุด ทำให้ดราม่าที่ควรจะเข้มข้นในตอนท้าย(ซึ่งตามความเห็นเรา เป็นจุดแข็งของฟิคเรื่องนี้)จืดไปอย่างน่าเสียดาย



     


    ผลข้างเคียงอีกประการหนึ่งของการวางพลอตใหญ่เกินไปคือ... พลอตหาย... เริ่มต้นมาเป็นการคัดเลือกผู้พิทักษ์ ยิ่งใหญ่ อลังการงานสร้าง แต่พอสองตอนท้าย การคัดเลือกผู้พิทักษ์ การสู้กับปีศาจในหุบเขา ปลิวหายไปไหนแล้วไม่รู้ เหลือแต่ดราม่าเลือดสาดขุนxเซ แถมยังจบแบบม้วนหางไม่ครบวง พาเรื่องไปไม่ถึงตอนจบของพลอต (การคัดเลือกเสร็จสิ้น ประกาศผู้ได้รับการคัดเลือก อะไรก็ว่าไป)



    แถมทุกอย่างทั้งพลอต ชะตากรรมตัวละคร และความสัมพันธ์ระหว่างเซกับขุน ทุกอย่างถูกทิ้งค้างเติ่งไว้ กลายเป็นเรื่องที่ "ไม่จบ" "ไม่สมบูรณ์" ไป จะขอสมมติอย่างง่ายๆว่า สมมติว่าพลอตทั้งหมดของเรื่องเอาไปเขียนเป็นหนังสือได้10เล่ม แต่ท่านเลือกหยิบมานำเสนอแค่บางเล่ม 1,2,5,9 ไม่ปะติดปะต่อ และไปไม่ถึงตอนจบ




     


    ยาวแม็กซ์ซซซซ... ขอสรุปอีกทีละกัน



     


    ขอสรุปตามความเข้าใจของเราว่าเรื่องนี้มัน "พลาด" เพราะ



     


    1. สเกลเรื่องใหญ่กว่าจำนวนโควต้าหน้าที่มีให้เขียน ทำให้ต้องเลือกนำเสนอแค่บางส่วน ตัดบางส่วนทิ้ง นำไปสู่

     


    2. เลือกนำเสนอผิดฉาก ฉากสำคัญอย่างปูมหลังความสัมพันธ์เซxขุนไม่มี แต่ดันไปโฟกัสเทน้ำหนักให้ฉากอื่นๆที่ไม่สำคัญแทน

     


    3. ผลจากการที่ไม่สามารถยัดเนื้อหาทุกอย่างลงไปได้ เลยกลายเป็นว่าคนเขียนรู้ทุกอย่างอยู่คนเดียว และเราคาดว่าในบางจุดท่านอาจลืมไปว่าคนอ่านไม่ได้รู้เรื่องทั้งหมดเหมือนคนเขียน ความนัยอะไรที่ท่านละไว้เพราะไม่สามารถยัดใส่ลงไปได้ บางครั้งคนอ่านก็ปะติดปะต่อไม่ได้กลายเป็นอ่านไม่รู้เรื่องไปแทน

     


    4. ไม่แนะนำ โปรโมท  "แมงมุม" ตัวละครสำคัญ ตัวแปรของสมการรักไม่ลงตัวของขุนxเซ ทำให้ประเด็นสามเส้า ดราม่าบาดจิตเบาบาง ล่องลอย ไม่บีบคั้นอารมณ์คนอ่าน ฉากสุดท้ายที่ควรจะเด็ด เลยแป้กไปอย่างน่าเสียดาย



     


    5.เป็นผลต่อเนื่องมาจากข้อบนๆคือพลอตหาย ไม่ได้ออกอ่าวออกทะเล แต่จากพลอตใหญ่ประมาณมหาสมุทร ท่านตีวงให้แคบลงมาจนเหลือแค่เกาะเดียวใจกลางมหาสมุทร ทำให้เรื่องแลดูไม่สมบูรณ์อย่างที่มันควรจะเป็นสำหรับเรื่องแนวนี้




     


    อย่างไรก็ตาม ในความเห็นของเรา ฟิคนี้มีจุดแข็งอยู่ที่ซีนสุดท้ายซึ่งสื่ออารมณ์เจ็บปวด ทรมาน อ้างว้าง โดดเดี่ยวของผู้ที่"ไม่เป็นที่รัก"ออกมาได้ดีทีเดียว อ่านแล้วรู้สึกได้อารมณ์ร่วมไปด้วย เหมือนเพชรดีแต่ไม่มีเรือนแหวน ถ้าปูเรื่อง ปูความสัมพันธ์ตัวละครมาดีๆล่ะก็ เรื่องนี้จะเป็นเรื่องที่ประทับใจเรามากทีเดียว เพราะมันแหวกแนวด้วย ทุกเรื่องเหมือนจะจบแบบแฮปปี้ เอนดิ้งนี่นะ ถ้าจำไม่ผิด




     


    เราคิดว่าท่านแมงมุมน่าจะไปได้ดีกับแนวangst ที่เน้นความมืดมน ทรมาน เจ็บปวด บีบคั้นอารมณ์ ไม่สมหวังนะคะ (ซึ่งเราเขียนไม่ได้ มันเครียดไป oTL"")

     


     


    หากท่านแมงมุมอยากจะรีไรท์ใหม่อีกครั้ง ข้อแนะนำของเราคือ โฟกัสที่ความสัมพันธ์ของตัวละคร เขียนเป็นเรื่องยาวจะได้มีพื้นที่สำหรับใส่รายละเอียดต่างๆให้คนอ่านได้เข้าใจความเป็นมาและเป็นไป ใส่ปูมหลังตัวละคร



    และถ้าเป็นไปได้ ลองเปลี่ยนฉากหรือพลอตรองเป็นอย่างอื่นที่ดูง่ายๆกว่านี้ ไม่ต้องคัดเลือกผู้พิทักษ์ ปราบปีศาจก็ได้ เปลี่ยนเป็นสไตล์แนวชีวิตประจำวันแบบ slice of life เรียบๆ ง่ายๆ น่าจะทำให้เขียนได้ราบรื่น และพลอตหลักของเรื่องดูมีพลังโดยไม่โดนพลอตรอง(การคัดเลือกหรือสู้กับปีศาจ)มาบดบังค่ะ (แต่ตรงนี้ก็ขึ้นอยู่กับความถนัดของท่านนะคะ)



    จบแล้วค่ะสำหรับความคิดเห็นของเรา หากเราเข้าใจผิดไปหรือทำให้ท่านต้องขุ่นเคืองด้วยประการใด ต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยค่ะ


     

    #18
    0
  4. วันที่ 2 ตุลาคม 2556 / 18:47
    ตอบท่านจี้ค่ะ
    เรื่องท่านเซแอบไป ฟัน ใครก่อนนี่รบกวนให้ไปถามท่านเซเอง อิอิ

    ส่วนที่ว่าท่านเซจะตายมั้ยนั่น.....ท่านจี้คะ ลืมอะไรไปหรือเปล่า นิยายเรื่องนี้เราเป็นคนเขียนนะ 
    #17
    0
  5. #16 Dark_Illusion (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2556 / 13:35
    พอจะเข้าใจที่ท่านสื่อนะงับ

    ฉากจบเป็นอะไรที่... แอบสงสารทั้งคู่เบาๆ TwT

    ว่าแต่ เซจะตายไหมนะ TTwTT
    #16
    0
  6. #15 Dark_Illusion (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2556 / 13:30
    แอบงงนิดๆแฮะ 555+

    ว่าแต่ท่านเซแอบไปทำอะไรกับใครไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่ล่ะเนี่ย 

    ว่าแต่... ท่านเซโดน"ฟัน" เพราะไป "ฟัน" เขาก่อนสินะ -////-
    #15
    0
  7. #14 SE k u n g (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 กันยายน 2556 / 22:55
    ท่านเซแวะมาในห้องท่านเซ(?)
    อยากบอกว่า บางทีไอ่ประโยคว่า "ตั้งแต่ตอนไหนกัน" ของท่าน คนอ่านก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตอนไหน บางฉากไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น มึน เบลอไปหมดแล้ว T v T

    ย่อหน้าแรกเป็นตัวชี้วัดความเข้าใจว่าใครจ่อใคร แต่ท่านดันมีแต่สรรพนาม ไร้ชื่อ ไร้การบอกชัดเจนว่าใครปามีดใส่ใคร (หากไม่ชื่อก็ควรเป็นอะไรก็ได้ที่มันดูเจาะจงคนหน่อยว่าใคร) มันเลยพางงไปยันย่อหน้าถัดๆมา กว่าจะเข้าใจก็กินเวลาไปเป็นพักเชียวครับ

    เนื้อหาพูดเรื่องสายตามากไป จนดูย้วยมาก แถมบางทีเยอะเกินจนงง ตาใครเป็นตาใคร โชคดีนะที่ไม่ตาสารพัดสี ไม่งั้นนะคงได้กลายเป็นตาเพชรเจ็ดสีไปแล้ว ๕๕๕๕๕

    เรื่องนี้คนเขียนพยายามอธิบายหลายๆอย่างนะ แต่...บางทีของบางอย่างเหมือนโผล่ปุบปับ จนพางง อย่างกระดาษพุ่งมาปักผนังห้อง ผมก็เข้าใจว่าจะมานั่งบรรยายมีดค่อยๆผ่านหน้าไปมันก็กระไร แต่พออะไรๆก็ปุบปับไปหมด (ตั้งแต่ต้นเรื่อง) บางทีคนอ่านก็ปะติดปะต่อไม่ได้ อ่านแล้วก็เชื่อมโยงไม่ถึง ยิ่งอ่านยิ่งงง มึน เบลอ OTL

    ตอนตัดจบตอน ปล่อยปมทิ้งท้ายดี ข้อความในจดหมายทิ้งท้ายได้น่าสนใจมาก สละสลวยด้วย
    ทว่าในความเกือบสมบูรณ์นั้นก็ข้อติจุดใหญ่ๆ นั่นคือ...ผมก็ยังงงอยู่ดีครับ
    ไอ่ผมก็ไม่รู้ว่าท่านจะอยากให้คนอ่านรู้แค่ไหน ซึ่งผมขอบอกตรงนี้ว่า ผมงงจริงๆว่าคนส่งมีดมาพร้อมจดหมายนั้น ปามีดเฉี่ยวท่านเซ? หรือไม่เกี่ยวแต่เลือดมาจากที่อื่น หรือ...ฯลฯ

    รออ่านตอนต่อไป อยากรู้นักว่ามันเกิดอะไรขึ้น ปาไปสามตอนแล้ว
    เนื้อหาเดินไปข้างหน้าน้อยแท้ แถวไม่รู้อะไรเลย โถ...ชีวิต

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 18 กันยายน 2556 / 22:56
    #14
    0
  8. วันที่ 17 กันยายน 2556 / 23:06
    คอมเม้นท์ตอนที่ 2 จากตัวแทนผู้บริโภควาย "ท่านหนูใหญ่" ครับ
    http://group.dek-d.com/writerfukhad/myboard/view.php?id=1277
    #13
    0
  9. #12 SE k u n g (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 กันยายน 2556 / 23:07
    ท่านเซมาเยือน (จนได้)
    หนึ่งตอนผ่านไป เนื้อหายังอยู่ที่เดิม
    เซเพิ่งพูดจบ(?) เพิ่งได้พบเจ้าของพลังกดดัน แถมยังไม่รู้ด้วยว่ามันผู้นั้นเป็นใคร

    หนึ่งตอนที่ผ่านไปควรทำให้เนื้อหามีค่ามากที่สุด ไม่ย้วยยาน หรือถ่างเนื้อหา ยัดบรรยาย ขยายส่วนย่อยให้ดูอลังการราวเป็นเนื้อหาส่วนใหญ่ จนคนอ่านมองได้ว่า "ไม่อ่านตอนนี้ ข้ามไปอ่านตอนหน้าเลยก็รู้เรื่องฟระ" เดาช่องว่างที่หายไป (ข้ามไป ไม่อ่าน) ได้ในเวลาอันสั้น แบบนี้แล้วแปลว่าตอนของท่าน ไม่มีคุณค่าที่จะอ่าน ถ้าถึงขั้นนั้นต้องระวังนะครับ มันเข้าข่ายวิกฤตแล้ว (อนึ่ง ข้างต้นนี้ผมฟังมา และนำมาเตือนท่าน ส่วนเรื่องของท่านนี้จะเป็นจริงดังนั้นหรือไม่ ต้องรออ่านตอนหน้า =v=b)

    ผมอยากแนะนำให้ท่านทำพล็อตให้แน่กว่านี้ แต่ละตอนมีเนื้อหา ไม่ใช่เพียงการต่อเนื้อจากตอนก่อนแล้วจบกัน เพราะคนอ่านจะเกิดอาการดังที่กล่าวไปก่อนหน้านั่นแล ลองพยายามดูนะครับ แต่ถ้าตอนสามยังย้วยอีก ถ่างเนื้อหาอีก ลงหลุมสถานเดียวนะครับ

    ผมมีเนื้อหาที่ยังสงสัย
    ตรงที่บอกว่า "ทุกสิทธิที่ท่านพึงมีจะถือว่าเป็นสิทธิของสมาคม" มันแปลว่าอะไร จะให้ดียกตัวอย่างด้วย เผื่อผมจะได้เข้าใจมากขึ้น
    อีกส่วนที่สงสัยคือ "สุดท้ายเขาก็พ่ายแพ้ต่อมัน..." เซพ่ายแล้วเกิดอะไรขึ้น? ผมก็ยังเห็นเขาพูดต่อไปนะ ไม่ได้ทรุดลงไปนั่ง หน้าซีด ตัวสั่นเหมือนผีเข้าเลยนะ เขาแพ้อย่างไร ผมกยังงงอยู่ ฝากแถลงไขด้วย - -v

    ภาพรวมตอนนี้อย่างที่บอก พูดง่ายๆคือมันไม่มีสาระห่านอะไรเลยยยยยยยยยย ยังคงย่ำที่เดิม
    ตอนหน้าอย่าให้ผมเจออีกนะครับ ไม่งั้นหั่นคะแนนลูกเดียวนะเออ ( - -)/
    #12
    0
  10. วันที่ 14 กันยายน 2556 / 18:40
    ท่านคันดะคะ ฮันเตอร์จริงๆค่ะ งือๆ
    อันตัวเรานี้ก็มิใช่สาววาย พอเห็นหัวข้อวายๆ มันก็นึกถึงฮันเตอร์ขึ้นมา (มันเกี่ยวกันมั้ย)

    #11
    0
  11. วันที่ 14 กันยายน 2556 / 17:43
    สกิลหมู่

    อ่านแล้วไม่รู้เป็นอย่างไร เหมือนไม่มีอะไรให้สับนัก
     
    เรื่องนี้ทำให้ผมนึกถึงการ์ตูนเรื่องฮันเตอร์ ให้บรรยากาศทำนองนั้นจริงๆ ตัวประกอบเยอะๆ 
    แต่สุดท้ายเหลือไม่กี่ตัว ดังเช่นบทนี้ที่ถูกปูมาด้วยตัวละครมหาศาล และตัดเหลือสอง
    เนื้อเรื่องไม่เดินไปไหนขรับ ยังคงอยู่ในห้องประชุมอย่างเดียว และไม่มีทีท่าจะออก 
    ทั้งที่ไคลแม็กซ์ใกล้จะมาแล้วคือการล่าปีศาจ
     
    ท่ามกลางผู้สมัครกว่าห้าร้อยคนสายตาของเขากลับมองเห็นได้ชัดเจน
    ---ประโยคนี้ทำให้ดูเหมือนเซ ยืนอยู่กลางผู้สมัครนะขรับ ไม่ได้อยู่ด้านหน้า
     
    ตาทั้งสองลืมขึ้น
    ---ลืมตาขึ้น ขรับ จึงลืมตา ก็ได้ ไม่ต้องบอกว่าทั้งสอง
     
    และออกจะแปลกแปร่งสักหน่อยที่ท่านบรรยายว่า
    เหมือนเจ้าของดวงตาคู่นั้นจะรับถึงสายตาที่กำลังมองมา
    ---'สายตาที่มองมา' 
    ---เขาไม่ได้ลืมตาแต่แรก การบอกว่าเจ้าของดวงตาคู่นั้น จึงแปลกๆชอบกล
     
    ฝากไว้เท่านี้ขรับ
     
    สับ!
    #10
    0
  12. #9 Dark_Illusion (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 กันยายน 2556 / 21:57
    เลือด... เลือด... หิวววว อ๊ะไม่ใช่ละ 5555+

    ท่านเซโดนอะไรไปนะ แล้วใครจะทำอะไรกับท่านเซต่อไป -///////-
    #9
    0
  13. วันที่ 10 กันยายน 2556 / 02:19
    คอมเม้นท์ตอนที่ 1 จากตัวแทนผู้บริโภควาย "ท่านหนูใหญ่" ครับ
    http://group.dek-d.com/writerfukhad/myboard/view.php?id=1266
    #8
    0
  14. #7 SE k u n g (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 กันยายน 2556 / 00:04
    ท่านเซมาเยี่ยมชม "สมาคม" สักหน่อย... .. . . .
    ตัวละครเหล่านั้น ไยจึงราวกับผีไร้หน้าเสียเหลือเกิน...

    เปิดตัวตัวละครไร้ชื่อรวดเดียวหลายตัวมาก (น่าจะถึงสิบ?) แม้แต่ละตัวจะมีลักษณะเด่น แต่เนื่องจากพวกนางและนายยังไม่เคยแสดงพฤติกรรมหรือมีบทบาทใดในเรื่อง ณ เวลานี้ คนอ่านจึงไม่มีทางจำได้แน่นอน ไม่เชื่อท่านลองนึกถึงละครเวทีตัวละครไม่พูดอะไรเลย แถมยังไม่เริ่มแสดงด้วย แค่ว่าพวกเขาแต่งตัวต่างกัน ยืนบิดไปบิดมา จ้องมองนี่นั่น จิกตาใส่กัน ฯลฯ แถมชื่อก็ไม่รู้ เป็นท่านท่านจะจำได้หมดไหม? มากสุดคงแค่ว่า "คนนั้นไง คนกระโปรงเขียว" จำได้แค่นี้ นอกนั้น...น่ะนะท่าน ไม่มีทางจำได้หรอก

    เรื่องนี้นับว่าย้วยระดับเกือบ max. บรรยายเยอะเกินจำเป็น
    นี่คือเรื่องสั้นนะครับ แม้แบ่งเป็น 4 ตอน แต่ก็ควรกระชับ ขอเนื้อเป็นหลัก น้ำแค่เสริมให้สละสลวย ไม่ใช่มีน้ำซุป 1 ลิตร แต่มีเส้นก๋วยเตี๋ยวแค่ 1 หยิบมือ กับผักอีก 2 ท่อน แบบนั้นมันก็ไม่ใช่

    ขอเจาะรายละเอียดเรื่องฉาก
    ฉากที่มีเบลอมัวไม่ชัดเจน ที่นั่นที่ไหน สมาคม? สมาคมอะไร? จะเฉลยภายหลังก็อย่าลืมแจงให้ชัดละกันท่าน ใจจริงผมอยากให้บอกแต่ที่แรกเลย (ในตอนนี้) ว่าสมาคมอะไร เพื่ออะไร ตอนนี้รู้แค่ว่ามีคนอยากสมัคร สมัครมาแล้วไงต่อ เป็นผู้พิทักษ์แล้วปกป้องโลก? แค่นี้? ตื้นไปหน่อยนะท่าน ผมอยากได้ดีเทลเพิ่ม เพื่อที่เรื่องของท่านจะได้ไม่คลีเช (โหล) ซึ่งผมหวังว่ามันจะมีในตอนหน้า - -++

    ในตอนท้ายซึ่งจะเป็นจุดทิ้งท้ายให้คนอ่านต่อ ท่านรวบปมได้แบบร้วบรวบจริงๆ จบได้ภายใน 5 บรรทัด ทั้งที่ก่อนหน้าอธิบายชุดเชิด หน้าตา ของที่ถือ สีผมสีตา ฯลฯ ไว้ซะละเอียดยิบ ยิบ ยิบ (เกินไป) แต่พอมาตอนประเด็นของตอน ดันเหลือจิ๊ดเดียว เทียบส่วนกันแล้วแลดูไม่สมดุลเลย

    ตบท้ายขอแถมนิดเรื่องความวาย
    เกรงว่าผมเห็นคะแนนความวายของเรื่องนี้แล้ว = =++
    ครั้งนี้ถือว่าอาจยังไม่ชิน(?) งั้นผมจะให้อภัยก่อน (การให้อภัยไม่เกี่ยวอะไรกับคะแนน)
    จะรอดูว่าตอนหน้าจะมีดีขึ้นไหม ผมรอชมอยู่นะครับ - -b

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 8 กันยายน 2556 / 00:05
    #7
    0
  15. #6 คันดะคุง (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 กันยายน 2556 / 02:34

    ดะมาสับ


     


    ความรู้สึกนี่มันอะไรกัน?---เหมือนจะสับได้ แต่เหมือนไม่มีอะไรให้สับ


    เรื่องนี้เหมือนจะเยอะแต่ไม่มีอะไรขรับ แนะนำตัวละครก็หมดหน้ากระดาษแล้ว


    ทำให้แทบไม่เห็นสตอรี่เลย คลุมเครือมาก ไม่ชัดเจนเลย


     


    ภาษาเป็นแฟนตาซีแบบเด็กดี เริ่มประดิษฐ์คำแต่ยังไม่มาก แต่ก็เข้าข่ายเยิ่นเย้อไปแล้ว


     


    จะลองยกตัวอย่างมาปรับแก้ให้นะขรับ และชี้ให้ดูนะขรับ


     


    "เขาเริ่มมองเห็นความโกลาหล เริ่มได้ยินความวิตกกังวลฯ"


    ที่จริงยาวกว่านี้ แต่ขอยกมาเท่านี้ ค่อนข้างประหลาดขรับสำหรับผู้ถูกคัดเลือกมาแล้วและเจอตัวแทน


    พูดว่าได้เป็นแค่ 'ว่าที่' ทำให้เกิดความวุ่นวายถึงขั้นโกลาหล ไม่สมกับเป็นผู้ผ่านเข้ามาได้เลย


     


    "งานของผู้พิทักษ์นั้นใหญ่หลวงยิ่ง"-ใหญ่หลวง ทำให้ความหมายเทไปด้านลบนะขรับ


    ทำให้ความเป็นผู้พิทักษ์ไม่น่าภูมิใจ แลเป็นอันตรายมากกว่าป้องกันอันตราย


     


    "พลันความคิดทุกอย่างต้องสะดุด"- ความคิดพลันสะดุด


     


    "ผอมจอบ"- พร้อมจอบสินะ...อืมม


     


    ถือว่าเขียนยาวเมื่อเทียบกับเนื้อหาที่แทบไม่เดินไปไหนเลย การแนะนำตัวละครค่อนข้างสูญเปล่า


    เพราะจำนวนเยอะและรายละเอียดมหาศาลทำให้จำไม่ได้ ความวายยังไม่เห็น


     


    พูดไม่ออกบอกไม่ถูกสำหรับเรื่องนี้ หวังว่าตอนที่สองคงให้ความกระจ่างในหลายๆ เรื่องนะขรับ


    สำหรับตอนแรกนี้กลับจุดเซฟไปก่อนแล้วกัน


     


     


    สับ!

    #6
    0
  16. #5 detecteive (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 กันยายน 2556 / 00:18
    คือ นัยน์ตาที่ว่างเปล่า เพาะเขาตาบอด =[]= 

    ผมล้อเล่นเนอะ :)) 
    #5
    0
  17. #4 Dark_Illusion (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 กันยายน 2556 / 18:26
    อันเมื่อดวงตาของทั้งคู่ได้พบประสบหมายซึ่งกันและกัน...สิ่งที่ตามมาคือ O_o
    #4
    0
  18. #3 อี้หลิง (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 กันยายน 2556 / 01:05
    ลืมขึ้นแล้วเป็นยังงต่อ!!...
    ค้างเบาๆค่ะ
    ไวเหมือนกันเลยนะคะท่านแมงมุม อี้ก็ลงตอนที่สองแล้ว ฮา
    รอคอยสัปดาห์หน้า ฮา
    #3
    0
  19. วันที่ 29 สิงหาคม 2556 / 09:17
    ท่านแน่ใจเหรอคะว่าเราบรรยายออกมาได้สวย ^^
    #2
    0
  20. #1 Dark_Illusion (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2556 / 01:13
    แค่ชื่อตอนก็ฟินแล้วครับ 5555+

    สาวน้อยผมแดง นี่ผมจะสวยไปไหนนี่ >////<

    ปล. ฉากสุดท้าย มันมาจากด้านหลังจริงๆด้วยเว้ยเฮ้ย *0*
    #1
    0