[ Fic Creepypasta] PSYCHO

ตอนที่ 4 : CHAPTER 4 : ไม่มีทาง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 107
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    25 ต.ค. 63

     "ซัลโก้เหรอ!?"


     เจฟฟ์ร้องลั่นออกมาเมื่อได้ยินเช่นนั้น ก่อนจะจับตัวเธอเขย่าไปมาอย่างแรงจนสเลนเดอร์ใช้สายรยางค์สีดำแยกตัวเจฟฟ์ออกไป เมื่อถูกปล่อยตัวแล้วเจฟฟ์ก็กลับไปนั่งที่เดิม


     แต่เดี๋ยวนะ—


     "หรือว่า...ที่จริงแล้วแม่มดนั้นจะเป็นพวกซัลโก้?" เจฟฟ์เอ่ยถามขึ้นมาเมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อวาน


     "ก็ส่วนนึง"


     กริม่าเอ่ยเสียงเรียบ "แค่ส่วนนึงเท่านั้นที่ยัยนั่นจะเป็นคนจากซัลโก้ที่ส่งมาฆ่าฉัน"


     "ส่วนที่เหลือล่ะ?" นีน่าถามขึ้น


     "ไม่คนที่ต้องการหัวฉันไปต่อรองกับซัลโก้" เธอหยุดพูดไปพักหนึ่ง


     ดวงเนตรสีนิลดำมืดลง


     "ก็คงแค้นที่ฉันไปฆ่าคนสำคัญ"



     มือเรียวเปิดหนังสือหน้าถัดไป ดวงเนตรสีดำไล่สายตาอ่านตัวอักษรบนกระดาษ กริม่าแยกตัวออกจากพวกนั้นทันทีเมื่อคุยกันเสร็จแล้ว เธอเลือกเดินมาที่ห้องสมุดแทนเพื่อหาอะไรอ่านแก้เซ็ง หลังจากที่ต้องติดแหง็กอยู่ที่คฤหาสน์นี้ 


     กริม่าหลุบตาต่ำ พลางนึกไปถึงสิ่งที่เธอคุยกับสเลนเดอร์แมน



     "ฉันจะให้เธออยู่ที่นี่กับพวกเราจนกว่าเรื่องจะเงียบลง" สเลนเดอร์แมนเอ่ยออกมาเสียงเรียบนิ่งหลังจากที่ตัวเขาเงียบมานาน


     กริม่าขมวดคิ้ว "ไม่มีทางสเลนเดอร์ ฉันจะไม่อยู่ที่นี่เด็ดขาด"


     "มันไม่มีทางเลือกเด็กน้อย เพื่อความปลอดภัยของเธอ"


     "แต่---"


     "ไม่มีแต่ กริม่า" สเลนเดอร์แมนพูดแทรกก่อนที่เธอจะพูดจบ "ฉันคุยเรื่องนี้กับพี่ชายเธอแล้ว และเขาก็เห็นด้วย กริมม์จะกลับมาอยู่ที่นี่หลังจากภารกิจเสร็จเพื่อความปลอดภัยของเธอและตัวเขา เพราะฉะนั้น"


     "เธอต้องทำตามที่ฉันพูด"



     กลับมาที่ปัจจุบัน


     กริม่าปิดหนังสือเล่มหนาตรงหน้าลง ลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกจากห้องสมุดไป เธอเดินไปตามทางเดินเรื่อยๆอย่างไร้จุดหมายปลายทาง


     อีเจก็เอาแต่คลุกตัวอยู่แต่ในห้องของตัวเอง สามหน่อนั่นก็คงเฝ้าระวังรอบๆคฤหาสน์หรือไม่ก็จัดการพวกที่หลงเข้ามาในป่า แซลลี่น่าจะเล่นปาร์ตี้น้ำชา พวกผู้หญิงก็คงออกไปทำภารกิจ ส่วนเจฟฟ์


     รายนั้นหายไปไหนไม่รู้แหะ...


     หูกระดิกเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงบางอย่างจากข้างนอก ดวงเนตรสีดำนิลลอบมองจากหน้าต่างลงไปข้างล่าง ภาพที่ปรากฏให้เห็นคือร่างของฆาตกรปากฉีกอย่างเจฟฟ์ เดอะ คิลเลอร์ กำลังเล่นสนุกกับหมาพันธุ์ไซบีเรียนที่มีรอยยิ้มฉีกกว้าง


     กริม่ามองดูอย่างสนอกสนใจ เธอไม่เคยเห็นมุมนี้ของเจฟฟ์มาก่อน


     ฉับพลันในหัวก็คิดอะไรสนุกๆบางอย่างขึ้น




     "เก่งมาก เอาล่ะ นั่งลง" 


     เจฟฟ์ออกคำสั่งให้หมาของตัวเองนั่งลง ก่อนจะลูบหัวมันเมื่อมันทำตามคำสั่ง ก่อนจะรู้สึกมีลมหายใจดังข้างๆหู


     "ไม่คิดว่าคนอย่างนายจะเลี้ยงหมาด้วย" กริม่าเทเลพอร์ตมาข้างหลังของเจฟฟ์ วางคางไว้ตรงไหล่ของเขา


     เจฟฟ์สะดุ้งโหยง เขากระโดดออกมาให้ห่างหญิงสาวพลางสถบคำไม่สุภาพออกมา


     "ฟั*! วันหลังห้ามทำอย่างนี้เด็ดขาดนะเฟ้ย!!!"


     กริม่าไม่สนใจคำพูดของเจฟฟ์แล้วเดินไปนั่งยองๆตรงหน้าเจ้าหมาหน้ายิ้ม เธอเอียงคอยิ้มให้หมาตัวใหญ่


     "ว่าไงเจ้าหนู" มือเอื้อมไปลูบหัวมมันอย่างเอ็นดู "ชื่ออะไรเอ่ย~?"


     "นั่น Smile Dog"


     เจ้าหมาน้อย(ในความคิดเธอ)เดินมาเลียปาก นิกซ์ยิ้มกว้างก่อนจะจับมันมาฟัดมากอดอย่างหนำใจ โดยมีเจฟฟ์ยืนหน้าบึ้งตึงอยู่ใกล้ๆ


     "อะไร? อิจฉาที่หมานายชอบฉันงั้นเหรอ?"


     "ไม่มีทาง แล้วนี่เธอจะอยู่ที่นี่งั้นสินะ"


     กริม่าพยักหน้าให้เป็นคำตอบ "ก็คงจะต้องรอให้เรื่องซาก่อนเพื่อความปลอดภัยของฉันและพี่ชาย"


     เจฟฟ์พยักหน้าเล็กน้อย แล้วนั่งชันเข่าข้างๆเธอ แอบเหลือบมาหญิงสาวข้างตัวที่ตอนนี้แต่งกายด้วยเสื้อกล้ามและกางเกงขายาวสีดำ ตามตัวมีผ้าพันแผลพันไปทั่ว


     เห็นแล้วหงุดหงิด


     หงุดหงิดที่เห็นอีกฝ่ายบาดเจ็บ ไม่ใช่เพราะเขาชอบอีกฝ่ายหรืออะไรหรอก แต่เป็นเพราะเขาอ่อนแอจนเกินไป เขาเป็นคนทำให้อีกฝ่ายบาดเจ็บ เพราะตอนนั้นกริม่าผลักเขาออกไปจากอาณาเขตโจมตีของยัยแม่มดนั่น


     เออ ยอมรับว่าส่วนหนึ่งก็เป็นห่วงยัยนี่


     "อย่าโทษตัวเองสิ" กริม่าเอ่ยขึ้นมานิ่งๆหลังจากที่เห็นเจฟฟ์เงียบไป "ไม่ใช่ความผิดนายสักหน่อยที่ทำให้ฉันบาดเจ็บ"


     "หา!? พูดบ้าอะไรของหล่อน ถ้าเธอไม่---"


     "แต่นายก็ยอมบาดเจ็บเพื่อช่วยฉัน"


     เจฟฟ์เงียบลงไป ยอมฟังในสิ่งที่เธอกำลังเอ่ยออกมาอย่างตั้งใจ


     "ถือว่าเจ๊ากันแล้วเนอะ" 


     กริม่ายิ้มให้อีกฝ่าย ดวงตาสีดำนิลนั้นมีประกายเล็กน้อย เจฟฟ์อึ้งไปก่อนจะตะโกนอัดหน้าหญิงสาว


     "เออ!"


     "แต่ฉันไม่"


     เสียงทุ้มจากบุคคลที่สามเอ่ยออกมาอย่างเรียบนิ่งด้านหลังคนทั้งสอง พร้อมกับจิตสังหารอ่อนๆที่ปล่อยออกมา หมาตัวใหญ่ส่งเสียงขู่คำรามใส่พร้อมกับเจฟฟ์ที่กระโดถอยให้ห่างไปตั้งท่าพร้อมสู้


     เว้นเพียงแต่กริม่าหันไปประจันหน้ากับบุคคลปริศนา


     "กลับมาแล้วเหรอ"


     "ใช่ แล้วไปเจ๊าอะไรกัน?" กริมม์ในชุดคลุมสีดำยาวก้มลงถามน้องสาวของตัวเอง แต่ตัวเขาก็ยังคงปล่อยจิตสังหารใส่เจฟฟ์


     กริม่าแตะมือพี่ชายพลางห้ามปราม "หยุดได้แล้ว"


     กริมม์จิ๊ปากอย่างไม่สบอารมณ์ ดึงแขนน้องสาวแล้วเดินเข้าไปในคฤหาสน์ทันที กริม่าที่ยอมเดินตามหันมาขยับปากพูดไร้เสียงกับเขา


     "ขอโทษแทนหมอนี่ด้วยนะ"


     เจฟฟ์มองสองพี่น้องอย่างไม่เข้าใจ


     "อะไรล่ะวะเนี่ย?"





     "ทำไมถึงทำให้ตัวเองบาดเจ็บเยอะขนาดนี้"


     กริมม์เอ่ยถามขึ้นมาขณะที่กำลังเปลี่ยนผ้าพันแผลให้น้องสาว น่าแปลกใจมากที่อีกฝ่ายจะบาดเจ็บหนักเพราะปกติแล้วกริม่าไม่เคยมีบาดแผลกลับมาสักเท่าไหร่


     "นายก็เหมือนกัน" กริม่าสวนกลับ ตาลอบมองเสื้อสีดำที่มีเลือดไหลซึมออกมา


     "มีปัญหานิดหน่อย"


     "ทางนี้ก็ด้วย"


     กริมม์เงียบลง เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับน้องสาว "นี่ คิดว่าเป็นฝีมือของหมอนั่นหรือเปล่า?"


     "ไม่รู้" กริม่าเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา เธอจ้องมองเข้าไปในดวงตาของพี่ชาย "แต่ต่อให้เป็นใครก็ตาม แต่ถ้าพวกนั้นดึงคนอื่นเข้ามายุ่งล่ะก็ ฉันจะไม่อยู่เฉยแน่"


     "เธอชอบเจฟฟ์รึไง?" เขาเอ่ยถามน้องสาวอีกครั้ง


     เขารู้อยู่แล้วว่าเจฟฟ์ตามเธอไปด้วย เขารู้ทุกอย่างเพราะเขาไปได้ยินมาจากสเลนเดอร์แมน— แน่นอนว่าหลังจากนี้เขาคงไปคิดบัญชีกับไอ้โย่งที่หลัง


     และความจริงเขาถึงคฤหาสน์สเลนเดอร์แมนนานแล้ว แต่เขาแค่แอบมองกริม่าที่กำลังเล่นและพูดคุยกับเจฟฟ์ แน่นอน เขารู้ว่ากริม่าคิดอะไรกับเจฟฟ์—


     เพราะสายตาและรอยยิ้มที่เธอมอบให้มันต่างจากปกติ


     เธอสนใจเจฟฟ์ ในหลายๆความหมาย


     "หา—!? พูดอะไรบ้าๆ ฉันกับเจฟฟ์เป็นแค่เพื่อนกัน ไม่สิ เราพึ่งรู้จักกันได้ไม่นานเลยนะกริมม์!!!" กริม่าแว้ดใส่พี่ชายอย่างรัวๆ ใบหน้าของเธอขึ้นสี


     "ฉันไม่ว่าอะไรหรอกถ้าเธอจะคบหมอนั่นน่ะ" เขาพูดออกมาเสียงนิ่ง


     (แน่นอนว่าเขาโกหก...)


     "บอกว่าไม่ได้เป็นอะไรกันไง!" เธอพองแก้มของตัวเอง แล้วหลุบตาต่ำ "อีกอย่าง เรื่องนี้ไม่มีทางเป็นไปได้หรอก"


     ใช่ มันไม่มีทางเป็นไปได้


     กริมม์มองน้องสาวที่ก้มหน้าเงียบไป เขาดึงกริม่าเข้ามากอดแล้วลูบหัวเธออย่างอ่อนโยน กริม่าหลับตาลงแล้วกอดพี่ชายกลับ


     หลังจากที่ตัวเจฟฟ์ได้พูดกับเธอไว้แล้วว่าจะต้องฆ่าเธอให้ได้ กริม่าก็รู้ได้ทันทีว่าความสัมพันธ์ของเธอกับเจฟฟ์ไม่ว่าจะเป็นในรูปแบบไหนก็ตาม


     มันคงจะจบลงได้ไม่ดี



     Talk :

     อาจจะใช่ หรือไม่ใช่กันนะ?:)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5 ความคิดเห็น

  1. #5 Innnyouu (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2563 / 16:07
    หลังจากที่ไม่ได้อัพมานาน มาโผล่มาอัปแบบทันทีทันใด!
    #5
    1
  2. #4 Miw_Haster9 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2563 / 11:58

    ม--ไม่ได้ฝันไปใช้ม้ายย! คุมไรท์มาอัพแล้วในที่สุด!!
    ฮื่อออ ดีใจมัก!
    #4
    1
    • #4-1 กระต่ายง่าว(จากตอนที่ 4)
      25 ตุลาคม 2563 / 12:03
      ไม่ได้ฝันไปแน่นอนค่ะ!( ꈍᴗꈍ)

      เพียงแต่เราแค่มีงานเยอะนิดหน่อย+ติดรีไรท์นิยายอีกเรื่อง

      ทางเราดีใจนะคะที่ยังมีคนคอยรออยู่❤️
      #4-1