[ Fic Creepypasta] PSYCHO

ตอนที่ 3 : CHAPTER 3 : เรื่องราวของกริม่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 176
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    8 ธ.ค. 62

     ในกลางป่าแห่งหนึ่งท่ามกลางทุ่งดอกไม้สีขาวบริสุทธิ์ มีเด็กผู้หญิงอยู่สองคนที่นั่งเล่นกันอย่างสนุกสนาน เรือนผมสีดำยาวพลิวไหวไปตามสายลม เด็กผู้หญิงคนหนึ่งมีใบหน้าที่แตกต่างจสกอีกคน 


     มุมปากทั้งสองข้างมีรอยเย็บไปถึงหู ส่วนที่คอก็มีรอยเย็บรอบคอ 


     เด็กคนนั้นก็คือกริม่าสมัยเด็ก


     หากแต่ว่าเด็กอีกคนนั้นไม่มีท่าทีกลัวอะไรเลย เด็กทั้งสองต่างเล่นกันอย่างสนุกสนาน แต่หารู้ไหมว่า ช่วงเวลาแห่งความสุขกำลังจะหายไป


     ภาพทุกอย่างถูกตัดไป เมื่อมองเห็นอีกครั้งก็พบกับสถานที่แห่งเดิม


     แต่บางอย่างก็เปลี่ยนไป ทุ่งดอกไม้สีขาวถูกยอมไปด้วยโลหิตสีแดง กริม่าตะโกนหาเพื่อนของเธอ แต่จู่ๆก็มีมือปริศนาจับเข้าที่ไหล่ทั้งสองข้าง


     กริม่าสะดุ้ง แต่เมื่อหันกลับไปก็พบกับเพื่อนสาวของตน


     อีกฝ่ายยิ้มให้เธอเล็กน้อย ก่อนจะหุบยิ้มลงไปแล้วเปลี่ยนสีหน้าโกรธแค้นแทน แรงบีบไหล่เพิ่มมากขึ้นจนเธอนิ่วหน้า รูปร่างของเพื่อนเธอค่อยๆเปลี่ยนไป ตรงตากลวงโบ๋แถมยังมีของเหลวสีแดงไหลออกมา


     แถมอวัยวะยังไหลออกมาจากท้อง แขนขาหักบิกเบี้ยว และปากที่ถูกทำให้ฉีกขาดจนถึงใบหู แรงบีบเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ อีกฝ่ายเอ่ยคำพูดอย่างหนึ่งออกมา


     เป็นคำพูดที่เธอไม่มีทางลืม


     "เธอฆ่าฉันทำไมกริม่า!!!"


     ทุกอย่างกลับเข้าสู่ความมืดมิด


     และฝันร้ายนั้นก็จบลงเหมือนเดิม



     เฮือก!


     กริม่าสะดุ้งพรวดขึ้นมา ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยเหงื่อ


     เธอหอบหายใจอย่างหนัก หยาดน้ำตาหยดหนึ่งล่วงใส่มือเธอ เล็บจิกเข้าไปที่ต้นขาอย่างแรงจนเลือดซึม กริม่าจ้องไปที่มือข้างขวาที่ถูกเจาะให้สายน้ำเกลือ แต่ตอนนี้น้ำเกลือหมดแล้ว


     กริม่าสำรวจสภาพร่างกายของตัวเองที่เต็มไปด้วยผ้าพันแผล เธอทำการดึงเข็มออกจากมือโดยไม่สนใจเลือดที่กระเซ็นออกมา 


     แผลที่ถูกเข็มเจาะนั้นหายช้ากว่าปกติ


     กริม่าจ้องมันด้วยสายตาเรียบเฉย คงเป็นเพราะว่าเมื่อวานเธอใช้พลังมากไป มันถึงได้หายช้านาดนี้


     กริม่าลงมาจากเตียงเพื่อจะเดินออกจากห้องพยาบาลของที่นี่ แต่เสียงๆหนึ่งก็ดังขึ้นมาขัด


     "ถ้าอยากเอาเข็มออก เธอควรจะบอกฉันนะ" หญิงสาวผู้มีเรือนผมสีน้ำตาลในชุดพยาบาลสีดำเอ่ยออกมา


     The Nurse Ann


     แอนถอนหายใจ "เจฟฟ์อยู่ข้างล่าง"


     เดอะเนิร์ซแอนเดินเข้ามาใกล้เธอ เธอยกมือขึ้นมาลูบหัวกริม่า


     "เมื่อวานนี้เจฟฟ์พยายามช่วยเธอมาจากเดอะเรค ยังโชคดีที่มาสเตอร์ส่งให้สามคนนั้นไปช่วยพวกเธอทัน" เดอะเนิร์ซแอนหยิบเข็มฉีดยาแล้วฉีดไปที่แขนของเธอ "ยานี่มันจะช่วยให้เธอฟื้นพลังเร็วเพิ่มนิดหน่อย แล้วก็อย่าลืมไปขอบคุณเจฟฟ์ด้วยล่ะ"


     กริม่าพยักหน้าหงึกๆ เธอเดินลงไปชั้นล่างของคฤหาสน์ แล้วเดินตรงไปที่ห้องโถงใหญ่ซึ่งมีเสียงโหวกเหวกโวยวายดังอยู่


     กริม่าจ้องมองไปที่ห้องโถงใหญ่ที่เป็นสนามรบขนาดย่อมไปซะแล้ว เสียงข้าวของที่พังลง มีดที่ปาไปมาและเสียงตะโกนที่ดังขึ้นมาเรื่อยๆ พร้อมกับร่างของหญิงสาวคนหนึ่งที่ปะทะกับเจฟฟ์อยู่


     "ฉันจะฆ่านายเจฟฟ์"


     "เหอะ! คิดว่ายัยกากอย่างเธอจะทำอะไรฉันได้รึไง"


     การกระทำทุกอย่างนั้นอยู่ในสายตาของเธอ มองไปอีกฝากก็พบกับสามหน่อพร็อกซี่ Masky ,Toby, Hoodie หลบอยู่หลังโซฟากับชายหนุ่มที่สวมเสื้อมีฮูดสีดำ บนใบหน้าถูกปกปิดด้วยหน้ากากสีน้ำเงินที่มีแต่ช่องดวงตาซึ่งมีของเหลวสีดำไหลออกมา 


     Eyeless Jack หรือชื่อย่อก็คือ EJ


     พอมองไปอีกฝากหนึ่งก็พบกับสองสาวอย่าง Nina The Killer และ Clockwork


     หางตาของเจฟฟ์เหลือบมาเห็นเธอ เขาผละออกจากการปะทะกับหญิงสาวแล้วเดินดุ่มๆมาทางเธอ


     "รู้ไหมว่าฉันต้องแบกเธอวิ่งออกมาจากหมู่บ้านเฮงซวยนั่น" เจฟฟ์ยกนิ้วขึ้นมาชี้หน้าเธอ "แล้วยังต้องหนีไอ้พวกเดอะเรคอีก!"


     กริม่าฉีกยิ้ม "อือ รู้แล้วล่ะ ขอบคุณนะเจฟฟ์"


     เจฟฟ์ชะงักกึก หน้าเขาเห่อร้อนเล็กน้อยก่อนจะตะโกนอัดหน้าเธอว่ายัยบ้าดังๆ


     ฉึก!


     มีดเล่มหนึ่งลอยเฉียดหน้าทั้งสองไปปักเข้าที่กำแพงด้านหลัง ซึ่งคนที่เป็นคนปานั้นก็คือหญิงสาวที่พึ่งทะเลาะกับเจฟฟ์ไปเมื่อกี้


     อีกฝ่ายนั้นมีผมสีดำยาวสลวย เธอแต่งกายด้วยเดรสสั้นสีดำ เธอมีผิวสีขาวซีดและสวมหน้ากากสีขาวที่ส่วนปากกับตานั้นเป็นสีดำสนิท


     แมสกี้ที่เห็นว่ามันเริ่มเลยเถิดไปมากแล้วตะโกนขึ้นมา


     "หยุดได้แล้วเจน!"


     Jane The Killer


     คู่กัดตลอดกาลของเจฟฟ์


     กริม่าหุบยิ้มลง เธอปล่อยจิตสังหารออกมาระดับหนึ่งเป็นเชิงขู่ว่า


     คิดจะหาเรื่องเธอรึไงกัน?


     ซึ่งแน่นอนว่าเจนไม่กลัว เธอปล่อยจิตสังหารออกมาแข่งเช่นกัน และนั่นทำให้เหล่าผู้ชมทั้งหลายต่างเหงื่อตก


     โดยเฉพาะสามหน่อพร็อกซี่และอีเจที่รู้จักเธอดี


     แต่ยังไม่ทันที่กริม่าและเจนจะปะทะกัน การกระทำทุกอย่างก็ถูกขัดโดยเจ้าของคฤหาสน์อย่างสเลนเดอร์แมนซะก่อน


     สเลนเดอร์แมนที่รู้สึกถึงจิตสังหารของกริม่าก็รีบโผล่มาทันที เขาอุ้มเธอขึ้นมานั่งสู่อ้อมแขน


     "สเลนเดอร์!!!" กริม่าที่จู่ๆก็ถูกอุ้มร้องลั่น "ฉันยังไม่เคลียร์กับนายเลยนะ เรื่องที่นายให้ข้อมูลงานของฉันไปบอกเจฟฟ์!"


     "แต่ถ้าเจฟฟ์ไม่ได้ไปที่นั่น เธอเองคงจะไม่รอดกลับมาพูดกับฉันหรอกเด็กน้อย"


     กริม่ามุ่ยหน้า อยากจะเถียงก็เถียงไม่ได้ เพราะสิ่งที่เขาพูดนั้นเป็นความจริง ถ้าเกิดว่าเจฟฟ์ไม่ไปที่หมู่บ้านนั่นจริงๆ เธออาจจะตายไปแล้วก็ได้


     "ปะป๊า!" เสียงของเด็กผู้หญิงแสนสดใสดังขึ้นมา ร่างของเด็กผู้หญิงเดินไปกอดขาสเลนเดอร์แมน คนที่เธอเรียกว่าปะป๊า


     "พี่กริม่า!" เด็กหญิงลอยกลางอากาศไปกอดคอของกริม่า


     "ฮะฮะ ไงแซลลี่"


     Sally ลูกสาวบุญธรรมของสเลนเดอร์แมน


     "เอาล่ะ ได้เวลาทานอาหารแล้ว"


     สลเนเดอร์แมนเดินไปที่ห้องรับประทานอาหารก่อนจะวางตัวเธอลงบนเก้าอี้ขวามือของเขา ส่วนแซลลี่นั่งลงตรงเก้าอี้ซ้ายมือของสเลนเดอร์แมน


     คนที่นั่งถัดจากเธอก็คือ อีเจ เจฟฟ์ นีน่า และคล็อกเวิร์คเรียงกัน ส่วนฝั่งแซลลี่ก็จะเป็นสามหน่อ แมสกี้ ฮูดดี้ โทบี้ และเจน


     กริม่านั่งเขี่ยผักที่อยู่ในจานของตัวเองไปมา ไม่ใช่ว่าสเลนเดอร์แมนทำอาหารไม่อร่อยหรอกนะ แต่ว่าตอนนี้ไม่ใช่ช่วงที่เธอจะกินอาหารแบบมนุษย์ปกติได้


     "เป็นอะไรไปห๊ะ! นั่งเขี่ยผักอยู่ได้" แมสกี้ที่มองเธอนั่งเขี่ยผักนั้นรำคาญจึงถาม


     กริม่าเงยหน้าขึ้น "ฉันต้องการพลังงาน"


     เพียงแค่เธอพูดแค่นั้น พร็อกซี่ทั้งสามต่างวางอุปกรณ์ในการรับประทานอาหารของตนทันที ราวกับว่ามันเป็นรหัสลับ ทั้งสามลุกขึ้นก่อนจะเตรียมตัวเดินออกไปด้านนอกโดยไม่รอให้สเลนเดอร์แมนสั่ง


     "ถ้าทำได้ก็อย่าเอา—"


     "—ไม่เอาของเด็กสินะ?" แมสกี้พูดแทรกขึ้นมาราวกับรู้ว่าเธอจะพูดอะไร


     เธอพยักหน้า ก่อนที่ทั้งสามจะวิ่งออกจากคฤหาสน์อย่างรวดเร็ว


     ใช้เวลาเพียงไม่กี่นาที สามหน่อก็กับมาพร้อมกับถุงในมือ และสิ่งที่อยู่ในถุงนั้นทำให้พวกเดอะคิลเลอร์ทั้งสามอย่าง เจฟฟ์ เจนและนีน่า ทำหน้าแหยง


     สิ่งที่อยู่ในถุงนั้นคือหัวใจ


     หัวใจมนุษย์แบบสดๆ


     แมสกี้ยื่นถุงนั้นมาให้กริม่า เธอรับมันมาก่อนจะหยิบหัวใจออกมา ก่อนจะชะงักไปครู่หนึ่ง


     "อะไร?" กริม่าถามด้วยความงุนงง เมื่อเห็นสายตาของเดอะคิลเลอร์ทั้งสาม


     ซึ่งสิ่งที่ทั้งสามจ้องมองอยู่นั้นก็คือหัวใจในมือเธอ


     "มองอย่างกับว่าไม่เคยเห็นอย่างนั้นแหละ ขนาดอีเจอย่างกินไตสดๆเลย" กล่าวจบก็กัดหัวใจในมือไปคำหนึ่ง


     เจฟฟ์ นีน่า เจน เลิกสนใจเธอแล้วจัดการอาหารตรงหน้า ทุกคนทานอาหารเหมือนกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ถึงแม้ว่าจะมีแก็งเดอะคิลเลอร์พะอืดพะอมก็เหอะ


     เมื่อทุกคนทานอาหารกันเสร็จแล้ว สเลนเดอร์แมนก็ทำการเก็บจานชาม โดยที่คนอื่นๆนั้นเข้าไปร่วมกันที่ห้องนั่งเล่น แต่ล่ะคนต่างทำกิจกรรมต่างๆ เจฟฟ์นั่งขัดมีด โทบี้กินวาฟเฟิ้ล ส่วนแมสกี้และฮูดดี้กินชีสเค้กของโปรด


     ส่วนพวกผู้หญิงก็คุยกัน อีเจพยายามที่จะกลับไปที่ห้องของตัวเอง แต่๔ูกแซลลี่ลากมาเล่นปาร์ตี้น้ำชากับเธอ


     "เธอชื่อกริม่าสินะ?" นีน่าเดินมานั่งข้างๆเธอ


     "ใช่ ส่วนเธอก็คือนีน่า เดอะ คิลเลอร์"


     "โอ้! เธอรู้จักฉันด้วยเหรอ"


     กริม่าหัวเราะเล็กน้อย "ฉันรู้จักครีปี้พาสต้าทุกคนแหละ"


     "ห๊ะ!? แล้วไหงตอนที่ฉันเจอเธอครั้งแรก เธอไม่เห็นรู้จักฉันเลยล่ะ"


     "ก็ตอนนั้นมันมืดนี่นา..." กริม่าพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "อีกอย่าง ฉันก็จำพาสต้าทุกคนไม่หมดหรอกนะเจฟฟ์"


     "นี่ๆ เธอเป็นอะไรกับเจฟฟ์งั้นเหรอ?" นีน่าถามด้วยแววตาเป็นประกาย 


     ก็แหม~ เธออยากรู้นี่นาว่าผู้หญิงตรงหน้าเธอเป็นอะไรกับมายไอดอลของเธอ


     "พูดไงดีล่ะ? ก็คงจะเป็นเพื่อนกัน...มั้ง?"


     "ทำไมต้องมีมั้งด้วยล่ะเนี่ย?"


     "ไม่รู้สิ"


     เจฟฟ์เดินมานั่งแทรกกลางระหว่างเธอกับนีน่า


     "เห ช่วยเล่าเรื่องของเธอให้ฟังหน่อยสิ" 


     "เรื่องของฉันงั้นเหรอ?" กริม่าเอียงคอเล็กน้อย "ไอ้เล่ามันก็เล่าได้นะ แต่ว่า..."


     "บอกพวกเขาไปสิ"


     กริม่าเงยหน้าขึ้น "จะดีเหรอสเลนเดอร์"


     "มันก็ขึ้นอยู่กับเธอเด็กน้อย" สเลนเดอร์แมนยกมือขึ้นมาลูบหัวของเธออย่างอ่อนโยน กริม่าหลับตายิ้มรับ


     หนึ่งในสิ่งที่เธอชอบก็คือการให้คนลุบหัว คนที่รู้เรื่องนี้ก้มีเพียงไม่กี่คนหรอก และคนที่เธอยอมให้ลูบหัวนั้นต้องเป็นคนที่เธอไว้ใจ


     รู้สึกว่าคนที่รู้ก็จะมี พี่ชายของเธอ สเลนเดอร์แมะและเหล่าพี่น้อง สามหน่อพร็อกซี่ และอีเจล่ะมั้ง? แล้วก็อีกคนหนึ่ง...


     laughing jack หรือก็คือ lj


     เวลาเธอเจอแอลเจ เขามักจะลูบหัวเธอตลอด


     "ลูบเป็นหมาเลยนะ" เจฟฟ์เอ่ยขึ้นมา เขามองมาที่เธออย่างเอืมระอา


     "หุบปากไปเลย! ฉันจะเล่าเรื่องของฉันให้ฟังก็ได้ถ้าพวกนายอยากรู้"


     กริม่าถอนหายใจเบาๆ พลางคิดไปถึงเรื่องราวของเธอ 


     "ฉันกับพี่ชายมีสายเลือดปีศาจ"


     เหล่าผู้ที่ไม่เคยรุ้เรื่องนี้มาก่อนต่างตาโต


     "ลูกครึ่งเหรอ?" นีน่าเอ่ยถาม


     "จะพูดไงดีล่ะ มีสายเลือดปีศาจอยู่แค่เสี้ยวเดียวเท่านั้นเอง" เธอตักวาฟเฟิ้ลของโทบี้เข้าปาก "แล้วก็สาเหตุที่ฉันเจอกับสเลนเดอร์ก็เพราะว่า พ่อกับแม่พวกฉันโดนฆ่า สเลนเดอร์ก็รับพวกฉันมาดูแล แต่สุดท้ายพวกฉันก็แยกมาอยู่กันเอง"


     "บ้านที่พวกฉันอยู่นั้นมันทับซ้อนระหว่างมิติของสเลนเดอร์กับมิติของมนุษย์ ถ้าเกิดว่ามีมนุษย์คนใดเผลอเข้ามาในนี้ สามหน่อพร็กซี่จะเป็นคนจัดการซะส่นใหญ่ บางครั้งก็เป็นฉันกับพี่ หรือไม่ก็สเลนเดอร์แมนเป็นคนจัดการ"


     "รอบๆป่าแถวบ้านจะมีกับดักของสเลนเดอร์ติดไว้ แล้วรอบๆบ้านก็จะมีม่านพลังของพวกฉันที่คอยแจ้งเตือนเผื่อมีคนหลงเข้ามาหรือมีอันตรายเข้าใกล้"


     "งั้นแสดงว่าตอนนั้นเธอก็รู้น่ะสิว่าฉันแอบเข้าบ้านเธอ" เจฟฟ์เอ่ยแทรกขึ้น


     "ไม่รู้สิ มันไม่ได้แจ้งเตือนอ่ะ คงเป็นเพราะว่านายเป็นคนของสเลนเดอร์ล่ะมั้ง"


     เจฟฟ์พยักหน้าเล็กน้อย เขาคิดอะไรอยู่สักพักหนึ่งก่อนจะเอ่ยถามออกมา


     "ใครฆ่าพ่อแม่เธอล่ะ?"


     กริม่าชะงักไป เธอกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าไปที่เนื้อจนเลือดซิบ สีหน้าของกริม่าเปลี่ยนไปจากเดิมที่เธอยังปกติอยู่ จนพวกที่เหลือต้องส่งสายตามองค้อนมาที่เจฟฟ์


     สเลนเดอร์แมนวางมือลงบนศีรษะของเธอก่อนจะลูบเบาๆ กริม่าเงยหน้าขึ้นมองสเลนเดอร์แมน เธอคลายมือที่กำแน่นออก ก่อนจะไล่สายตามองทุกคน แล้วเอ่ยคำตอบออกมา


     และมันเป็นคำตอบที่ทำให้พวกเขาต่างตาโต


     "Zalgo"




     Talk :

     แวบมาเพิ่มปมให้น้องหน่อย อิอิ
     
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5 ความคิดเห็น

  1. #3 Devilchil (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 กันยายน 2563 / 20:08

    ท่านไรท์จะยังมาต่ออยู่มั้ยคะแงง ชอบเนื้อเรื่องมากๆเลยค่ะ

    #3
    0