(Ficexo) Anymore - hunbaek

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 9,942 Views

  • 400 Comments

  • 682 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    205

    Overall
    9,942

ตอนที่ 7 : Anymore } 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 953
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 83 ครั้ง
    14 มิ.ย. 61

 

 Anymore Part 6


 


     เฮ้อ~~

 

          ร่างเล็กกลับมานอนแผ่หลาอยู่บนเตียงอีกครั้งหลังจากทำความสะอาดบ้านทั้งหลังจนเสร็จ ความรู้สึกเหนื่อยล้าคล้ายหมดแรงเพราะบ้านหลังใหญ่ใช่เล่น แต่ยังดีที่ได้เครื่องใช้สุดไฮเทคอย่างหุ่นยนต์ดูดฝุ่นมาเป็นผู้ช่วยทุ่นแรงแข็งขันกับแบคฮยอนทำความสะอาดบ้านกันใหญ่

 

  ป่านนี้คนที่บูชอนจะทำอะไรกันอยู่นะ

   คิดถึงบ้านจัง

 

          ร่างเล็กนอนกวาดตามองสิ่งของภายในห้อง เตียงที่เขากำลังนอนอยู่ถูกจัดให้ชิดติดกับผนัง บนหัวนอนมีผ้าม่านสีทึบตัดกับผนังสีขาวช่วยบดบังแสงสว่างตอนกลางวันได้ดีหากว่าเขาต้องการงีบหลับในเวลานี้  ถัดมาเป็นโต๊ะพร้อมโคมไฟไว้สำหรับนั่งอ่านหนังสือ ไม่มีตู้เสื้อผ้าเป็นเพียงราวแหวนธรรมดาที่อยู่อีกฝากหนึ่งของห้องเท่านั้นซึ่งคนตัวเล็กคิดว่ามันก็หยิบจับได้สะดวกดี ส่วนทีวี หรือเครื่องใช้ไฟฟ้าอื่น ๆ คือสิ่งของที่แบคฮยอนต้องใช้ร่วมกับเจ้าของบ้านนั่นเอง

 

     แปลกดีนะครับ

     ทั้งที่ดูมีอยู่พร้อมทุกอย่างแต่กลับไม่รู้สึกอบอุ่นเหมือนบ้านที่จากมา

 

          เฟอร์นิเจอร์ที่เห็นคือสิ่งที่คุณนายจัดเตรียมไว้ให้ก่อนที่เขาจะย้ายเข้ามาอยู่ แต่มันก็มีสิ่งของบางอย่างที่คุณนายเก็บกวาดไปไม่หมด

 

     ก๊อก ๆ !! เสียงเคาะดังมาจากประตูห้อง

 

     “สักครู่ครับผมตะโกนบอกอีกฝ่ายพลางรีบลุกขึ้นจากที่นอนก่อนจะพบกับคนที่ยืนรออยู่หน้าประตู คุณเซฮุน มีอะไรรึเปล่าครับ


     “ฉันมาเอาของ" ไม่ใช่แค่เสียงของเขานะครับที่นิ่ง หน้าก็นิ่งด้วย


     "ของอะไรเหรอครับ"


     "ของที่เคยเก็บไว้ในห้องเสียงทุ้มติดจะเย็นชาตอบกลับมาเป็นอันรู้เรื่อง


     “อ๋อ เชิญครับผมจึงหลีกทางให้เจ้าของบ้านได้เดินเข้ามาด้านใน


          ร่างสูงกวาดตามองไปรอบห้องคล้ายหาอะไรบางอย่างก่อนที่ผมจะรู้ว่าสิ่งนั้นคือของที่คุณนายเก็บกวาดไปไม่หมด

          กล่องลังใบใหญ่ที่ผมจัดวางมันไว้ตรงมุมห้องถูกร่างสูงยกขึ้นมาอยู่ในอ้อมแขนและเมื่อได้สิ่งที่เขาต้องการแล้วจึงเดินสวนผมกลับมายังกรอบประตู


     เขาคงไม่อยากให้ผมยุ่งย่ามกับข้าวของของเขาล่ะมั้งครับ ถึงแม้ว่าผมไม่เคยคิดจะยุ่งกับมันเลย เพียงจัดให้เข้าที่เข้าทางเท่านั้น


          และในตอนนี้ที่ผมกำลังคิดว่าร่างสูงจะเดินจากไปโดยไม่สนใจอะไรอีก  ผมกลับยิ้มออกมาเมื่อได้ยินประโยคทิ้งท้ายของอีกฝ่าย


     “อีก 30 นาที ทานมื้อเย็น

 


     คิดว่าจะถูกงอนจนไม่อยากคุยด้วยซะแล้ว

          .


          .


          .


          .


          .


          .

          ครึ่งชั่วโมงต่อมาบนโต๊ะอาหาร แบคฮยอนนั่งยิ้มแป้นมองของกินตรงหน้าอย่างเก็บอาการไว้ไม่อยู่  เพราะรสชาติไก่ผัดเผ็ดคราวที่แล้วยังตราตรึงใจไม่หาย คราวนี้เขาจึงไม่พลาดมานั่งรอตั้งแต่พ่อครัวลงมือจัดการกับวัตถุดิบ


     ผมรู้แล้วแหละครับว่าการอยู่กับคุณเซฮุนมันดียังไง



      “ทานแล้วนะคร๊าบบบเสียงใสเอ่ยก่อนจะเริ่มลงมือรับประทานอาหารตรงหน้า ซู๊ด~~อ้า~~” เสียงโซดน้ำซุปบ่งบอกว่ามันร้อนคล่องคอเหมาะกับอากาศหนาว ๆแบบนี้มากขนาดไหน


     “…..


     “เอ่อคุณเซฮุนไม่กินเหรอครับ” เขาเอ่ยถามร่างสูงที่นั่งด้วยกันอยู่ฝั่งตรงข้าม


     โดนมองตอนกำลังกิน แบบนี้มันรู้สึกแปลก ๆ อยู่นะครับ


     เซฮุนทำเพียงพยักหน้าให้เล็กน้อยก่อนจะเริ่มทานบ้าง


     หลังจากนั่นเสียงพรรณนารสชาติอาหารก็ตามา 


     “อื้อ~อาย่อยคนที่ดูจะเอร็ดอร่อยกับอาหารมื้อนี้เคี้ยวตุ้ย ๆ ข้าวเต็มปาก


     “กินเหมือนเด็ก ๆเซฮุนแค่นหัวเราะพลางส่ายหัวให้กับภาพที่ได้เห็น ไม่เคยกินซุปเต้าหู้รึไง


     “เคยครับ แต่คุณทำอร่อยแบคฮยอนเงยหน้าขึ้นมายิ้มแฉ่งพูดกับเขา อร่อยจริง ๆ นะครับ ผมเป็นทาสรสมือคุณซะแล้ว


     “หึ คิดว่าฉันเป็นคนบ้ายอเหรอ


     “ยิ้มแบบนี้หายงอนผมแล้วใช่ม้า ฮ่า ๆๆเสียงหัวเราะเหมือนลูกหมากำลังทำให้คนฟังยิ้มอยู่จริง ๆ


     “นายมันตัวแสบ แบคฮยอน ถึงจะพูดอย่างนั้นแต่เซฮุนกลับกำลังค้นพบว่าบางสิ่งตรงหน้ามีความนุ่มนิ่มคล้ายเต้าหู้


     “ผมได้ฉายานี้มาตั้งแต่เด็ก ๆ เบื่อแล้วครับคุณช่วยตั้งให้ผมใหม่หน่อยเพราะคนที่บูชอนก็พากันเรียกเขาว่าตัวแสบประจำบ้านเช่นกัน


     เซฮุนมองคนตรงหน้าด้วยสีหน้าคิดหนักก่อนจะเริ่มแร็ป“ลูกหมาหน้าหงอย ล่ำขากระสอบทราย กระเพราะหลุมดำ-


     “พอก่อนครับ!” คนฟังยกมือขึ้นห้ามพลางหลับตากัดริมฝีปากอย่างปวดใจ อันที่สองนี่โคตรจุก ผมถูกหลอกด่าอยู่ชัด ๆกำปั้นเล็กทุบที่หน้าอกเบา ๆ คล้ายข้าวที่กลืนลงไปกำลังติดอยู่ที่คอ


     “เอ้า!ไม่ดีเหรอ?” ร่างสูงเลิกคิ้วถามก่อนจะขยายความต่อ “ลูกหมาหน้าหงอยมาจากหน้าตอนที่นายร้องขอจะอยู่บ้านหลังนี้ซะให้ได้ ล่ำขากระสอบทรายก็ได้มาจากตอนที่นายเตะฉันเมื่อเช้า ส่วนกระเพาะหลุมดำคือตอนนี้ที่นายเอาแต่กินไม่หยุดยังไงล่ะ


     กำลังเอาคืนผมอยู่ใช่ไหม อัดอั้นอะไรทำไมไม่พูดกันดี ๆ


     “ผมขอโทษที่ทำให้คุณต้องเจ็บตัวเมื่อเช้า


     “หึเซฮุนแค่นหัวเราะนึกตลกสีหน้าหมาหงอยที่กำลังเห็นอยู่ แล้วยังไง


     “ยกโทษให้ผมเถอะนะครับ ผมจะไม่ทำอีกแล้วคนตัวเล็กว่าพลางตีหน้าสำนึกผิด แต่กลับแอบทำนิ้วไขว้กันข้างใต้โต๊ะ

     หากเกิดเหตุไม่คาดฝันหรือผมโดนอีกฝ่ายแกล้งอีก ยังไงก็ต้องป้องกันตัว


     “เชื่อไม่ได้


     “เชื่อได้!” รอยยิ้มรูปสี่เหลี่ยมถูกส่งให้ถึงแม้ว่าร่างสูงจะดูไม่ไว้ใจกันเลยก็ตาม จริง ๆ นะผมเป็นเด็กดีแล้ว


     “…..” เซฮุนไม่ตอบเพียงพยักหน้าปัด ๆ ก่อนจะกลับมาสนใจจานอาหารตามเดิม


     “ว่าแต่ ฉายาผมไม่มีดีกว่านี้แล้วเหรอครับ


     “…."


     สิ้นหวังแล้วล่ะแบคฮยอน


          บรรยากาศกลับสู่ความสงบอีกครั้งจนกระทั้งมื้อเย็นจบลง คนตัวเล็กจึงไม่วายขันอาสาเก็บจานไปล้างให้ตามเคย


     “ผมจัดการเองครับเขาแย่งจานข้าวจากมือใหญ่ ทั้งที่มืออีกข้างของตัวเองก็ถือจานอยู่เช่นกัน


     “ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวฉันเก็บเองถึงเซฮุนจะพูดอย่างนั้นแต่อีกฝ่ายยอมกันซะที่ไหน แรงดึงทำให้ร่างสูงต้องยอมปล่อย


          จานสามใบพร้อมชามใบใหญ่อีกสองถูกจัดวางซ้อนกันแล้วทับตามด้วยช้อนและตะเกียบ


     ต้องไม่พลาดซ้ำอีกเป็นครั้งที่สอง


     ภาวนาในใจพร้อมยกทั้งหมดขึ้นจากโต๊ะอาหารอย่างระมัดระวัง ทว่าตะเกียบบนขอบชามกลิ้งไปมาจนน่าหวาดเสียวกลัวว่ามันจะตก ร่างเล็กจึงพยายามทรงตัว


     เคล้ง!


     หล่นลงไปหนึ่ง


     เคล้ง!


     หล่นลงไปอีกสอง


     เคล้งๆ ๆ!!!


     เทกระจาดทั้งตะเกียบทั้งช้อนเลยทีนี้ 


          แบคฮยอนเกร็งตัวสุดฤทธิ์กอดจานชามไว้แนบอกพร้อมยกขาข้างหนึ่งขึ้นช่วย


     บางสิ่งบางอย่างยิ่งพยายามมันก็ยิ่งแย่


     “ไอดื้อเอ้ย" เซฮุนที่ยืนดูอยู่ว่าพลางส่ายหัวให้อย่างหน่าย ๆ "กะเอาไว้แล้วไม่มีผิดว่ามันต้องไม่รอด” เขาช่วยร่างเล็กก้มลงเก็บช้อนกับตะเกียบขึ้นมาจากพื้น


     “แฮะ ๆ ขอโทษครับคนซุ่มซ่ามทำหัวเราะกลบเกลื่อนก่อนจะเดินเข้าครัวไปโดยมีร่างสูงเดินคุมหลังเพราะกลัวว่าจานชามจะตกแตกตามมาอีก

 

     ผมไม่ได้ซุ่มซ่ามขนาดนั่นเสียหน่อย คนเราผิดพลาดกันได้จริงมั้ย








 

 

 #ห้องเช่าฮุนแบค







      แกร็ก...

 

 

          เสียงประตูห้องเก็บของเปิดออกอย่างเบามือเพื่อไม่ให้เป็นการรบกวนเจ้าของบ้านที่กำลังนั่งดูทีวีอยู่ในห้องนั่งเล่น แบคฮยอนออกมายืนลอบมองแผ่นหลังกว้างของอีกฝ่าย


          สองคืนแล้วที่ผมเห็นคุณเซฮุนนั่งดูหนังอยู่ตรงนั้นจนดึกดื่น เขาเปลี่ยนเวลานอนเป็นกิจกรรมของคนว่างงานด้วยการดูหนังมาราธอนรึไง เพราะเมื่อเช้าตอนที่ผมลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัวเตรียมไปเรียนยังเห็นเขานอนหลับค็อกฟี่~ซุกตัวอุ่นกับผ้านวมผืนหนาบนโซฟาอยู่เลย ซึ่งผมก็ไม่พลาดเซลฟี่กับเขาเก็บไว้แบล็คเมล์


          ดูท่าทางคงกำลังตั้งใจดูหนังเอาซะมาก ๆ ตอนผมออกมาเข้าห้องน้ำเมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้วก็ยังเห็นร่างสูงนั่งนิ่งอยู่ท่าเดิม






 

 

          เรื่องราวของบ้านหลังหนึ่งในเมืองเล็ก ๆ ที่โรดไอร์แลนด์ของครอบครับที่พึ่งย้ายมาอยู่ใหม่แต่กลับต้องเจอเรื่องขวัญผวาที่พร้อมจะคร่าชีวิตของพวกเขาทุกคน เพราะในอดีตบ้านหลังนี้เป็นของ 'บาธชีบา' หญิงที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นแม่มด เธอสละชีพลูกน้อยวัยเพียงหนึ่งสัปดาห์เพื่อบูชาซาซานพร้อมสาปแช่งใครก็ตามที่เข้ามาครอบครองที่ดินทำกินของเธอก่อนจะฆ่าตัวตายด้วยการแหวนคอกลายเป็นวิญญาณเฮี้ยนที่เครียดแค้นฝังหุ่น


          เรื่องราวของหนังที่เซฮุนกำลังดูทวีคูณความหลอนในทุกขณะ เมื่อถึงฉากที่ลูกสาวของครอบครัวนี้ปิดตาเล่นซ่อนแอบโดยมีคนหนึ่งคอยปรบมือล่อ


     'แปะ ๆ !'


          ตาคมจ้องเขม็งขณะเท้าเล็กของเด็กผู้หญิงคลำตามเสียงท่ามกลางความมืดมิดที่มองไม่เห็น นับว่าฉากนี้หลอนพอสมควรเพราะเสียงปรบมือนั่น


     แปะ ๆ !


          ทว่าเสียงที่ได้ยินกลับทำให้เชฟหนุ่มต้องหันขวับไปดูบริเวณทางเดินห้องครัวบ้านเจ้าของทันที 


         ไฟที่เปิดทิ้งไว้สว่างโร่ทำให้เห็นว่าไม่มีอะไรผิดปกติ


     คงหูฝาด


     'แปะ ๆ !'


          เสียงในหนังทำให้ร่างสูงหันกลับมาสนใจจอทีวีตามเดิม

 


     แปะ ๆ !



          ทว่าจู่ ๆ เสียงปรบมือนั้นก็ดังขึ้นมาจากบริเวณห้องครัวอีกครั้งในจังหวะที่ซาวด์ของหนังเงียบกริบชั่วอึดใจเมื่อถึงจุดพีคสุด ๆ ของฉาก  


     เขาไม่ได้หูฝาด


         ไวเท่าความคิดหน้าจอโทรทัศน์หลังใหญ่กลับถูกปิดฉับทันทีก่อนร่างของชายหนุ่มจะหายขึ้นไปบนชั้นสองของบ้านอย่างรวดเร็ว


     ปัง!!!  เสียงปิดประตูดังสนั่น



     "โอ้ย~ ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ "


          ร่างเล็กที่หมอบแอบอยู่หลังโซฟาเห็นดังนั้นจึงคลายมือที่ปิดปากเปลี่ยนเป็นยืนกุมท้องระเบิดหัวเราะออกมาอย่างกลั้นขำไว้ไม่ไหวอีกแล้ว


          ใช่!เสียงปรบมือนั่นเป็นฝีมือเขาเอง


    พอดีว่าผมเข้าไปกินน้ำในครัวมาแล้วเห็นคุณเซฮุนเค้าทำหน้าซีเรียสอยู่กับหนังผีเลยอยากจะแวะ(แกล้ง)ทักทายเขาสักหน่อย แต่ไม่นึกว่ามันจะได้ผลเกินคาดขนาดนี้


     "ฮ่า ๆ  ๆ โคตรตลก "

 

     พรึบ!


     !!!


     แบคฮยอนที่ยืนหัวเราะเอิ๊กอ๊ากหยุดขำกลางอากาศเมื่อบ้านทั้งหลังมืดสนิทฉับพลัน




     แกร็ก!


          .



     แกร็ก!


          .


     แกร็ก!



          เสียงที่ได้ยินดังคล้ายเหรียญกลิ้งตกลงมากระทบพื้นขั้นบันไดทีละขั้น ทีละขั้น





     เอี๊ยด!!!! คลืด~~




     คลืด~~~~~




          คราวนี้เป็นเสียงของวัตถุเสียดสีกับพื้นคล้ายมีใครลากเก้าอี้ออกมาตามทางเดินห้องอาหาร

 



     คลืด~~ กึก! คลืด~~~~~~




          ไม่รู้ว่าเสียงซาวด์ในหนังหรือเสียงที่ได้ยินอันไหนน่ากลัวมากกว่ากัน แต่บรรยากาศที่มองไม่เห็นนั้นทำให้รู้สึกไว้ใจอะไรไม่ได้เลย มีความเสียวสันหลังอยู่ตลอดเวลา


.


.


.


.


.




          ตากลมกะพริบปริบๆ ปรับแสงในการมองเห็นทัศนียภาพเบื้องหน้า เสียงที่ได้ยินนั้นเงียบลงไปแล้ว แต่กลับสร้างความกังวลให้แบคฮยอนอย่างหนัก



          คนตัวเล็กลอบกลืนน้ำลายอย่างฝืดคอก่อนจะเอ่ย "คุณเซฮุนเหรอ"


 

     "ใช่คุณเซฮุนรึเปล่าครับ"

 

 

          เมื่อไม่มีเสียงใด ๆ ตอบกลับเขาจึงตัดสินใจก้าวเท้าเตรียมวิ่งตามสันชาตญาทว่า

 

     พรึบ!!


     "อ๊ากกกกกกกก!!!!"

          แบคฮยอนแหกปากร้องดังลั่นเมื่อมีมือปริศนาจับเข้าที่ข้อเท้าของเขาเต็ม ๆ คนตัวเล็กหน้าตาตื่นตกใจกลัวสุดขีดพยายามดีดดิ้นหวังให้หลุดพ้นจากพันธะที่กำลังปลักใจเชื่อร้อยเปอร์เซ็นแล้วว่ามันคือมือของผีชัวร์ ๆ

 


     ไอ้ผีบ้านี่มันจับขาผมไว้แน่นไม่ยอมปล่อยเลยครับ ทำยังไงดี

 

 




------------------------------

โปรดติดตามตอนต่อไป

ไม่รู้จะสงสารใครดี

ฝากเม้นท์ฝากแชร์ฟิคเรื่องนี้ด้วยนะคะ

#ห้องเช่าฮุนแบค

(13/06/2561)



 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 83 ครั้ง

12 ความคิดเห็น

  1. #148 mackle (@oily23) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 06:28
    ร้ายพอกัน มันคือความลงตัว
    #148
    0
  2. #139 Pepii922 (@faiineryx) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 16:07
    นว้องงงงง555555555 น่าจับตีจ้น แสบจริงเล้ย
    #139
    0
  3. #105 Miiwxx (@loveka) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2561 / 23:03
    555 ตลกแบค แกล้งดีนัก
    #105
    0
  4. #92 bbig1789 (@bbig1789) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 14:43
    แกล้งกันไปแกล้งกันมา เดี๋ยวก็ตกหลุมรักกัน 5555
    #92
    0
  5. #85 sunshinyi19 (@sunshinyi19) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2561 / 17:30
    โอ๊ยน้องงง555โดนเอาคืนแล่วววววว
    #85
    0
  6. #82 mango-hb (@mango-hb) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 15:03
    โอ๊ย ทำไมตลก แสบทั้งคู่อะ
    #82
    0
  7. #81 Sebaek9404 (@Sebaek9404) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 13:28

    555555555ตลกโอ้ยยขำโคตรแสบอ่ะนี่ถูกเอาคืนผ่ะเนี่ย5555/รออค่ะสู้ๆ

    #81
    0
  8. #80 OHHS. (@imforever) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 12:35
    สมควรแบคฮยอน5555455555 ตัวแสบจริงๆ
    #80
    0
  9. #79 bbh_bbh (@bbh_bbh) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 11:31
    น้องแบคโดนเอาคืนรึป่าว 555
    #79
    0
  10. #78 Bam_Cha (@Bam_Chamaiporn04) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 09:06
    อาจจะเป็นพี่เซก็ได้5555
    #78
    0
  11. #77 akucherry34 (@akucherry34) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 04:46
    หลอนอ่ะ มาต่อไวๆนะ
    #77
    0
  12. #76 MMhZo (@MMhZo) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 02:33
    ต้องเป็นพี่ฮุนแน่ๆ น่ารักๆ เขียนได้น่ารักมากคร้าบ
    #76
    0