หลงเธอ #ยิ้มของลี

ตอนที่ 61 : ตอนที่ 13 สภาวะจำยอม [1]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,169
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 313 ครั้ง
    31 มี.ค. 64




13
สภาวะจำยอม


เสียงเปิดน้ำจากในครัวดังขึ้นมาได้สักระยะหนึ่งแล้วตั้งแต่บูชาหมูสามชั้นสิ้นสุดลง โดยมีลีลภัทรเป็นคนเก็บล้างภาชนะต่างๆ ให้เรียบร้อย เพราะเจ้าของห้องไม่สามารถทนเห็นถ้วยชามที่ใช้แล้ววางกองอยู่ในซิ้งก์รอแม่บ้านมาจัดการในวันพรุ่งนี้ได้ ด้วยความที่เป็นแขกมาเยือนชายหนุ่มจึงอาสาหรือพูดให้ถูกคือโดนบังคับทางอ้อมให้รับหน้าที่อันยิ่งใหญ่นี้ไปครอง โดยมีสองสาวนั่งให้กำลังใจอยู่ที่ห้องนั่งเล่น


ญาดามองคนที่กำลังถือฟองน้ำขัดจานแต่ละใบอย่างคล่องแคล่ว ช่างต่างจากภาพลักษณ์ภายนอกที่เหมือนคนเกิดมาบนกองเงินกองทองและถูกเลี้ยงดูมาอย่างดีแบบยุงไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอม งานซักงานล้างมีหรือจะได้ทำเอง เพราะมีแม่บ้านคอยบริการ นี่หากไม่ได้เห็นกับตาตัวเอง เธอคงคิดภาพลีลภัทรทำงานบ้านไม่ออก


แต่พอนึกถึงเรื่องที่เขาแกล้งเธอก่อนหน้านี้ก็ต้องเบ้หน้า ไหนจะโมโหตัวเองที่หลับตาลงประหนึ่งกำลังรอจุมพิตจากเจ้าชายด้วยความคาดหวัง สุดท้ายกลายเป็นอยากจะหยิบก้อนหินเท่าลูกมะพร้าวมาทุบหัวเจ้าชายเสียให้หายแค้นกับการที่เขาปั่นหัวเธอเล่น


นี่หากไม่ถูกปรายรดาดักทางไว้ด้วยคำว่ามารยาท ‘ถึงจะกินเสร็จแล้วแกก็จะกลับเลยไม่ได้ ลีมันยังล้างถ้วยล้างจานอยู่ ตามมารยาทแล้วแกต้องอยู่จนกว่ามันจะคว่ำจานใบสุดท้ายโน่น’ เธอคงกลับห้องตัวเองไปนานแล้ว


ความจริงเธอไม่มีมารยาทตั้งแต่ปล่อยให้เขาล้างจานอยู่คนเดียวแล้วละ แต่ก็หนีกลับไปเลยไม่ได้เมื่อเพื่อนรักดักทางมาแบบนั้น


“อยากไปช่วยน้องมันล้างจานก็ไปสิ”


“ใคร!? ใครอยากช่วย” ญาดารีบแก้ตัวเป็นพัลวันกับประโยคกล่าวหาของปรายรดา ก่อนจะหันไปมองเพื่อนที่ทำเหมือนไม่รู้จักเธอเสียอย่างนั้น “แกก็รู้ว่างานบ้านที่ฉันเกลียดที่สุดก็คือล้างจาน”


“เพราะแบบนั้นแกเลยซื้อเครื่องล้านจานมาไว้ที่ห้อง”


“แล้วแกก็ยังคิดว่าฉันอยากไปช่วยเขาล้างจานเนี่ยนะ”


“ฉันเห็นแกนั่งจ้องลีมันมาสักพักแล้ว ถ้าไม่อยากไปช่วยมันล้านจาน แล้วแกมองมันทำไม” ปรายรดาถามตรงประเด็น


“ก็นั่งตรงนี้มันมองไปเห็นครัวพอดีนี่” คนถูกจับผิดตอบออกไปหน้าตายกับเหตุผลสิ้นคิดของตัวเอง 


ถ้ามั่นใจในคำตอบ ประโยคสิ้นคิดแค่ไหนก็จะกลายเป็นประโยคที่ดูมีน้ำหนักขึ้นมาเมื่อนั้น เธอบอกตัวเองแบบนั้นขณะเอ่ยออกไปด้วยความเชื่อในตัวเอง


“แกแค่เบนสายตาจากครัวไปมองซีรีส์ที่บนหน้าจอโทรทัศน์ขนาดหกสิบนิ้วตรงหน้าแค่นั้น ไม่เห็นมันจะยากตรงไหน”


มันยากตรงซีรีส์ที่เธอเลือกดูมันไม่น่าสนใจเท่าคนล้างจานในครัวไงล่ะ เพราะแบบนี้สายตาเธอจึงคอยแต่เบนไปทางครัวอยู่ร่ำไป


“ฉันยังพูดไม่จบ แกอย่าเพิ่งรีบสรุปสิ” ญาดารีบขัด ก่อนที่ปรายรดาจะเข้าใจว่าเธอมองคนที่อยู่ในครัวจริงๆ แม้ความจริงมันจะเป็นแบบนั้นก็ตาม แต่เรื่องอะไรเธอจะยอมรับกันล่ะ “ฉันนั่งตรงนี้มองไปเห็นครัวก็จริง แล้วมันก็เหมือนว่าฉันมองไปที่ครัวด้วยจริงๆ แต่ความจริงคือฉันมองหน้าจอโทรทัศน์ขนาดหกสิบนิ้วตรงหน้าอยู่ต่างหาก”


ปรายรดาเงยหน้าจากจอแท็ปเลตในมือ หันไปมองญาดาพร้อมกับเอ่ยประโยคสั้นๆ ออกมา “เหรอ” จากนั้นจึงก้มหน้าลงไปสนใจงานตัวเองต่อ เป็นการบอกคนพยายามแก้ตัวว่าเธอไม่เชื่อสักนิด


ส่วนคนที่พยายามแก้ต่างให้ตัวเอง (ความจริงคือแก้ตัวนั่นละ) ก็ไม่ได้ขัดศรัทธาความเชื่อของเพื่อนแต่อย่างใด นอกจากไหวไหล่แล้วหันไปสนใจดูซีรีส์ต่อ


ท่ามกลางเสียงซาวด์เอฟเฟคซีรีส์จากกลางห้องนั่งและเสียงของจานกระเบื้องกระทบกันเบาๆ จากห้องครัว จู่ๆ ก็มีเสียงทุ้มดังขึ้นแทรกขึ้นมากลางปล้อง


“พี่เคซ มีน้ำยาล้างจานขวดใหม่ไหม ขวดนี้มันหมดแล้ว” ลีลภัทรส่งเสียงถาม พร้อมกับชูขวดน้ำยาล้างจานขวดใสที่ว่างเปล่าขึ้นถามเจ้าของห้อง


“อยู่ในตู้แขวนบนหัว ลองเปิดหาดู”


หลังจากนั้นเสียงจากในครัวก็เงียบไป แต่ความสงสัยใคร่รู้ของญาดากลับถูกจุดขึ้น



=====================

WRITER TALKS.

ฮั่นแน่ ทำไมถึงอยากรู้เรื่องเค้าน้าาาาา

#ยิ้มของลี #หลงเธอ

ติดตามพูดคุยได้ที่เพจ ‘อริมา’ จ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 313 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,063 ความคิดเห็น

  1. #487 firstzy93 (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 19 มีนาคม 2564 / 20:45
    จ้องเค้าทำไม
    #487
    0
  2. #486 byuntp (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 19 มีนาคม 2564 / 19:10
    ยิ้มสนใจเจ้าลูกหมาก็บอกมาเถอะน๊าาาาา
    #486
    0