หลงเธอ #ยิ้มของลี

ตอนที่ 60 : ตอนที่ 12 ความยับยั้งชั่งใจ...ที่ไม่เหลือแล้ว [4]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,934
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 344 ครั้ง
    28 มี.ค. 64





“ตอนนี้ไม่น่ามีอะไรเหลือให้คุณต้องขอบคุณแล้ว” ...เพราะความยับยั้งชั่งใจเขาหมดไปเป็นที่เรียบร้อย


ลีลภัทรโน้มหน้าลงไปใกล้ใบหน้าหวาน สายตากวาดมองดวงหน้าเนียนใสที่ปราศจากเครื่องสำอางอย่างละเอียด แพขนตาเธอทั้งยาวและหนา ขณะกะพริบตานั้นเหมือนปีกนกกำลังสยายปีกโบยบินไปกับสายลมอย่างอ่อนช้อย ดวงตากลมโตดูใส่ซื่อขัดกับลุคสาวเฟียร์ซที่เจอที่สถานบันเทิงวันนั้น เธอคงจะเปลี่ยนร่างแค่ตอนดื่มของมึนเมาสินะ ปลายจมูกโด่งเล็กนั้นน่าปัดป่ายไปมาพอๆ กับพวงแก้มนุ่ม ส่วนริมฝีปากอิ่มของเธอนั้น...


ญาดาหลับตาลงพร้อมกับเงยหน้าขึ้นเมื่อใบหน้าของลีลภัทรขยับโน้มต่ำลงมาใกล้ริมฝีปากเธอ ความใกล้ชิดที่ไม่มีกล้องคอยจับภาพ ไม่มีผู้คนคอยมองดู ไม่มีบทให้ท่องจำในหัว นั่นทำให้สมองของเธอขาวโพลนนึกอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ นอกเสียจากรอรับสัมผัสร้อนจากริมฝีปากเขา


ติ๊ง!


ญาดาเบิกตาโพลงเมื่อได้ยินเสียงนั้น เสียงที่กำลังบ่งบอกว่าประตูลิฟต์กำลังจะเปิดออก แล้วคนที่อยู่ในลิฟต์นั้นเป็นใครไปไม่ได้เมื่อในชั้นนี้มีแค่เธอกับเพื่อนสาวอยู่กันสองห้อง คนคนนั้นก็คือ ปรายรดา!


“รีบปล่อยเลยคุณ ยายเคซเห็นล่ะเป็นเรื่องแน่”


“ทำไมต้องเป็นเรื่องล่ะ เราทำอะไรผิดกันเหรอ” ลีลภัทรเอียงคอถามด้วยความสงสัย


‘แหม...ยังทำหน้าซื่อได้อีกนะ’ ญาดาค่อนขอดเขาในใจกับท่าทีไม่ทุกข์ร้อนนั้น ก่อนจะมองตามแขนแกร่งที่ชูขึ้น ในมือเขาถือถุงขนมที่มันเคยอยู่ในมือเธอมาก่อน แล้วเธอก็ไม่รู้ว่าแขนที่โอบรัดเอวเธอไว้แน่นอย่างกับงูเหลือมเมื่อครู่ถูกคลายออกไปตั้งแต่เมื่อไร


“ผมแค่ช่วยคุณถือของ หรือว่าคุณคิดว่าผมจะทำอะไร”


ญาดาถึงกับอึ้งเมื่อได้ยินแบบนั้น


เด็กคนนี้!!


“นี่พวกแกมายืนทำอะไรกันหน้าห้อง” ปรายรดาที่เดินออกมาจากลิฟต์ด้วยสองมือพะพรุงพะรังไปกับมื้อเย็นของวันทำหน้าฉงน โดยเฉพาะใบหน้าที่ดูอยากฆ่าคนของญาดา แต่เธอยังไม่อยากรู้เหตุผลนั้นในตอนนี้ เพราะมีเรื่องที่สำคัญกว่านั้นให้ต้องพูด “ไม่มีใครคิดมาช่วยฉันถือของบ้างเหรอ โดยเฉพาะสุภาพบุรุษเพียงหนึ่งเดียวที่อยู่ตรงนี้ มันหนักจนกล้ามแขนฉันจะขึ้นแล้วเนี่ย”


“ผมกำลังจะไปช่วยอยู่นี่ไง นี่ผมก็ออกมาช่วยคุณยิ้มเธอถือของพอดี”


ญาดามองตามแผ่นหลังของคนใจดีที่ออกมาช่วยเธอถือ ตั้งแต่เขาเดินเข้าไปช่วยปรายรดาถือของ แล้วเดินกลับมาเพื่อเอาของเข้าไปเก็บในห้อง ในขณะที่เขากำลังจะเดินผ่านหน้าเธอไป มันจะเป็นการเดินผ่านแล้วผ่านเลยหากเขาไม่หยุดอยู่ตรงหน้าเธอแล้วเอ่ยบางอย่างออกมาให้ได้ยินกันสองคน


“คุณกลัวผมไม่ไปขอของพวกนี้คุณกินหรือเปล่า ถึงได้เอามาให้ผมเองกับมือ” ลีลภัทรพูดพร้อมกับยกถุงขนมที่เธอเอามาด้วยขึ้น “แต่ถึงยังไง ผมก็ยังยืนยันว่าสักวันจะไปเคาะประตูห้องคุณ”


ญาดาใช้เวลาคิดทบทวนอยู่ครู่หนึ่งว่าเขากำลังพูดถึงเรื่องอะไร แล้วเธอก็ร้องอ๋อเมื่อนึกถึงเรื่องที่ร้านสะดวกซื้อเมื่อเช้านี้ได้


‘เพราะผมจะไปขอของพวกนี้กับคุณกินวันหลัง’ เขาพูดหลังจากที่จ่ายเงินค่าขนมให้เธอ ก่อนจะจากไปพร้อมคำมั่นสัญญาที่ว่า ‘ผมจะไปหาคุณถึงหน้าห้องแน่’


สาบานเถอะ! เธอไม่ได้กลัวอย่างที่เขาว่ามาเลย


แต่กว่าญาดาจะรู้สึกตัวว่าถูกกล่าวหาด้วยข้อหารุนแรง ลีลภัทรก็เดินเข้าห้องไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ปล่อยให้เธอยืนอยู่กับความแค้นในใจ


“เด็กบ้าเอ๊ย!”


“เป็นอะไรของแก เป็นอะไรมากไหมเนี่ย”


“เป็นมาก!” ญาดาหันไปเล่นงานปรายรดาบ้าง “แกชวนเด็กนั่นมาด้วยทำไมไม่บอกฉัน”


เพราะหากรู้ว่าลีลภัทรมาร่วงวงชาบูวันนี้ด้วยเธอคงบอกปฏิเสธไปตั้งแต่ต้น แต่นี้แม่เพื่อนรักกลับไม่บอกอะไรเลย ให้เธอมาเจอเซอร์ไพรส์เอาเอง


“ฉันโทร. ชวนแกตอนอยู่กับน้องมัน ตามมารยาทแล้วก็ต้องชวนมันด้วยหรือเปล่าวะ”


“แล้วน้องมันก็ตอบตกลง”


“แล้วมีเหตุผลอะไรที่มันจะต้องตอบปฏิเสธล่ะ”


ญาดาทำหน้าหงิกเมื่อไม่มีอะไรได้ดั่งใจสักอย่าง จึงทำหน้างอนใส่เพื่อน ตามแบบฉบับของคุณหนูญาดาเลยละ


“ใส่ชุดนอนมา กะจะไม่อาบน้ำอีกแล้วว่างั้นสิ”


ญาดาทำปากยื่นตายาวใส่คนพูด ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับไปห้องตัวเองอย่างงอนๆ


“แล้วนี่แกจะไปไหน” ปรายรดาร้องทักเมื่อเพื่อนไม่ได้เดินเข้าห้องเธอที่เป็นสถานที่ตั้งวงแต่อย่างใด “แกหนีกลับแบบนี้ลีมันจะรู้สึกไม่ดีเอานะเว้ย”


“ฉันแค่จะไปเปลี่ยนชุด ไม่ได้จะหนีไปไหน” ญาดาหันมาบอก แล้วที่สำคัญเธอขอไปสงบสติอารมณ์สักครู่ ก่อนจะกลับมาออกศึกใหม่อีกครั้ง เพราะเธอเชื่อว่าลีลภัทรต้องหาเรื่องมาให้เธอได้หัวร้อนอีกแน่


=====================

WRITER TALKS.

เด็กมันร้ายยยยยยยย 55555

#ยิ้มของลี #หลงเธอ

ติดตามพูดคุยได้ที่เพจ ‘อริมา’ จ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 344 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,056 ความคิดเห็น

  1. #485 Ms.right (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 19 มีนาคม 2564 / 01:07

    เด็กมันร้าย คนแก่ใจไม่ดี5555555

    #485
    0
  2. #484 PorPiah (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 18 มีนาคม 2564 / 23:19
    555555 สงสารยิ้ม
    #484
    0
  3. #483 DaizyDuck (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 18 มีนาคม 2564 / 22:51
    ยิ้มตามไม่ทันลีซักอย่าง 5555 น้องมันร้าย
    #483
    0
  4. #482 dokao (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 18 มีนาคม 2564 / 22:02
    น้องกลัวอิพี่จาม่ายอกแตกตายก่อนง่ะ 🥰🥰
    #482
    0
  5. #481 firstzy93 (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 18 มีนาคม 2564 / 21:25
    เด็กมันร้าย
    #481
    0