ร้ายเกินพิกัด [สนพ.แจ่มใส]

ตอนที่ 33 : บทที่ 16 ก่อนลา (1) อัพเพิ่ม 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17,096
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 93 ครั้ง
    29 ต.ค. 60



                หลังจากตกลงกันได้ว่าจะไปดูหนัง วาริศาก็ออกมายืนรอพิรัชที่ประตูด้านหน้าอาคารสำนักงานระหว่างที่เพื่อนขอไปเข้าห้องน้ำ  สภาพจิตใจของคนอกหักต้องการใครสักคน และเธอจะเกาะติดพิรัชแน่นยิ่งกว่าปลิงจนกว่าจะแน่ใจว่าตัวเองทำใจได้แล้ว แม้ว่าจะต้องถูกจิกกัดให้แสบๆ คันๆ ไปอีกพักใหญ่ก็ยอม

                พอไม่มีผู้ชาย แกก็รักฉันขึ้นมาทันทีเลยนะ แบบนี้น่าทิ้งให้เฉาตาย ข้อหาเห็นผู้ชายสำคัญกว่าเพื่อนมาตลอด

                ซ้ำตอนนี้พิรัชยังเปลี่ยนชื่อฉายาให้เธอ จาก แม่สาวใจกล้าห้าชีวิตเป็น สาวทึนทึก คึกคักบนคานทอง

                น่าเกลียดอย่างไม่อาจหาคำใดเปรียบ

                เธอไม่ได้เล่าเรื่องทั้งหมดให้พิรัชฟัง บอกแต่เพียงว่าตนกับนักรบจบกันแล้วและยังไม่พร้อมเล่ารายละเอียด วาริศาออกจะเคืองหน่อยๆ ที่พิรัชไม่ซักไซ้ไล่เลียงเธออย่างที่ควรจะทำในฐานะเพื่อนรัก ด้วยเหตุผลว่าเขารู้ดีอยู่แล้วว่าวันนี้จะมาถึงสักวันไม่ช้าก็เร็ว  ซ้ำยังเตือนเธอด้วยว่าถ้าเห็นน้ำตาของเธอแม้แต่หยดเดียวจะสวดให้ยับจนลืมบ้านเกิดไปเลย เพราะเธอเป็นคนยืนยันเองว่าจะคบกับนักรบโดยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ต่อให้เกิดอะไรขึ้นก็จะไม่เสียใจทีหลัง

                แต่นั่นมันคนละเรื่องกันเลยไม่ใช่หรือ ไม่เสียใจไม่ได้แปลว่าจะไม่ร้องไห้เสียหน่อย

                สุดท้ายวาริศาก็ห้ามน้ำตาไว้ไม่อยู่ แล้วมีหรือคนขี้ใจอ่อนอย่างพิรัชจะต่อว่าเธอได้ลง เขาไม่ใจร้ายขนาดนั้น

                “กำลังรอใครอยู่เหรอน้องศา”

                เสียงหวานที่ดังขึ้นด้านหลังทำให้วาริศาต้องหันไปมอง พอเห็นว่าเป็นกมลเนตรเธอก็อยากจะมีคาถาหายตัว สวยมหาประลัยของแท้  เธอกลัวเหลือเกินว่าหญิงสาวจะพูดอะไรที่ทำให้เธอต้องกระอัก แค่นี้เธอก็ช้ำในจะตายอยู่แล้ว

                “รอพีชค่ะ”

                “แหม...แบ่งเวลาให้รบบ้างนะ ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวถูกสุนัขคาบไปรับประทาน”

วาริศาไม่ตอบ แต่รอดูว่ากมลเนตรจะมาไม้ไหน

“วันนี้พี่กับรบนัดทานข้าวกัน จะฝากอะไรไปให้เขาไหม”

นั่นประไร

                วาริศาคิดพลางมองใบหน้าสวยจัดและดวงตาทอประกายคล้ายจริงใจของคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกผะอืดผะอม เธอรู้ว่ากมลเนตรจงใจยั่วโทสะเธอ  ร้ายไปกว่านั้นอาจหวังให้คู่รักแตกแยกบาดหมาง ในกรณีถ้าเธอกับนักรบเป็นคนรักกันจริงๆ  การกระทำของกมลเนตรก็เข้าข่ายยุให้รำตำให้รั่ว และถึงแม้เธออยากจะกระโจนลงไปเล่นสงครามประสาทครั้งนี้มากเพียงใด แต่ก็เธอก็รู้ดีว่าไม่คุ้มที่จะแลก

                 เธอไม่อยากเล่นแล้ว...

                “ไม่ฝากหรอกค่ะ ศากับคุณรบ เราจบกันไปแล้ว”

                ใบหน้าสวยจัดเปลี่ยนสี วาริศาอยากจะเชื่อเหลือเกินว่าหญิงสาวตรงหน้ากำลังตกใจกับสิ่งที่เธอพูดจริงๆ

“ทำไมล่ะ อย่าบอกนะ ว่าวันนั้นที่ผับของรบ ที่รบลากศาเข้าไปคุยในห้องสองคน”

                วาริศาพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ เมื่อต้องอธิบายเรื่องแบบนี้ให้กมลเนตรรับรู้ เธอแปลกใจที่นักรบไม่ยอมบอกความจริงเสียที หรือว่าเขาตั้งใจใช้เธอเป็นเครื่องมือเพื่อให้กมลเนตรหึงหวงกันแน่

                “จริงๆ แล้วศากับคุณรบเราไม่ได้รักกันหรอกค่ะ เราแค่....ลองคบกัน”

                “หมายความว่า….

                “ก็แค่ต่างฝ่ายต่างทดลองศึกษากันและกัน เมื่อเข้ากันไม่ได้ก็เลิกไงคะ คุณรบเขาคงรู้ว่าศาไม่ใช่ผู้หญิงที่เขาจะรักได้”  

                “รบเป็นแบบนี้อีกแล้ว” กมลเนตรเอ่ยเหมือนพึมพรำกับตัวเอง แต่ดังมากพอให้คนฟังได้ยิน และแน่นอนว่าเป็นใครก็คงปล่อยให้ความสงสัยไว้ไม่ได้

                “เป็นแบบนี้อีกแล้ว แบบไหนเหรอคะ”

                “ก็...” กมลเนตรดูลำบากใจที่จะกล่าว แต่ทว่าเธอก็เอ่ยมันออกมาในที่สุด “ตั้งแต่เลิกกับพี่ไป รบเขาไม่เคยคบกับใครจริงจังเลย ดีแล้วที่ศาถอยออกมา พี่ไม่อยากให้รบใช้คนอื่นเป็นเครื่องมือเพื่อให้...”

                “เพื่อให้ลืมพี่เนตร ใช่มั้ยคะ”

                วาริศาช่วยเติมข้อความที่กมลเนตรไม่อยากกล่าว นึกขอบคุณตัวเองที่ยังยิ้มได้เหมือนไม่เป็นอะไร แต่ใจก็อดบ่นพิรัชไม่ได้ที่เข้าห้องน้ำนานเสียจนกมลเนตรมีโอกาสมาคุยกับเธอได้ตั้งนานสองนาน

                นึกถึงก็มาพอดี....

                ร่างอ้อนแอ้นของเพื่อนกำลังเดินตรงมายังเธอ เขาเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นเมื่อเห็นว่ากมลเนตรยืนอยู่ด้วย

                “สวัสดีครับพี่เนตร” พิรัชยกมือไหว้ พลางมองวาริศาเหมือนต้องการสื่อสารบางอย่าง และมันบอกให้พิรัชได้รู้ว่าสถานการณ์ตรงหน้าไม่ค่อยสู้ดีนัก

                “สวัสดีค่ะน้องพีช”

                “พี่เนตรไปดูหนังกับพวกเรามั้ยครับ”

                “นี่จะไปดูหนังกันเหรอ โธ่! เสียดายจังที่วันนี้พี่มีนัดแล้ว เอาไว้วันหลังพี่ขอเป็นเจ้ามือเองนะ” กมลเนตรยิ้มพิมพ์ใจ

                วาริศามองกมลเนตรด้วยความรู้สึกทึ่งที่หญิงสาวเปลี่ยนสีหน้าได้รวดเร็วราวกับมีรีโมท หรือว่าเธอเองที่เด็กเกินไป เธอไร้เดียงเกินกว่าจะทำอะไรแบบนั้นได้

                ร่างเพรียวเดินจากไปพร้อมกับทิ้งบาดแผลไว้ในใจของวาริศาอีกหนึ่งแผล เธอไม่ควรเจ็บและน่าจะทำใจได้ง่ายๆ แต่ภาพของรอยยิ้มเล็กๆ ของนักรบยังติดอยู่ในใจเธอ น้ำเสียงของเขา ใบหน้าของเขา อ้อมกอดของเขา รวมถึงจูบร้ายๆ ของเขาก็ยังจารึกอยู่ในนั้น

                เธอถลำลึกมากเกินไปจริงๆ เพราะขนาดแค่รู้ว่ากมลเนตรกำลังจะไปพบกับนักรบ หัวใจของเธอก็บีบรัดเหมือนจะแหลกอยู่ร่อมร่อ

                “อย่างนี้ไงที่เขาเรียกว่าหัวใจสลาย”

                พิรัชนิ่วหน้า มองอาการเพ้อพกของเพื่อนอย่างงุนงง เข้าใจว่าอกหัก แต่ถึงขั้นเพ้อเป็นนางเองลิเกแบบนี้...เขาไม่ชินเอาเสียเลย

                “พีช...”

                “อะไร”

                “ฉันร้องไห้ตอนนี้ได้มั้ย”

                อย่านะ! พิรัชร้องในใจ ถ้าขืนวาริศาร้องไห้ตอนนี้ล่ะก็ เชื่อได้เลยว่าวันนี้เขาต้องไม่ได้ไปดูหนังแน่ เวรกรรมอะไรของเกย์ตัวเล็กๆ อย่างเขากันล่ะนี่    

                 กว่าแดนไตรจะลุกขึ้นมายืนได้อีกครั้งก็คงใช้เวลาอีกหลายเดือน

                นักรบคิดหลังจากบุกทำลายผับของแดนไตรจนเสียหายโดยอีกฝ่ายไม่สามารถเอาความได้ เรื่องราวผ่านมาครบหนึ่งสัปดาห์เต็มแล้วแต่อีกฝ่ายยังปิดข่าวเงียบกริบไม่ให้ถึงหนูตำรวจ คิดมาถึงตรงนี้ก็ตลกพิลึก  เขามีความผิดแน่นอนอยู่แล้วคือความผิดฐานทำลายทรัพย์สินของผู้อื่น แต่แดนไตรมีชนักติดหลังหลายข้อหาเกินกว่าจะทำให้เรื่องแดงขึ้นมา เพราะถ้าหากมีคนเข้าไปขุดคุ้ยปฐมบทแห่งการวิวาทในครั้งนี้มากๆ เข้า รับรองว่าจะต้องพบกับเรื่องเน่าเหม็นอีกมหาศาล

                ฉะนั้น นักรบจึงกลับมานั่งบริหารไดมอนเดซตินี้ได้โดยไม่มีเรื่องกวนใจ อย่างไรก็ตามแม้ยังไม่ใช่เวลานี้แต่เขาก็เชื่อว่าแดนไตรจะหาทางต้องเอาคืนอย่างแน่นอน

                และทันทีที่สมองว่าง สิ่งที่ติดค้างอยู่ภายในใจก่อนหน้าก็ล้นทะลักเข้ามาแทนที่อย่างรวดเร็วราวกับเขื่อนที่กักน้ำไว้เป็นระยะเวลานาน พอเขากดปุ่มเปิด...ทุกอย่างก็พลั่งพรู

                เขาจูบวาริศาไปแล้ว จากที่คิดว่าจะไม่! แต่เขาก็ทำ  น่าแปลกตรงที่เขาเคยจูบกับผู้หญิงมานักต่อนัก แต่พอเป็นวาริศาเขากลับเผลอนึกถึงเธอตลอดเวลา

                ใบหน้าหวานและแววตารั้นๆ ของหญิงสาวรบกวนจิตใจเขามากเกินกว่าจะเพิกเฉยต่อเธอได้ อันที่จริงเธอหายหน้าไปนานเกินไปด้วยซ้ำ ตลอดระยะเวลาหนึ่งสัปดาห์เขาไม่เห็นเธออีกเลย ทั้งๆ ที่เขาคิดว่าหญิงสาวจะร้องแรกแหกกระเชอ ป่าวประกาศให้รู้กันทั่วว่าได้ถูกเขาลวนลามแล้ว เธออาจจะร้องหาความรับผิดชอบ หรือไม่ก็ดีใจจนเนื้อเต้นที่ทำให้เขาจูบเธอจนได้ แม้ว่าจะเป็นจูบที่เกิดขึ้นด้วยอารมณ์โมโหก็ตาม

                และเขาจะรู้สึกดีมากหากว่าเธอจะทำเช่นนั้นแทนการเงียบหายไป

                “คุณรบครับ คุณเนตรโทรมาแจ้งว่ากำลังเดินทางไปที่นัดหมายแล้วครับ” เมฆเดินเข้ามาบอกด้วยน้ำเสียงสุขภาพ 

                นักรบหยุดคิดเรื่องของวาริศาไปในตอนนั้น เขานิ่วหน้า จำไม่ได้ว่านัดกับกมลเนตรไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่ จนกระทั่งนึกย้อนกลับไปถึงคืนที่เขาบุกไปทำลายผับของแดนไตร ก่อนหน้าที่วาริศาจะมาพบเขา กมลเนตรคืออีกคนหนึ่งที่โผล่มาตอนที่เขาไม่พร้อมรับแขก ก่อนบอกให้เธอไป เขาสัญญาว่าจะพบเธออีกครั้งในสุดสัปดาห์หน้า

แปลกที่เขาลืมเธอเสียสนิท ทั้งๆ ที่ไม่น่าจะลืมได้เพราะกมลเนตรเป็นผู้หญิงที่มีอิทธิพลกับความรู้สึกของเขามาตลอด            

“ช่วยเลื่อนนัดเธอให้ก่อนนะครับ วันนี้ผมมีเรื่องต้องไปจัดการ”

           

 

                วาริศาโบกมือลาเพื่อนรักในเวลาเกือบสองทุ่มด้วยสีหน้าเหมือนคนจะร้องไห้ ความรู้สึกอ้างว้างทำให้เธอยังไม่อยากแยกจากกับพิรัชในตอนนี้ แต่หญิงสาวก็รู้ดีว่าตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมาเธอรบกวนเพื่อนมามากพอแล้วและถึงเวลาที่เธอต้องอยู่กับตัวเอง

                “ทำตัวให้สดชื่นแล้วกลับไปอยู่กับพ่อ” วาริศาท่องกับตัวเองแบบนั้นเป็นรอบที่ร้อย ช่วงนี้ ดร.อาคม กลับมาอยู่บ้านและเธอไม่สามารถเศร้าพร่ำเพรื่อได้เหมือนอยู่เดียว เธอไม่อยากให้พ่อต้องเป็นห่วง    

                ร่างบางเดินเลียบไปบนบาทวิถีที่มีผู้คนสัญจรบางตาก่อนหย่อนตัวลงบนเก้าอี้ของป้ายรถเมล์ ชีวิตสาวโสดที่ขับรถไม่เป็นจำต้องเบียดเสียดผู้คนขึ้นรถสาธารณะให้ความรู้สึกอ้างว้างไปอีก เห็นทีต้นปีหน้าเธอคงต้องหัดขับรถจริงๆ จังๆ สักทีเพราะถึงอย่างไรก็แน่แก่ใจแล้วว่าชาตินี้เธอต้องอยู่เป็นโสดไปจนตาย ไม่มีราชรถมาเกยอย่างที่ใฝ่ฝันมาตลอดเป็นแน่แท้

                ติ๊ดๆ ติ๊ดๆ ติ๊ดๆ

                เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ทำให้วาริศาหยุดคิดเรื่องการเรียนขับรถไปในตอนนั้น หญิงสาวหยิบอุปกรณ์สื่อสารขึ้นมาดูอย่างไม่ค่อยสนใจนัก ทว่าชื่อที่ปรากฎบนหน้าจอกลับทำเอาเธอต้องเบิกตากว้าง หัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะ

                นักรบ

                เขาโทรมาทำไม ถ้าไม่นับวันที่เธอไปหาเขาที่ผับ ก็เท่ากับว่านี่เป็นสายแรกหลังจากกลับจากเกาะลันตา นานเสียจนเธอไม่ทันได้นับว่ากี่วันมาแล้ว

                “สวัสดีค่ะ” เธอกรอกเสียงที่พยายามปรับให้ราบเรียบลงไป

                เธออยู่ไหน

                เสียงติดเข้มงวดนั้นทำให้วาริศาเผลอเบ้ปาก เขาทำเหมือนว่าเธอเป็นใครสักคนที่ไม่ต้องรักษามารยาทใดๆ ไม่ต้องทักทาย ไม่ต้องสวัสดี ไม่มีหางเสียง

                “มีอะไรเหรอคะ”

                ถ้ายังไม่เข้าบ้านฉันจะไปรับ

                “กำลังจะกลับบ้านค่ะ ไม่ต้องมารับ”

                รอเดี๋ยว กำลังไป

                เสียงสัญญาณขาดหายไปทันที วาริศามองดูโทรศัพท์ในมือเหมือนเห็นสัปหลาด นี่เขาหูหนวกหรือสติไม่ดีกันแน่ ถึงได้แปลความหมายของคำว่า 'ไม่ต้องมารับไม่ออก

                ไม่เกินห้านาที เมอร์ซิเดซ เบนซ์ สีดำเงาวับก็เคลื่อนมาจอดตรงหน้า วาริศานิ่วหน้ามองคนที่เปิดกระจกรถมาเรียกเธอ เขารู้ได้อย่างไรว่าเธออยู่ที่นี่

                “ขึ้นมา” เขาออกคำสั่ง

                วาริศาไม่ขยับตัว ทำไมเธอต้องไปกับเขา  พันธะสัญญาของเธอกับเขาขาดกันแล้วตั้งแต่วันนั้น ไม่มีเหตุผลอะไรเลยที่จะต้องไปด้วยกัน

                “ฉันจะกลับบ้านเองค่ะ”

                “ขึ้นมา นี่ฉันจอดในที่ห้ามจอดนะ เร็วเข้าสิ”

                “ฉันไม่ไปค่ะ” วาริศาลุกขึ้นยืน ตะโกนกลับไป คราวนี้คนรอบข้างเริ่มหันมองมาเป็นตาเดียว

     นักรบยังไม่ยอมไปไหน เขาจ้องเธอนิ่งตาไม่กระพริบ อาการนิ่งเฉยของเขายิ่งทำให้วาริศายิ่งร้อนใจ เพราะรถโดยสารสาธารณะอีกคันจ่อรถเขาอยู่เพื่เตรียมจอดรับผู้โดยสารบีบแตรดังลั่นถึงสองครั้งแล้ว

     วาริศาแทบจะร้องออกมาอย่างขัดใจ เธอรีบเปิดตูรถแล้วขึ้นไปนั่งข้างคนขับอย่างเลี่ยงไม่ได้

     ก่อนออกรถอย่างรวดเร็ว นักรบยังทำหน้านิ่งคล้ายจะตำหนิเธอเล็กน้อยที่ทำให้เกิดความวุ่นวาย

     วาริศาต้องพ่นลมหายใจออกมา เพราะเพียงแค่เห็นหน้าเขานาทีเดียว ความพยายามที่จะตัดใจตลอดหลายวันที่ผ่านมาก็ไร้ความหมายอย่างน่าอัศจรรย์ใจ

     ให้มันได้อย่างนี้สิ 

------------------------------------------------------------------------------------------

เพื่อให้ตอนไม่ยาวจนเกินไป ขออัพเพิ่มในตอนเดิมนะคะ 

ปล. อ่านคอมเมนท์ของทุกคนนะคะ แต่อาจจะไม่ได้เข้ามาตอบ ต้องขอโทษด้วยนะคะ
โรงเรียนเปิดเทอมแล้ว คุณครูก็ยุ่งกันยกใหญ่เลยค่ะ ฮือ


ตัวอย่างตอนต่อไป 

“ฉันจะรับส่งเธอจนกว่าจะครบกำหนดสี่สิบห้าวัน”  

คำพูดติดเฉยชานั่นเหมือนเขากำลังเหยียบซ้ำลงมาบนหัวใจที่แหลกสลายอยู่แล้วให้ย่อยยับลงไปอีก ที่แท้ทุกอย่างระหว่างเธอกับเขาก็ไม่มีความผูกพันใดเลยจริงๆ มีแค่นี้ แค่ข้อตกลง

วาริศาก้มมองมือตัวเอง เธอคิดว่าระหว่างเธอกับเขาควรจบลงตั้งแต่วันที่เธอไปหาเขาที่ผับและเขาจูบเธอ หายหน้าไปนานขนาดนั้น ซ้ำยังไปไหนมาไหนกับกมลเนตรเหมือนไม่ได้แคร์เธอ แบบนี้แล้ว...ยังจะมาพูดถึงคำสัญญาอีกทำไม  

“ไม่เป็นไรแล้วค่ะ ฉันคิดว่าเหลืออีกแค่ยี่สิบสองวัน ฉันคงทำให้คุณชอบไม่ได้แน่ๆ ไม่อยากรบกวนเวลาคุณแล้ว” 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 93 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,090 ความคิดเห็น

  1. #777 PORNPIOML (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2560 / 12:11
    ถ้าเป็นหนูศาจะตะโกนใส่หน้าอิรบว่า ไปตายซะ!! ????????????
    #777
    0
  2. #685 fah550244 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 10:13
    ขอพระรองค่ะ หมั่นไส้อิรบ
    #685
    0
  3. #683 berry_auuka (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 22:18
    หนูศาอย่าใจอ่อนนะ ไรท์ต่อเลยดีไหมคะ อิอิ
    #กลัวนอนไม่หลับ...ค้างหนักมากกกกกกก ยิ่งโปรยยิ่งค้าง
    #683
    0
  4. #682 เมเปิ้ล (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 22:14
    ใจอ่อนอีกตามเคย
    #682
    0
  5. #681 Ann242431 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 22:03
    อยากให้จัดเต็ม....เต็มตอนใหญ่ๆ. ฝินมาก
    #681
    0
  6. #680 jub14741 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 20:17
    ให้มันได้อย่างนี้สิ ให้มันได้อย่างนี!!!
    #680
    0
  7. #679 Chitty (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 19:42
    พอจะปล่อยก็มาอ่อยอีกแระ
    #679
    0
  8. #678 CherrBiie (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 18:23
    เททิ้งให้หมดผู้ใจร้ายยย
    #678
    0
  9. #676 aranyaorchid (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 18:16
    เมื่อไรจะเทตานักรบคะ รอซ้ำค่ะ
    #676
    0
  10. #674 Sirinda Chairat (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 18:09
    พระเอกของไรท์ใจร้ายอย่างนี้ ศาของพวกเราต้องเล่นตัวให้หนักๆไปเลยนะคะ
    #674
    0
  11. #673 Marnyaying (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 18:05
    เทเร็วๆค่ะ ให้นักรบดิ้นบ้าง
    #673
    0
  12. #672 PMargaret (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 17:44
    ค้างงงงงงงงง มากค่ะไรท์รีบมานะคะ
    #672
    0
  13. #671 9395066 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 17:20
    อย่า อ่อย ไว้แบบนี้ ซิคะ ไรท์ขาาาา
    #671
    0
  14. #670 fifa#lala (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 16:49
    สู้ๆนะหนูศา
    #670
    0
  15. #669 BeNing ImNing (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 16:35
    รีบๆ มาต่อน้าไรท์
    #669
    0
  16. #668 อ้อนจัง (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 16:27
    ใจแข็งไว้คร้านู๋ศา..เป็นผู้หญิงต้องสตรอง..ปล่อยให้อิคุณรบดิ้นไปคนเดียวเลย..หาผู้ใหม่ควงมาเย้ยได้ยิ่งจะดีมากๆๆค่ะ..ให้อิรบรู้ซะบ้าง..ผู้ไม่ได้มีแค่อิรบคนเดียว...หึยหึย...
    #668
    0
  17. #667 pim_pom (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 16:25
    ขอตัวช่วยค่ะไรท์ มาเพื่อแย่งวาริศาจากอิรบ
    #667
    0
  18. #666 prapas ruengdit (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 15:56
    อยากได้ Ebook
    #666
    0
  19. #665 coonX3 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 15:56
    อย่าใจอ่อนน้า
    #665
    0
  20. #664 Nok (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 15:50
    จะโดนเทยังไม่รู้ตัวอีกน่ะคุณรบ
    #664
    0
  21. #663 อัศวินสืดำ (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 15:41
    *สัตว์ประหลาด,หูตำรวจ มีอีกที่นึงจำไม่ได้ สัมผัสได้ถึงความรีบอัพเพื่อคนอ่าน55
    #663
    1
  22. #662 Lazy_Girls (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 15:34
    ทำเป็นเข้มนะ คุณรบ
    #662
    0
  23. #661 Winwin Monbebe (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 09:56
    ไรท์ ขอผู้ใหม่มาปลอบใจหนูศาหน่อยยย
    #661
    0
  24. #660 berry_auuka (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 07:03
    หนูศาอยากไปสนใจเลย
    #660
    0
  25. #658 Tanpatrickeeo (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 22:58
    อิรบโดนแน่ หนูศาอย่ายอมนะเอาให้ถึงที่สุดดด
    #658
    0