ร้ายเกินพิกัด [สนพ.แจ่มใส]

ตอนที่ 26 : บทที่ 12 ความบริสุทธิ์ที่คงทน (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,351
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    21 ก.ย. 60




                ข้อดีของการนอนเร็วคือวาริศาสามารถตื่นขึ้นมาในเช้ามืดของอีกวันโดยไม่รู้สึกเหนื่อยหรือปวดหัว ความตื่นเต้นไม่สามารถเอาชนะความเหน็ดเหนื่อยที่เผชิญมาทั้งวันได้

                เธอหลับสนิทและตื่นขึ้นมาโดยไม่บุบสลาย

                ส่วนนักรบหนีไปนอนที่โซฟา

                ปัดโธ่! จะให้เกียรติกันไปถึงไหน ได้โปรดทำลายศักดิ์ศรีของฉันสักทีได้ไหมมม!

                เธอคิดขณะทำกำลังลอยเรืออยู่กลางทะเล นักรบจัดการกับเสื้อชูชีพของเธอ โดยไม่สนใจความรู้สึกของคนที่เพิ่งผ่านค่ำคืนอันว่างเปล่ามาอย่างไร้ความหมาย

                “พร้อมมั้ย”

                “ค่ะ”

                วาริศาพยักหน้า ทว่าจิตใจเหม่อลอยของเธอต้องสะดุดเมื่อนักรบค่อยๆ พาตัวเองลงจากเรือไปลอยคออยู่ในน้ำ ตายล่ะ! เขาจะทำอะไร แล้วเธอใส่ชูชีพทำไม นี่เธอต้องลงน้ำหรือ ไม่...เธอว่ายน้ำไม่เป็น

                “คุณ” วาริศาตะโกนเรียก พลางมองชายผู้ทำหน้าที่ขับเรืออย่างขอความเห็น แต่กลับได้รับสายตาเฉยชา ชายผู้นั้นไม่เข้าใจสิ่งที่เธอกำลังจะสื่อ เธอจึงหันกลับมาพูดกับคนที่อยู่ด้านล่างอีกครั้ง “คุณรบ ฉันไม่กล้าลงหรอก ฉันว่ายน้ำไม่เป็น”

                “อะไรนะ เธอมาบอกฉันตอนที่เราอยู่กลางทะเลแล้วเนี่ยนะ ลงมาเถอะ มีฉันอยู่ทั้งคนไม่ต้องกลัว”

                “แต่ว่า”

                “ฉันสัญญาว่าเธอจะปลอดภัย”

                โธ่เอ้ย! สมองเธอทำไมถึงได้ประมวลผลช้าแบบนี้นะ เพราะมัวแต่คิดถึงเหตุการณ์เมื่อคืนอย่างไม่เชื่อว่าเขาจะไม่ทำอะไรเธอ ก็เลยไม่รู้ตัวเลยว่าถูกเขาพามาดำน้ำกลางทะเล นี่เธอโง่หรือเป็นโรคทางประสาทกันแน่

                “เร็วสิ” นักรบเร่งเร้าอีกครั้ง

                วาริศามองเขานิ่ง แววตาเปี่ยมไปด้วยความจริงใจดึงเธอให้ก้าวเท้าไปยังบันได ค่อยๆ หย่อนตัวเองลงไปในน้ำ และทันที่กายสัมผัสน้ำเย็นชื่นวาริศาก็ผวาเขาหาร่างหนาด้วยความตระหนก นักรบอาจคิดในแง่ร้ายว่าเธอแกล้งสำออย หาเรื่องอ่อยเขา แต่ตรงกันข้าม เขาคว้าตัวเธอไว้แล้วพยุงด้วยแขนเพียงข้างเดียว

                “ทำไมตอนที่บอกว่าจะพามาดำน้ำ เธอถึงไม่ยอมพูดอะไรสักคำ”

                “ก็...ฉันกำลังคิดอะไรเพลินๆ นี่คะ ก็เลย...”

                นักรบได้แต่โคลงศีรษะ มีคนอย่างวาริศาอยู่บนโลกนี้จริงๆ ไม่บอกก็รู้ว่าสิ่งที่อยู่ในหัวเธอตั้งแต่เช้าจนถึงตอนนี้เป็นเรื่องอะไร

                “เกาะพีพีเป็นเกาะที่นักท่องเที่ยวนิยมมาดำน้ำ เพราะตรงนี้มีปลาตัวเล็กๆ สวยๆ เยอะมาก ถ้าเธอไม่ลงจากเรือคงจะน่าเสียดายแย่”

                นักรบพูดพลางดึงหน้ากากดำน้ำแบบมีท่อหายใจใส่ให้หญิงสาว วาริศามองไปรอบๆ ก็เห็นว่าบริเวณนั้นไม่ได้มีแค่เธอกับเขา แต่ยังมีท่องเที่ยวต่างชาติอีกจำนวนมากกำลังดำผุดดำว่าย ใกล้ๆ กันนั้นเป็นปลาทะเลสีสันสวยงามแหวกว่ายไปมาโดยไม่กลัวมนุษย์ตัวใหญ่ๆ เลย

                “คุณคงไม่หลอกพาฉันมาฆาตกรรมอำพรางหลอกใช่ไหม” เธอไม่ได้คิดอย่างที่พูด เพียงแค่อยากล้อเล่นคลายความเครียดก็เท่านั้น เวลานี้เท้าเธอไม่สัมผัสกับพื้น ที่ลอยตัวอยู่ได้เพราะยึดไหล่แข็งแรงไว้  

                “เธอคิดว่าผู้ชายที่เธอรักจะทำแบบนั้นกับเธอได้ลงอย่างนั้นหรือ”

                นักรบพูดยิ้มๆ วาริศาเบะปาก บางทีความมั่นใจของเขาก็น่าหมั่นไส้อย่างบอกไม่ถูก

                นักรบหัวเราะออกมาเมื่อเห็นว่าวาริศาทำให้เหมือนจะอาเจียน พลางดึงหน้ากากที่ห้อยอยู่กับคอขึ้นมาสวมบ้าง

                “ใส่นี่ไว้” เขาดึงท่อหายใจที่ติดอยู่กับหน้ากากให้เธอคาบ “ถ้าหายใจไม่ได้รีบส่งสัญญาณให้ฉันโอเคมั้ย มีฉันอยู่ทั้งคน เธอไม่ต้องกลัว”

                ขนาดยังไม่ได้ดำลงไปเธอยังรู้สึกว่าลมหายใจกำลังจะหมดลงเสียเดี๋ยวนั้น ไม่ใช่เพราะความกลัวเพียงอย่างเดียว แต่เป็นเพราะดวงตาสีสนิมที่มองมานั้นเหมือนแสงสีทองของพระอาทิตย์ อบอุ่นและร้อนแรง ทำหัวใจอ่อนไหวสั่นระรัว

                วาริศาคิดว่าหากเธอยืนอยู่บนผืนดินเธอคงเดินหนีดวงตาหวานหยดนี้ไปให้ไกล แต่ตอนนี้เธอทำได้แค่ประคองตัวเองอยู่บนแขนแข็งแกร่งของเขาโดยไม่หมดสติไปเสียก่อนเพียงเท่านั้น 

                นักรบค่อยๆ ดึงร่างเล็กให้ลงไปใต้น้ำ ดวงตาคมใต้หน้ากากดำน้ำจับจ้องวาริศาไม่วางตา นักรบไม่รู้เลยว่าการดำน้ำดูปะการังและเหล่าสัตว์ทะเลในครั้งนี้ ในสายตาของเขากลับไม่ได้มีสิ่งเหล่านั้นอยู่เลย

 

 

                หลังจากดำน้ำดูปะการังจนเป็นที่พอใจ ก็ดูเหมือนว่าทริปการท่องเที่ยวครั้งนี้จะมีโปรแกรมยาวเป็นหางว่าว จากเกาะพีพี นักรบพาวาริศาไปต่อที่อ่าวลึก พายเรือคายักชมความงดงามของสายน้ำจืดมาบรรจบกับน้ำเค็ม วาริศาชอบที่นี่มากที่สุดเพราะยังคงความงดงามของธรรมชาติได้อย่างสมบูรณ์

                ที่อ่าวลึกยังประกอบไปด้วยถ้ำขนาดต่างๆ เขาหินปูนและสระน้ำสีเขียวมรกตอีกหลายแห่ง ยิ่งเมื่อเข้าไปในอุทยานแห่งชาติธารโบกขรณียิ่งน่าตื่นตาตื่นใจ งดงามประหนึ่งป่าหิมพานต์ในวรรณคดีไทยที่มีเหล่านางกินรีมาเล่นน้ำกันอย่างสนุกสนานอย่างไรอย่างนั้น

                วาริศาลืมไปเลยว่าการมาเที่ยวครั้งนี้เธอไม่ได้มาชมธรรมชาติ แต่มาเพื่อพิชิตใจผู้ชายที่เธอชอบ ทว่าพอจะเริ่มแผนการ อย่างอื่นก็เข้ามาดึงความสนใจเธอไปก่อนทุกที นักรบเองก็ดูผ่อนคลายเป็นอย่างมาก ไม่ได้มีท่าทียียวนกวนประสาท หรือพูดจะแดกดันให้เธอต้องโมโหเหมือนก่อน เขาทำหน้าที่สุภาพบุรุษได้ดีเยี่ยมจนวาริศาเผลอคิดว่าตัวเองเป็นเจ้าหญิงผู้เลอโฉม เธอยังแอบเห็นด้วยว่าหญิงสาวหลายคนมองมาที่เธอด้วยความอิจฉา

                กระทั่งตะวันบ่ายคล้อย การท่องเที่ยวของคนทั้งคู่จำต้องสิ้นสุดลง นักรบกับวาริศากลับเข้ามาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า กว่าจะได้ออกไปรับประทานอาหารก็จวนท้องฟ้าจะมืดมิด

                “พรุ่งนี้เราต้องกลับแล้วเหรอคะ”

                วาริศาถามขึ้นกลางโต๊ะอาหาร ไม่รู้ว่าเป็นเพราะบรรยากาศของร้านซึ่งตั้งอยู่ริมทะเล แสงไฟสลัวจากตะเกียง หรือบทเพลงรักที่เปิดเคล้าคลอกับเสียงคลื่นกันแน่ที่ทำให้ดวงตาเรียบเฉยเป็นนิดของนักรบทอประกายเจิดจ้าเพียงนั้น หัวใจของวาริศาเต้นแรงเมื่อรู้สึกได้ว่าเธอกับเขาเหมือนคนที่เป็นคู่รักกันจริงๆ

                อย่างน้อยวันนี้...ทุกก้าวที่เขาเดินก็ไม่เคยห่างเธอ

                “เธอจะมาที่นี่อีกเมื่อไหร่ก็ได้” นักรบกล่าวพร้อมกับยกเบียร์ขึ้นมาจิบ

                วาริศาไม่ได้ดื่ม เพราะคิดว่าคืนนี้จะเป็นค่ำคืนสุดท้ายของเธอและเขา ใครจะยอมเมาขาดสติในช่วงวินาทีสำคัญกันล่ะ

                “ฉันจะไปล็อบบี้ไอ้พลอย วันเปิดตัวโรงแรมฉันต้องได้มาร่วมแสดงความยินดีด้วย เท่านี้ฉันก็ได้เที่ยวฟรีแถมได้ที่พักหรูหราอีก คุ้มกับคุ้ม” วาริศากล่าวอย่างมาดมั่น

                นักรบได้แต่ยิ้ม เธอคงจะได้พักที่มุกอันดาอยู่หรอก แต่พลอยพัชญ์อาจจะงงเป็นไก่ตาแตกหากวาริศาเอ่ยถาม กว่าจะเข้าใจกันก็คงตลกน่าดู  สองเพื่อนรักที่มีความต่างสุดขั้วแต่ก็มีความเหมือนราวกับเป็นคนๆ เดียวกัน

                “ฉันอวยพรให้เธอสมหวังแล้วกันนะ”

                “คุณอย่าดื่มเยอะสิ” วาริศาร้องเตือนเมื่อเห็นว่าเขายกเบียร์ขึ้นดื่มอีกหน

                “ทำไม กลัวฉันขาดสติปล้ำเธอหรือไง” เขาไม่ได้เมาง่ายขนาดนั้น

                “กลัวเมาหลับต่างหาก” วาริศาบ่น พลางจ้องจานอาหารอันว่างเปล่า เธอรู้ว่าเขามองอยู่แล้วคงทำหน้าแปลกๆ อีกตามเคย ทว่าทันทีที่เงยหน้าสบตาเขา เธอกลับเห็นว่าดวงตาคมคู่นั้นมองมาด้วยสายตาไม่เหมือนเดิม ประกายวิบวับสื่อความหมายที่เธอไม่อยากเข้าข้างตัวเอง

                “มองฉันแบบนั้นทำไมคะ”

                “เปล่า” นักรบยังไม่ละสายตาจากใบหน้าหวาน

                วาริศาประหม่าขึ้นมาอีก บางครั้งเธอก็เกลียดสายตาแบบนี้ของเขา มันทำให้เธอไม่เป็นตัวของตัวเอง

                หรือว่าเขาจะชอบเธอขึ้นมาแล้วจริงๆ

                ไม่หรอก

                “เมื่อวานนอนที่โซฟาปวดหลังมากเลย วันนี้ฉันขอนอนบนเตียงด้วยนะ”

                เมาชัวร์.... 

---------------------------------------------------------------------------

///อีรบ!!!! ถ้าไม่ทำจริง อย่าอ่อยยยยย//

แน่จริงทำเลยสิ


ปล. เนื่องจากพรุ่งนี้จนถึงวันจันทร์ ไรท์มีความจำเป็นต้องเดินทางไปต่างจังหวัด (อบรม)
ดังนั้น วันนี้จะอัพ 2 ตอน เพื่อชดเชยนะคะ ตอนต่อไปจะบีบใจหน่อยๆ อยากให้เผื่อใจไว้ บางครั้งอะไรๆ ก็ไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด กระซิกๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,090 ความคิดเห็น

  1. #444 pinksoo16 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 กันยายน 2560 / 12:00
    ชื่อตอนกับตอนจบตอนนี่!! มันจะไม่คงทนแล้วใช่ม้ายยยย
    #444
    0
  2. #442 YulSica (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 กันยายน 2560 / 11:03
    เมาชัวร์55555
    #442
    0
  3. #399 อ้อนจัง (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 19:26
    รอมาม่าอยู่คร้าาาา
    #399
    0
  4. #398 jub14741 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 19:22
    หุหุ คืนนี้จะเป็นยังไงนะ
    #398
    0
  5. #397 duangkamolwan (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 19:05
    ชอบแบบมาม่าต้มน้ำรอเลย555
    #397
    0
  6. #396 duangkamolwan (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 19:04
    รอจ้าาา
    #396
    0
  7. #395 อัศวินสืดำ (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 17:58
    อ้าว ตอนต่อไปดราม่าหรอคะ เศร้ารอเลย55
    #395
    0
  8. #394 iyada2556 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 17:30
    รอๆๆๆ มาม่าจะมาแล้วใช่ไหมคะ
    #394
    0
  9. #392 พี่น้อย0105 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 13:58
    อย่าทำเลยรบ ทำไปตอนนี้จะลึกซึ้งอะไร ทำตอนที่รักที่มีใจให้กันแล้วดีกว่า
    #392
    0
  10. #391 เมเปิ้ล (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 13:43
    จะขอบอกว่านายนี่หยิ่งกกว่านายสิงห์อีก
    #391
    0
  11. #390 Marnyaying (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 13:36
    อุ้ย รอลุ้น จะเสร็จมั้ย
    #390
    0
  12. #389 kakfern23 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 13:20
    จากลันตาไปอ่าวลึกไกลไปไม๊ค่ะไรท์ในทริปหนึ่งวัน
    #389
    0
  13. #388 kunkhanok (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 12:29
    ต้องเตรียมทิชชูมั้ย 55
    #388
    0
  14. #387 Nok (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 12:15
    รอๆๆค่ะ
    #387
    0
  15. #386 pim_pom (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 12:09
    รอวันโดนเท
    #386
    0
  16. #385 PaLmyLovenovel (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 12:04
    ช่าย อิคุณรบ แน่จริงทำเล้ยยยยย....เก่งแต่ปากเหมือนอิคุณสิงห์แน่ๆ  ชิชะ
    #385
    0