ร้ายเกินพิกัด [สนพ.แจ่มใส]

ตอนที่ 25 : บทที่ 12 ความบริสุทธิ์ที่คงทน (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,001
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    19 ก.ย. 60




                ‘Take me far’

                วาริศามองรอยสักข้อความสีดำที่โผล่พ้นชายแขนเสื้อยืดสีเลือดหมูอย่างเผลอไผล ร่างสูงใหญ่ที่ทอดตัวบนเก้าอี้ชายหาดสีขาวกำลังหลับสนิท ครั้งแรกที่เธอได้ยินเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของเขา เป็นครั้งแรกที่เธอมองเขาโดยที่ไม่ต้องฟังถ้อยคำยียวนโผงผางของเจ้าตัวให้หมดอารมณ์โรแมนติก 

                แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน....

                ทะเลยามเย็นย่ำสวยจนไม่อาจละสายตา วาริศาเคยคิดว่าครั้งหนึ่งเธอจะได้มาเที่ยวทะเลสวยๆ แบบนี้กับคนรัก เขาจะเป็นผู้ชายรูปหล่อ จิตใจดี และทะนุถนอมเธอเหมือนดอกไม้บอบบาง เขาจะให้เกียรติและไม่ทำให้คุณค่าเธอลดลงแม้ต้องอยู่ท่ามกลางบรรยากาศที่เป็นใจกันสองต่อสอง

                นั่นมันความคิดเมื่อสองปีที่แล้ว....

                ตอนนี้วาริศาแทบจะอดทนกับความให้เกียรติของเขาไม่ไหว ถ้าเป็นหนังสือนิยายนางเอกคงเสร็จพระเอกตั้งแต่ก้าวแรกที่เข้ามาในห้อง แต่ทว่า...จนป่านนี้เธอก็ยังเป็นสาวบริสุทธิ์ผุดผ่องอยู่เช่นเดิม หรือว่าจริงๆ แล้วเป็นเพราะตัวเธอเองที่ไร้เสน่ห์

                “ไม่หรอกมั้ง เราก็ว่าเราเพอร์เฟคในระดับหนึ่ง” ไม่พูดเปล่า วาริศาก้มสำรวจตัวเอง จังหวะนั้นเองที่นักรบลืมตาตื่นขึ้นมา

                “ทำอะไร”

                ร่างสูงปรับสายตาให้เป็นปกติ เขาหลับสนิทจริงๆ เพราะเหนื่อยจากการเดินทางทั้งวัน พอขึ้นเกาะก็รีบมุ่งหน้าไปมุกอันดา ตรวจงานในพื้นที่เกือบสามไร่จนล้าไปหมด นึกขอบคุณวาริศาที่เธอไม่ได้แสดงอาการงี่เง่าอย่างที่เขากังวลในตอนแรก เพราะหลายครั้งที่เขาบังเอิญต้องคู่ขาไปทำงานด้วยแบบกะทันหัน ร้อยเปอร์เซ็นต์พวกหล่อนต้องมีปัญหาเนื่องจากเขาไม่มีเวลาให้ ทำให้เขาห่วงหน้าพะวงหลัง  แต่กับคนที่เขาคิดว่าน่าจะมีปัญหาแน่ๆ กลับเป็นในทางตรงกันข้าม หญิงสาวยังสามารถชื่นชมธรรมชาติ ซื้ออาหาร ดูแลตัวเองได้เป็นอย่างดี

                เธอทำให้เขารู้สึกว่าเขาควรจะดีกับเธอให้มากกว่านี้....

                “ฉันทำให้คุณตื่นเหรอคะ”

                “ฉันตื่นสักพักแล้ว ทันพอที่จะได้ยินเธอชมตัวเองว่า เฟอร์เฟคในระดับหนึ่งตลกดีนะ” นักรบยิ้ม ในขณะที่อีกฝ่ายหน้าชา

                วาริศากรีดร้องอยู่ในใจ เธอแค่เอาคำพูดของดาราสาวที่เพิ่งเป็นข่าวเมื่อไม่นานมานี้มาพูดจิกกัดตัวเองคลายความเครียดก็เท่านั้น แต่ดูเหมือนว่านักรบจะเข้าใจไปอีกอย่าง

                “ตะวันตกดินแล้ว ฉันขอโทษจริงๆ นะที่ไม่ได้พาเธอไปเที่ยวไหนเลย เอาไว้พรุ่งนี้จะชดเชยให้”

                “ค่ะ ฉันเข้าใจ แค่นี่ฉันก็คิดว่าคุ้มแล้วค่ะ เมื่อกี้พระอาทิตย์ตกดินสวยมากๆ” วาริศาลืมความอายก่อนหน้านี้ไปทันทีเมื่อนึกภาพตะวันตกดินที่งดงามราวกับภาพวาด

                “งั้นเหรอ ฉันคิดว่าเธอไม่ทันได้ดูพระอาทิตย์ตกดินเสียอีก เพราะเห็นว่าเธอเอาแต่จ้องฉันตาไม่กระพริบ”

                คราวนี้ใบหน้าหวานซับไปด้วยสีเลือด ร้อนไปทั่วทั้งหน้า “นี่คุณ คุณรู้ได้ยังไง คุณหลับจริงๆ หรือเปล่าเนี่ย”

                “ฮ่าๆๆ” นักรบระเบิดหัวเราะออกมาเมื่อเห็นว่าวาริศาทำหน้าเหมือนเพิ่งกินยาขม “ฉันหลับจริงๆ แต่ที่พูดว่าเธอเอาแต่จ้องฉันไม่กระพริบน่ะ ฉันแกล้งพูด ไม่คิดว่าเธอจะทำจริงๆ”

                “นี่คุณ แกล้งฉันอีกแล้วเหรอ”

                วาริศาหน้ายุ่ง รู้เหมือนว่าหูตัวเองมีไฟพุ่งออกมา วันนี้ทั้งวันเธอทั้งถูกแกล้ง ทั้งถูกปั่นหัวจนวิงเวียนไปหมด คิดว่าตัวเองเป็นใคร เธอชอบเขาแล้วเขาจะทำยังไงกับเธอก็ได้อย่างนั้นหรือ

                นักรบหุบยิ้มเมื่อเห็นว่าใบหน้าหวานมีร่องรอยความไม่พอใจ แถมแววตาแวววาวยังเหมือนจะร้องไห “เดี๋ยวสิ จะไปไหน”

                เขาลุกตามเมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กตั้งท่าจะเดินหนี

                “ฉันจะกลับห้องแล้ว เชิญคุณนั่งดูพระจันทร์ไปคนเดียวเถอะค่ะ”

                “เธอเป็นอะไร ปกติฉันก็แกล้งเธอแบบนี้ แต่ไม่เห็นว่าเธอจะโกรธจนถึงขั้นเดินหนี”

                “ทำไมฉันจะไปโกรธ ฉันโกรธ แต่คุณไม่เคยสนใจต่างหาก”  

                วาริศาไม่มองหน้าเขา เธอหันหลังให้เมื่อรู้สึกว่าดวงตาร้อนผ่าว และไม่อยากให้เขาเห็นน้ำตา เธอจะไม่ยอมให้เรื่องตลกร้ายระหว่างเขาและเธอกลายเป็นเรื่องดราม่าเป็นอันขาด วาริศาบอกตัวเองตั้งแต่วินาทีแรกที่ตกปากรับคำว่าจะลองคบกันแล้วว่าจะไม่เสียใจภายหลัง ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม

                แล้วนี่อะไร....อยู่ๆ จิตใจก็อ่อนไหวขึ้นมาง่ายๆ

                นักรบเดินตามวาริศาขึ้นมาทันที่หญิงสาวพอดี ร่างบางก้าวเขาไปในห้องหยิบสัมภาระเดินหายเข้าไปในห้องน้ำด้วยสีหน้าบึ้งตึง นักรบรู้สึกเหมือนว่าตอนนี้ตัวเองกำลังเป็นชายหนุ่มที่ถูกคนรักงอนอย่างหนัก และทำอะไรไม่ได้นอกจากมองตามตาละห้อย

                นี่มันแค่เรื่องสมมติ เขาไม่จำเป็นต้องสมบทบาทถึงเพียงนี้เลยสักนิด

                กระนั้นร่างสูงก็ปักหลักรออย่างใจจดใจจ่อ ไม่ถึงสิบห้านาทีวาริศาก็เดินออกมาจากห้องน้ำด้วยชุดนอน เสื้อยืดสีขาวและกางเกงขาวยาวสีเทาเข้ม ใบหน้าหวานไร้เครื่องสำอาง เธอทำเป็นมองไม่เห็นเขา ซึ่งนั้นทำให้หัวใจนักรบกระตุกวาบด้วยความไม่ชอบใจ

                นักรบข่มใจด้วยการเดินเข้าไปอาบน้ำบ้าง ไม่เกินห้านาทีเขาก็เดินออกมาพร้อมกับผ้าเช็ดตัวผืนเดียวที่ปกปิดร่างกายส่วนล่าง ตั้งแต่เส้นผมหน้าเรื่อยมายังลำตัวกำยำพร่างพลายไปด้วยหยดน้ำ

                วาริศาซึ่งยึดเตียงนอนเป็นของตัวเองเรียบร้อยถึงกับตาค้าง เธออยากจะกรีดร้องออกมาเมื่อเห็นว่านักรบไม่ได้เกรงใจเธอเลยสักนิด แต่งตัวหมิ่นเหม่เดินออกมาจากห้องน้ำได้อย่างไร  ไร้ความเป็นสุภาพบุรุษ

                ทว่าขณะที่ปากกำลังจะต่อว่าเธอดันได้เห็นแววตาเป็นประกายของเขาเสียก่อน และนั่นมันทำให้ความขุ่นมัวเมื่อครู่ปะทุขึ้นมาอีกครั้ง

                เธอจะไม่ยอมพูดกับเขาก่อนเด็ดขาด ต่อให้เขาแก้ผ้าต่อหน้าเธอ เธอก็จะมองโดยไม่รู้สึกอะไร

                วาริศาเลิกสนใจเขา เธอซบหน้าลงกับหมอน ตลบผ้าห่มขึ้นมาคลุมศีรษะ  

                และแม้จะทำเป็นไม่อยากมอง แต่ความเคลื่อนไหวเงียบๆ ภายในห้องก็ชัดเจนในประสาทการรับรู้เสียงของเธอ เขาทำอะไรของเขาวะ

                พรึบ!

                “ว้าย!

                ขณะที่กำลังคาดเดาอยู่นั้น ร่างหนาล้มลงนอนข้างกายแล้วใช้แขนแข็งแรงตวัดร่างเธอเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของเขา...รวดเร็วจนเธอนับหนึ่งไม่ถึงสิบเลยด้วยซ้ำ

                “คุณรบ ปล่อยนะ จะทำอะไร” วาริศาดิ้นขลุกขลักในอ้อมกอดของเขา

                “อ้าว! นี่คนหรอกเหรอ คิดว่าหุ่นยนตร์ เห็นไม่พูดไม่จา”     

                “คุณเลิกเห็นฉันเป็นตัวตลกสักทีได้ไหมคะ ปล่อย...”

                วาริศาดันตัวให้ออกจากร่างหนาแต่ยิ่งดิ้นเขาก็ยิ่งรัดแน่น เธอรู้ในวินาทีนั้นว่าไม่สามารถหลุดจากพันธนาการของเขาได้ ข้อสงสัยเรื่องที่นางเอกละครถูกพระเอกกอดแล้วดิ้นไม่หลุดนั้น ได้คำตอบแล้วว่าไม่ใช่เพราะพวกเธอสำออย

                “เอาล่ะๆ ฉันจะไม่แกล้งเธออีก” นักรบบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ขอโทษ...”

                คำขอโทษง่ายๆ ของเขาทำให้วาริศาหายใจสะดุด สีทึมๆ ในสมองของเธอเปลี่ยนเป็นขาวโพลน

                เมื่อกี้เธอโกรธเขาเรื่องอะไรนะ จำไม่ได้แล้ว

                “หายโกรธแล้วใช่มั้ย”

                “ถ้าจะคุย คุณช่วยปล่อยฉันก่อนได้มั้ยคะ แล้วก็ไม่ต้องทำเสียงอ่อนเสียงหวานแบบนั้นด้วย”

                นักรบยิ้มร้ายๆ เขายอมปล่อยเธอก่อนขยับกายลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง ใต้ผ้าห่มหนาร่างบางขยับตัวอย่างทุลักทุเล เธอลุกพรวดขึ้นมานั่งข้างกายเขา หายใจเหนื่อย

                “โอ้ย! อึดอัดจะแย่”

                วาริศาโวยวาย เพราะเหตุการณ์เมื่อครู่ทำเอาเธอแทบหายใจไม่ออก ไม่รู้เป็นเพราะถูกรัดจนแน่นหรือเป็นเพราะอะไรกันแน่ที่ทำให้เธอแทบตายคาอกเขา

                ใบหน้าหล่อเหลายังระบายไปด้วยรอยยิ้มแม้ว่าอีกคนจะหน้านิ่วคิ้วขมวด

                “เธอเลิกพยายามเถอะวาริศา ดูก็รู้ว่าเธอไม่สามารถมีเซ็กซ์ได้”

                “คุณรู้ได้ไง” วาริศากอดผ้าห่มแน่น หากช่วงวันทั้งวันที่ผ่านมาเธอคิดว่าตัวเองได้ใกล้ชิดเขามากๆ ล่ะก็ ช่วงเวลานี้คงจะเป็นการใกล้ชิดมากของมากที่สุด เธอนั่งอยู่บนเตียงเดียวกับเขา สบตากัน และเขาไม่สวมเสื้อ

                “แล้วเธอสามารถมีอะไรกับฉันตอนนี้ได้ไหมล่ะ”

                วาริศากรอกตา กลืนน้ำลาย กิริยาอาการบ่งบอกถึงความประหม่า ทว่าถ้อยคำที่ออกมาจากปากนั้นตรงข้ามกับความไม่มั่นใจอย่างสิ้นเชิง “ฉันมีคอนดอมอยู่ในกระเป๋า”

                พรืด!

                นักรบแทบสำลักน้ำลาย เขาหน้าเหวอไปเลยที่วาริศาพูดคำเชื้อเชิญด้วยถ้อยคำที่ทำให้เขาหมดอารมณ์ง่ายๆ แบบนั้น

                “โธ่! ทำไมต้องทำหน้าแบบนั้นด้วยเล่า” วาริศาร้อง รู้ว่าตัวเองไม่เอาไหนมากๆ เรื่องยั่วผู้ชายให้คลั่ง เธออาจจะพูดจาตรงไปตรงมาในเรื่องอย่างว่า กล้าจนดูว่ากร้านโลก แต่จริงๆ แล้วสมองเธอว่างเปล่ามากเมื่อนึกถึงภาพความสัมพันธ์อย่างชายกับหญิง เรียกว่าไม่รู้อะไรเลยยังได้ “ฉันแค่คิดว่าฉันไม่สามารถมีอะไรกับผู้ชายคนไหนได้ แม้แต่จับมือฉันก็แทบจะกรี้ด แต่กับคุณ คุณเป็นคนที่ฉันอยู่ใกล้ได้มากที่สุด ฉันแค่หวังว่าคุณจะทำให้ฉันเลิกกลัว กล้าที่จะแสดงความรัก”

                “ทำไมเธอถึงต้องการเรื่องแบบนั้น มากขนาดนั้น เธอไม่รู้หรือ...เซ็กซ์น่ะ ไม่มีก็ไม่ตาย”

                “คุณก็พูดได้ ตัวคุณน่ะมีอะไรกับใครไปเรื่อย ฉันไม่เคยจริงๆ สักที จะรู้ได้ไง” วาริศาบ่นกับตัวเอง แต่เสียงดังมากพอให้นักรบได้ยินชัดทุกคำ เขาเพียงแค่ยิ้ม เหนื่อยกับความคิดเหลวไหลของเธอ

                “ฟังนะ เรื่องแบบนี้ ไม่ต้องเรียนรู้หรอก ถึงเวลาธรรมชาติจะสอนเธอเอง เธอควรเก็บมันไว้ให้คนที่เธอรัก และหวังจะใช้ชีวิตด้วยกันไปจนวันตาย”

                อยู่ๆ วาริศาก็รู้สึกเศร้า คำพูดของเขาไม่ต่างจากคำปฏิเสธที่ตรงไปตรงมา และเธอก็เจ็บ!

                “ช่างมันเถอะค่ะ ฉันไม่คิดจะยึดเรื่องอย่างว่าสรณะหรอก”

                วาริศาล้มตัวลงนอน หันหลังให้เขา ข่มใจให้หลับแม้จะเพิ่งเป็นเวลายี่สิบนาฬิกา เธอหมดหวังแล้วจริงๆ ขนาดนั้นอยู่บนเตียงด้วยกัน เชื้อเชิญเขาขนาดนั้นเขายังไม่คิดเกินเลยกับเธอแม้สักนิด


----------------------------------------------------------------------------------

//ใต้ความอยากนอนกะผู้ชายจนตัวสั่น ใต้ผู้ชายที่อ่อยไม่บันยะบันยัง//

V
V
V
ขายของอีก 


 ผลงานทั้งสามเรื่องของไรท์ตาดำๆ ฝากอุดหนุนด้วยนะคะ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,090 ความคิดเห็น

  1. #383 fsn (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 20 กันยายน 2560 / 22:57
    ฮาชื่อตอนคะ
    #383
    0
  2. #380 YulSica (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 20 กันยายน 2560 / 14:05
    อย่ามาไล่ขวิดน้องทีหลังเด้อ
    #380
    0
  3. #379 punpun (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 20 กันยายน 2560 / 05:54
    กระโดดถีบรบ ได้ป่ะค่ะ...

    (ถีบด้วยความรัก รักจุกอก)

    คุณรบเจ้าขา....ทูนหัวของบ่าว แรงยิ่งกว่า

    คุณเขม + คุณจอมทัพอีก...

    เฮ้อ....
    #379
    1
    • #379-1 อุณหภูมิปกติ(จากตอนที่ 25)
      20 กันยายน 2560 / 13:38
      โธ่ รบเป็นคนดี จริงๆ นะ
      #379-1
  4. #378 Marnyaying (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 20 กันยายน 2560 / 01:38
    ถอยออกมาเหอะ ให้นักรบเสียดายเล่น
    #378
    0
  5. #377 fifa#lala (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 23:06
    พอนางถอยรบจะเป็นคนดิ้นรนเอง
    #377
    0
  6. #376 NutsineeRin (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 22:27
    รู้สึกว่านางท้อแล้วแหละ ที่นี้นางถอยออกมา พี่รบจะว่ายังงัย
    #376
    0
  7. #375 cuixian (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 21:44
    พี่รบร้าย
    #375
    0
  8. #374 เมเปิ้ล (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 20:31
    ชักอยากรู้แล้วสิว่าเกิดนางเริ่มท้อขึ้นมาไม่แลนายรบจะทำไง
    #374
    0
  9. #373 Fenemachy (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 20:30
    พี่เหนือมีแล้ว คุณเขมก็มีแล้ว คุณสิงห์ก็เพิ่งจะได้มา อืมมมม ไรท์ขาาเราขาดเล่มของนักรบคนเดียวเลยค่ะ :)
    #373
    2
    • #373-1 อุณหภูมิปกติ(จากตอนที่ 25)
      19 กันยายน 2560 / 20:49
      ฮ้าาาาา มีทุกเล่มเลย จะรีบปั่นนักรบนะคะ
      #373-1
    • #373-2 Fenemachy(จากตอนที่ 25)
      20 กันยายน 2560 / 22:34
      จะรอนะคะไรท์ สู้ๆ(กับการปั่นต้นฉบับให้รีดตาดำๆอ่าน)นะคะ
      #373-2
  10. #372 แทมมมี่ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 18:35
    เขียนนางเอกได้น่ารักมากค่ะ.
    #372
    1
    • #372-1 อุณหภูมิปกติ(จากตอนที่ 25)
      19 กันยายน 2560 / 20:49
      ตอนแรกคิดว่าศาจะถูกเกลียด ที่ไหนได้ อิรบถูกเกลียด 555 ขอบคุณนะคะ
      #372-1
  11. #370 อัศวินสืดำ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 17:42
    ชอบตอนที่นักรบไม่พอใจที่โดนเมิน55
    #370
    0
  12. #369 Sisira ศิศิรา (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 16:54
    อยากได้เล่มพี่รบแล้วค่ะ 5555
    #369
    0
  13. #368 Sureetik (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 16:28
    มีหมดแล้วค่ะสามเล่มเหลือนักรบอีกเล่มเดียวค่ะ
    #368
    0
  14. #367 PaLmyLovenovel (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 15:53
    เดี๋ยวเถอะอิตารบ  // อยากได้เล่มแล้วค่ะ 5555
    #367
    0
  15. #366 phanphanat (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 15:47
    รบ นายอย่าพูดมาก เดี๋ยวกลับลำไม่ทัน
    #366
    0
  16. #365 pim_pom (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 15:43
    อย่าให้ถึงทีนางนะรบ
    #365
    0
  17. #363 berrybobie (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 15:25
    อยากให้ถึงตอนอีตารบมาง้อจัง
    #363
    0
  18. #362 Scatipp (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 15:20
    รบใจร้ายยยยยย
    #362
    0
  19. #361 Nok (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 15:15
    คุณรบใจร้ายมากน่ะ
    #361
    0