ร้ายเกินพิกัด [สนพ.แจ่มใส]

ตอนที่ 19 : บทที่ 9 เกมพลิก (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,625
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    7 ก.ย. 60

 

 

"กลรักจอมวายร้าย" วางขายวันนี้แล้วค่า
จุดพลุฉลอง เย่ๆ ตามไปดูกันต่อว่าคุณสิงห์กับหนูพลอยจะลงเอยกันอย่างไร
แล้วความร้ายจะสถิตอยู่กับเขาต่อไปหรือจะถูกสยบลงด้วยน้ำมือของ 'เมีย'

สปอยขนาดนี้้เลย....555



                เหตุการณ์เมื่อสองวันก่อนทำให้วาริศาตกอยู่ในอาการเหม่อลอยจนถึงตอนนี้ เธอเสียศูนย์จนต้องอ้างเรื่องงานเพื่อหลบเลี่ยงการพบนักรบในวันอาทิตย์ ถอยมาตั้งหลักก่อนที่จะอะไรๆ จะแย่มากไปกว่านี้ แต่ดูเหมือนความพยายามตั้งหลักของเธอจะไม่เป็นผล เพราะจนถึงตอนนี้วาริศาก็ยังไม่สามารถกลับไปเป็นปกติได้จนเพื่อนร่วมงานพากันถามถึงอาการแปลกๆ ของเธอด้วยความเป็นห่วง เว้นก็แต่พิรัชที่คงจะเดาออกตั้งแต่แรกแล้ว

                อารมณ์อ่อนไหวเล่นงานเธอต่อไปอีกจวบจนพักเที่ยง คงจะดีไม่น้อยหากว่าเธอได้ระบายสิ่งที่อัดอั้นอยู่ในใจออกไปบ้าง ทว่าพักกลางวันนี้พิรัชมีประชุมด่วน คนคอยรับฟังปัญหาของเธอซึ่งเวลานี้มีอยู่เพียงหนึ่งคนจึงเท่ากับศูนย์ หญิงสาวจำต้องเก็บความอัดอั้นใจไว้ต่อไปอย่างช่วยไม่ได้  

                “ว้าย!

                วาริศาตกใจสุดขีด เพราะในขณะที่กำลังคิดอะไรเรื่อยเปื่อยเธอก็เกือบชนเข้ากับร่างของผู้หญิงคนหนึ่งที่หลบอยู่มุมกำแพง ร่างผอมแกรน ใบหน้าตอบ ผมยาวสยายยุ่งรุ่งรัง ทำให้วาริศาต้องขยี้ตาเพื่อให้แน่ใจว่านี่คือคน ไม่ใช่ผี!

                หญิงวัยกลางคนไม่ได้มีอาการตกใจอย่างที่วาริศาเป็น ตรงกันข้ามเธอยังทำหน้าเฉยอย่างมากอีกด้วย วาริศาถอยออกมาหนึ่งก้าวเพื่อมองให้ชัดเต็มตา หญิงตรงหน้ามีลักษณะผอมบาง ผมยาวถึงกลางหลังยุ่งเหยิงเล็กน้อย แต่งกายด้วยเสื้อผ้าสะอาดสะอ้านทว่าดูเก่ามาแล้ว จากริ้วรอยแห่งวัยเธอคาดเดาว่าอายุน่าจะราวๆ สามสิบปลายๆ ถึงสี่สิบต้นๆ บนหน้าที่เริ่มมีริ้วรอยหมองเศร้าอย่างเห็นได้ชัด 

                “ขอโทษนะคะ ฉันไม่ทันได้มอง” วาริศาเอ่ยก่อนเดินเลี่ยงไปอีกทาง แต่หญิงแปลกหน้าคว้าข้อมือเธอหมับ              

                อาการตระหนกอยู่แล้วทวีขึ้นเป็นเท่าตัว ขณะที่ผู้คุกคามสะอื้นไห้จนตัวโยน

                คนบ้าปะวะเนี่ยวาริศาร้องอยู่ในใจ

                แม้จะกลัวแต่ขาก็แข็งเกินกว่าจะวิ่งหนี วาริศายืนตัวเกร็ง ถามออกไปด้วยน้ำเสียงสั่น

                “มะ มี อะไรหรือเปล่าคะ”

                “หนูรู้จักผู้หญิงชื่อเนตรไหม”

                คำถามอย่างเลื่อนลอยทำให้คนฟังต้องขมวดคิ้ว เนตรที่ไหนกัน

                “เนตรไหนคะ”  

                หญิงนิรนามไม่อธิบายแต่ส่งโทรศัพท์ให้วาริศาแทน ภาพบนหน้าจอมือถือคือภาพของกมลเนตรและผ.อ.เฉลิมรัตน์กำลังนั่งรับประทานอาหารในร้านแห่งหนึ่ง ฉากหลังคือท้องทะเลที่ไหนสักแห่ง บรรยากาศโพล้เพล้เหมือนเป็นยามเย็น  สีหน้าของทั้งคู่ยิ้มแย้มมีความสุข

                วาริศาเหลือบตากลับมามองหญิงแปลกหน้าอีกครั้ง....

                ทบทวนความทรงจำในช่วงที่กมลเนตรเข้ามารับตำแหน่งซึ่งเป็นห้วงระยะเวลาไม่ถึงหกเดือนมานี้กระทรวงมีงานสัมมนาที่จังหวัดติดทะเลหรือไม่ และก็ได้คำตอบว่าไม่!

                ทริปท่องเที่ยวสิ้นปีที่ผ่านมาเป็นการเดินทางไปจังหวัดทางภาคเหนือ นึกอย่างไรก็นึกไม่ออกว่าผู้อำนวยการกับเลขานุการมีเหตุผลอะไรที่จะต้องไปนั่งรับประทานอาหารริมทะเลกันสองต่อสอง

                “ทำไมเหรอคะ” วาริศาถามกลับเหมือนคนโง่ ทั้งที่จริงๆ เธอแน่ใจกับร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าอะไรเป็นอะไร แต่เพราะเธอไม่รู้ว่าหญิงสาวผู้นี้เกี่ยวข้องกับบุคคลทั้งสองอย่างไร ถึงจะพบกันไม่กี่ครั้ง เธอมั่นใจว่าตนจำหน้าภรรยาของผู้อำนวยการเฉลิมรัตน์ได้แม่น และคนนี้ไม่ใช่!  

                แล้วเจ้าหล่อนเป็นใครกัน....

                “ฉันเป็นเมียอีกคนหนึ่งของผ.อ.เฉลิมรัตน์”

 

 

 

                เหตุการณ์ชวนเสียขวัญวันนี้ทำเอาวาริศาไม่เป็นอันทำงาน เธอตัดสินใจเก็บเรื่องที่ได้พบเจอมาไว้กับตัวคนเดียว เพราะถ้าหากเผลอบอกใครเข้าแม้แต่คนเดียว ข่าวนี้คงถูกแพร่กระจายรวดเร็วยิ่งกว่าโรคระบาด แม้แต่พิรัช...เธอก็ตั้งใจว่าจะไม่เผลอพูดให้ฟังเด็ดขาด

                หญิงนิรนามที่เธอพบเมื่อพักกลางวันยังคงเป็นหญิงนิรนามต่อไป เพราะเธอไม่ทันได้คิดจะถามชื่อแซ่เนื่องจากกำลังงุนงงกับข้อมูลที่ได้รับอย่างกะทันหัน

                ฉันเป็นเมียผ.อ.เฉลิมรัตน์มาสิบปีแล้ว มีลูกด้วยกันหนึ่งคน แต่ตอนนี้เขากำลังจะทิ้งฉันไปหาคนอื่น ผู้หญิงคนนั้นเธอต้องรู้จักเขาแน่ๆ เธอช่วยฉันได้ไหม ช่วยให้เขาเลิกกันได้ไหม

                ‘ฉันขอโทษนะคะ ฉันคงช่วยคุณไม่ได้ ทางที่ดีคุณคุณเจรจากับผ.อ.เพียงลำพังไม่ดีกว่าหรือคะ ถึงจะอยู่ในสถานะภรรยาน้อย แต่ในเมื่อมีลูกด้วยกันแล้วหน้าที่ความรับผิดชอบของคนเป็นพ่อก็น่าจะยังอยู่ หรือคุณห่วงว่า ผ.อ. จะได้รับโทษทางวินัย ใช่สิ! เรื่องชู้สวยเป็นโทษร้ายแรง ถ้าเป็นเรื่องเป็นราวขึ้นมาก็ต้องถูกไล่ออกสถานเดียว”

                แม้จะไม่อยากยุ่ง แต่เธอก็เผลอแสดงความคิดเห็นไปมาก พักกลางวันวันนี้วาริศาจึงมีแค่ขนมปังติดมือกลับมาเพียงห่อเดียวด้วยเพราะกินอะไรไม่ลง

                ทำไมต้องเป็นเธอที่มารับรู้เรื่องแบบนี้ 

                “นี่!”             

                เพราะกำลังเหม่อลอย เสียงเรียกของพิรัชจึงไม่ต่างจากเสียงฟ้าฝ่าในท้องทุ่งอันมืดมิด เธอสะดุ้งตัวโยนจนคนที่อยู่ใกล้ๆ หันมามองอย่างสงสัย เมื่อรู้สึกตัววาริศาก็รีบก้มหน้างุดไม่อยากสบตาใคร เธอกลัวว่าหากมีใครถามเข้าสักคนเธอจะโพล่งทุกอย่างออกไปด้วยนิสัยของคนที่ไม่สามารถเก็บความอึดอัดไว้ในใจได้นาน

                หารู้ไม่ว่าความพยายามปกปิดพิรุธของตัวเองในครั้งนี้ยิ่งกลายเป็นการสร้างพิรุธให้มากขึ้นกว่าเดิม

                “เป็นอะไร ขวัญอ่อนจัง”

                “แกนั่นแหละเสียงดัง ไร้มารยาท”

                “ฉันเรียกแกปกติมาก แกต่างหากที่ผิดปกติ เกิดอยากจะเป็นผู้รากมากดีขึ้นมาเชียว”

                “มีอะไรก็ว่ามา...” วาริศาไม่มีแก่ใจจะต่อปากต่อคำจึงตัดบทเพื่อนเสียตั้งแต่ตอนนั้น เธอหันไปเปิดแฟ้มไล่ดูข้อมูลโดยไม่รู้เลยว่าตัวหนังสือที่แสดงอยู่นั้นกล่าวถึงอะไร เธอเพียงแค่ต้องการหลีกเลี่ยงการสนทนากับพิรัชก็เท่านั้น           

                อย่าเปิดโอกาสให้เขามาง้างปากเชียว...แค่นี้เธอก็แทบจะเก็บความลับไว้ไม่อยู่แล้ว

                “ปีนี้จะเอาสองขั้นหรือไงยะ ทำงานไม่ดูเวล่ำเวลา”

                คำพูดของเพื่อนทำให้วาริศาต้องฉุกคิด เธอเงยขึ้นมากวาดสายตามองไปรอบๆ ก็พบว่าปริมาณคนที่แน่นถนัดของฝ่ายบริหารงบประมาณโล่งลงไปมาก 

                วาริศาไม่พูดอะไรนอกจากทำสีหน้าเคร่งเครียดต่อไป นั่นก็เพราะเธอเครียดจริงๆ “แกกลับไปก่อนเลย ฉันจะอยู่ทำงานอีกสักพัก”

                “แล้ววันนี้ไม่มีนัดกับแฟนหรือไง หรือว่าคุณรบเขาฉีกสัญญาทิ้งไปแล้ว เพราะทนความแรดของแกไม่ได้”

                วาริศาได้แต่เหลือบตามองเพื่อนอย่างเซ็งๆ บนโลกนี้จะมีสักคนไหมนะที่เข้าใจความรู้สึกของคนอย่างเธอ ใครต่อใครถึงได้ขยันบั่นทอนกำลังใจกันนัก  

                “คุณรบไม่มีทางทำแบบนั้นแน่ อันที่จริงเขาเริ่มจะหลงฉันหน่อยๆ แล้วด้วย แต่ช่วงนี้ฉันกะว่าจะหายหน้าจากเขาไปสักพักเพื่อแกล้งให้เขาคิดถึงจนทนไม่ไหว” เธอยิ้มอย่างคนที่ปลื้มใจหนักหนากับเสน่ห์ของตนเอง แต่ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับจางหายอย่างรวดเร็วเมื่อร่างสูงของคนที่เธอกำลังกล่าวถึงปรากฏขึ้นที่กรอบประตูบานใหญ่ของสำนักงา

                การมาของเขาโดยไม่ทันให้เธอได้ตั้งตัวทำให้วาริศาแทบจะหมดสติไปเสียตอนนั้น ทว่านักรบกลับไม่สนใจความตกตะลึงของเธอแม้แต่น้อย   

                “เธอคิดอย่างนี้นี่เอง”

                นักรบยืนกอดอกพิงขอบประตูในท่าที่สบายพร้อมกล่าวคำพูดที่บ่งบอกว่าเขาได้ยินทุกคำพูดของเธอ  

                บรรดาข้าราชการกระทรวงการคลังที่ยังนั่งทำงานอยู่สามสี่คนมองชายผู้มาใหม่เป็นตาเดียว ซึ่งนักรบไม่ได้สนใจ ชายหนุ่มมองไปที่วาริศา หรี่ตาลงอย่างไม่สบอารมณ์นัก อันที่จริงเขาควรจะดีใจถ้าหากว่าวาริศาอยากจะหายหน้าไปจากเขาสักพัก แต่เพราะอะไรไม่ทราบที่ทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังถูกหยามอย่างรุนแรง  

                คนที่ต้องเป็นฝ่ายปฏิเสธคือเขาต่างหากไม่ใช่เธอ ถึงตอนนี้เขาจะเป็นฝ่ายที่มาหาเธอถึงที่นี่...แต่นั่นไม่ใช่เพราะความคิดถึงเลยสักนิด

                “คุณรบ คุณเข้ามาได้ยังไงคะ” วาริศารีบเดินเร็วๆ เข้าไปหาร่างสูงที่ยืนหน้าบอกบุญไม่รับอยู่หน้าประตู หันซ้ายหันขวามองรอบๆ อย่างไม่สบายใจนัก โชคดีที่เพื่อนร่วมงานส่วนมากทยอยกลับกันไปบ้างแล้วเธอจึงไม่ต้องทนต่อสายตาของใครหลายคนมากนัก แม้ว่าพรุ่งนี้ทุกคนจะรู้อยู่ดีก็ตาม

                “ทำไม ฉันก็เป็นประชาชนคนหนึ่ง จะเข้าสถานที่ราชการมันยากเย็นนักเหรอ”

                “แล้วทำไมไม่โทรมาบอกล่ะคะ”

                “โทษทีนะ ไม่ใช่เวลามาถาม ไปเก็บกระเป๋าของเธอมาแล้วไปกับฉัน” นักรบสั่งเสียงเข้ม เขาโมโหอย่างที่ไม่รู้สาเหตุ อาจเป็นเพราะท่าทีเหมือนไม่ดีใจของวาริศาเมื่อได้เจอเขา หรือไม่ก็ประโยคที่เธอบอกกับพิรัชก่อนหน้า

                ...เธอกำลังหลอกให้เขาคิดถึง

 

 

                วาริศานั่งรับประทานอาหารเงียบๆ อย่างไม่รู้จะพูดอะไร แม้เธอจะพบเจอเหตุการณ์ชวนระทึกขวัญในวันนี้ก็ไม่ช่วยให้ลืมเรื่องวันก่อนที่คอนโดมิเนียมของนักรบได้จริงๆ ทันทีที่เธอเผลอผสานสายตากับดวงตาสีสนิม ภาพตัวเองก็ไปปรากฏบนเตียงนอนของเขาทุกที และยามเมื่อคิดว่าริมฝีปากหยักลึกประทับลงบนเนินอกของเธอ กายสาวก็ร้อนวูบวาบ จินตนาการกระเจิดกระเจิงกู่ไม่กลับทุกที เธอไม่รู้จะขจัดความรู้สึกนั้นออกไปอย่างไรแล้วจริงๆ

                “เธอไม่เป็นตัวของตัวเองเลย ยังคิดถึงเรื่องวันก่อนอยู่อีกเหรอ” นักรบถามขึ้น นัยน์ตาพราวระยับ

                วาริศาเหลือบมองคนถามครู่เดียวก่อนหลบตาวูบ แค่เสี้ยววินาทีเธอก็เห็นว่าดวงตาของเขานั้นฉายแววแห่งชัยชนะ เขาคงคิดว่าการลงทุนสัมผัสกายเธอเพียงครั้งเดียวคงทำให้เธอหมดท่าไปไม่เป็นเสียแล้ว

                ไม่มีทางเสียหรอก...ถึงแม้มันเป็นความจริงแต่เธอก็จะไม่ยอมให้เขารู้เป็นอันขาด

                “ใช่ค่ะ...ฉันคิดถึงตอนที่เราขึ้นเตียงด้วยกัน หยุดคิดไม่ได้เลย” เรียกว่า เอาเรื่องจริงมาล้อเล่นก็ว่าได้ คราวนี้เธอสบตาเขาไม่ยอมหลบ ริมฝีปากอิ่มยกยิ้ม

                แต่ความตั้งใจทำให้อีกฝ่ายหน้าเสียกลับไม่เป็นผล นักรบยังคงวางสีหน้าเรียบเฉยติดไปทางเยาะเล็กๆ ด้วยซ้ำ

                “ถึงเวลานั้นจริงๆ ก็เก่งให้ได้อย่างปากนะ ฉันจะได้ไม่หมดอารมณ์ไปเสียดื้อๆ แบบครั้งก่อนอีก” 

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

กะว่าจะหายไปสักสองอาทิตย์ แต่ด้วยความคิดถึงจึงต้องแวะมาก่อนกำหนด//++// 
อีกตารบจะหยามหนูศาของเรามากเกินไปแล้ว...อย่ามาร้องคราญครางทีหลังละกัน หึ!


 
แจ้งล่วงหน้านะคะ ตอนต้นเรื่องอาจจะมีการแก้ไขเนื้อหาบางอย่าง 
ถ้าหากตอนไหนถูกแก้จะวงเล็บไว้นะคะ จะได้เข้าไปตามอ่านเพื่อจะได้ไม่งงเนาะ 

คิดเห็นอย่างไรกับนักรบและวาริศาช่วยกันคอมเมนท์หน่อยนะคะ
ช่วงนี้งานประจำยุ่งรุงรังมาก แต่ไม่หายไปไหน รับรอง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,090 ความคิดเห็น

  1. #1833 093590 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 15:12
    ไม่มีใครยอมใครเลย
    #1,833
    0
  2. #292 YulSica (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 กันยายน 2560 / 10:49
    กินกันไม่ลงจริงๆ
    #292
    0
  3. #279 fsn (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 กันยายน 2560 / 17:57
    คู่นี้ ฆ่าได้แต่ห้ามหยามนะคะ
    #279
    0
  4. #275 Mocno (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 กันยายน 2560 / 08:50
    รอนะค้าาาาา
    #275
    0
  5. #274 อัศวินสืดำ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 กันยายน 2560 / 22:14
    แงอย่าหายเลย เราคิดถึงนิยายเรื่องนี้มาก เนื้อเรื่องกำลังไต่พีค วาริศาเสียกระบวนท่าไปไม่เป็นหมดลุคสาวมั่น ส่วนคุณนักรบที่เคยยี้สาวเจ้าก็อยากจะยุ่งด้วยแทน สนุกมากๆ
    #274
    1
    • #274-1 อุณหภูมิปกติ(จากตอนที่ 19)
      8 กันยายน 2560 / 22:47
      ขอบคุณค่า ไม่หายไปแน่นวล
      #274-1
  6. #273 fifa#lala (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 กันยายน 2560 / 22:07
    ลูกน้องกับเจ้านายนิสัยเดียวดันเลย
    #273
    0
  7. #272 T.Hotaru (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 กันยายน 2560 / 20:26
    ติดงอมแงมเลย มาอัพบ่อยๆนะคะ
    #272
    1
    • #272-1 อุณหภูมิปกติ(จากตอนที่ 19)
      7 กันยายน 2560 / 20:42
      จะมาบ่อยๆ นะคะ อย่ากันไปก่อน
      #272-1
  8. #271 berry_auuka (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 กันยายน 2560 / 20:23
    หายนานจนต้องกลับไปอ่านก่อนหน้าอีกครั้ง555
    #271
    1
    • #271-1 อุณหภูมิปกติ(จากตอนที่ 19)
      7 กันยายน 2560 / 20:42
      โอ้ยยย ตัวเองก็ อาทิตย์เดียวเองน้า
      #271-1
  9. #270 Sasiprapamind (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 กันยายน 2560 / 19:01
    มาอัพบ่อยๆนะคะ นี่เข้ามาดูแอพเด็กดีทุกวัน เพราะคิดว่าเผื่อไรท์จะมาลง????
    #270
    1
    • #270-1 อุณหภูมิปกติ(จากตอนที่ 19)
      7 กันยายน 2560 / 20:43
      ขอบคุณนะคะ มีกำลังใจเลย ฮึบๆ
      #270-1
  10. #269 saroya_nyny (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 กันยายน 2560 / 17:18
    แล้วจะหาซื้อได้ที่ไหนค่ะ
    #269
    0
  11. #268 Nok (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 กันยายน 2560 / 16:08
    รออีบุคคุณสิงห์อยู่ค่ะ
    #268
    0
  12. #267 ลูกตาล (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 กันยายน 2560 / 13:50
    เล่มหนูพลอยคุณสิงห์ออกแบ้ว นี่ยังรอหนูหอมที่วานหนังสืออยูนะ
    #267
    0
  13. #266 pim_pom (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 กันยายน 2560 / 13:44
    e-book ออกเรวๆ
    #266
    0
  14. #265 phanphanat (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 กันยายน 2560 / 11:20
    นักรบน่ารัก กรี๊ดดดดดด
    #265
    0
  15. #264 Kann4455 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 กันยายน 2560 / 11:08
    เราต้องรอเย็นนี่ อิจฉาจังวุ้ย แถวแฟชั่นมันมาถึงยัง ก้อไม่รู้ ไม่เป็นอันทำงานแล้วนิ
    #264
    1
    • #264-1 อุณหภูมิปกติ(จากตอนที่ 19)
      7 กันยายน 2560 / 11:18
      งื้อ ไรท์ก็ไม่เป็นอันทำงาน อยากไปเดินหามาครอบครอง หนังสืออภินันยังมาไม่ถึงค่า
      #264-1
  16. #263 Fenemachy (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 กันยายน 2560 / 11:01
    คุณสิงห์ออกแล้ว พนนักรบออกต่อเลยได้มั้ยคะไรท์ 55555555
    #263
    1
    • #263-1 อุณหภูมิปกติ(จากตอนที่ 19)
      7 กันยายน 2560 / 11:16
      นักรบเหรอ (หันไปหลั่งน้ำตา 555)
      น่าจะอีกสักพักนะคะ
      #263-1
  17. #262 Fenemachy (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 กันยายน 2560 / 10:46
    ซื้อแล้วเรียบร้อยค่าาาาา
    #262
    1
    • #262-1 อุณหภูมิปกติ(จากตอนที่ 19)
      7 กันยายน 2560 / 11:16
      หาาาาาา ได้แล้วเหรอค้า ไรท์ยังไม่มีเลย
      #262-1