ร้ายเกินพิกัด [สนพ.แจ่มใส]

ตอนที่ 20 : บทที่ 9 เกมพลิก (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,189
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 51 ครั้ง
    9 ก.ย. 60




ฝากคุณสิงห์ แห่ง "กลรักจอมวายร้าย" ด้วยนะคะ 
วางขายแล้วที่ร้านหนังสือชั้นนำทั่วประเทศ


                “เธอไม่เป็นตัวของตัวเองเลย ยังคิดถึงเรื่องวันก่อนอยู่อีกเหรอ” นักรบถามขึ้น นัยน์ตาพราวระยับ

                วาริศาเหลือบมองคนถามครู่เดียวก่อนหลบตาวูบ แค่เสี้ยววินาทีเธอก็เห็นว่าดวงตาของเขานั้นฉายแววแห่งชัยชนะ เขาคงคิดว่าการลงทุนสัมผัสกายเธอเพียงครั้งเดียวคงทำให้เธอหมดท่าไปไม่เป็น

                เขาคงไม่รู้....ถึงแม้ว่าจะเสียการทรงตัวไปบ้าง แต่ว่าเธอคือ สาวใจกล้าห้าชีวิต’…ฆ่าไม่ตาย

                “ใช่ค่ะ...ฉันคิดถึงตอนที่เราขึ้นเตียงด้วยกัน หยุดคิดไม่ได้เลย” เรียกว่า เอาเรื่องจริงมาล้อเล่นก็ว่าได้ คราวนี้เธอสบตาเขาไม่ยอมหลบ ริมฝีปากอิ่มยกยิ้ม

                แต่ความตั้งใจทำให้อีกฝ่ายหน้าเสียกลับไม่เป็นผล นักรบยังคงวางสีหน้าเรียบเฉยติดไปทางเยาะเล็กๆ ด้วยซ้ำ

                “ถึงเวลานั้นจริงๆ ก็เก่งให้ได้อย่างปากนะ ฉันจะได้ไม่หมดอารมณ์ไปเสียดื้อๆ แบบครั้งก่อนอีก”

                “คุณรบ!” วาริศาหน้าร้อนผ่าว ดูถูกกันเกินไปแล้ว ทำไมนะ...พวกผู้ชายถึงได้ขยันขุดปมด้อยของเธอนัก เอาสิ...เป็นไงเป็นกัน ต่อไปนี้เธอสาบานว่าจะไม่ทำท่าอ่อนปวกเปียกแบบนั้นให้เขาเห็นอีกเป็นอันขาด แล้วเขาเองนั่นล่ะ ที่จะต้องมาสยบแทบเท้าเธอ “จำคำพูดคุณไว้เลยนะ อย่าเผลอติดใจจูบของฉันก็แล้วกัน”    

                “ฉันจะระวังไว้ ถ้ามีโอกาสนะ แต่ดูเหมือนว่า...” นักรบส่ายหน้าช้าๆ “ยาก” 

                วาริศาขบฟัน ยิ่งเขาดูถูกเธอยิ่งแสดงความมาดมั่นตั้งใจ

                “...ไม่ว่าจะยังไง ฉันจะจูบคุณให้ได้”

                วาริศาไม่พูดเปล่า เธอยังส่งจูบให้เขากลางอากาศด้วยหนึ่งที ซึ่งกิริยาของเธอนั้นทำให้นักรบได้แต่หัวเราะขืนๆ วาริศาไม่สนใจเขาอีก เธอก้มหน้าก้มตารับประทานอาหารต่อไปอย่างสบายอกสบายใจ แต่ความจริงแล้วเธอรับรู้ได้ว่าภายในใจของตัวเองนั้นหนักอึ้งไปหมด

                นักรบเรียกเก็บเงินเมื่อเห็นว่าอาหารบนโต๊ะถูกคนตัวเล็กจัดการจนเกลี้ยงแล้ว ครู่เดียวพนักงานประจำร้านก็เดินมาพร้อมกับบิลค่าอาหาร นักรบชะโงกหน้าดูรายการอาหารคร่าวๆ ก่อนหยิบเงินวางเกินกว่าจำนวนค่าอาหารเล็กน้อย ทว่าพนักงานสาวกลับยังยืนอยู่ที่โต๊ะไม่ยอมไปไหน

                “เงินไม่พอเหรอคะ” วาริศาตัดสินใจถาม

                “เปล่าค่ะ”

                คำตอบนั่นทำให้วาริศากับนักรบต้องหันมาสบตากันด้วยความไม่เข้าใจ  

                สาวเสิร์ฟไม่สนใจอาการมึนงงของคนทั้งคู่ เจ้าหล่อนคว้าหมับที่มือของวาริศา “พี่รู้นะคะว่าน้องกับคุณผู้ชายคนนี้รู้จักกันได้ยังไง”

                ยิ่งพูดก็ยิ่งงงเข้าไปใหญ่ รวาริศาไม่ได้ชักมือกลับในทันทีเพราะเธอยังไม่ทราบเจตนาของอีกฝ่าย ในขณะที่นักรบเริ่มรู้สึกว่าสถานการณ์ไม่ปลอดภัย เขามองมือกร้านที่วางอยู่บนมือของวาริศาด้วยสายตาไม่ไว้วางใจนัก

                “น้องสองคนรู้จักกันผ่านโปรแกรมหาคู่ใช่มั้ยคะ”

                “อะไรนะคะ” ถ้าใครสักคนมาเห็นหน้าวาริศาตอนนี้คงจะเข้าใจเลยว่า งงเป็นไก่ตาแตกนั้นเป็นอย่างไร

                “ไม่ต้องอายหรอกค่ะ พี่รู้เพราะพี่ก็เคยทำแบบหนูมาก่อน แต่พี่จะเตือนหนูไว้อย่างนะคะ เห็นว่าหนูดูเด็กๆ กลัวจะถูกหลอก พี่เคยผ่านมาหมดแล้ว ไอ้พวกผู้ชายแต่งตัวดีๆ ใช่ว่าจะรวยจริง ยิ่งหล่อยิ่งไม่น่าไว้วางใจใหญ่ ถ้าไหวตัวทันก็หนีเถอะหนู แต่ถ้าไม่หนีก็ต้องรู้จักป้องกัน คนสมัยนี้รู้หน้าไม่รู้ใจ ติดโรคมาจะซวยเอานะคะ”

                วาริศาชักมือกลับในตอนนั้นเอง สีหน้าของเธอยังเหลอหรา ก็ไอ้สิ่งที่พนักงานสาวบอกมานั้นเหมือนจะเข้าใจผิดไปกันใหญ่ เธอน่ะหรือที่รู้จักกับนักรบผ่านโปรแกรมหาคู่ และเท่าที่จับใจความจากคำพูดของเจ้าหล่อน โปรแกรมที่ว่านี้คงไม่ใช่การนัดพบกันเพื่อทานข้าว ดูหนังและสานสัมพันธ์เพื่อพัฒนาเป็นคู่ชีวิตแน่ๆ

                ...แล้วอะไรล่ะที่ทำให้หญิงผู้นี้มีความคิดเช่นนั้นได้ แปลกชะมัด!

                “พูดอะไรของเธอ อยากตกงานใช่มั้ย” เป็นนักรบที่โพล่งออกไป  

                “แหม เขารู้กันทั้งนั้นแหละค่ะ คุณสองคนตกลงเรื่องอย่างว่าเสียงดังเสียขนาดนั้น ไม่รู้ก็บ้าแล้ว...ฉันแค่อยากเตือนน้องผู้หญิงให้รู้เท่าทันสันดานผู้ชายก็เท่านั้น”

                “พี่คะ พี่กำลังเข้าใจผิดนะคะ เราไม่ได้นัดกันมา...เอ่อ...” วาริศาพูดไม่ออก หญิงตรงหน้าดูผิวเผินก็รู้ว่าคงผ่านอะไรมามาก ท่าทางกล้าพูดไม่กลัวใคร เจ้าหล่อนรีบสวนกลับมาโดยที่วาริศาไม่ทันได้อธิบาย

                “โอย..ไม่ต้องอาย ถามคนโต๊ะข้างๆ สิ เขารู้หมดแหละ”

                วาริศาและนักรบพร้อมใจกันกวาดสายตามองรอบๆ ก็พบว่าโต๊ะอาหารข้างๆ ต่างมองมาเป็นตาเดียว เธอรีบยกมือปิดหน้าเมื่อนึกขึ้นได้ว่าบทสนทนาระหว่างเธอและเขาก่อนหน้าหมิ่นเหม่ให้คิดไปในทางนั้นจริงๆ คิดแล้วหน้าอายชะมัด แล้วแบบนี้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนกัน

                นักรบหรี่ตาลง ไม่สบอารมณ์ เขาไม่คิดเลยว่าต้องมาอธิบายถึงความสัมพันธ์ของเขาและวาริศาให้ใครก็ไม่รู้ฟังในสถานการณ์แบบนี้  

                “เราสองคนเป็นแฟนกัน ไม่ได้นัดเจอกันผ่านโปรแกรมหาคู่อะไรนั่น ถ้าขืนไม่รีบไสหัวไปให้พ้น เราก็คงต้องไปคุยต่อกันที่โรงพักข้อหาหมิ่นประมาทกระทำการให้อับอาย หรือถ้าอยากจะพูดอีกสักคำล่ะก็ ฉันคิดว่าเราลงไปคุยกันในนรกเลยดีกว่า ว่าไง...”

                ไม่รู้เป็นเพราะเสียงอันทรงพลัง หรือดวงตาแข็งกร้าวกันแน่ที่ทำให้หญิงปากกล้าหน้าซีดขาวไร้สีเลือด เธอก้าวถอยก่อนหันหลังโกยแนบโดยไม่ต้องรอให้พูดซ้ำ

                นักรบหันไปมองวาริศาก็พบว่าเธอยังอยู่ในอาการตกใจ เขาลุกขึ้นคว้ามือเล็กก่อนจะรั้งให้เธอลุกเดินตาม สายตาใครต่อใครที่มองมาพากันหลบวูบมือนักรบมองตอบ แบบนี้อย่างไรเล่าที่เขาเรียกว่า ฟังไม่ศัพท์จับไปกระเดียดหลายครั้งที่คนบริสุทธิ์ต้องตกเป็นจำเลยเพราะพวกชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน รู้นิดเดียวแต่นำไปคิดขยายความจนเสียหาย

                นักรบเปิดประตูรถให้วาริศาก่อนเดินอ้อมไปนั่งฝั่งคนขับ วาริศาสังเกตเห็นได้ชัดว่าเขากำลังโมโห ใบหน้าคมเข้มเครียดขึง คิ้วหนาขมวดมุ่นบ่งบอกถึงความพยายามในการกดเก็บอารมณ์ที่ใกล้จะระเบิดเต็มที

                “ฉันขอโทษนะคะที่ทำให้คุณต้องเสื่อมเสีย”

                คำของโทษของวาริศาทำเอาคนอารมณ์ครุกรุ่นถึงกับถอนหายใจ ไม่อยากเชื่อเลยว่าวาริศายังจะคิดอะไรแบบนี้อีก เธอคงไม่เข้าใจ...หรือไม่ก็ไร้ความรู้สึก... ถึงได้ไม่ห่วงว่าตัวเองต่างหากที่เป็นฝ่ายเสื่อมเสีย

                “ไม่ใช่ฉันวาริศา” เขาหันมามองเธอ จ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตแสนซื่อคู่นั้นซึ่งกำลังแสดงออกว่าเธอเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นจริงๆ  “ไม่ใช่ฉัน แต่เป็นเธอต่างหากที่เป็นฝ่ายเสียหาย เธอเป็นผู้หญิงยังไม่คิดถึงตัวเองอีก”

                “โธ่...ก็ฉันเห็นอยู่ว่าคุณไม่พอใจมากๆ จะให้ฉันคิดยังไงล่ะคะ”

                “เปลี่ยนวิธีคิดใหม่ซะ เธอควรจะโกรธหากมีคนมากล่าวดูถูกเธอแบบนี้ ไม่ใช่มานั่งทำตาใสอยู่ได้ เธอทนต่อสายตาของคนอื่นที่มองมาได้ยังไงกัน” แค่เขาที่เป็นคนอื่นยังแทบทนไม่ได้

                “ฉันไม่รู้สึกอะไรกับคำพูดของคนที่ฉันไม่รู้จักหรอกค่ะ เขาเป็นแค่คนอื่น ฉันไม่ได้สนใจแล้วก็ไม่เคยต้องอดทน เป็นคุณต่างหากล่ะ ที่ฉันแคร์”

                ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า แต่นักรบรู้สึกเหมือนว่าอยู่ๆ รอบกายก็เงียบสงัดไปดื้อๆ วาริศายังมองมาที่เขา ใบหน้าหวานแดงระเรื่อ เธอยังคงเป็นเธอที่ชื่นชอบในตัวเขาไม่เปลี่ยนแปลง แต่เป็นเขา...เขาต่างหากที่อาจไม่เหมือนเดิม 

                “ถ้าเธอชอบใครสักคน เธอจะตั้งหน้าตั้งตาชอบโดยไม่ลืมหูลืมตาเลยหรือไง”

                “แหม...คุณก็พูดเกินไป ฉันไม่ได้เป็นขนาดนั้นสักหน่อย” ดวงตากลมโตหลุบต่ำคล้ายไม่แน่ใจ ใครจะไปเป็นอย่างที่เขาพูด...คนแบบนั้นมันไร้สติชัดๆ

                “หึ”

                หัวเราะแบบนี้อีกแล้ว วาริศาเม้มปากแน่น ดูเหมือนว่านักรบจะรู้ทันเธอไปเสียทุกเรื่องหรือไม่เธอก็อ่านง่ายเกินไป

                “สุดสัปดาห์นี้ฉันต้องเดินทางไปกระบี่”

                อยู่ๆ นักรบก็พูดขึ้นมา แอร์เย็นเยียบภายในรถทำให้วาริศาหนาวสะท้าน ถึงสุดสัปดาห์นี้ก็คงเหลือเวลาอีกไม่มากกับสถานะคนรักของเขา ซ้ำเขายังจะไม่ว่างเอาวันหยุดอีก การพบกันไม่กี่ชั่วโมงหลังเลิกงาน จะทำให้คนๆ นึกรักเธอได้หรือ

                ....ไม่มีทาง

                “ฉันบอกเธอล่วงหน้า เพราะเธอต้องลาหยุดหนึ่งวัน”

                วาริศาหันควับมามองคนพูด ใบหน้าหล่อเหลาเรียบเฉย “คุณกำลังจะบอกว่า...”

                “เดินทางเช้าวันศุกร์นะ เราจะไปนอนที่เกาะลันตาสองคืน ฉันไม่ได้ไปเที่ยวหรอก แต่รับรองว่าเธอจะไม่เบื่อจนเกินไป”

                นี่เขาชวนเธออย่างนั้นหรือ...

                สุดสัปดาห์นี้เธอจะมีช่วงเวลากับเขาที่กระบี่ วาริศาเพิ่งเข้าใจคำว่า เนื้อเต้นก็วันนี้ เส้นเลือดในกายเธอมันสั่นระรัวจนอยากจะออกไปยืนกรี้ดกลางถนนที่ผู้คนสัญจรไปมาสักสามรอบให้สาแก่ใจ

                สวรรค์ควรจะยินดีกับเธอ....    

-------------------------------------------------------------------------

//นั่นแน่....ไปทะเล บรรยาชวนเสียตัว เอ้ย น่าหวั่นไหวเป็นที่สุด

โปรดติดตามตอนต่อไป.....

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 51 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,090 ความคิดเห็น

  1. #357 PaLmyLovenovel (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 18 กันยายน 2560 / 00:00
    ยัยศา เธอไม่เก็บอาการบ้างเลย

    // ตามมาจากกลรักจอมวายร้ายค่ะ สนุกมากกกก..... หลงรักหนูพลอยกับคุณสิงห์ อยากรู้ว่าเวลาจอมกวนอย่างนักรบมีความรักเนี่ย อาการหลงเมียจะสูสีเท่าเจ้านายรึป่าว ^^

    ปล.ไรท์เขียนจบรึยังคะ อยากได้เล่มแล้ว 55555
    #357
    0
  2. #293 YulSica (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 กันยายน 2560 / 10:54
    ว้าวววววว มีชวนไป
    #293
    0
  3. #291 fayfai33 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 กันยายน 2560 / 23:37
    เนื้อสั่นตามเลยเชียว -,,-
    #291
    1
  4. #290 เมเปิ้ล (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 กันยายน 2560 / 21:59
    ตามมาอ่านแล้ว คุณรบก็หวั่นเหมือนกันนี่
    #290
    0
  5. #289 FernBiazzarro (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 กันยายน 2560 / 13:44
    นั่นแน่-..-
    #289
    0
  6. #287 JB_DO_BEAU_HYUN (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 กันยายน 2560 / 01:56
    ไรต์ขา จัดให้รีดเดอร์ตาดำๆคนนี้ เอ๊ย!! จัดคุณรบให้หนูสาหน่อยนะคะ
    #287
    0
  7. #286 Pat7245 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 กันยายน 2560 / 00:16
    อยากอ่านต่อแล้วครับ
    สนุกมาก
    อัพเร็วๆนะครับ
    #286
    0
  8. #285 Phannipha(Ying) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 กันยายน 2560 / 22:20
    ว้าวว้าวว้าวอะไรต่อนะ
    #285
    0
  9. #283 kaihunisreal (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 กันยายน 2560 / 20:29
    โอ้ยยยยความแซ่บจะมาไหม5555
    #283
    0
  10. #282 berry_auuka (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 กันยายน 2560 / 19:51
    อร้ายยย ลุ้นๆจะถึงจุดเปลี่ยนรึยังนะ
    #282
    1
    • #282-1 อุณหภูมิปกติ(จากตอนที่ 20)
      9 กันยายน 2560 / 22:23
      เป็นจุดเปลี่ยนเล็กๆ ค่ะ
      #282-1
  11. #281 อัศวินสืดำ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 กันยายน 2560 / 18:41
    วาริศาทำใจได้แล้วหรอ ถึงเวลาน่าจะขาสั่นเหมือนเดิม55
    #281
    0
  12. #280 fsn (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 กันยายน 2560 / 17:57
    ถ้าเป็นคู่นี้คงพลิกร็อคทั่วๆ ไปมั้ยคะ หุๆ
    #280
    0
  13. #278 ninitkamon (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 กันยายน 2560 / 17:20
    ปูเสื่อรอเลยงานนี้
    #278
    0
  14. #277 punpun (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 กันยายน 2560 / 16:15
    เค้าชวนกันไปทะเเลแล้ว....งานนี้มีติดเกาะป่าวเนอะ.555
    #277
    0
  15. #276 kunkhanok (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 กันยายน 2560 / 15:57
    กระบี่ๆๆๆๆ ศาจะใส่บิกินี่มั้ย ^^
    #276
    0