ตอนที่ 24 : ตอนที่ 12 : โชคชะตาเปลี่ยน (50%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4008
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 74 ครั้ง
    12 ม.ค. 61


เวลาผ่านไปกว่าหนึ่งเดือนแล้ว ที่เด็กผู้หญิงประหลาดได้มาช่วยเหลือเขาเอาไว้จากศรพิษที่ไม่เคยมีผู้ใดรอดชีวิตได้ ในวันนั้นหลังจากที่คืนสติเพราะเสียงของทหารคนสนิทค้นหาจนพบ รอบข้างว่างเปล่าไม่มีผู้ใด เสื้อผ้าถูกจัดแต่งเหมือนในยามที่ไม่ได้บาดเจ็บเช่นเดิม แต่แผลที่แผ่นหลังเป็นเครื่องยืนยันถึงความช่วยเหลือได้เป็นอย่างดี ความเจ็บปราดยังมีมาก แต่ร่องรอยการเย็บแผลให้ประสานกันราวกับเย็บผ้าผ่อน ไม่ได้มีความประณีตเลย หากออกเรือนคงได้ขายขี้หน้าไปถึงไหนๆ

ระหว่างทางที่ออกมาจากถ้ำ ยิ่งสร้างความงงงวยให้มากกว่าเดิม ระยะทางจากตรงที่เขาสิ้นสติ กับที่แห่งนี้ห่างไกลกันมาก จนไม่น่าเชื่อว่าเด็กตัวเล็กๆ จะสามารถพาเขามาได้ โดยเฉพาะระยะห่างระหว่างถ้ำกับสถานที่ผูกม้า ต้องเดินขึ้นเนินและผ่านม่านน้ำตก จึงจะมาถึงภายในถ้ำนี้ได้

“พวกเอ็งหาข้าเจอได้เยี่ยงไร” พระยาศรีกายเทพถามทหารคนสนิทที่เข้ามาช่วยเหลือ จนได้ความว่า

ในระหว่างที่เขาหายตัวไปจนรู้สึกผิดปกติ เหล่าคนสนิทได้ขี้ม้ามาตามรอยเส้นทางที่ถูกทิ้งไว้ มีกองเลือดขนาดใหญ่ดูน่ากังวล แต่รอบทิศกลับไม่พบเจอผู้ใด จนอยู่ไม่อยู่ขณะที่แยกย้ายกันตามหา ก็มีเด็กท่าทางผิดแผกจากชาวบ้าน สำเนียงการพูดฤาก็พิลึก นั่งยองกอดห่อผ้าน้ำตาริน ทำให้ต้องหยุดเพื่อสนทนา แลคิดว่าพลัดหลงจากไพร่ที่ถูกต้อน จึงได้ความว่าเจอผู้ชายร่างสูงใหญ่ราวกับช้าง นอนหลับใหลไม่ได้สติอยู่ภายในถ้ำ เสียงคำรามดังจนน่าหวาดกลัว ได้ยินดังนั้นพวกทหารคนสนิททั้งหมดจึงรีบรุดมา ลืมสนใจเด็กน้อยที่อยู่ภายนอกเสียสิ้น จนเมื่อพาเขาออกมาได้ เด็กก็อันตรธานหายไปไร้ร่องรอย เขาให้คนไปสืบเสาะหาก็ไม่ปรากฏเห็น จนย่างเข้าปัจจุบัน

ขณะคิด ดวงตาที่แข็งกร้าวประดุจเหล็กกล้ามองภาพตรงหน้า ระยะเวลาเพียงหนึ่งเดือน เขาสามารถกวาดล้างคนที่คิดก่อการกบฏ เป็นภัยต่อบ้านเมืองได้เกือบทั้งหมด ทุกคนล้วนแล้วแต่เป็นสายเชื้อฝ่ายเจ้านาย แม้จะห่างชั้น แต่ก็สูงศักดิ์กว่าไพร่หรือข้าราชการเช่นพวกเขา ไม่น่าเลย นี่เป็นการทุบหม้อข้าวตัวเองโดยแท้ ตำแหน่งยุกรบัตร ที่ทำหน้าที่ควบคุมสอดส่องการปฏิบัติราชการของบรรดาเจ้าเมืองชั้นนอกของเขา เป็นตำแหน่งลับที่เพิ่งแต่งตั้งจากเจ้าเหนือหัว มีไว้สำหรับสอดแนม แลสอดส่องบรรดาเจ้านายหรือขุนนางที่ถูกส่งมาปกครองหัวเมืองโดยเฉพาะ ซึ่งหากเป็นเมื่อก่อนย่อมมิมีใครกล้าแตะต้อง จนควบคุมได้ยากลำบากจึงกำเริบเสิบสานได้ถึงเพียงนี้

“เรียนท่านแม่ทัพ คนขเองเราส่งม้าเร็วจากเมืองหลวงนำสารมาขอรับ” ทหารคนสนิทรายงาน ขณะที่เขาเองมีสีหน้าประหลาดใจ

“ให้เข้าไปพบข้าที่เรือน ส่วนที่นี่เอ็งดูแลให้เรียบร้อย อีกสองวันเราจักเดินทางกลับพระนคร” เสียงคำสั่งดังขึ้นก่อนที่แม่ทัพใหญ่จะมุ่งหน้ากลับไปยังเรือนที่นัดหมาย

สภาพของทหารม้าเร็วฝีมือดีที่พระยาศรีกายเทพได้ซุ่มทิ้งไว้ในตัวเมืองบอบช้ำเต็มไปด้วยเลือด หากไม่แกร่งจริงเกรงว่าจะมาถึงที่นี่ได้ยากนัก

“เหตุใดเจ้าอยู่ในสภาพเยี่ยงนี้”

“รายงานท่านแม่ทัพ ที่เรือนใหญ่ยามนี้โกลาหลนัก ข่าวภายในของเราแจ้งว่า ทหารหลวงเตรียมกองกำลังเพื่อเข้ายึดเรือนแลทรัพย์สินของท่านในข้อหากบฏ”

“เจ้าว่าเยี่ยงไรนะ!!” เสียงดุดันน่ากลัวดังขึ้น จนบรรดาบ่าวไพร่ที่อยู่โดยรอบถึงกับหดหัวด้วยความกลัว

“สายของทางเรารายงานว่า ตั้งแต่ท่านเดินทางมาที่นี่ ก็ขาดการติดต่อ มิมีรายงานส่งยังเมืองหลวง ขุนนางบางคนใส่ไคล้ว่ามีข่าวลือหนาหู ว่าท่านลักลอบจำหน่ายไพร่เสียเอง กดขี้เจ้าเมืองด้วยอำนาจมิชอบ”

“ข้าส่งข่าวไปยังเมืองหลวงโดยตลอด พร้อมหลักฐานการคดโกง เหตุใดจึงเกิดเรื่องเช่นนี้ได้”

“ข่าวไปไม่ถึงขอรับ ดูเช่นตัวข้าเอง กว่าจักฝ่าวงล้อมของกลุ่มผู้ลอบทำร้ายมาได้ แทบจักเอาชีวิตไม่รอด”

“ผู้ใดอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้” เสียงลอดผ่านทางไรฟันที่ขบกันแน่น ภาพใครบางคนที่เป็นอริมาเนิ่นนานพลันปรากฏออกมาให้เห็น แต่ลำพังตัวมันเองไม่น่ามีอำนาจ หรือความฉลาดหลักแหลมที่จักทำได้ถึงเพียงนี้ สิ่งที่มันมีก็เพียงความโหดเหี้ยมผิดมนุษย์เท่านั้น คาดว่าจะอาศัยอำนาจบารมีของบิดา ที่ตามใจจนเกินปกติ มิรู้ผิดชอบชั่วดีเป็นผู้อยู่เบื้องหลังแน่แท้

“เป็นไปตามที่ท่านแม่ทัพคิด ทว่าในยามนั้นข้าเห็นว่าหากล่าช้าเกรงจักไม่ทันการณ์ เพราะทหารเตรียมล้อมเรือนโดยมีขุนหอกทะลวงฟันเป็นผู้นำ จึ่งสั่งคนลอบนำคุณหญิง แลท่านเจ้าพระยาออกไปเพื่อตั้งหลักเสียก่อนจนกว่าท่านจักไปถึง” 

“ดีมาก สมกับที่ข้าไว้วางใจ” แต่ยังไม่ทันได้คลายใจดี ภาพผุดผาดของว่าที่คู่หมายตั้งแต่เด็กก็ปรากฏออกมาให้เห็น คิ้วของท่านแม่ทัพขมวดเข้ม จุดประสงค์ของมันมิเพียงแค่ทำลายเขาเท่านั้น แต่มันต้องการแย่งชิงสตรีอันเป็นที่รักผู้นี้ด้วย ซึ่งแต่เดิมทั้งสามเคยเป็นมิตรสหายกันมาก่อน จนกระทั่งแม่บัวตองเลือกที่จักหักน้ำใจขุนหอกทะลวงฟัน มาหมั้นหมายกับเขา

“สั่งทหารคนสนิท ข้าจักต้องกลับยังเมืองหลวงบัดเดี๋ยวนี้!!

 

ภายในห้องนอนที่มืดสนิท มีแสงสปอร์ตไลท์ขนาดเล็กส่องไปยังภาพบนฝาผนังจุดเดียว ราวกับว่าอยู่บนเวทีการแสดงที่ยิ่งใหญ่  ชายหนุ่มท่าทางเย็นชาเมินเฉยต่อทุกสิ่ง นั่งมองภาพบนนั้นไม่วางตา เขาทำแบบนี้มาหลายชั่วโมงแล้วโดยที่ไม่ได้ขยับไปไหน บนภาพเป็นผู้หญิงที่สวยราวกับเจ้าหญิงที่อยู่ในหลายๆ อิริยาบถ ตั้งแต่เล็กจนโต

เขารับรู้ว่าตัวเองผิดปกติไม่เหมือนกับคนอื่น ก็เมื่อเจอกับเด็กผู้หญิงคนนี้ หลังจากที่กลับมาจากการบำบัดตัวที่เมืองนอก ไม่ว่าจะเปลี่ยนหมอมากี่คน ก็ไม่สามารถทำให้เขาเข้าใจถึงความรู้สึกกลัว รัก หรือเมตตาสงสารได้ เรื่องการฆ่าแม่บังเกิดเกล้าที่ทำตัวสำส่อน หรืออีกหลายๆ อย่างที่เขาทำ พ่อมักจะปิดบังให้เสมอโดยที่ไม่ต้องร้องขอ การไปเมืองนอกจริงๆ ก็ไม่ได้ตั้งใจรักษาอะไรจริงจังนัก เพียงแค่ไปเพื่อให้เรื่องซา และเรียนต่อ

จนวันหนึ่งบริเวณบ้านจัดสรรขนาดใหญ่ ซึ่งก็เป็นบ้านหลังหนึ่งในหลายๆ หลังที่เขาต้องย้ายไปเรื่อยๆ เมื่อเกิดเรื่อง ขณะที่เขากำลังหลอกล่อสุนัขตัวใหญ่ดุร้ายด้วยความสนุกสนาน เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่น่าจะเพิ่งกลับจากเรียนพิเศษกับครูในหมู่บ้าน ถือไม้ในมือแล้ววิ่งเอาตัวมาขวางเขาไว้ ราวกับว่าสุนัขตัวนี้กำลังจะทำอันตราย แม้จะหวาดกลัว เพราะปิดตาปี๋ แต่มือก็เหวี่ยงไม้ไปมา พร้อมยืนบังเขาที่ตัวใหญ่กว่าไม่หลบไปไหน

นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกอบอุ่นในหัวใจที่มีคนคอยปกป้อง จากนั้นทุกวันเวลาเดิม เขามักจะลอบมองเด็กผู้หญิงที่มีรถมาคอยรับส่งสม่ำเสมอ จนวันหนึ่งเด็กผู้หญิงก็ไม่ได้ไปที่หมู่บ้านอีกแล้ว เขาก็ยังไปลอบดูที่โรงเรียน จนย้ายไปอยู่ใกล้ๆ วังขาว เพื่อให้เห็นเธอได้เสมอ ในช่วงหลายปีที่ผ่านมาเป็นช่วงที่พ่อรู้สึกสบายใจมากที่สุด เพราะไม่ต้องคอยย้ายเขาไปที่ไหน แม้จะไม่ได้อยู่กับพ่อ แต่ก็มีเงินสดจำนวนมากเอาไว้ให้ไม่เคยขาด ความสัมพันธ์ซับซ้อนที่ไม่อาจเปิดเผยได้ มันทำให้เขาต้องอยู่คนเดียวเรื่อยมา มีเพียงเด็กผู้หญิงคนนี้เท่านั้นที่คอยเยียวยาจิตใจ การเรียนในระดับที่สูงที่สุด ก็เป็นส่วนหนึ่งที่เขาทำเพื่อให้ได้ใกล้ชิด เมื่อทราบว่าเด็กหญิงเข้าเรียนที่ไหน เขาจะสามารถตามเธอไปอยู่ใกล้ๆ ได้เสมอ

เมื่อในตอนนี้ไม่เหลือที่ยึดเหนี่ยว อาการที่เคยเป็นมาสมัยเด็กก็เริ่มกลับมาอีกครั้ง เมื่อก่อนยังพอทรมานสัตว์เพื่อปลดปล่อยได้บ้าง แต่การที่ต้องติดอยู่ในโรงพยาบาลประสาทที่มีการดูแลอย่างเข้มงวด ทำให้ความอดทนปะทุถึงขีดสูงสุด ยิ่งเริ่มยิ่งต้องการมากขึ้นราวกับคนหิวกระหาย ยิ่งได้ยินเสียงร้องขอชีวิต น้ำตา สีหน้าตื่นกลัว มันเหมือนเป็นอาหารเวลาที่เค้าหิวจัด เหมือนเป็นการบำบัด ยามที่เขารู้สึกไม่สบาย

มือซีดขาวของชายหนุ่มเริ่มสั่นอีกครั้งราวกับคนขาดอาหาร เขาจะหยุดมันได้อย่างไร เมื่อไม่มีเจ้าหญิงคอยเยียวยาจิตใจอีกแล้ว ตอนนี้เขากำลังป่วยหนัก ดวงตาเล็กเรียวร้อนผ่าวและมีน้ำตารินไหลออกมาสุดที่จะกลั้นเอาไว้ เขาคิดถึงเธอเหลือเกิน ผู้หญิงคนเดียวบนโลกโหดร้ายใบนี้ ที่ทำให้เขาสามารถอยู่ได้เหมือนคนปกติ แต่ในตอนนี้ไม่มีเธออีกแล้ว

“รอก่อนนะเจ้าหญิง ..พี่กำลังจะตามเจ้าหญิงไป..ขอพี่จัดการบางอย่างก่อน” เสียงแผ่วเบาผ่านลอดออกมาจากริมฝีปากซีดเซียว นิ้วก็ลูบบนแก้มนวลของหญิงสาวบนภาพถ่ายในมือ

 

ภายในห้องทำงานของสารวัตรทินโชติที่สถานีตำรวจ หลังจากที่ได้รับโทรศัพท์สอบถามถึงเรื่องกล้องวงจรปิด กายก็อาสานำมาให้ด้วยตนเอง เพราะต้องการสอบถามความคืบหน้าของคดี และความเป็นไปได้ที่จะเกิดขึ้นจากฝีมือคนที่เขาคิด ยิ่งใบตองอยู่ใกล้มากเท่าไหร่ เขายิ่งต้องรอบคอบรัดกุมมากกว่าเดิม ในตอนนี้การเดินทางแต่ละครั้งที่มีหญิงสาว เขาต้องระวังตัวอย่างมาก ขับรถเร็วบ้าง ช้าบ้างเพื่อดูว่ามีใครคอยตามหรือเปล่า เข้าทางด้านหลังของบริษัทเพื่อไม่ให้ใครเห็นว่าอยู่ด้วยกัน

ยังพอโชคดีอยู่บ้างที่บ้านหลังนั้นมีตัวช่วย ทำให้เขาสามารถปล่อยให้หญิงสาวอยู่ตามลำพังได้ แต่ก็คงอีกไม่นาน และหากไม่สามารถอยู่ที่บ้านหลังนี้ได้ ตามที่เงาดำเคยบอกว่าไม่สามารถป้องกันคนที่มีกรรมร่วมกัน เขาจะพาใบตองไปอยู่ที่ไหน วังขาวก็ไม่ได้ เพราะนั่นคือการล็อกเป้าหมายอย่างชัดเจน ที่เรือนหอไม่ต้องพูดถึง มันไปทิ้งศพอยู่รอบๆ จนจะเป็นสุสานอยู่แล้ว การสู้กับคนทั่วไปไม่ว่าจะมีอำนาจขนาดไหนเขาไม่เคยกลัวเลย เพราะทุกคนล้วนมีบางอย่างที่ต้องการ

แต่นี่คือคนหนีคดีที่มีการเตรียมการ แถมความคิดอ่านผิดปกติซ้ำยังฉลาดเป็นกรด ใจเย็นนิ่งเฉยไม่เร่งรีบ เขาควรต้องทำอย่างไรในเมื่ออ่านแผนการและความต้องการของมันไม่ออก ที่สำคัญกว่านั้น หากมันอยากแก้แค้น ทำไมไม่พุ่งเป้ามาที่เขาโดยตรง นี่ไม่มาหา ไม่ขู่ ไม่มีการพูดคุย ทิ้งแค่ศพเอาไว้รอบๆ เพื่อให้ดูต่างหน้า หากสารวัตรทินโชติไม่เกิดสงสัยขึ้นมา เขาเองก็ไม่มีทางจะรู้ได้เลย เพราะไม่ได้สนใจอยู่แล้วว่าใครจะเป็นหรือตาย

“ตอนนี้เราได้หลักฐานสำคัญที่จะนำไปสู้ฆาตกรได้แล้วครับ หากเป็นมันจริงๆ สังคมภายนอก และสื่อทางออนไลน์จะต้องจับตามอง เพราะเรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่สะเทือนขวัญ ถ้ามันออกมาข้างนอกคนต้องรู้” สารวัตรทินโชติเอ่ยขึ้น แต่ก็ยังมีความกังวลในน้ำเสียง

“มีเรื่องที่สารวัตรไม่สบายใจหรือเปล่าครับ” กายเอ่ยถามเมื่อจับความผิดปกติได้

“แต่ถ้าไม่ใช่ เรื่องของมันจะยิ่งเงียบกว่าเดิม ถึงเราจะมีภาพติดประกาศทุก สน. แต่แค่อุบัติเหตุทางรถยนต์ที่มีการลักพาตัว มันไกลตัวพวกเขามากเกินไป จนไม่คิดว่านั่นคือเรื่องสำคัญ และคนอย่าง ดร. ภาณุ เราก็รู้ดีกันดีว่ามันไม่มีทางพลาด”

“ซึ่งสารวัตรคิดว่าผลตรวจจะไม่ตรงกับมัน” สารวัตรทินโชติพยักหน้าให้กับชายหนุ่ม กายเองก็กำมือแน่น เพื่อระงับความโกรธ

“แล้วมันจะรู้ได้ยังไงว่าสารวัตรสงสัยมันอยู่” กายถามขึ้นอย่างนึกสงสัย ถ้านี่คือการทิ้งหลักฐาน มันไม่ใช่การละเลยหรือพลาด แต่มันคือการจงใจ แถมยังกระจายรูปออกตามสื่อต่างๆ เพื่อให้คนภายนอกรู้อีกด้วย

“นี่คือเรื่องที่ผมสงสัย ถึงได้อยากคุยกับคุณกายตามลำพัง มันรู้ว่าเรากำลังเพ่งเล็งไปที่มัน อย่างถูกเวลามากเกินไป ผมคิดว่าที่นี่ต้องมีคนคอยส่งข่าวให้ ผมไม่ไว้ใจใคร และผมต้องการความช่วยเหลือจากคุณในสิ่งที่เราทำไม่ได้” สารวัตรทินโชคมองตรงมาที่ใบหน้าของชายหนุ่ม ที่เขาเคยเกรงเมื่อสมัยทำคดีเรื่องของใบข้าว ผู้ชายคนนี้น่ากลัวยิงคนได้โดยตาไม่กระพริบสักนิด ยิ่งรู้จักกันมาก ยิ่งทำให้รู้ว่าสายข่าวของคนๆ นี้ก็ไม่ธรรมดา ติดอยู่อย่างเดียว คือไม่รู้ว่าใครอยู่เบื้องหลังกันแน่

“ถ้าผมตกลง สารวัตรจะต้องยอมปิดตาสักข้างนึง หรืออาจจะต้องปิดทั้งสองข้าง และผมไม่รับปากว่าจะส่งมันให้แบบยังมีลมหายใจ” น้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่แฝงด้วยความโกรธ ทำให้รู้ว่าถึงแม้เขาจะไม่ขอให้ช่วย คุณกายก็คงต้องลงมืออยู่แล้ว แต่ผู้ชายคนนี้รอจนเขาขอร้องให้ทำ เพราะนั่นหมายถึงว่า นอกจากข่าวที่ต้องหาเอง ยังได้ข้อมูลที่เป็นความลับจากทางตำรวจอีกด้วย จนถึงตอนนี้ สารวัตรทินโชติยังไม่รู้เลยว่า ระหว่าง ดร. ภาณุ หรือคุณกายกันแน่ที่น่ากลัวกว่ากัน


 °·.¸.·°●°·.¸.·°●°·.¸.-> (50%) <-.¸.·°●°·.¸.·°●°·.¸.·°


                                                 

เมาท์มอยสอบข่าว : อย่าลืมไปจองม่านบังเงากันด้วยนะคะ ใกล้จะปิดจองแล้ว พิมพ์เพิ่มยากมากค่ะบอกเลย >__<

ปล. ลิขิตรัก..อันตราย Meb มาแล้วนะคะ แวะโหลดกันได้ ^_^ 


      อ่านอย่างมีความสุขนะคะ ^_^ 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 74 ครั้ง

460 ความคิดเห็น

  1. #391 Som Nida Zabza (@somzabza) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 16:47

    เราว่านะพ่อของภานุต้องเป็นผู้กำกับที่เป็นหัวหน้าสารวัตรทินโชคแน่ๆ..แอบช่วยลูกตัวเองลับๆ

    #391
    0
  2. #299 สู้ๆไรเตอร์ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 มกราคม 2561 / 03:21
    เรื่องนี้อ่านไม่ง่ายนะ แต่เรากลับชอบมากค่ะ
    #299
    0
  3. #298 แตงกวา (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 มกราคม 2561 / 08:46
    ลี้ลับใช่ย่อย
    #298
    0
  4. #297 pannaLayla (@pannaLayla) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 มกราคม 2561 / 00:52
    ม่านบังเงา ebook มีจัดทำไหมคะ?
    #297
    1
    • #297-1 พรรณวษา (@NPrittaya) (จากตอนที่ 24)
      13 มกราคม 2561 / 01:26
      ขอตอบแทนนะคะ มีจำหน่ายเป็น อีบุ๊คแล้วค่ะ
      #297-1
  5. #296 satamsomtua (@satamsomtua) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 มกราคม 2561 / 00:00
    ใกล้เข้าไปอีกนิดแล้ว พี่กายออกโรงเองเลย จะได้จัดการมันให้สิ้นซาก
    #296
    0
  6. #295 สายไหมฤดูหนาว (@kunyanut18) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 มกราคม 2561 / 23:45
    ทำเล่มพี่กายกะใบตองต่อนะคะอยากได้
    #295
    0
  7. #294 Gingchaaa (@Gingchaaa) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 มกราคม 2561 / 22:24
    อยากได้เล่มพี่กาย
    #294
    0
  8. #293 Pummycherry (@Pummycherry) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 มกราคม 2561 / 21:16
    สงสารใบตอง มากค่ะ
    #293
    0
  9. #292 Pummycherry (@Pummycherry) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 มกราคม 2561 / 21:15
    สงสาร ใบตอง มากค่ะ
    #292
    0