ตอนที่ 8 : พบรัก สาม 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1452
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 42 ครั้ง
    13 เม.ย. 62



 

 

 

 

รัฐภามประคองร่างบางกลับไปที่ห้องแต่งตัวซึ่งเป็นห้องส่วนตัวที่เขาจัดไว้ให้หญิงสาวโดยเฉพาะ


ขอบคุณมากนะคะที่ช่วย ถ้าไม่ได้คุณอาจจะตกเวทีคอหักไปแล้วเอ่ยขอบคุณ พลางก้มลงนวดข้อเท้าเรียวแผ่วเบา เพราะลงน้ำหนักมากไม่ได้


“ขอผมดูหน่อย”


รัฐภามมองอยู่จึงก้าวเข้ามานั่งยองๆ ลงตรงหน้า ยื่นมือไปถอดรองเท้าออกจากข้อเท้าเรียว


“อย่าค่ะ!” นุชนารีตกใจรีบชักเท้ากลับ


อยู่นิ่งๆ เดียวผมดูให้ ข้อเท้าเรียวถูกมือหนายึดเอาไว้ไม่ให้หนีไปไหนได้


อย่าเลยค่ะ…”


หญิงสาวเงียบกริบเมื่อสายตาคมดุส่งมาให้อีกรอบ จึงทำได้เพียงมองดูแทน รัฐภามกดมือลงที่ข้อเท้าเรียวเพื่อเช็ดดู นุชนารีมองชายหนุ่มเพลินๆ ต้องสะดุ้งโยง เมื่อเขาสัมผัสถูกจุดที่เจ็บที่สุด


โอย!


เจ็บหรอ!เงยใบหน้าคมขึ้นถาม


นิดหน่อยค่ะใบหน้านวลแหยเก๋เล็กน้อย ฟ้องว่าเธอเจ็บอยู่ไม่น้อยไม่เหมือนที่ปากบอกเขา


เมวารีวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาทางด้านหลังเวที เพื่อมาดูน้องสาวของเธอด้วยความเป็นห่วง จึงไม่ทันสังเกตว่ามีประธานหนุ่มจิวเวลรี่ยืนอยู่ด้วย


นุช! เจ็บตรงไหนดูสิ


พี่วารี นุชไม่เป็นไรค่ะ…”


แต่พี่เห็นนะว่ายัยตีรังกาตั้งใจผลักนุชลงเวที!”


“ตีระยาค่ะ...”


คนเป็นน้องสาวยิ้มเจื่อนๆ ส่งให้พี่สาว เธอซึ้งใจมากที่เห็นหญิงสาวเป็นเดือดเป็นร้อนแทน ซึ่งมันก็เป็นเช่นนี้มานานแล้ว ก่อนเอ่ยแก้ชื่อนางแบบสาวรุ่นพี่ให้ถูกอีก ทั้งที่เจ้าหล่อนทำกับเธอขนาดนี้


“นี่ดีนะที่คุณรัฐภามช่วยไว้ทัน ไม่งั้นป่านนี้เราได้แขนขาหักไปแล้ว


คนเป็นพี่สาวสบถออกมาอย่างหัวเสีย เธอเห็นกับตาว่านางแบบร่วมค่ายตั้งใจพักน้องสาวเธอตกเวที


ช่างเถอะค่ะ เรื่องมันแล้วไปแล้ว อีกอย่างนุชก็ไม่ได้เป็นอะไรมากนุชนารีบอกปัด ไม่อยากให้เป็นเรื่องใหญ่โต


“ได้ไง พี่จะไปเอาเรื่องยัยบ้านั้นเอง”


“พี่วารีอย่าค่ะ”


สะกิดพี่สาวส่งสายไปทางด้านหลังว่าใครอีกคนที่ยืนอยู่อีกฝากฝั่งห้อง เมวารีหันไปมองตามแล้วก็ต้องร้องตกใจ ส่งยิ้มไปให้แทน


อุ้ย คุณรัฐภาม...


ยังไงก็ขอบคุณมากนะคะที่ช่วย คุณเองก็ไม่ได้เป็นอะไรใช่ไหมคะ?” 


นุชนารียกมือเรียวขึ้นไหว้ขอบคุณเสียไม่ได้ ซึ้งในน้ำใจอันดีงามของประธานแห่งฟานเซสจิวเวลรี่ที่เขาอุตส่าห์ลงทุนพุ่งเอาตัวเข้ามาช่วยเธอไว้


ไม่เป็นไรครับ แน่ใจนะว่าไม่ไปให้หมอตรวจก่อน สิงห์หนุ่มถามขึ้นอีก เพื่อความแน่ใจ


ฉันไม่เป็นอะไรมาก แค่นี้เรื่องเล็ก ยังไงก็ขอบคุณคุณอีกครั้งที่มาช่วยฉันเอาไว้นุชนารีบอกอีกครั้ง


ถ้างั้นผมขอตัวก่อนรัฐภามพยักหน้ารับ


เดี๋ยวก่อนค่ะคุณรอสักครู่ได้ไหม…”


นุชนารีเมื่อก้มมองเครื่องประดับราคาแพงที่อยู่บนตัวก่อนร้องเรียกเขาแล้วรีบแกะแต่ละชิ้นลงในกล่องเหมือนเดิม ไม่ถึงนาทีทุกชิ้นก็เรียบร้อย ยกเว้น! แหวนเพชรวงงามที่อยู่บนนิ้วเรียว หญิงสาวพยายามถอดมันออก จนแล้วจนรอดก็ไม่ยอมออก


ถอดออกไหมนุช?” คนเป็นพี่สาวถาม


ไม่ออกพี่วารี


ไม่ต้องถอดแล้ว ถือว่าผมยกให้ก็แล้วกัน เป็นการขอโทษที่คุณต้องมาเจ็บตัวในงานของผมรัฐภามบอกอย่างใจปล้ำ


ฉันรับไว้ไม่ได้หรอกค่ะ มันแพงเกินไปนุชนารีรีบปฏิเสธ เธอรับของที่มีมูลค่ามากมายแบบนี้จากเขาไม่ได้ เกิดมีใครมาได้ยินจะหาว่าเธอไปอ่อยเขาเพื่อหวังผลตอบแทน


ผมบอกให้ก็คือให้!ขอตัวนะ


กล่าวจบร่างสูงผละเดินออกจากห้องไป ปล่อยให้สองสาวมองตามอย่างไม่เข้าใจ คนรวยเขาให้ของกันง่ายแบบนี้เลยหรือ เป็นพวกเธอไม่มีทางเสียหรอกที่จะให้ของราคาแพงกับใครฟรีๆ


ใบหน้าคมที่เรียบเฉยเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นแข็งกร้าว เรื่องวันนี้ไม่จบลงแค่นี้ ใครที่มันกล้ามาทำให้ผู้หญิงของเขามีรอยขีดข่วน มันต้องรับผิดชอบ! ร่างสูงก้าวตรงไปยังด้านหน้าของโรงแรมสั่งคนสนิทเสียงเรียบ


จัดการแม่นั้นออกไป! อย่าให้ฉันเจอหน้าหล่อนอีก


“ได้ตามที่ขอเลยครับ”


อาการแบบนี้แหละที่ลูกน้องอย่างพวกเขากลัวกันหนักหนา เมื่อไรก็ตามที่ใครหน้าไหนมายุ่งกับคนในครอบครัว หรือของสำคัญแล้วล่ะก็ ไม่เคยมีใครรอดไปสักราย ครั้งที่แล้วพ่อคุณเกือบพลั้งมือฆ่าคนตาย เพราะมีคนอยากลองดีขับรถตามมายิงระยะเผ่าขนใส่รถยนต์คันหรูที่มีเพียงคันเดียวในโลกจนเป็นรูรอบคันและทำให้สิงห์หนุ่มได้รับบาดเจ็บไปหลายแผล แต่มีหรือที่คนอย่างสิงห์ร้ายจะยอม เขาตอบโต้กลับจัดการพวกมันจนนอนจมกองเลือด คิดถึงตอนนั้นแล้วยังเสียวสันหลังไม่หาย


โปรดติดตามตอนต่อไป...




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 42 ครั้ง

74 ความคิดเห็น

  1. #51 Jakkaran55 (@Jakkaran55) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 18:20
    บายตีรังกา
    #51
    0