[Fic Magi]Truth of Destiny {NL}

ตอนที่ 10 : 7 : รอยยิ้ม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 933
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    4 เม.ย. 57

cinna mon

7

รอยยิ้ม

 

เฮเฮ!!!  เสียงโห่ร้องด้วยความตื่นเต้นดังขึ้นอย่างต่อเนื่องจากพวกชาวบ้านที่กำลังยืนมุงคณะกายกรรมที่เมืองแห่งหนึ่งที่อยู่ห่างไกลจากจักรวรรดิเจิดจรัส ซึ่ง 1 ในคนมุงดูนั้นรวมถึงตัวข้าด้วยเช่นกัน

การแสดงพวกนั้นมีทั้งพวกนางระบำ พวกการใช้กลต่างๆ และการแสดงโยนสิ่งของหรือลูกไฟ

สำหรับพวกชาวบ้านมันคงเป็นเรื่องที่น่าตื่นตาตื่นใจ ยกเว้นแต่...

“เฮอะ! ก็งั้นๆแหล่ะ!ของแค่นั้นข้าก็ทำได้!

“ทำเป็นพูดดีทำได้จริงเปล่าเถอะ”

“อย่างน้อยก็ทำอะไรเป็นเยอะกว่าพวกชนชั้นสูงละกัน”

“.........” แปะๆๆๆ ไม่พูดแต่ตบมือให้

และอีกนานาเสียงจากคนรอบข้าดังขึ้นไม่หยุดเมื่อเห็นการแสดงป่าหี่พวกนั้น โดย 1 ใน 3 คนนั้นคือเลย์ลา ......ข้าเร็น โคเอน องค์ชายลำดับที่ 1 แห่งจักรวรรดิเจิดจรัส มีตำแหน่งเป็นผู้บัญชาการกองทัพของฝั่งตะวันตก เกิดมา 28 ปีนี้ไม่เคยคิดว่าจะต้องมาทำตัวอะไรแบบนี้...

 

[ย้อนกลับไปเมื่อ 7 ชั่วโมงก่อน]

“องค์หญิงครับ!องค์หญิงมีไข้เพราะงั้นห้ามลุกนะครับ!” เสียงคะโคบุนดังขึ้น ทำให้ข้าต้องเดินไปดูกับน้องชายทั้ง 2 ของตนเอง และภาพที่เห็นก็คือน้องสาวคนเล็กพยายามลุกออกจากเตียงของตนเองโดยมีเฟอร์นาลิสจับล็อกตัวไว้ไม่ให้ดิ้นหนี ส่วนคะโคบุนพยายามไกล่เกลี่ย

ทั้งๆที่ใบหน้ายังแดงก่ำเพราะพิษไข้...

“แต่วันนี้ข้าสัญญากับเลย์ลาจังไว้ว่าจะพาออกไปข้างนอกนี่นาาาาา!!

“.....โคเกียคุจังนอนพักเถอะ....... ไม่เป็นไรหรอก”

“ไม่ได้! สัญญาแล้วห้ามคืนคำ! ข้าต้องทำตามสัญญา... อ๋อย..” ตุบ!

“อะ... องค์หญิง!!!!!

สุดท้ายก็ต้องวิ่งวุ่นไปทั่วทั้งวัง โคเมย์เลยเสนอทางออกให้คือให้พี่ชายของตนหรือองค์ชายลำดับที่ 1 อย่างข้าไปแทนโคเกียคุ ซึ่งแน่นอนว่าองค์ชายโคฮาค้านแน่นอน โคเมย์เองตอนแรกตั้งใจให้ฮาคุเอย์ไป ทว่าอีกฝ่ายก็ไม่อยู่ และดูเหมือนก็อยากตามไปด้วยแต่ก็ทำไม่ได้เพราะติดธุระ...

แต่เพื่อความสบายใจของโคฮาจึงยอมให้ตามข้ามาด้วย และโคเมย์ก็อนุญาตให้มาเซนตามมาด้วย

[ถัดมาอีก 2 ชั่วโมง ]

โคเมย์เสนอทางออกให้โคเกียคุสบายใจและยอมนอนพักต่อก็จริง แต่ทำไมกะอีแค่ออกมาข้างนอก.... ข้ากับโคฮาถึงโดนสั่งห้ามเอาภาชนะโลหะออกมาล่ะเนี่ย ถึงจะให้เจ้าเฟอร์นาลิสนี่ออกมาคุ้มกันแต่ก็ใช่ว่าข้าจะมั่นใจในฝีมือเจ้าหมอนี่มากนัก แต่ดูเหมือนจะรู้ทันเสียด้วย...

“ข้าขอให้นางมาช่วยครับ...” ผายมือไปทางผู้หญิงคนเมื่อวานนี้

“เจ้า....ที่เป็นคนที่ช่วยโคเกียคุกับเลย์ลาสินะ แล้วก็...” ข้าเพ่งดูอีกฝ่ายนิดๆ ดูหน้าคุ้นๆ

“ข้าชื่อเฟอิซาค่ะองค์ชาย”

“ยัยนี่เป็นคนที่มาตื้อขอให้เปิดเส้นทางการค้าน่ะพี่เอ็น”

“....หืม..” นึกออกล่ะ ผู้หญิงคนนี้ที่โคเมย์เล่าให้ฟังว่ามาตื้อขอให้เปิดเส้นทางการค้าตั้ง 1 ปีเต็ม... ดูเหมือนว่าจะยังไม่เลิกราเสียด้วย ช่างเป็นผู้หญิงที่น่ารำคาญจริงๆ....  

“.......ท่านเฟอิซา...” นางหันไปมองรอบๆเมื่อได้ยินเสียงเรียกตนเอง แต่ไม่รู้ว่าใครพูดเลยมาหยุดอยู่ที่เลย์ลา “.......ข้าพูดเองค่ะ...”

!! จะ... เจ้าพูดได้!! งั้นแสดงว่าตอนนั้นหลอกข้าน่ะสิ!!

“แล้วเห็นว่านางไม่ได้พูดรึไงยัยทอม”

“ข้าไม่ได้พูดกับท่าน อย่ามาสะเออะค่ะ” นางตอบกลับโคฮา ....ข้าไม่เคยเจอผู้หญิงกล้าหือโคฮามาก่อน เจอครั้งนี้ครั้งแรกนี่แหล่ะ

“ผู้หญิงอะไรไม่เห็นจะน่าสนใจเลยอยู่กับยัยพวกนั้นยังสนุกกว่าซะอีก จอก็แบนด้วย”

“โทษทีที่จอแบนนะคะ ...แล้วใครขอให้มาไม่ทราบคะ ยังไม่ได้จุดธูปอัญเชิญซักหน่อย”

“คำถามนั้นควรกลับคืนเจ้ามากกว่าล่ะมั๊ง ใครเชิญมาไม่ทราบ”

“..........ข้าขอโทษ” เลย์ลาก้มหัวให้หลังจากเงียบมานาน ก็ดีเหมือนกันจะได้หยุดเถียงกันซะที

หลังจากนี้... ได้วุ่นวายแน่ๆ

[End: Kouen Talk]

[จบการย้อความ]

 

และเป็นไปอย่างที่โคเอนคาดการณ์ไว้ ไม่ว่าจะไปไหนทั้งคู่ก็ยังกัดกันไม่หยุดแถมไม่มีใครยอมใคร ถึงมีเฟอร์นาลิสอย่างมาเซนห้ามก็คงไม่หยุด แม้แต่ยืนดูกายกรรมก็ยังมีแขวะกันอีก

“นี่ไอ้คุณท่านโคฮา!!เลิกทำตัวเป็นเด็กซักที!!

“ข้าควรเป็นคนพูดประโยคนั้นซะมากกว่า!!ข้าอายุมากกว่าเจ้านะ!!

“อายุมากกว่าแต่ไม่มีสมองแบบนี้ใครเขาจะไปสนใจกัน!!

“มีคนสนใจมากกว่าคนอย่างเจ้าละกัน!!

เลย์ลาที่พยายามห้ามศึกกลับพูดไม่ถูกเลยขยับมาอยู่ข้างๆโคเอนและปล่อยให้มาเซนห้ามแทน...

“ไม่ห้าม 2 คนนั้นรึไง..” ชายหนุ่มเหลือบมองเลย์ลา ถึงตอนนี้เขาใส่ชุดปกติชนิดไม่มีผ้าคลุมที่ใส่อยู่อย่างเคยก็ตามที แต่กลับต้องสวมฮู้ดยาวคลุมปิดมิดชิดไม่ให้เห็นหน้า ซึ่งโคฮาเองก็เช่นเดียวกัน

ยังดีที่แถวนี้ติดทะเลจึงอากาศเย็นสบาย... ไม่งั้นร้อนตาย

“....ข้า...ห้ามไม่ไหวค่ะ...”

“แล้วจะปล่อยทะเลาะกันต่อไปรึไง...”

“.........”

เธอไม่ตอบได้แต่ยืนนิ่งเงียบก่อนจะหันไปเห็นพวกแผงลอยต่างๆที่พวกคณะกายกรรมจัดขึ้น ร้านแรกเต็มไปด้วยเครื่องประดับประดาสีทองอร่าม เครื่องแต่งกายหลากสีของพวกนางรำ ร้านที่สองเป็นร้านที่ขายพวกเครื่องสำอางที่มีกลิ่นหอมชวนหลงใหล ร้านที่สามคือร้านขายพวกของเล่น ตุ๊กตาต่างๆที่เกี่ยวข้องกับคณะกายกรรม ส่วนที่เหลือนั้นคือเกมส์...

ความอยากรู้อยากเห็นของเธอเริ่มมากขึ้นจนเดินไปที่แผงลอยพวกนั้นในทันที

“ยัยนั่นไปไหนมาไหนไม่เคยบอกใครเลยรึไงกัน” ปากก็บ่นแต่ตัวเดินตามอีกฝ่ายไปที่ซุ้มตุ๊กตา

มือเล็กหยิบตุ๊กตาที่มีรูปร่างเหมือนหัวไชเท้าแต่มีแขนและขาสีขาวออกโทนสีเงินหัวถูกพันด้วยดอกไม้ปลอมที่ถูกประดิษฐ์ขึ้น คาดว่าเป็นดอกของต้นท้อ ปากของมันเป็นรูปข้าวหลามตัดสีชมพูอ่อน ที่กลางตัวมีเครื่องประดับเป็นวงกลมสีดำมีรูปดาวห้าแฉกกลับหัวสีทองเหมือนกับเป็นสร้อย [รูป จ้ะ/ไรท์]

มันเป็นตุ๊กตาที่ดูแปลกจนหลายๆคนเริ่มสนใจมัน

“........”

“ว่าไงสาวน้อยสนใจรึเปล่า ตุ๊กตาตัวนั้นมีเพียงแค่ตัวเดียวนะ!

“...ตัว....เดียวเหรอ” ร่างบางพึมพำเบาๆ “ข้าซื...”

ฟึ่บ!  “ข้าขอซื้อ!” เสียงของตัวประกอบผู้ชายดังขึ้นพร้อมแย่งตุ๊กตาในมือของเลย์ลาไป

“โอ้!ได้เลย! ราคาทั้งหมด 3,000 โควครับ!

“เอ้า!” ตัวประกอบผู้ชายยื่นถุงเงินให้เจ้าของร้าน

“นี่ผู้หญิงคนนั้นเป็นคนหยิบก่อนไม่ใช่เหรอ” ตัวประกอบผู้หญิงกอดแขนชายคนนั้นหัวเราะคิกคักพูดเสียงล้อเลียนเธอ

“ก็มัวแต่ช้าเองนี่นา ของมีชิ้นเดียวแบบนี้มันก็ต้องใครดีใครได้”

เลย์ลาได้แต่นิ่งเงียบทำอะไรไม่ได้ในเมื่ออีกฝ่ายได้ของไปแล้ว จึงเลือกดูอย่างอื่นแทน ทว่า...

ฟุบ... “มัวแต่ยืนนิ่งไม่ทำอะไรจะได้ของมารึไงกัน...”

“......อ๊ะ...” เธออุทานนิดๆ เมื่อสิ่งที่ถูกยัดลงมือเธอไม่ใช่อะไรแต่เป็นตุ๊กตาตัวเมื่อครู่นี้ที่โดนซื้อไป “......ทำไม... ยังไง..”

“ก็แค่คุย”

เพียงเขาพูดแค่นั้นเลย์ลาก็พยักหน้าเข้าใจกับความหมายที่เขาพูดดี แต่คนที่ไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์และพึ่งมาเห็นอย่างเฟอิซา โคฮา และมาเซนนั้นไม่เข้าใจความหมายนั้น

“นี่ องค์ชายเขาหมายความว่ายังไงน่ะ?” เฟอิซามองหน้าโคฮา

“ไม่รู้ คนที่เข้าใจมีแต่ฮาคุเอย์น่ะ”

“เป็นน้องแท้ๆแต่กลับไม่เข้าใจเนี่ยนะ! น้องภาษาอะไรกัน!

“อันนี้ข้ายอมรับก็ได้ ก็พี่เอนไม่เคยพูดอะไรกำกวมนี่นา แล้วเจ้าล่ะเข้าใจไหม” โคฮาเงยหน้ามองมาเซน

“.....ขออภัยด้วย” มาเซนก้มหัวให้ทั้งคู่

“ไม่ได้เรื่องเลย!

ทั้งโคฮาและเฟอิซาพูดพร้อมกัน นี่เป็นครั้งแรกที่เข้าขากันดีจนมาเซนแทบจะอาละวาด... เขาจึงเดินไปหานายของตน  “ท่านเลย์ลาครับ.... ข้าขอทราบความหมายได้ไหมครับ” เลือกที่จะเดินไปถามซะเป็นอันจบ

“.....ที่ท่านโคเอนพูดน่ะเหรอ...?” อีกฝ่ายพยักหน้า “คือ...ท่านโคเอ็นยอมเข้าไปคุยกับพวกนั้นด้วย แต่อีกฝ่ายเหมือนจะไม่ยอม...ท่านโคเอนเลยจ้องนิ่งๆเขายอมให้มาง่ายๆน่ะ...”

“อ้อออ” เด็กทั้ง 2 คนพยักหน้าเข้าใจเช่นเดียวกับมาเซน

“ขอบคุณที่ช่วยอธิบายนะครับ...”

เฟอร์นาลิสคนสนิทก้มหัวให้แก่เธอ เธอที่เห็นมาเซนพูดขอบคุณตนจึงหันมองโคเอ็นที่อยู่ข้างๆตนเอง สลับกับมองตุ๊กตาในมือ ในเมื่อหญิงสาวถูกร่างสูงช่วยไว้แต่ตัวเธอกลับไม่ได้ขอบคุณ

นั่นทำให้ใจรู้สึกเจ็บแปลบ...

ตัวเธอจึงตัดสินใจเรียกให้อีกฝ่ายหันมามอง “.....ทะ...ท่านโคเอน”

“หือ...”

“ขะ...ขอบคุณ..นะคะ”

น้ำเสียงของเธอช่างแผ่วเบาจนคาดว่าอีกฝ่ายไม่น่าจะได้ยิน เธอรู้สึกแย่ที่ไม่สามารถพูดดั่งใจหวัง จึงก้มหน้ามองตุ๊กตาในมือของตนเอง

แต่กลับกัน...ร่างสูงนั้นได้ยินอย่างชัดเจนเลยยกมือขึ้นมาลูบหัวเธอเบาๆ

ความอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากฝ่ามือของโคเอนทำให้น้ำแข็งหัวใจของเธอเริ่มละลายอีกครั้ง จากแรกเริ่มเดิมทีที่เคยไร้ความรู้สึกตอนนี้เธอสัมผัสความรู้สึกนั้นได้อย่างชัดเจน ยิ่งอีกฝ่ายลูบนานเท่าไหร่ยิ่งทำให้หัวใจของเธออบอุ่นขึ้น... ดวงหน้าหวานเริ่มแดงระเรื่อ ริมฝีปากคลี่ยิ้มบางอย่างไม่รู้ตัว

โคเอนหยุดชะงักกับรอยยิ้มบางๆของเธอ จนต้องลดมือลงไปจับผ้าพันคอให้สูงขึ้นเพื่อปิดหน้าที่เริ่มร้อนขึ้นและหันไปมองทางอื่นไม่ให้ใครสงสัย...

“ละ...เลย์ลา เจ้ายิ้มแล้ว!?”

“.....เอ๋..” หญิงสาวหันไปมองเฟอิซา มือเล็กขึ้นมาจับใบหน้าของตน “เมื่อครู่นี้ข้า...ยิ้ม...เหรอคะ”

“อืม รอยยิ้มน่ารักมากเลยล่ะ ลองยิ้มดูอีกครั้งสิ แบบนี้ไง” องค์ชายลำดับ 3 ยิ้มให้เลย์ลาอีกครั้ง

“บะ...แบบนี้...” เธอยิ้มอีกครั้ง

เฟอิซาพยักหน้าให้ “แต่คราวนี้ไม่รู้สึกอะไรเลยตายด้านเหมือนเดิมน่ะ”

“ปากเจ้ามันแย่จริงๆ ให้ตายเถอะ แต่ก็จริงนะเมื่อกี้ไม่จริงใจเหมือนตอนแรกเลยน่ะนะ”

“ข้าพูดตามความจริงต่างหาก!เจ้าเองก็พอกันนั่นแหล่ะ!

มาเซนมองเด็กทั้ง 2 คนพลางคิดในใจ ....รู้สึกเหมือนตอนกำลังแยกองค์หญิงโคเกียคุและท่านนักบวช จูดัลเสียจริง... แน่นอนว่าทั้งโคเอนและเลย์ลาต่างก็คงคิดเหมือนกัน

มือข้างหนึ่งของเธอยังคงจับใบหน้าของตนต่อไป ใจยังคงสงสัยว่าเมื่อครู่เธอยิ้มจากใจจริงหรือ ถึงแม้ทุกคนต่างจะบอกว่าเธอยิ้ม แต่เธอกลับไม่รู้สึกมันเลยแม้แต่น้อย โดยไม่รู้ตัวว่าร่างสูงใหญ่ข้างกายตนเหลือบมองอยู่...

 ร่างเล็กจะรู้หรือไม่ว่าเธอสร้างความหวั่นไหวแก่เขามากี่ครั้ง...

แม้ในยามแรกตัวเขาไม่ยอมรับเพราะเธอเป็นคนที่เกียคุเอ็น แม่มดแห่งอัลซาเมนพาเข้ามา แต่เมื่อได้เห็นเด็กสาวยืนอยู่ท่ามกลางพระจันทร์ในคืนนั้นจนตั้งชื่อให้เธอว่าเลย์ลา... ความรู้สึกทั้งหมดก็เริ่มเปลี่ยนไป

ในใจว้าวุ่นและรู้สึกเจ็บปวดอย่างไม่เคยเป็นเมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายได้รับบาดเจ็บอย่างหนัก โดยอย่างยิ่งเมื่ออีกฝ่ายไม่แสดงอาการและไม่ยอมบอกใคร มันกลับยิ่งทำให้รู้สึกเจ็บปวดกว่าเดิม...

แม้จะทำหน้านิ่งไม่แสดงอาการอะไรให้ใครเห็นแต่เมื่ออยู่คนเดียวเขารู้ตัวเองดีว่าเหม่อลอยบ่อยมากขนาดไหน..

จนถึงเมื่อครู่นี้...

หากตามความจริงเขาไม่ควรเข้าไปยุ่งกับแค่ตุ๊กตาประหลาดตัวเดียวนั่น แต่ร่างกายกลับไม่ยอมฟังตามคำสั่งจนเข้าไปขวางชายหญิงคู่นั้นและนำตุ๊กตาตัวนั้นมาให้เธอ...

สิ่งที่ได้รับตอบกลับคือรอยยิ้มที่ดูอ่อนหวานและไร้เดียงสานั้น ทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงจนใบหน้าเริ่มขึ้นสีอย่างเห็นได้ชัด จนต้องยกผ้าขึ้นมาปิดหน้าและหันไปมองทางอื่นเพื่อปกปิดใบหน้าที่แดงก่ำนั่น

แต่ถึงแม้ว่าจะรู้ตัวว่าตนเองรู้สึกเช่นไรกับอีกฝ่าย... ก็ต้องหยุดความรู้สึกนั้นลง...

 

ไม่ใช่เพียงเพราะอีกฝ่ายเคยฆ่าคนและเคยเป็นทาสมาก่อน...

 

“ท่านโคเอน....?” หญิงสาวมองโคเอ็นเมื่ออีกฝ่ายจ้องตัวเองอยู่

ร่างสูงหลบสายตา “ไม่มีอะไร... ไปทางนั้นเถอะเลย์ลา”

“...ค่ะ...” เธอพยักหน้าและเดินตามโคฮาไป ปล่อยให้โคเอนเดินตามมานิ่งๆ

 

ตัวเขา...เพียงแค่ไม่ต้องการให้เลย์ลาเข้ามายุ่งเกี่ยวกับสงคราม เธอ..ไม่สมควรที่จะมาแปดเปื้อน

 

“เลย์ลาเจ้าควรฝึกยิ้มนะ เวลาไปเจอหน้าฮาคุเอย์กับโคเกียคุจะได้ยิ้มในทันที”

“ค...ค่ะ”

เธอพยักหน้าเล็กน้อยและพยายามยิ้ม ถึงแม้ว่าเฟอิซาจะพูดจายังไงเธอก็ยังคงพยายาม โคฮาเองก็ช่วยสอนเธอ ถึงจะมีทะเลาะกับเด็กที่อยู่ข้างๆเป็นบางครั้ง นั่นทำหญิงสาวอมยิ้มเล็กน้อย ร่างสูงพยายามที่จะไม่มองภาพนั้นเพื่อที่จะไม่จดจำมันไว้...  

เพราะหากเมื่อใดที่เขาหมดความอดทน... เธอก็จะแปดเปื้อนเพราะเขา...

 

เลย์ลาจะต้อง.....ไม่แปดเปื้อนมือสกปรกที่ผ่านการฆ่าฟันและเลือดของผู้คนมานับไม่ถ้วนอย่างเขา...

 

********************

 

เวลาผ่านไปนับจากดูคณะกายกรรมเหล่านั้นจบ ทุกคนก็เดินเที่ยวเล่นตามที่ต่างๆ แวะร้านเสื้อผ้า ร้านเครื่องประดับ ร้านอาวุธ(?) และร้านอาหาร ต่างก็ได้เห็นสีหน้าหลากหลายของเลย์ลามากขึ้น ถึงแม้จะหัวเราะได้แล้วแต่เธอก็ยังพยายามตีหน้านิ่ง อย่างไรก็ตามท่าทางเขินอายนั้นเห็นชัดที่สุดในตอนนี้ รอยยิ้มของเธอที่ยิ้มนานๆครั้งนั่นก็ยังสัมผัสไม่ได้ถึงความจริงใจ...

จนกระทั่งตกค่ำในที่สุด...

“ตอนนี้ก็ใกล้จะค่ำแล้วด้วย ข้าว่าพวกท่านไปหาที่นอนพักไม่ก็กลับไปจักรวรรดิตัวเองได้แล้วไป”

“กลับไม่ได้” โคฮารีบตอบทันควัน “ถ้ากลับไปตอนนี้โคเกียคุคงมีหวังงอแงอีกแน่”

“งั้นเจ้าจะบอกว่าจะอยู่ค้างที่นี่งั้นสิ”

“แล้วคิดว่ายังไงล่ะ”

เปรี๊ยะๆๆๆๆ!!  ประจุสายฟ้าสีชมพูสีเขียวปะทะกันจนคนบริเวณนั้นยังรับรู้ได้

“โคฮาหยุดทะเลาะแล้วไปหาที่พักกันได้แล้ว”

“ครับพี่เอน!

ขานรับพี่ชายของตนเสร็จก็เดินตามไปทันทีโดยไม่สนใจเฟอิซาที่ยืนกอดอกบ่นคำด่าไม่หยุด

“ท่านเฟอิซา....” เลย์ลาเดินมาหาเฟอิซา

“มีอะไรอีกล่ะเลย์ลา? ท่านอายุมากกว่าข้าไม่ต้องเติมท่านก็ได้ มันฟังขัดๆ”

“....อ่ะ...ค่ะข้า...ให้เฟอิซาค่ะ” มือเล็กๆยื่นของบางอย่างให้ มันคือกำไลข้อมือสีทองอร่ามประดับด้วยอัญมณีสีแดงเล็กๆนับไม่ถ้วน “วันนี้....ขอบคุณที่พาเดินนะคะ”

“ไม่เป็นไร มันก็แค่หน้าที่ แต่ถ้าอยากให้ข้าก็จะเก็บไว้ละกัน” เธอหยิบกำไลจากมือของเลย์ลา “งั้นไปล่ะ เดี๋ยวเจ้าองค์ชายเคะแตกนั่นกลับมา”

แน่นอนว่าแค่นั้นก็ไม่ต้องเดาเลยว่าเธอพูดถึงใครอยู่ เลย์ลาก็พยักหน้าและเดินตามโคเอ็นและโคฮาไปที่พัก ส่วนมาเซนเองก็ไปส่งเลย์ลาก่อนจะกลับไปหาเฟอิซาอีกรอบ

 
 

“คราวหน้าคราวหลังถ้ามีเรื่องจะถามก็ถามให้หมดสิ! โผล่มาเมื่อกี้หัวใจแทบวายเลยนะ!!!

เสียงโวยดังขึ้นตรงทางเดินระหว่างไปที่บ้านลูกค้าของเด็กสาว จนหลายๆคนมองมาแต่มาเซนยังคงนิ่งเฉย เขาเองก็รู้สึกผิดที่จู่ๆก็วิ่งมาโผล่หน้าเธอที่กำลังเหม่อได้ที่ ซึ่งของที่ต้องไปส่งทั้งหมดที่เขาถืออยู่ตอนนี้มีประมาณ 6 กล่อง และแต่ละกล่องเป็นของที่หนักมาก

“เจ้าจะยอมบอกข้าได้รึยัง...”

“หืม?”

“เจ้าสัญญาว่าถ้าเกิดข้ายอมมาช่วยงานเจ้า เจ้าจะยอมตอบคำถามของข้าทุกอย่างโดยไม่มีโกหก”

“แน่นอนสิ ข้ายอมทำตามสัญญาอยู่แล้ว ว่ามาสิ”

“ดี” ดวงตาเรียวคมมองดาบของเฟอิซา “กระบวนท่าเมื่อครั้งนั้นที่เปลี่ยนมะโก่ยจากกำไลไปที่ดาบนั่นเพื่อเพิ่มพลัง.....ใครเป็นคนสอนเจ้า”

เฟอิซาหันไปมองเฟอร์นาลิสคนสนิทของเลย์ลา “อยากรู้ไปทำไม?”

“เพราะว่าไม่แน่อาจจะเป็นคนที่ข้ารู้จักไงล่ะ”

“งั้นเหรอ” เด็กสาวลูบดาบนิดหน่อย “ไม่ต้องทำหน้าตาน่ากลัวหรอกน่า ข้ายอมบอกแล้ว โอ๊ะ ถึงหน้าบ้านลูกค้าพอดีเลย”

ตุบ... กล่องสินค้าทั้งหมดถูกวางลงที่พื้นนิ่งๆและถอยออกมา มาเซนจับจ้องเฟอิซาที่ยืนเช็กสินค้าเล็กน้อย ก่อนจะเดินไปให้ลูกค้าเซ็นต์รับของ เมื่อเสร็จดีแล้วจึงเดินกลับมาหาตนที่ยืนมองอยู่ห่างๆ

“เรียบร้อยหมดแล้ว งั้นข้าจะบอกให้ก็ได้” เธอหยิบดาบขึ้นมา “คนที่สอนกระบวนท่าเมื่อวานนี้.....”

มาเซนยืนมองนิ่งๆหวังในว่าจะเป็นคนที่ตนเองรู้จัก...

“นางเป็นกลาดิเอเตอร์ผู้หญิงอันดับ 1 ของเรม เซลีนี

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

346 ความคิดเห็น

  1. #221 โยนะ ฮิเมะ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 เมษายน 2558 / 14:16
    โคเอนชอบเลย์ลาแล้วละซี่
    #221
    0
  2. #22 双子座_みかん (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 มีนาคม 2557 / 00:44
    ในที่สุดเฮียโคเอ็นก็หวานเป็นกับเขาซะที ฟินมากกกก
    #22
    0
  3. #19 Pun Pun NaKab (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 มีนาคม 2557 / 11:59
    หวานเหมือนเดิมเลย >3< กรี๊ดกร้าดดด

    เสี่ยนี่...ซุนดีนะ (สืบเนื่องจากตอนที่23อนิเม) 555

    ปอลิง.บังเกิดคู่ใหม่... แล้วสินะ .-.
    #19
    0