{ yaoi } • One and Only หวนกลิ่นรัก (end)

ตอนที่ 17 : 17

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 67,616
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6,498 ครั้ง
    3 ก.ค. 62












17

 



เสียงกรี๊ดดังกระหึ่มทั้งห้างใจกลางกรุงเทพฯ วันศุกร์ที่ยืนอยู่หลังเวทีมองรุ่นพี่อย่างพลอยพิมพ์ พรีเซ็นเตอร์ที่อยู่คู่กับแบรนด์เชอรีอัลมาหลายปีและโด่งดังทั่วประเทศยืนโพสต์ท่าสง่าเหมือนนางพญาอยู่บนเวที ยิ่งเสียงเพลงดังเท่าไหร่เสียงกรี๊ดก็ยิ่งดังมากกว่านั้น


พลอยพิมพ์ขยับไปยืนโพสต์ท่าอีกมุมของเวทีเมื่อถึงคิวที่ต้องฉายวิดีโอโฆษณาเปิดตัวพรีเซ็นเตอร์คนใหม่ของแบรนด์ ริมฝีปากสีแดงสดเหยียดยิ้ม พลอยพิมพ์ที่อยู่ในเดรสสีแดงสง่าผายมือไปยังจอ LED ขนาดใหญ่ที่อยู่ด้านหลัง


เสียงเพลงบรรเลงประกอบโฆษณาที่วันศุกร์ไม่เคยได้ยินมาก่อนดังขึ้นท่ามกลางเสียงกรี๊ดที่ดังกระหึ่มกว่าเดิม คนตัวเล็กในชุดสูทสีขาวล้วนที่ยืนสแตนด์บายเตรียมขึ้นเวทีในคิวต่อไปมองจอมอนิเตอร์ อมยิ้มเมื่อเห็นผลงานโฆษณาของตัวเองถูกเปิดอย่างอลังการ


“วันศุกร์พร้อมมั้ย”


“พร้อมครับ”


“โอเค งั้นขึ้นไปเลย”


คนตัวขาวพนมมือก่อนจะก้มหน้าพึมพำขอพรกับสิ่งศักดิ์สิทธิ์ให้งานวันนี้ราบรื่นไปได้ด้วยดี ก่อนจะก้าวเท้าขึ้นบันไดแล้วเดินไปตามตำแหน่งบนเวทีที่ซักซ้อมเอาไว้ตั้งแต่แรก


ทันทีที่พรีเซ็นเตอร์คนใหม่ของผลิตภัณฑ์แบรนด์เชอรีอัลปรากฏตัว เสียงกรี๊ดก็ดังขึ้นอีกระอก แสงจากสปอร์ตไลต์ฉายมาที่คนตัวขาว วันศุกร์ยิ้มบางๆ ให้กล้อง โบกมือให้กับแฟนคลับที่รออยู่ข้างล่างและชั้นบนของห้างแห่งนี้


“ขอเสียงปรบมือให้กับคุณพลอยพิมพ์ วงศ์ภัสสร พรีเซ็นเตอร์คนปัจจุบันของเชอรีอัล และขอเสียงปรบมือดังๆ ให้กับพรีเซ็นเตอร์คนใหม่ของแบรนด์เชอรีอัล วันศุกร์ จิรัส ก้องอำนวยกิต ด้วยค่ะ! วู้วววว”


เจ้าของชื่อโน้มตัวเล็กน้อยเป็นการขอบคุณสำหรับเสียงปรบมือและเสียงกรี๊ด เขาหันไปสวัสดีพี่โอปอล์พิธีกรมากความสามารถ ก่อนจะยื่นมือไปตรงหน้าเพื่อรับพลอยพิมพ์ให้เดินไปอยู่ตรงจุดกึ่งกลางของเวทีด้วยกันตามที่บรีฟไว้


“กรี๊ดกันให้พอ ชั้นบน ดังกว่านี้ได้มั้ย” พี่โอปอล์ยกมือป้องหู ยื่นไมค์ให้แฟนคลับที่ยืนเกาะราวมองจากด้านบนส่งเสียงกรี๊ดดังๆ ลงมา


“กรี๊ดดดดด วันศุกร์ หล่อมากเลยค่ะ”

“พี่พลอยสวยมากกกก แพงมาก กรี๊ดดดด”


แล้วก็คำชมต่างๆ นานาที่ลอยเข้าหูวันศุกร์ พรีเซ็นเตอร์ทั้งคนปัจจุบันและคนใหม่ฉีกยิ้มพร้อมโบกมือให้กับแฟนคลับอีกครั้ง ปลื้มใจจนพูดอะไรไม่ออกเมื่อเห็นว่ามีประชาชนจำนวนมากมารอเขาและพลอยพิมพ์ในวันนี้


“เดี๋ยวดิฉันขอเชิญพรีเซ็นเตอร์ทั้งสองท่านนั่งลงบนเก้าอี้ที่ทีมงานจัดไว้ให้ก่อนนะคะ...วันนี้รู้สึกเป็นเกียรติมากๆ ที่ได้มาเป็นพิธีกรให้กับงานเปิดตัวพรีเซ็นเตอร์และผลิตภัณฑ์ตัวใหม่ของแบรนด์เครื่องสำอางและบำรุงผิวหน้าที่มียอดขายอันดับหนึ่งของประเทศไทย และอันดับของโลกสี่ปีซ้อน...”


เสียงพี่โอปอล์ร่ายคำขอบคุณตามสคริปต์ วันศุกร์กับพี่พลอยพิมพ์นั่งลงบนเก้าอี้สตูตัวขาวแล้ว ตากลมๆ มองแฟนคลับ มองป้ายเชียร์ มองผ่านกระจกใสของห้างแล้วเห็นว่าข้างนอกฝนตกหนักมาก ก่อนจะเลื่อนสายตามามองใครบางคนที่อยู่ในชุดสูทสีดำดูดี ที่นั่งอยู่ด้านหน้าสุดของโซนวีไอพี


แล้วก็ต้องระบายยิ้มพลางส่ายหน้าเบาๆ เมื่อใครคนนั้นยกนิ้โป้งให้ วันศุกร์พยายามไม่ทำให้คนอื่นผิดสังเกตโดยการกวาดสายตาไปรอบๆ ทั้งที่อยากจะล็อกสายตาไว้ที่คนคนนั้นมากแค่ไหนก็ตาม


นับว่าเป็นงานแถลงข่าวเปิดตัวพรีเซ็นเตอร์คนใหม่และผลิตภัณฑ์ตัวใหม่ที่ยิ่งใหญ่อลังการสำหรับวันศุกร์เอามากๆ หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงเช่าพื้นที่ชั้นหนึ่งที่เป็นลานกว้างในตัวห้างเพื่อใช้สำหรับจัดงานและรองรับแฟนคลับจำนวนมากของวันศุกร์และพลอยพิมพ์...แสง สี เสียง คุณชายเขาเนรมิตพื้นที่ตรงนี้ให้โดดเด่นและดูน่าสนใจมากจริงๆ


“ตั้งแต่ทำงานกับคุณชายเพลิงมา ปีนี้จัดหนักมากเลยนะ ปกติเวทีเล็กกว่านี้อีก สงสัยเอาใจพรีเซ็นเตอร์คนใหม่โดยเฉพาะเลยมั้ง”


“คงไม่ใช่หรอกครับพี่พลอย คุณชายเขาทำเวทีให้พี่พลอยมีพื้นที่เดินแบบมากกว่า”


“จ้ะ ถ่อมตัวจริงๆ เลยนะ...พี่น่ะดีใจมากที่ได้ร่วมงานกับเรา อยู่ช่องเดียวกันแท้ๆ แต่ไม่เคยทำงานด้วยกันสักที”


พลอยพิมพ์กระซิบกระซาบกัวันศุกร์ในระหว่างที่พิธีกรกำลังพูดอะไรสักอย่างตามสคริปต์ไม่จบสักที วันศุกร์พยักหน้าไปพลางๆ หน้าหวานๆ มีรอยยิ้มที่สดใสอยู่ตลอดจนใครๆ ต่างก็ตกหลุมรักในรอยยิ้มของเขา


รอยยิ้มที่ไม่ได้ฝืนยิ้ม รอยยิ้มที่ออกมาจากใจ


วันศุกร์มองไปข้างล่างตรงโซนวีไอพีอีกครั้ง เขาหยุดมองคุณชายทรงเพลิงไม่ได้จริงๆ ก็เพราะว่าวันนี้คุณชายดันเซ็ตผมซะหล่อแถมยังแต่งตัวได้ดูดีกว่าทุกคนในงานซะอีก ทั้งๆ ที่ก็เป็นแค่สูทราคาแพงที่ใส่ไปทำงานอยู่ประจำ วันศุกร์ควรจะชินตา แต่ก็ไม่เลย


แล้ววันศุกร์ก็เกือบจะเผลอแสดงสีหน้าเหลือเชื่อท่ามกลางสื่อไปแล้วเมื่อจู่ๆ หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงก็ส่งยิ้มแบบที่คนเจ้าชู้เขาทำกันมาให้ คิ้วหนาเลิกขึ้น มุมหยักยกยิ้ม ตาคมๆ หรี่มองวันศุกร์ที่นั่งตัวตรงอยู่บนเวที


อยากจะลงไปฟาดจริงๆ มาแจกยิ้มต่อหน้าคนเป็นร้อยเป็นพันได้ยังไง


วันศุกร์ใช้ชีวิตอยู่กับคุณชายทรงเพลิงมาได้เดือนกว่าแล้ว มันไม่ได้มีอะไรหวือหวา ดำเนินไปเรื่อยๆ พร้อมกับความรักที่มีอยู่เต็มหัวใจ มันไม่ได้ลดน้อยลงหรือเพิ่มขึ้น แต่มันกลับสม่ำเสมอไม่เปลี่ยนแปลง


เขาถูกผู้ใหญ่ของช่องเรียกพบหลังจากที่เคลียร์เรื่องกล้องแอบถ่ายที่อยู่ในห้องของตัวเองได้ไม่กี่วัน ท่านไถ่ถามอย่างเห็นอกเห็นใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น พอรู้ว่าวันศุกร์ไม่มีผู้จัดการส่วนตัวแล้วก็ช่วยหาผู้จัดการคนใหม่มาให้ แต่วันศุกร์ที่ลุยงานคนเดียวมาได้สักพักก็ปฏิเสธไป เขาคิดว่าเขาไหวและสามารถจัดการเรื่องงานของตัวเองได้ดีอยู่แล้ว ขอแค่ผู้ใหญ่ป้อนงานให้ก็พอ


วันศุกร์กับพลอยพิมพ์หันไปตอบคำถามที่พิธีกรถาม บอกเล่าความในใจระหว่างการถ่ายทำโฆษณา และพูดถึงโฆษณาที่จะได้ถ่ายร่วมกันเร็วๆ นี้ รวมทั้งพูดถึงเรื่องงานอื่นๆ ...พี่โอปอล์ยิงคำถามมาที่วันศุกร์มากกว่าเพราะเป็นพรีเซ็นเตอร์คนใหม่ที่โด่งดังมากๆ ในตอนนี้ การสัมภาษณ์บนเวทีเป็นไปอย่างสนุกสนาน วันศุกร์สามารถตอบทุกคำถามได้โดยไม่อ้ำอึ้งหรือคิดคำตอบนานเลยสักครั้ง


“พี่พลอยก็แต่งงาน มีลูกแฝดไปแล้ว วันศุกร์เป็นยังไงคะ เห็นพี่พลอยมีความสุขแบบนี้อยากมีลูกกับเขาบ้างหรือเปล่าเอ่ย”


“อ่า...แหะๆ”


“เจอคำถามนี้ ถึงกับไปไม่เป็นเลยค่ะ”


พี่โอปอล์กับพลอยพิมพ์หัวเราะด้วยความเอ็นดู ถึงแม้ว่าจะโด่งดังและอยู่ในวงการบันเทิงมาหลายปีแล้วแต่วันศุกร์ก็ยังเป็นเด็กที่น่ารักในสายตาของพี่ๆ ในวงการเสมอ เพราะบุคลิกที่นุ่มนิ่ม อ่อนน้อม และเป็นกันเองแบบนั้นเลยทำให้มีคนรักวันศุกร์แทบทั้งวงการเลย


“เปลี่ยนคำถามดีมั้ยคะโอปอล์ ดูเหมือนคำถามจะยากไปสำหรับน้องนะคะ” พลอยพิมพ์ลูบหลังคนที่ยิ้มค้างไปแบบอึ้งๆ เธอมองด้วยสายตาที่เอ็นดูเด็กคนนี้จริงๆ


“ดิฉันก็คิดว่าอย่างนั้นค่ะ เอาแบบนี้! งั้นก่อนจะมีลูก ต้องถามเรื่องนี้ก่อนดีกว่า”


“...”


“อยู่ในวงการมาก็หลายปี เล่นละครกับนางเอกสวยๆ มาตั้งหลายเรื่อง”


“...”


“น้องวันศุกร์มีคนมาดูแลหัวใจหรือยังคะ”


คำถามนั้นทำเอาวันศุกร์ที่ยิ้มค้างหันไปมองใครบางคนที่อยู่ด้านล่าง รอยยิ้มบางๆ ถูกส่งให้หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงที่นั่งจ้องเขาอยู่ก่อนหน้านั้นแล้ว...สายตาที่อบอุ่น อ่อนโยน จากคุณชายทำเอาวันศุกร์รู้สึกชื่นใจเหมือนได้รับกอดจากอีกคน


อือ คนนี้แหละ คนที่ดูแลหัวใจของวันศุกร์


ถ้าเป็นเมื่อก่อนวันศุกร์คงจะกลัวกับคำถามนี้


แต่ตอนนี้...


“มีแล้วครับ”


“กรี๊ดดดดด”


ไม่ใช่แค่เสียงของคนในงานที่ร้องลั่นออกมา แต่เป็นเสียงของพี่โอปอล์กับพลอยพิมพ์ที่หวีดร้องออกมาอย่างเคอะเขินและถูกใจกับคำตอบมากๆ วันศุกร์ยิ้มกว้างมองสองสาวข้างๆ เขา ก่อนจะหันกลับไปมองหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงตรงนั้นอีกครั้ง หลงใหลไปกับสายตาของคนตัวสูงที่มองมาที่เขา...


เพียงคนเดียว


ในช่วงชีวิตของการเป็นคนที่มีชื่อเสียงมันทำให้เขาต้องปิดบังอะไรหลายๆ อย่างเพื่อไม่ให้กระทบกับงานหรือจิตใจของแฟนคลับ เขาดำเนินชีวิตพร้อมกับแบกความหวังของคนอื่นไปด้วย แต่ก็มีคนคนหนึ่งที่คอยให้กำลังใจ ซัพพอร์ต และอยู่เคียงข้างมาเสมอวันศุกร์อยากขอบคุณเขา


คนที่ไม่หวังอะไรจากวันศุกร์


ที่อยากอยู่กับวันศุกร์ไปเรื่อยๆ


คนที่วันศุกร์รักโดยไม่มีเงื่อนไข


คนนั้นคนเดียว





*****




 

“แฟนน้องวันศุกร์คือใครอ่ะคะ บอกพี่ได้มั้ยง่า สัญญาเลยว่าจะรูดซิปปิดปากเงียบ”


“ใช่น้องลิลินมั้ยคะ”


“นี่ก็ถามโง่ๆ ลิลินมีแฟนอยู่แล้วไง”


“อ้าว งั้นใครอ่ะ”


“วันศุกร์บอกพี่ที ไม่อยากเดาเอาเองแล้วนะคะ”


“อ่า...ยังบอกไม่ได้หรอกครับ” วันศุกร์ที่กำลังหยิบกระเป๋าเป้ใบเดิมขึ้นมาสะพายบ่ายิ้มแหย ไม่ได้ตอบอะไรพวกพี่ๆ ทีมแต่งหน้ามาก เพราะยังไม่อยากให้คนอื่นมารุกล้ำพื้นที่ส่วนตัวของทรงเพลิง


อยากให้รับรู้แค่ว่าวันศุกร์ไม่โสดแล้วก็พอ


ส่วนเรื่องจะเปิดตัววันไหน...ก็คงต้องถามคุณชายเขาก่อนแหละ


แต่ตอบคำถามพี่โอปอล์ออกสื่อไปแบบนั้น ถึงจะไม่เปิดตัวยังไงสักวันก็ต้องมีคนรู้แน่ๆ ว่าคนที่ดูแลหัวใจของวันศุกร์อยู่คือใคร


“โหยยยย งั้นไม่เป็นไร พี่ไม่อยากรู้ก็ได้”


“ขอโทษด้วยนะครับ”


“อีกนิดได้มั้ยอ่า นอกหรือในวงการ”


“แถวๆ นี้แหละครับ”


“อีเหี้ยๆๆ ในวงการชัวร์”


“แต่น้องบอกว่าแถวนี้ มึงใช่มั้ยอีดี้ที่เป็นแฟนน้อง”


“พูดนี่เกรงใลูกชายสามคนที่บ้านกูบ้างค่ะ”


วันศุกร์หัวเราะออกมาเบาๆ เพราะแถวๆ นี้ที่เขาพูดถึงก็คือคนตัวสูงที่ยืนพิงกรอบประตูอยู่ข้างนอก หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงไม่ได้เดินเข้ามาในห้องแต่งตัว วันศุกร์เองก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าอีกฝ่ายมายืนรอตั้งแต่ตอนไหน เพิ่งเหลือบไปเห็นเมื่อกี้นี้เอง


แล้วก็เห็นด้วยว่า...ในมือของทรงเพลิงกำลังถือดอกไม้ช่อใหญ่อยู่ด้วย


“งั้นพี่ไปก่อนนะคะวันศุกร์ ไว้เจอกันงานหน้านะจ๊ะ”


“ขอบคุณพี่ๆ มากเลยนะครับ”


ยกมือไหว้พี่ๆ ที่วันนี้ทำงานหนักกันมาตั้งแต่เช้า เนรมิตเสื้อผ้าหน้าผมให้เขาออกมาดูดีจนหยุดสายตาทุกคนได้ วันศุกร์ยืนส่งพี่ทั้งสองคนที่เดินออกไปจากห้อง อมยิ้มเมื่อเห็นว่าตอนที่เดินออกไปพี่ๆ เขาก็หยุดทักทายคุณชายสองสามคำแล้วก็ออกไปโดยที่ไม่เห็นความผิดปกติอะไรสักอย่าง


อือ จริงๆ มันก็ไม่มีอะไรผิดปกติหรอก แค่รองประธานบริษัทเชอรีอัลมายืนถือดอกไม้รอแสดงความยินดีให้พรีเซ็นเตอร์คนใหม่เท่านั้นเอง


ไม่มีอะไรเลยจริงๆ


แกร๊ก


เสียงประตูถูกล็อกพร้อมกับร่างสูงของบางคนที่เข้ามาอยู่ในห้องแต่งตัว ไม่ทันไรคนตัวบางก็ถูกรวบเข้าไปกอดไว้แน่นด้วยมือข้างเดียว จมูกโด่งๆ หอมฟอดใหญ่บนเส้นผมนุ่ม


วันศุกร์กวาดตามองรอบๆ ห้องเพื่อดูให้แน่ใจว่าในนี้ไม่มีกล้องวงจรปิดติดอยู่ ก่อนจะสอดแขนกอดคนตัวสูงบ้าง ยืนนิ่งๆ สูดความหอมจางๆ จากน้ำหอมกลิ่นเดียวกัน


เหนื่อยมาทั้งวันพอได้กอดกันแบบนี้ก็เหมือนกับเป็นการชาร์จแบต คนตัวเล็กซุกใบหน้าบนไหล่กว้าง ไม่มีใครพูดอะไรออกมาทั้งนั้น ราวกับว่าในเวลานี้ที่ได้กอดกัน อยู่ด้วยกัน ฟังเสียงลมหายใจของกันและกันก็เพียงพอแล้ว


วันศุกร์หัวเราะเบาๆ เมื่อจู่ๆ คุณชายก็เลื่อนจมูกมาหอมแก้มที่ยังไม่ได้ล้างเครื่องสำอางฟอดใหญ่ และกำลังจะฝังจมูกลงบนแก้มขาวๆ อีกครั้งแต่มือเล็กก็จับกรอบหน้าของคนตัวสูงไว้ซะก่อน


“ผมยังไม่ได้ล้างหน้าเลย”


“ไม่เป็นไร”


“คุณชาย”


“ครับ”


“คุยกันก่อน”


จริงๆ แล้วก็ไม่มีเรื่องอะไรจะคุยกับคนตัวสูงหรอก วันศุกร์แค่แกล้งไม่ให้หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงมาหอมแก้มเท่านั้นเอง


ตากลมสบกับดวงตาคมๆ ที่มองกี่ทีก็ต้องใจสั่นราวกับถูกสะกด ก่อนจะต้องหลับตาปี๋เมื่ออีกฝ่ายไม่สนใจที่เขาบอกเมื่อกี้ แต่กลับมาขโมยหอมแก้มไปหนึ่งฟอด


ทรงเพลิงผละคนตัวเล็กออกจากกอด เขายื่นช่อดอกไม้ที่ไปเลือกด้วยตัวเองตั้งแต่เมื่อเช้าให้คนตรงหน้า มองวันศุกร์ที่พึมพำขอบคุณและรับช่อดอกไม้ไปกอดไว้หลวมๆ รอยยิ้มบนใบหน้าขาวทำให้เขาละสายตาไม่ได้จริงๆ


“กินข้าวมาหรือยังครับ”


“ยัง รอกินพร้อมกัน”


“โห...แล้วตั้งแต่เช้าได้กินอะไรบ้างหรือยังเนี่ย” ถึงจะตัวหนากว่าวันศุกร์แต่คุณชายทรงเพลิงน่ะมีนิสัยไม่ค่อยชอบกินข้าว ไม่ใช่ว่าเบื่ออาหารหรืออะไรหรอกนะ แต่เป็นเพราะว่าทำงานหนักมากเกินไป ยิ่งพักหลังที่ผ่านมายุ่งกับการจัดงานแถลงจนไม่ได้กินข้าวเลยก็มี


ความจริงคุณชายเขาจะปล่อยให้คนอื่นทำงานแทนก็ยังได้ แต่เพราะว่างานนี้เป็นงานของวันศุกร์ คุณชายเลยลงมือดูงานด้วยตัวเอง ทำทุกอย่างออกมาให้ดีสมกับที่ได้แฟนของตัวเองมาเป็นพรีเซ็นเตอร์


“ตอนนี้กี่ทุ่มแล้วครับ วันนี้ผมไม่ได้ดูนาฬิกาเลยอ่ะ เหนื่อยมากกกก”


“สามทุ่มครึ่ง งั้นรีบไปกินข้าวแล้วกลับไปพักผ่อน”


“คุณชายจะกินข้าวในห้างหรือข้างนอกดีครับ”


“ในห้างคงไม่ได้แล้ว”


วันศุกร์พยักหน้าเห็นด้วย วันนี้แฟนคลับเขามากันเยอะมาก ทั้งคนไทยและต่างชาติ ตอนนี้บรรดาแฟนคลับคงจะนั่งจับจองพื้นที่ในการพักผ่อนตามร้านอาหารในห้างอยู่แน่ๆ ถ้าวันศุกร์ก้าวเท้าอยู่ในห้างต่อแล้วมีคนมาเจอล่ะก็...ไม่อยากจะคิดเลย


จู่ๆ วันศุกร์ก็คิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ช่วงสองสามวันมานี้เขามักจะเปิดรูปทะเล ค้นหาทะเลสวยๆ ทั้งในและต่างประเทศ อือ ใช่แล้ว ร่างกายของวันศุกร์ต้องการทะเลเอามากๆ แต่ยังปลีกตัวไปไม่ได้สักที ยิ่งใกล้ช่วงสิ้นปีงานยิ่งรุมเร้า ส่วนใหญ่ก็เป็นงานที่รับไว้ตั้งแต่ต้นปีนั่นแหละ


“ไปทะเลกันมั้ย เอาที่ใกล้ๆ กรุงเทพฯ ก็ได้นะครับ”


“ดึกป่านนี้ยังมีอารมณ์ไปอีกเหรอ”


“ดึกๆ ก็ได้ฟีลเหงาๆ ดีนะครับคุณชาย”


“ไหนเมื่อกี้บ่นว่าเหนื่อย”


“ก็เหนื่อยแหละครับ แต่ร่างกายมันต้องการทะเล”


กะพริบตาปริบๆ ให้คุณชายตัวสูงที่ยืนล้วงกระเป๋าใช้ตาคมมองมาที่เขา วันศุกร์ยู่ปากก่อนจะเอียงคอเอาแก้มนุ่มๆ ซบไหล่กว้าง แขนเรียวเล็กโอบรอบเอวของอีกคนไว้ วันศุกร์ที่ใครๆ ก็บอกว่าทั้งน่ารักทั้งหล่อ ตอนนี้อยู่ในโหมดเด็กคนหนึ่งที่งอแงอ้อนให้แฟนพาไปเที่ยว


“เพลิง”


“ครับ” แพ้เสียงอ้อนๆ ที่เรียกชื่อเขาเหลือเกิน แล้ววันศุกร์ก็ดูท่าจะจัดการกับจุดอ่อนของเขาได้อยู่หมัดซะด้วย


“ไปกันนะ”


“พรุ่งนี้มีงานไม่ใช่เหรอ”


“ก็มี แต่ก็อยากไปนี่นา”


“...”


“ไปแป๊บเดียวได้มั้ย นั่งกินลมชมวิวสักครึ่งชั่วโมงก็กลับเลย”


“...”


“นะครับ”


ไม่อ้อนด้วยคำพูดอย่างเดียวแต่ยังเงยหน้าขึ้นมาจูบเบาๆ ที่ปลายคางของหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงอีกต่างหาก คนถูกจูบแกล้งมองอีกฝ่ายด้วยสายตานิ่งๆ ในหัวของทรงเพลิงคิดอยากจะลงโทษวันศุกร์ที่พรุ่งนี้มีงานแต่เช้าตรู่แต่ก็ยังอยากจะไปเที่ยวตอนกลางคืนอยู่ดี


ริมฝีปากอุ่นจูบลงเบาๆ บนริมฝีปากของวันศุกร์ รวบเอวบางให้ขยับเข้ามาใกล้ ไม่ได้ลุกล้ำจูบไปมากกว่าการขบเม้มริมฝีปากล่าง วันศุกร์ปากหวานอยู่แล้ว พอวันนี้ทาลิปสติกของแบรนด์คุณชายเข้าไปยิ่งหวานมากขึ้นไปอีก แต่ทรงเพลิงเชื่อว่าความหวานที่แท้จริงมันมาจากกลีบปากนุ่มๆ ของน้องมากกว่า เพราะลิปสติกที่แต่งแต้มบนปากมันคงหลุดออกไปหมดแล้ว


“คุณชายปากเลอะลิปสติกหมดแล้ว”


วันศุกร์หัวเราะเพราะตรงมุมปากของคุณชายตัวสูงเปื้อนสีชมพูจางๆ ของลิปสติก นิ้วเล็กๆ จิ้มมุมปากของคุณชายสองสามครั้ง ก่อนจะเช็ดออกให้ด้วยปากของตัวเองที่ทาบลงตรงจุดที่เปื้อน


เพี้ยะ!


“คุณชาย! มาตีก้นผมทำไมเนี่ย”


คนที่กำลังเช็ดปากด้วยปากขยับตัวออกห่าง ก่อนจะมองค้อนทรงเพลิงที่จู่ๆ ก็เอามือมาตีก้นซะแรง แค่นี้ยังน้อยไปด้วยซ้ำสำหรับคนที่ยั่วอารมณ์เขาเก่ง หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงคว้าคอคนที่ตัวเล็กกว่ามากอดไว้ ก้มหน้าฟัดแก้มขาวๆ จนวันศุกร์ร้องฮือออกมา


ไม่กี่นาทีก็ผละออกพร้อมกับคนตัวเล็กที่หอบแฮ่กผมเผ้าไม่เป็นทรง หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงยังไม่วายทิ้งจูบเบาๆ บนริมฝีปากไว้อีกครั้ง สบตากันในตอนที่คนโตกว่ายื่นมือมาลูบผมจัทรงให้ลูกหมาตัวเล็กๆ ตรงหน้า


แล้วสุดท้ายก็ทนไม่ได้หรอกที่จะไม่แตะตัวกันอีกครั้ง ความรู้สึกบางอย่างที่ล้นอกสั่งให้วันศุกร์สวมกอดคุณชายแน่น ปลายจมูกแตะกันไปมา ริมฝีปากก็เช่นกัน มันเฉียดกันอยู่อย่างนั้นเพราะระยะที่ใกล้...หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงยิ้มบางๆ เมื่อได้ยินเสียงกระซิบจากวันศุกร์


เสียงที่เขาอยากฟังทุกวัน อยากได้ยินซ้ำๆ ไม่มีวันเบื่อ


“คิดถึงเพลิงจัง”


“คิดถึงเหมือนกันครับ”





*****




 

วูบหนึ่งในความคิดที่กลัวว่าคุณชายเขาจะเหนื่อยจากการทำงาน วันศุกร์เลยขอขับรถมาที่บางแสนเอง แต่สุดท้ายคุณชายเขาก็ยืนยันว่าไม่เหนื่อย คนที่เหนื่อยมากๆ จนหลับตลอดทางคือวันศุกร์มากกว่า


ในเวลาแบบนี้ เสื่อหนึ่งผืนที่ซื้อเอาจากคนหาบแร่ริมหาดกับน้ำอัดลมสองขวดที่อยู่ในมือของคุณชายทรงเพลิงกับวันศุกร์มันก็เพียงพอแล้ว พวกเขาฝากท้องกับร้านอาหารข้างทางในตอนที่เข้าเขตบางแสน เลือกเมนูที่ไม่มีอาหารทะเลเพราะคุณชายเขากินไม่ได้


ก่อนจะมานั่งรับลมจริงๆ ตรงริมหาด แสงไฟสีนวลกับดาวบนท้องฟ้าทำให้วันศุกร์ผ่อนคลาย...และตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว มีคนอยู่ประปรายแต่พวกเขาก็ไม่ได้สนใจที่จะมองหน้าวันศุกร์กันสักคน เลยทำให้วันศุกร์กล้าที่เอนศีรษะซบไหล่กว้างของคนตัวโต จับมือกับคุณชายเาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย


วันศุกร์มองหมวกสีขาวบนหัวของตัวเองที่คุณชายทรงเพลิงบังคับให้ใส่ก่อนจะมานั่งตากน้ำค้างตรงนี้ ไหนจะสูทตัวใหญ่ของคุณชายที่ถอดออกมาคลุมไหล่ให้วันศุกร์แก้หนาวอีก เขาซึ้งใจทุกครั้งที่ทรงเพลิงดูแลดีแบบนี้ตลอด ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหนเรื่องของวันศุกร์ก็เป็นเรื่องใหญ่ของคุณชายเขาเสมอ


มาก่อนเรื่องของตัวเอง มาก่อนเรื่องอื่นๆ


หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงยกให้วันศุกร์เป็นคนที่สำคัญที่สุดในชีวิต


ถึงวิวข้างหน้าจะเป็นสิ่งที่วันศุกร์อยากมองมากแค่ไหน แต่พอเอาเข้าจริงๆ เขากลับไม่สนใจมันเลยสักนิด แค่นั่งจับมือกับคุณชายไปอย่างนั้น หลับตาฟังเสียงคลื่น เสียงลมหายใจของคนตัวสูงก็พอใจแล้ว


“คุณชาย”


“ครับ”


บ่อยครั้งที่เขาเรียกอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงอ้อนๆ แบบนี้ เพราะวันศุกร์อยากฟังเสียงทุ้มที่ตอบกลับมาอย่างเอาอกเอาใจ สนใจกันจริงๆ ว่าวันศุกร์ต้องการอะไร อยากพูดอะไร


“ผมรักคุณชายนะครับ”


ดูเหมือนว่าคำบอกรักที่ไม่ได้ยินมานานจะทำให้คุณชายทรงเพลิงแปลกใจที่จู่ๆ วันศุกร์ก็พูดขึ้นมาแบบนั้น ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากได้ยิน แต่เพียงแค่การกระทำก็รู้ดีแล้วว่าวันศุกร์รักเขามากแค่ไหน


แสดงออกว่ารักกันมากๆ คำบอกรักมันเลยไม่ได้พูดออกมา


หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงหันหน้ามองคนที่อมยิ้มจนแก้มป่อง ดวงตากลมโตตอนนี้เป็นประกายสวยงามเหมือนดาวดวงเล็กๆ บนฟ้า


“วันศุกร์”


“อื้อ”

“พี่รักวันศุกร์นะครับ”


แล้วอมยิ้มนั้นก็เปลี่ยนเป็นยิ้มกว้างจนตากลมๆ เหลือเพียงขีดเดียว


คำบอกรักเบาๆ ทำเอาวันศุกร์ไม่กล้าสบตากับคุณชายอีกต่อไป เขาซุกหน้าลงบนไหล่กว้าง หลบสายตาที่ทั้งเจ้าชู้และเจ้าเล่ห์ของหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิง สายตาที่ตรงข้ามกับนิสัยรักเดียวใจเดียวของคุณชายเขานั่นแหละ


ก็ไม่คิดว่าจะถูกบอกรักกลับแบบนั้นเพราะตั้งแต่คบกันมาวันศุกร์ก็ไม่เคยได้ยินคำคำนี้เลย พอได้ยินจริงๆ หัวใจเขาก็ดันเต้นแรงเหมือนกำลังโดนจีบ ทั้งๆ ที่ก้าวผ่านความรู้สึกแบบนั้นมาตั้งนานแล้ว


“วันศุกร์ เงยหน้าหน่อยครับ พี่มีเรื่องจะคุยด้วย”


“หื้อ” วันศุกร์เงยหน้ามองคนที่จู่ๆ ก็ทำน้ำเสียงจริงจังขึ้นมา


“อาทิตย์นี้ไปบ้านพี่มั้ย”


“ไปทำอะไรเหรอครับ”


ตั้งแต่ครั้งนั้นที่วันศุกร์เข้าวังภัสร์ฤทัยเป็นครั้งแรกก็ไม่ได้ไปอีกเลย หลายครั้งที่หม่อมปนัดดาชวนให้วันศุกร์ไปกินข้าวร่วมกันแต่วันศุกร์ก็ไม่กล้าไป ปล่อยให้คุณชายไปคนเดียวทั้งๆ ที่รู้ว่ามันเป็นเรื่องที่ไม่ควรเท่าไหร่ แต่ก็ไม่รู้สิ จะพูดยังไงดี คือมันเป็นวันครอบครัว วันศุกร์ก็เลยปล่อยให้ครอบครัวคุณชายได้อยู่ด้วยกันดีกว่าที่คนนอกอย่างเขาจะเข้าไปแทรก


ไม่ใช่ว่าอึดอัดใจหรือรู้สึกว่าตัวเองเป็นส่วนเกิน ทุกคนที่วังดีกับวันศุกร์มากๆ เลย แต่ก็นั่นแหละ ปล่อยให้ครอบครัวอยู่กับครอบครัวดีกว่า


“ไปกินข้าว”


“คุณชายชวนทุกอาทิตย์เลยนะครับ ไม่เบื่อบ้างเหรอที่คอยฟังผมปฏิเสธบ่อยๆ”


“แล้วทำไมถึงไม่ไป”


“ก็เคยไปแล้วไงครับ ผมอยากให้คุณชายใช้เวลาอยู่กับครอบครัวมากกว่า เราน่ะเจอหน้ากันทุกวันอยู่แล้ว”


“พูดอย่างกับว่าเราไม่ใช่คนในครอบครัว”


“ก็ไม่ใช่น่ะสิครับ คนละนามสกุลกันเลย”


“เปลี่ยนมาใช้นามสกุลพี่มั้ย”


“ดะ...ได้ที่ไหนล่ะคุณชาย”


“ทำไมจะไม่ได้”


“พูดอะไรออกมารู้ตัวมั้ยครับ เปลี่ยนนามสกุลไม่ใช่เล่นๆ เลยนะ”


“พี่ก็ไม่ได้เล่นๆ”


“...”


“พี่เอาจริง”


ไม่ใช่แค่น้ำเสียงที่จริงจัง แต่สีหน้า แววตาของหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงก็แสดงถึงความจริงจังไม่แพ้กัน วันศุกร์เม้มปากแน่นก่อนจะพยายามหัวเราะออกมาเพราะคิดว่าคุณชายเขาคงแค่ล้อเล่น แต่พอสบตากับอีกฝ่ายก็ต้องเปลี่ยนสีหน้าทันที วันศุกร์ไม่รู้ว่าควรจะต้องรู้สึกยังไง


“ท่านพ่อกับคุณแม่รับรู้ว่าเราไม่มีใครนอกจากพี่ ท่านให้วันศุกร์มาเป็นครอบครัวเดียวกัน สนิทสนมกับครอบครัวพี่เยอะๆ ได้มั้ยครับ พวกท่านเอ็นดูเรานะ”


“ผมไปก็ได้..แต่คงไม่ต้องถึงขั้นเปลี่ยนนามสกุลใช่มั้ยครับ” เกาหัวแกร็กๆ เพราะไปไม่เป็นที่ถูกชวนให้ไปเปลี่ยนนามสกุลดื้อๆ แบบนั้น


“ยังไงก็ต้องเปลี่ยนอยู่ดี”


“คุณชายยยย”


“ไม่อยากใช้นามสกุลพี่เหรอ”


“นามสกุลเพราะๆ ใครก็ต้องอยากใช้ แถมคนชวนก็หล่อขนาดนี้ด้วย...”


“จันทร์นี้ก็ไปที่อำเภอเลย”


“เร็วไปแล้วคุณชาย ยังไม่ได้ตอบตกลงอะไรด้วยเลย”


ทำหน้างอใส่ก่อนจะถูกรวบตัวมากอดไว้แน่น คุณชายฝังจมูกลงบนเส้นผมสีดำ มือหนาลูบต้นแขนนุ่มของน้อง ที่ชวนให้มาใช้นามสกุลเดียวกันเพราะเขาต้องการแบบนั้นจริงๆ ในเมื่อวันศุกร์ไม่มีญาติที่ไหนแล้วคุณชายก็อยากให้น้องมาเป็นครอบครัวเดียวกัน


เขาคิดเอาไว้หมดแล้ว


“มันไม่เร็วไปหรอก”


“...”


“แต่ถ้าวันศุกร์ยังไม่พร้อม พี่รอได้ครับ”


“คุณชายรู้มั้ย ชวนคนอื่นไปใช้นามสกุลด้วยแบบนี้มันหมายความว่ายังไง”


สบตากับอีกคนแล้วถามน้ำเสียงนุ่มๆ ออกไป วันศุกร์รู้ว่าหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงไม่ใช่คนโง่ แต่ที่ถามไปแบบนั้นเพราะอยากแน่ใจด้วยตัวเอง อยากรู้ว่าที่คุณชายคิดตรงกับที่เขาคิดหรือเปล่า


แค่นั้นเอง


“รู้ครับ”


“...”


“วันศุกร์อยากแต่งงานกับพี่มั้ย”


นั่นคือสิ่งที่อยู่ในหัวของวันศุกร์มาตั้งแต่แรก


แม้จะได้ยินเต็มสองหูแล้วแต่วันศุกร์ก็ตั้งรับไม่ไหวจริงๆ คนตัวเล็กมุดหน้าหนีสายตาที่แสนจะอ่อนโยนของทรงเพลิง ยิ้มอยู่บนไหล่กว้าง หัวใจดวงน้อยๆ ในอกมันเต้นแรงกว่าเดิมจนวันศุกร์ต้องสั่งให้มันเพลาๆ ลงหน่อย


มือหนาลูบแผ่นหลังของคนตัวเล็กเบาๆ วันศุกร์อยากขอบคุณคุณชายที่ไม่ถามย้ำและปล่อยให้เขาจมอยู่กับความคิดของตัวเองไปเรื่อยๆ


มันเป็นความคิดที่ว่า...


เขาจะตอบกลับไปว่ายังไงดี


ให้สมกับความรักที่คุณชายทรงเพลิงมอบให้ : )







#หวนกลิ่นรัก

 










ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6.498K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,111 ความคิดเห็น

  1. #7107 baekbow (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 มีนาคม 2564 / 23:08
    แงงงงง เขาขอแต่งงานกันแล้วอ่ะ เขินแทนเลย แต่เป็นเราคงรีบตกลงเลย แฟนที่เทคแคร์และรักมั่นคงแบบนี้ไม่ได้หาได้ง่ายๆนะ อย่าปล่อยให้หลุดมือเชียว
    #7,107
    0
  2. #7034 soul_hyukjae (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2563 / 15:12
    คุณชายยยยย

    เราเขินนนน
    #7,034
    0
  3. #7004 FONJAE💖 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2563 / 01:10
    แต่งค่ะ!!!
    #7,004
    0
  4. #6986 ilee2 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2563 / 09:58
    ชื่อร้อนแรงแต่ละมุนมากกกก คุณชายเพลิงงงงง
    #6,986
    0
  5. #6928 9490seluhanhunhan。 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2563 / 01:19
    เขินตัวบิดแล้วค่าสา
    #6,928
    0
  6. วันที่ 12 มิถุนายน 2563 / 16:27
    กี้สสสสสสสสสสส คุณชายแผ่วบ้างก็ได้นะคะ
    #6,852
    0
  7. #6814 Hipster☠ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 22:11
    มันเป็นสีชมพูเต็มไปหมดเลย แงงง❤️😍
    #6,814
    0
  8. #6809 vvppns (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2563 / 00:01
    อบอุ่นมากกกกกก ก็คือขอน้องแต่งงานแล้ว ฮือ
    #6,809
    0
  9. #6780 moooo_ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2563 / 12:11
    แต่งค่ะ ;-;
    #6,780
    0
  10. #6745 momomay79 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 เมษายน 2563 / 23:31
    เขินบิดจนหมอนเป็นเลขแปดแล้วนะ5555
    #6,745
    0
  11. #6734 doobdib04 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 เมษายน 2563 / 16:05
    มุแงงงคุณชาย ;///;
    #6,734
    0
  12. #6591 Bz_SdrSkpk (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 มกราคม 2563 / 20:37
    เขินหนักมากกกก
    #6,591
    0
  13. #6556 Spices_smile (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2562 / 09:02
    น่ารักเว้ยยยยยยย
    #6,556
    0
  14. #6533 panwinkinyourarea (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2562 / 08:58
    คุณชายแม่งไม่เคยจะอ่อนโยนต่อใจนุหรอก
    #6,533
    0
  15. #6527 chalillxx_ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2562 / 21:54
    กี๊สสสส
    #6,527
    0
  16. #6480 ainggggg (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2562 / 00:25
    ง่ะ เขินน้วยแล้วคับ คุณชายขอกันแบบนี้ไปไม่ถูกเลยค่ะ;-;
    #6,480
    0
  17. #6469 inmyhoood (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2562 / 00:26
    ตกลงค่ะคุณชายยย แต่งค่ะแต่ง
    #6,469
    0
  18. #6452 VoteGot7 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2562 / 19:23
    เขียนเว้ยยยยย
    #6,452
    0
  19. #6432 pinkpeach🍑 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 11:22
    แต่งค่ะ
    #6,432
    0
  20. #6401 MAGENTAJ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2562 / 20:32
    แต่งค่ะ!!!
    #6,401
    0
  21. #6387 bbblueskyy (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 14:24
    แต่งค่ะ วันศุกร์แต่งนะ
    #6,387
    0
  22. #6364 lopko083 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2562 / 01:33
    ตกลงค่ะตกลงงงงงงงง กรี้ดด
    #6,364
    0
  23. #6351 Jibangrin (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 04:03

    เขินมั่ยไหวแน้วววววว แงงงงง
    #6,351
    0
  24. #6349 llllovellll (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 17:06
    อ่ยยยย เขินไม่ไหวแล้วว ตั้งแต่น้องบอกมีแฟน จนพี่เพลิงชวนให้ใช้นามสกุลเดียวกันน อ่ยย ตัยยย ฟินมากกๆ
    #6,349
    0
  25. #6328 cutieyou (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 01:41
    พี่เขารอมานานแล้ว เซย์เยสไปเลยลูก
    #6,328
    0