{ yaoi } • One and Only หวนกลิ่นรัก (end)

ตอนที่ 16 : 16

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 80,980
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7,169 ครั้ง
    30 มิ.ย. 62



















16



 


“เมื่อวานคุณชายรับงานให้ผมเหรอครับ” วันศุกร์ที่อยู่ในชุดธรรมดา เสื้อยืดสีขาว กางเกงขายาวสีดำ มัดจุกเป็นทรงแอปเปิ้ลเอียงหน้าถามหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงที่กำลังผูกเชือกผ้ากันเปื้อนให้ มือเล็กๆ เกาะอยู่บนไหล่กว้าง สบกับดวงตาคมกริบที่มองมาอย่างเจ้าชู้


แต่คุณชายเขาไม่ได้มีนิสัยเจ้าชู้อะไรเยนะ แค่สายตาดูจ้ชู้เท่านั้นเอง อย่างนี้ถ้านิสัยเจ้าชู้ด้วยมองใครคนไหนก็คงตกมาเป็นเมียได้หมดแหละ


“ใช่ โอเคมั้ย เขาให้แสนเก้า”


“แง่ะ ผมไม่เกี่ยงอยู่แล้ว...”


“พี่ว่ามันก็โอเคดี เขาโทรมาหลายสายด้วยเลยลองคุยดู”


คนที่เรียกแทนตัวเองว่า พี่ วางคางบนไหล่แคบๆ ของวันศุกร์ สองมือหนาตั้งใจผูกเชือกผ้ากันเปื้อนที่เอวให้มาหลายนาทีแล้วก็ยังไม่เสร็จสักที คุณชายทรงเพลิงไม่ผมๆ คุณๆ กับเขาแล้วแหละ มีแต่วันศุกร์นี่แหละที่ยังพูดแบบเดิมอยู่


“มันผูกยากมากเหรอครับ”


“อือ”


“งั้นเดี๋ยวผมผูกเองก็ได้”


“มองเห็นเหรอ”


“ก็ผูกลวกๆ ไง แค่ให้มันไม่หลุดก็พอ”


“อยู่นิ่งๆ”


“นี่คุณชายทำเป็นจริงเปล่าเนี่ย...ผูกช้ามากกก”


บ่นแง้วๆ ในกอดอุ่นๆ ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าคุณชายเขาแกล้งทำเป็นผูกไม่เสร็จสักทีเพื่อที่จะได้ยืนกอดกันอย่างนี้ให้เมื่อยขากันไปข้าง วันศุกร์หัวเราะจนไหล่สั่น ถึงจะรู้แต่ก็ยอมคุณชายเขานั่นแหละ ถูกคุณชายกอดอบอุ่นดีจะตาย


ใช่ ตอนนี้วันศุกร์อยู่ที่คอนโดของตัวเอง เขากลับมาทำความสะอาดเล็กๆ น้อยๆ ในห้อง เริ่มทำในสิ่งที่ตัวเองอยากทำร่วมกัคุณชายไปทีละอย่าง


เมื่อเช้าวันศุกร์ถูกปลุกแต่เช้าให้ตื่นมาอาบน้ำแล้วลงไปใส่บาตรกับครอบครัวของทรงเพลิง วันศุกร์ตื่นเต้นและประหม่ามากๆ ตอนที่อีกฝ่ายกระซิบบอกเบาๆ ว่าคุณแม่รู้เรื่องของเราแล้ว แทบจะทำหน้าไม่ถูกเลยด้วยซ้ำ เขานึกไม่ออกว่าหม่อมปนัดดาจะโอเคกับความสัมพันธ์นี้หรือเปล่า แต่มันก็ผ่านไปได้ด้วยดี ทุกคนที่วังภัสร์ฤทัยเอ็นดูวันศุกร์มากๆ


ไม่รู้จะขอบคุณคุณชายยังไง ไม่รู้จะขอบคุณครอบครัวเขายังไงที่มาช่วยเติมเต็มในสิ่งที่วันศุกร์ขาดไป


ถึงแม้ว่าวันศุกร์จะไม่มีพ่อกับแม่อยู่ให้ดูแลแล้ว เขากลายเป็นคนกำพร้าพ่อแม่แต่ก็ไม่ได้หยิบเรื่องนั้นมาตำหนิหรือบั่นทอนให้ตัวเองรู้สึกว่ามันขาดหายไปจนดำเนินชีวิตต่อไม่ได้ มันแย่ในช่วงแรกๆ เพราะกลายเป็นว่าต้องหาเลี้ยงตัวเอง แต่วันศุกร์ก็ผ่านมาได้ ถึงแม้ว่าระหว่างทางมันจะเจออุปสรรคอะไรมากมายก็ตาม


เพราะมีผู้ชายคนนี้คอยช่วยเหลืออยู่ตลอดด้วยแหละ


วันศุกร์น่ะเด็กป๋าของจริง ป๋าเพลิงน่ะนะ


“โห เสร็จสักที” ล้อคุณชายที่เพิ่งจะผละกอดออกเพราะผูกผ้ากันเปื้อนเสร็จเมื่อกี้ แววตาขี้เล่นของวันศุกร์กับรอยยิ้มบางๆ ของทรงเพลิงทำให้นึกถึงวันแรกที่เจอกันเลย


หมายถึงครั้งแรกเมื่อหลายปีที่ผ่านมา


วันศุกร์เจอกับคุณชายในผับใจกลางเมือง วันนั้นเขาไปกินเลี้ยงปิดกล้องละครเรื่องแรก ถึงจะได้รับไม่เด่นแต่ด้วยหน้าตาที่ต้องยอมรับว่าจดจำได้ง่ายและมีเสน่ห์ก็ทำให้วันศุกร์กลายเป็นจุดสนใจในผับขึ้นมาทันที คนที่เปล่งประกายท่ามกลางแสงไฟเผลอไปสบตากับหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงที่กำลังนั่งดื่มอยู่เงียบๆ กับเพื่อนอีกสองคน


จะเรียกว่าในตอนนั้นเป็นอะไรฉาบฉวยก็ได้ เพราะพูดกันไม่กี่คำคุณชายเขาก็หิ้ววันศุกร์ขึ้นห้อง และเป็นคืนนั้นที่วันศุกร์ตกเป็นของคุณชายทั้งๆ ที่ในชีวิตนี้เขาไม่เคยคิดจะไปนอนกับใครที่ไม่ใช่แฟน


ทรงเพลิงก็เช่นกัน เขาไม่เคยหิ้วใครขึ้นห้อง ไม่เคยต้องการรู้จักกับใครมากขนาดนี้


มันเป็นครั้งแรกที่วันศุกร์คิดว่าคงเป็นวันไนต์สแตนด์ แต่ก็ไม่ใช่...คุณชายเขาไม่ยอมปล่อยวันศุกร์ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา


จนถึงตอนนี้


“ถ้าเหนื่อยก็พักนะครับ ไม่ต้องฝืนทำเป็นเพื่อนผมก็ได้”


“ไม่ได้ฝืน”


“เมื่อคืนคุณชายก็นอนดึก”


“เพราะใครล่ะ”


“นี่! อย่ามาโทษผมนะ”


พูดให้หน้าร้อนเล่นๆ เมื่อหวนคิดถึงเรื่องเมื่อคืน ถ้าคิดว่าบอกฝันดีแล้วจะต่างคนต่างนอนน่ะไม่มีทาง...


คุณชายเขายังก่อกวนวันศุกร์ทั้งๆ ที่บอกว่าจะไม่กวนแล้ว สุดท้ายก็เป็นวันศุกร์ที่ต้องครางระงมเพราะถูกอีกคนกอดไม่ปล่อย แถมยังรังแกด้วยการพาไปที่ห้องน้ำ กดย้ำความต้องการเข้ามาในตัวจนเข่าอ่อน แล้วยังพาไปแทบทุกมุมห้องจนวันศุกร์เกือบสลบคาอกคุณชายเขาแล้ว


กว่าจะได้นอนก็ตีสอง แถมยังต้องตื่นตีห้าอีกต่างหาก


สรุปเมื่อคืนที่ผ่านมา วันศุกร์ก็ได้นอนน้อยเหมือนเดิม


“เอานี่ไปเลย คุณชายปัดฝุ่นตรงโซฟาก่อนนะ เดี๋ยวผมไปปัดตรงทีวี”


ยื่นไม้ขนไก่ให้คนอายุมากกว่าที่อยู่ใช่ชุดผ้ากันเปื้อนลายเดียวกัน ทรงเพลิงทำตามที่วันศุกร์บอกโดยไม่บ่นอะไรเลยสักคำ คนตัวเล็กเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าทีวี ปัดเบาๆ พลางหันมามองคุณชายเขาเป็นระยะๆ...อมยิ้มทุกครั้งที่เห็นคุณชายเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่ว


ถึงจะเป็นระดับหม่อมราชวงศ์แต่ทรงเพลิงก็หยิบจับเครื่องมือทำความสะอาดเป็นหมดทุกอย่าง เพราะตอนอยู่อังกฤษเขาไม่ได้มีคนรับใช้เหมือนอยู่ไทย อยู่หอคนเดียวตั้งแต่เล็กจนโต เวลาเพื่อนมาปาร์ตี้ที่ห้องก็เป็นเขานั่นแหละที่เก็บกวาดทุกอย่าง


ทรงเพลิงก้มๆ เงยๆ อยู่ใกล้โต๊ะที่สูงเท่ากับโซฟา ปัดตรงจุดนั้นเพราะมองเห็นว่ามีฝุ่นจับอยู่บนโต๊ะหน่อยๆ หยิบแจกันที่ใส่ดอกไม้ปลอมขึ้น แต่ทว่าตาคมกลับสังเกตเห็นบางอย่างที่มันผิดปกติ


คนตัวสูงจ้องไปในก้นดอกไม้หลายก้านที่เบียดแน่นเหนือแจกัน มันมีไฟสีแดงกะพริบช้าๆ เขากระชากดอกไม้ปลอมออกจากแจกันก่อนจะหยิบวัตถุสี่เหลี่ยมเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ระหว่างก้านดอกไม้ออกมาถือ


“วันศุกร์ นี่อะไร”


“ครับ?” คนที่กำลังตั้งใจปัดฝุ่นหลังทีวีหันมามองทรงเพลิง พอเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังยืนมองอะไรบางอย่างในมือด้วยสีหน้าเคร่งเครียดวันศุกร์ก็รีบสาวเท้าเข้าไปหาด้วยความเป็นห่วง “มันคืออะไรเหรอครับ”


“เราไม่รู้ใช่มั้ย”


“ไม่นะครับ...” ส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะหยิบมันขึ้นมาดู พอเห็นเป็นกล้องตัวเล็กที่ยังทำงานอยู่วันศุกร์ถึงกับชาไปทั้งตัว...


“มันอยู่ในแจกันดอกไม้ พี่ว่าไม่ใช่กล้องวงจรปิด”


“...”


“แต่มันคือกล้องแอบถ่าย”


หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงหยิบกล้องตัวเล็กมาไว้ในมือตัวเองอีกครั้งก่อนที่เขาจะหาปุ่มปิดการบันทึกภาพ ไฟสีแดงก็หยุดกะพริบไปด้วย คนอายุมากกว่าจ้องใบหน้าซีดๆ ของวันศุกร์ ไม่ต้องหาตัวคนทำก็รู้แล้วว่าเจ้าของกล้องตัวนี้คือใคร


“ผมทำอะไรไม่ถูกเลย”


“ไม่ต้องทำอะไร เดี๋ยวพี่จัดการให้”


ดึงคนตัวเล็กเข้ามากอดไว้แน่น มือหนาลูบแผ่นหลังของคนที่ตัวสั่น เขารู้ว่าวันศุกร์ทั้งโกรธทั้งกลัวปนกันจนแยกความรู้สึกไม่ได้ มือเล็กๆ กำเสื้ออีกคนแน่น ซุกหน้าบนไหล่กว้างแล้วปล่อยให้น้ำอุ่นๆ ไหลออกจากดวงตา


“เขาจะเอาอะไรจากผมนักหนาเหรอครับ ทำไมผมถึงโง่แบบนี้”


“...”


“คุณชาย ผมกลัว...ถ้ามันมีอะไรเกิดขึ้น ถ้ามีคลิป...ผมจะทำยังไง”


“ไม่ต้องกลัว วันศุกร์ พี่ไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเรา”


กอดวันศุกร์พลางพร่ำกระซิบปลอบซ้ำๆ ให้อีกคนสบายใจ ในขณะที่มือข้างที่ว่างก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ข้อความหาใครบางคนที่จะช่วยเหลือวันศุกร์ได้ในตอนนี้


Plerng: ริว

Plerng: มีงานให้ทำ

Ryu: อือ ว่ามา


ถ้าวันศุกร์ไม่อยากให้เป็นเรื่องเป็นราวใหญ่โต วิธีที่เขาเลือกก็เป็นวิธีเดียวที่จะปิดปาก ลงโทษคนผิดอย่างเงียบๆ


เขาไม่ใช่คนดี ไม่เคยบอกว่าตัวเองดี


ทรงเพลิงไม่มีทางปล่อยให้คนที่ต้องการทำลายชื่อเสียงของคนที่รักนั่งเชิดหน้ามีความสุขต่อไปหรอก





*****




 

“พี่โมไม่เป็นอะไรใช่มั้ยครับ” วันศุกร์นั่งเครียดกับเรื่องที่ผ่านไปแล้ว ตอนที่รู้ว่าทรงเพลิงให้เพื่อนที่เป็นมาเฟียญี่ปุ่นไปเชิญตัวพี่โมกับสามีมาเคลียร์ หัวใจเขาหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มเลย กลัวไปหมดว่าคุณชายจะหน้ามืด ทำในสิ่งไม่ควรทำลงไป


“ไม่เป็นอะไร คลิปถูกลบหมดแล้ว ยังไม่ได้ถูกขายไปให้สื่อที่ไหน” คุณชายตอบเสียงเรียบ


มันมีคลิปจริงๆ ถึงจะไม่ได้โป๊เปลือยขนาดนั้นแต่ถ้ามันหลุดออกไปยังไงวันศุกร์ก็เสียหาย พอรู้ว่าคลิปพวกนั้นถูกลบไปหมดแล้ววันศุกร์ก็โล่งใจ


ความจริงเขาไม่รู้หรอกว่าคุณชายไปคุยอะไรกับสองคนนั้นมากน้อยแค่ไหน ในตอนนั้นสมองเขาไม่พร้อมจะรับรู้อะไรสักอย่าง รู้ตัวอีกทีก็คือตอนที่พี่โมอยู่โรงพยาบาลแล้ว


จะพูดยังไงดี ก็สามีพี่โมนั่นแหละที่เป็นคนโทรมาบอกให้วันศุกร์ช่วยมาดูเรื่องค่ารักษาพยาบาลให้หน่อย แล้วก็เป็นคนฟ้องวันศุกร์ว่าคุณชายเรียกพวกมาขู่จะทำร้าย วันศุกร์มารู้ทีหลังว่าฝ่ายของคุณชายไม่ได้ทำอะไรพี่โมเลย เพราะมีคลิปที่ริวถ่ายตลอดเวลาที่ทรงเพลิงเจรจากับสองคนนั้น


แต่วันศุกร์ก็ไม่สนใจคำพูดของคนนิสัยไม่ดี เพราะรู้อยู่แล้วว่าคุณชายไม่ใช่คนโง่ที่จะไปทำร้ายใครให้เจ็บมือเปล่าๆ


แต่ถ้าตอนนั้นทรงเพลิงต่อยหน้าสามีของพี่โมไปสักทีก็คงจะดีมากๆ...เขาเกลียดคนแบบนั้นจริงๆ


พี่โมถูกสามีชักนำให้ทำเรื่องผิดๆ ให้โกงเงินวันศุกร์ ให้แอบถ่ายเพื่อเอาคลิปไปขาย ให้ทำลายชื่อเสียงของวันศุกร์ทีละนิดๆ


และที่ต้องเข้าโรงพยาบาลก็เพราะพี่โมเครียดสะสมจนเป็นลม คงเพราะถูกกดดันจากลูกน้องของริวและโดนคุณชายบังคับให้พูดความจริงด้วยแหละมั้ง...เลยเป็นแบบนี้


วันศุกร์มองๆ ดูแล้ว...พี่โมกับสามีคงจะเลี้ยงต้นน้ำไม่ได้อีกต่อไป เพราะสถานะทางการเงินและอะไรหลายๆอย่าง...เขาตั้งใจว่าจะไปรับต้นน้ำมาดูแลไว้เอง แต่ก็เพิ่งรู้ว่าต้นน้ำไปอยู่ในความดูแลของพ่อแม่ฝั่งสามีของพี่โมแล้ว


มันก็ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้วแหละ พี่โมคงพอแล้ว...คงไม่กล้ามาทำอะไรแบบนี้กับเขาอีกแล้ว


“คืนนี้มีงานเลี้ยงปิดกล้องใช่มั้ย”


“ครับ...คุณชายไปด้วยกันมั้ย”


“ให้ไปเหรอ”


“อื้ม”


“จะเปิดตัวใช่มั้ย”


“ก็...ใครๆ เขาก็ชวนคนอื่นไปด้วย” วันศุกร์เกาหลังหูเบาๆ เม้มปากแน่นเพราะไม่รู้ว่าจะพูดอะไรต่อดี ที่เห็นกลับมีอารมณ์เขินคุณชายได้ก็เพราะว่าถูกปลอบจนหายเศร้าแล้วนั่นแหละ อีกอย่างวันศุกร์ก็ไม่อยากจะแคร์คนที่หักหลังมากเท่าไหร่ เสียใจครั้งเดียวให้พอ แล้วหันมาแคร์แค่คุณชายคนเดียวดีกว่า...


“ที่ชวนไปเพราะเห็นว่าเป็นคนอื่น?”


“ไม่ใช่นะครับ นี่คุณชาย ทำไมจู่ๆ ก็เข้าใจอะไรยาก...จะแกล้งผมใช่มั้ย”


งานเลี้ยงปิดกล้องก็เหมือนงานเลี้ยงบริษัทนั่นแหละ จะพาลูกพาแฟนไปด้วยก็ได้ อีกอย่างพี่ออยก็เอ่ยปากแล้วว่าคืนนี้ต้องเมาแหงๆ วันศุกร์รู้ตัวอยู่แล้วว่ายังไงก็เลี่ยงแอลกอฮอล์ไม่ได้ เลยอยากให้คุณชายไปอยู่เป็นเพื่อน


“แล้วพี่เป็นอะไร”


“คุณชาย...” เรียกอีกคนอย่างอ่อนใจเพราะอยู่ๆ ก็มาทวงถามสถานะทั้งที่ตกลงกันไปแล้วว่ากลับมาเป็นเหมือนเดิม


อือ ก็เหมือนเดิมนั่นแหละ


มันจะเป็นอะไรได้อีกนอกจาก...


คนที่วันศุกร์รักหมดหัวใจ


“เป็นอะไรครับ” ทรงเพลิงถามย้ำ


“ผู้จัดการส่วนตัวคนใหม่ของผม”


“เดี๋ยวจะโดน”


“อย่าดีดหน้าผากนะคุณชาย เดี๋ยวมันเป็นรอย”


รีบยกมือมาป้องหน้าผากแล้วหดตัวจนเหลือตัวนิดเดียวเพราะกลัวว่าคุณชายจะดีดหน้าผากตัวเองทั้งๆ ที่อีกฝ่ายก็ยังอยู่เฉยๆ ไม่ได้ขยับหรือยกมือทำท่าอะไรสักอย่าง คนที่แสดงละครเก่งอย่างวันศุกร์น่ะโอเว่อร์ไปถึงไหนต่อไหนแล้ว ก่อนจะตกมาอยู่ในอ้อมกอดทรงเพลิงเพราะคนโตกว่ายังอยากกอดปลอบไปเรื่อยๆ


เห็นร่าเริงได้แบบนี้แล้ว...ก็สบายใจ


“เสื้อผ้าเก็บหมดแล้วใช่มั้ย”


“อื้อ หมดแล้ว”


“ครับ”


“แต่ของที่แฟนคลับให้มาจะเยอะหน่อยนะครับ ผมต้องเอาไปทุกชิ้น”


ทรงเพลิงที่วางคางไว้บนศีรษะกลมๆ ของคนตัวเล็กกว่าพยักหน้า มองของที่แพ็คใส่กล่องเรียบร้อยพร้อมขนย้าย


“ครับ พี่เตรียมคนมาขนของไว้แล้ว”


“ขอบคุณนะครับคุณชาย”


“ถ้าเลิกเรียกว่าคุณชายจะน่ารักกว่านี้”


“ก็ไม่ได้น่ารักอยู่แล้ว ออกจะหล่อ...”


เงยหน้าย่นจมูกใส่คนที่กำลังกระชับกอดให้แน่นกว่าเดิม แล้วก็ได้แต่คิดในหัวว่าตั้งแต่ที่กลับมาเจอกันอีกครั้ง ไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบแล้วที่คุณชายช่วยเหลือ อยู่เคียงข้างกันแบบนี้


อือ แล้วเรื่องของที่จะขนออกไปก็คือความต้องการที่ตรงกันของวันศุกร์กับทรงเพลิงนั่นแหละ ที่นี่ไม่ปลอดภัยเหมือนก่อนแล้ว ถึงจะโล่งใจที่รู้ว่าพี่โมคงไม่กล้าทำอะไรแบบนั้นอีก แต่วันศุกร์ก็ไม่อยากจะวางใจ...คุณชายเองก็อยากให้เขาย้ายออกจากที่นี่ใจจะขาด พอวันศุกร์ตกลงปุ๊บ ทรงเพลิงก็ช่วยกระจายข่าวประกาศขายคอนโดห้องนี้ทันที


แล้วก็กลับไปอยู่ที่เก่า ที่ที่เคยอยู่กับหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงเมื่อสองปีก่อน


แต่วันศุกร์ไม่ได้อยู่คนละห้องกับคุณชายเหมือนเดิมหรอกนะ คุณชายเขาไม่ยอมแล้ว...คราวนี้ก็ได้ไปอยู่ในเพนต์เฮ้าส์กับอีกคนเลยแหละ


“คุณชาย...อย่าคิดค่าเช่าผมแพงนะ”


“บอกแล้วว่าให้อยู่ฟรี”


“ไม่เอา...อยู่ฟรีได้ยังไง”


“ทำไมจะอยู่ไม่ได้”


“แล้วทำไมผมต้องอยู่ฟรีด้วยอ่ะ จะมาป๋าใส่อีกแล้วน่ะสิ”


“งั้นช่วยทำความสะอาดมั้ย จะได้เลิกจ้างแม่บ้าน”


“หูย...ก็ได้นะครับ แต่ผมว่างทำสามเดือนครั้งอะไรแบบนี้ คุณชายรับความสกปรกได้มั้ยอ่ะ”


ตอบไปแบบนั้นเพราะวันศุกร์ไม่ได้ว่างมาทำความสะอาดได้บ่อยๆ ถ้าจะให้ทำจริงๆ ก็ทำได้นั่นแหละ แต่มันก็...มีข้อแม้เยอะแยะไปหมด


“เกินไป”


“ง่า ไม่เอาเหรอ”


สรุปก็คือไม่ทำนั่นแหละ แต่จะจ่ายค่าเช่า...คุณชายเนี่ยไม่เข้าใจอะไรเลย


“จะจ่ายก็ได้ เอาเท่าที่ไหว”


“ไม่สิ คุณชายต้องกำหนดมาเลย ทำสัญญาเช่ามาเลยก็ได้”


“พี่ไม่ได้จริงจังขนาดนั้น”


“...”


“อยากให้วันศุกร์มาอยู่ด้วยกันในฐานะแฟน ไม่ใช่ฐานะผู้เช่า”


คุณชายคนโหดๆ ดุๆ ที่จัดการเรื่องพี่โมให้วันศุกร์หายไปแล้ว เหลือแต่ผู้ชายคนหนึ่งที่เป็นแฟนของวันศุกร์ คนที่รักและจริงใจกับเขาเสมอ


น้ำเสียงอ่อนโยนแต่แฝงไปด้วยความจริงจังในตอนที่พูดออกมานั้นทำเอาวันศุกร์ไม่กล้าเงยหน้ามอง รู้อยู่แล้วว่าดื้อว่ารั้นไปยังไงก็แพ้ให้กับเหตุผลดีๆ ของคุณชายเขาอยู่ดี แต่วันศุกร์ก็เป็นแบบนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว ชอบดื้อ...ดื้อกับทรงเพลิงประจำ


“ก็ได้ครับ ยอมแล้ว”


ตอบเบาๆ แล้วซุกอยู่ในอ้อมกอดของคุณชายเขาอย่างนั้น ทำท่าเหมือนคนจะหลับไปทุกทีจนทรงเพลิงต้องเขย่าตัวเบาๆ เพราะอีกไม่กี่ชั่วโมงต้องไปงานเลี้ยงปิดกล้อง


“ไปอาบน้ำ”


“ไม่เอา...ไปแบบนี้แล้วค่อยกลับมาอาบก็ได้”


“วันศุกร์”


“อาบให้หน่อยได้มั้ยอ่ะครับ” เสียงออดอ้อน ตาหวานๆ กับริมฝีปากที่จูบลงบนปลายคางของคนแก่กว่าทำเอาทรงเพลิงชักจะไม่อยากให้วันศุกร์ไปงานเลี้ยงอะไรนั่นแล้ว อยากจะอยู่ลงโทษคนที่มายั่วกันให้ร้องระงมอยู่ใต้ร่างมากกว่า


“ไปอาบน้ำครับ”


“เฮ้อออ ไปแล้วๆ”


หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงทำเสียงดุๆ ใส่ จนวันศุกร์ต้องผละออกจากกอดแล้วเดินเอื่อยๆ เข้าห้องน้ำอย่างเซ็งๆ ร่างสูงส่ายหน้าพลางยิ้มไปด้วย ถ้าไม่ติดว่าอีกคนมีงานต้องทำก็รับประกันได้เลยว่าเหตุการณ์หลังจากนี้คงเริ่มต้นที่โซฟาแล้วจบลงบนเตียงแน่ๆ


แต่ถึงจะอยากฟัดให้จมเตียงมากแค่ไหน คุณชายก็โตพอที่จะไม่ปล่อยให้วันศุกร์เสียงาน


“คุณชายยยย หยิบแชมพูให้หน่อยสิ เก็บใส่กระเป๋าหมดเลยอ่ะ ลืมครับๆ” เสียงเล็กๆ ที่ดังออกมาจากห้องน้ำ กับคนที่โผล่มาแค่ใบหน้าแต่ซ่อนตัวเปลือยๆ ไว้หลังประตูทำเอาคุณชายทรงเพลิงถอนหายใจยาวออกมา


“ลืมอะไรอีกมั้ย”


“คุณชายอ่า...”


“...”


“จะเข้ามาอาบพร้อมกันเลยมั้ย”


แต่เขาก็ไม่รู้หรอกนะว่าจะทนกับคนขี้ยั่วไปได้อีกนานแค่ไหน





*****




 

ร้านอาหารที่เป็นหนึ่งในกิจการส่วนตัวของลิลินถูกเช่าให้เป็นสถานที่เลี้ยงฉลองปิดกล้อง รวมทั้งฉลองที่เรตติ้งละครเมื่อคืนเป็นไปตามเป้าที่ผู้กำกับตั้งไว้ ทีมงานทุกคนที่เหนื่อยกันมาตลอดหกเดือนนั่งอยู่ข้างล่างเวที รอฟังพระเอกของเรื่องกล่าวความในใจ


วันศุกร์ที่ใส่แค่เสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนสีซีดธรรมดาๆ ก็ดูดีมากจนใครๆ ที่เห็นต้องมองจนเหลียวหลังกัดริมฝีปากเบาๆ ในหัวเขามีคำขอบคุณมากมายแต่เหมือนมันกลั่นออกมาเป็นคำพูดไม่ได้ครบทุกอย่างที่คิด


“ขอบคุณพี่ๆ ทุกคนมากเลยนะครับที่ทำงานกันเต็มที่มากๆ ผมมีความสุขมากเลยครับที่ได้ร่วมงานกับทุกคน เอ่อ แล้วก็...ไม่คิดมาก่อนเลยครับว่าละครจะประสบความสำเร็จขนาดนี้ รู้สึกหายเหนื่อยเลยครับ...แต่ตอนนี้อยากนอนมากเลยครับ”


อือ เขาเหมือนจะเมาแล้ว


“ช่ายยยย พี่ก็อยากนอน คิดถึงที่นอนมากกก”


“วันศุกร์น่ารักกกก ตัวก็นุ้มมมนุ่ม พี่ขอกอดอีกได้มั้ยคะ”


“ขอให้วันศุกร์ดังมากๆ ดังกว่านี้ ดังแล้วดังอีกนะครับ!


“อ่าแหะๆ ขอบคุณครับ”


พี่ๆ ข้างล่างเริ่มเมากันแล้วเลยคึกกันมากกว่าเก่า วันศุกร์ส่งไมค์ต่อให้ลิลินที่ไม่แตะแอลกอฮอล์เลยสักจิบ ไม่เหมือนวันศุกร์เลยที่โดนขอชนแก้วถี่ๆ ดื่มจนหน้าแดงตัวแดงไปหมดแล้ว


คนตัวเล็กเดินลงจากเวทีด้วยสภาพที่ไม่เต็มร้อยเท่าไหร่ เขาเกือบจะพลาดสะดุดขั้นบันไดล้มลงไปแล้วถ้าไม่มีคุณชายทรงเพลิงคอยช่วยประคองเอาไว้ โชคดีนะที่อีกฝ่ายยอมมาด้วยกัน ไม่อย่างนั้นป่านนี้วันศุกร์คงนอนหมดสภาพไปแล้วแน่ๆ


“ค่อยๆ เดิน”


“คุณชาย ยืนไม่ไหวแล้ว”


“บนเวทียังยืนได้เลย”


“ไม่ไหวแล้วอ่า ขาหมดแรง...”


แล้วก็ยืนกอดคอโถมร่างหาคุณชายตัวสูงกว่าอยู่อย่างนั้น โชคดีที่ในงานคนก็เมาๆ กันหมดแล้วเลยไม่มีใครสนใจเท่าไหร่ว่าใครจะคลอเคลียอยู่กับใคร


ดวงตากลมแดงก่ำเป็นผลมาจากการที่หาวหวอดเมื่อกี้ หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงที่ออกกำลังกายเป็นประจำตัดสินใจอุ้มคนที่บ่นว่าไม่มีแรงยืนพาดบ่า ฟาดมือลงบนก้นนิ่มๆ ของอีกคนที่ไม่รู้ลิมิตตัวเองว่าดื่มได้แค่ไหน


ทรงเพลิงพาวันศุกร์เดินออกจากงานโดยไม่สนใจว่าใครจะเรียก เสียงของวันศุกร์ยังพึมพำพูดอะไรบางอย่าง ไม่ได้เมาเต็มร้อย ยังมีสติอยู่เยอะเลย แต่ก็ควบคุมตัวเองได้ยากอยู่ดี


ร่างสูงปลดล็อกประตูรถออดี้คันเดิม พนักงานที่ยืนเฝ้าลานจอดรถรีบเดินไปเปิดประตูให้ ในตอนนั้นคุณชายทรงเพลิงค่อยๆ วางอีกคนลงบนเบาะข้างคนขับก่อนจะหยิบแบงค์จำนวนหนึ่งให้พนักงานแล้วปัดมือให้ไปไกลๆ สักทีด้วยความหงุดหงิด


ก็ต้องหงุดหงิดน่ะถูกแล้ว เพราะเจ้าคนตัวเล็กดันนัวเนียจะจูบเขาตั้งแต่ยังไม่ถึงรถเลยด้วยซ้ำ


ถ้าไม่เป็นดาราดังเขาคงจับฟัดให้จบๆ ไปตั้งแต่ตรงนี้แล้ว เผลอๆ ก็เลี้ยวเข้าห้องน้ำ ไม่อดทนขับรถกลับเพนต์เฮ้าส์ที่อยู่ตั้งไกล


“ดื่มน้ำก่อนครับ”


“ไม่เอา...จะกอด”


“วันศุกร์ ตรงนี้มีคน”


“รู้แล้ว...รู้แล้ว เฮ้อ”


ทำหน้างอแล้วกระชากขวดน้ำไปดื่มอย่างคนที่มีอารมณ์เดือดปุดๆ ในหัวนิดหน่อย หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงเอามือค้ำหลังคารถไว้ มืออีกข้างก็เท้าเอวมองคนตัวเล็กที่ดูท่าจะสงบลงแล้วถึงเดินเข้ามาประจำที่นั่งก่อนจะขับรถออกจากสถานที่แห่งนี้


เพราะเขาก็ร้อนเหมือนกัน ร้อนจากข้างในและอยากระบายออกให้หมดเลยทำให้การขับรถกลับเพนต์เฮ้าส์ใช้เวลาไม่นานเท่าไหร่ ไม่กี่ครั้งหรอกที่หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงจะเหยียบคันเร่งจนมิดขนาดนี้ คงเป็นเพราะมือนุ่มๆ ที่วางอยู่บนหน้าตักเขาตลอดอย่างไม่ตั้งใจด้วยแหละ ที่ทำให้ต้องรีบกลับโดยด่วน


ทันทีที่จอดรถใต้คอนโดเสร็จทรงเพลิงก็ปิดประตูรถเสียงดัง พาคนที่เหมือนจะสร่างเมาแล้วกลับขึ้นห้อง ทันทีที่ลิฟต์โดยสารเคลื่อนมาถึงชั้นบนสุด หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงที่ใจร้อนมาตั้งนานก็รีบจูงมือเล็ก เดินหายเข้าห้องทันที


แต่ก็ไม่เท่ากับคนที่ดื่มมาเยอะอยู่ดี


“เพลิง”


“ครั...”


คนตัวเล็กเงยหน้ามอบจูบหวานๆ บนริมฝีปากของคนตัวโตในตอนที่ประตูเพนต์เฮ้าส์ยังไม่ปิดสนิทเลยด้วยซ้ำ วันศุกร์ที่สร่างเมาแล้วและรู้ว่าคุณชายทรงเพลิงต้องการอะไรแตะริมฝีปากจิ้มลิ้มลงเบาๆ แล้วผละออก ทำอย่างนี้ซ้ำไปซ้ำมาก่อนจะกดจูบให้แน่นกว่าเดิม สอดลิ้นนุ่มเข้าไปและลูบไล้แก้มอีกคนด้วยปลายนิ้วเบาๆ โอบคอแกร่งให้โน้มลงมารับจูบ เกี่ยวขาเข้ากับเอวหนาเมื่อสะโพกกลมๆ ของตัวเองถูกช้อนขึ้นด้วยแขนทั้งสองข้าง


คุณชายทรงเพลิงพาวันศุกร์ไปที่โซฟากลางห้อง วางคนตัวขาวไว้บนนั้นแล้วโน้มตัวตามลงมาอย่างรวดเร็ว มือหนาสอดเข้าไปใต้เสื้อยืดสีขาว ลูบไล้เอวเล็กๆ อย่างหลงใหล ถึงจะตัวเล็กแค่นี้แต่จับส่วนไหนก็เต็มไม้เต็มมือไปหมด เขาพึงพอใจในเรือนร่างของวันศุกร์ที่งดงามเอามากๆ


“ถ้ามัวแต่มองไม่ให้ทำแล้วนะครับ”


ถูกโลมเลียด้วยสายตาจนวันศุกร์อยากจะมุดหน้าหนีไปกับโซฟาเดี๋ยวนี้ ถึงจะมีเรื่องแบบนี้หลายครั้งหลายหน แต่วันศุกร์ก็ไม่เคยชินกับการที่ต้องจ้องตาคุณชายระหว่างร่วมรักหรือเล้าโลมกันสักที


สายตาเจ้าชู้แบบนั้นน่ะ เขาจ้องไม่ไหวหรอก


“พูดเหมือนพรุ่งนี้ตัวเองไม่มีงาน”


“ก็มีครับ แต่มัน...”


“อยากให้พี่ทำเหรอ”


วันศุกร์เม้มปากกลั้นยิ้ม ถามแบบนี้แล้วจะตอบยังไงกันล่ะ บ่อยครั้งซะที่ไหนที่วันศุกร์จะเริ่มจูบอีกคนก่อน ความหมายก็ชัดเจนอยู่แล้วว่าเขาต้องการ...


มากๆ ด้วย


“ทำไมชอบถามอะไรแบบนี้ ก็รู้อยู่แล้วนี่นา”


ทรงเพลิงอมยิ้มแล้วมอบจูบนุ่มๆ ให้อีกฝ่ายเป็นรางวัล เสื้อยืดตัวเก่งที่สวมอยู่บนตัวของวันศุกร์ถูกถอดออกไปแล้ว ผิวกายขาวๆ เป็นรอยแดงเพราะมือเขา คนโตกว่าเลยต้องก้มลงไปจูบปลอบโยนตรงจุดที่เกิดรอยแดง เพราะเขาก็ไม่รู้ตัวเลยจริงๆ ว่าไปเผลอรุนแรงกับน้องตอนไหน


“เพลิง”


เพราะจุดที่เป็นรอยแดงก็คือบริเวณเอวคอดกิ่วนั่นแหละ วันศุกร์เงยหน้าครางออกมาเบาๆ รู้สึกร้อนๆ หนาวๆ เพราะจูบของเขา เพราะมือของเขาที่จับขาเรียวแยกออกจากกัน


“วันศุกร์” หม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงเงยหน้ามองอีกคนที่หลับตาพริ้ม อกบางขยับขึ้นลงตามแรงหายใจถี่กระชั้น วันศุกร์ก้มหน้ามองคุณชายเช่นกัน สบกับตาคมที่มองยังไงก็อบอุ่นที่สุดในโลกแล้ว


“พี่ไม่มีคอนดอม”


“...”


“เปลี่ยนใจยังทัน”


วันศุกร์ยันตัวลุกขึ้นนั่ง คนตาแป๋วจ้องใบหน้าที่สมบูรณ์แบบของหม่อมราชวงศ์ทรงเพลิงอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยื่นหน้าไปจูบเบาๆ บนปลายจมูกของคุณชาย แก้มสองข้าง ปลายคางที่เริ่มมีไรหนวดขึ้นมา แล้วหยุดที่ริมฝีปาก แนบแน่น บดคลึง ขเม้มให้คุณชายรู้ว่าในตอนนี้วันศุกร์ไม่ต้องการอะไรแล้ว...นอกจากทรงเพลิงเท่านั้น


มือเล็กจับมือหนาให้มายุ่มย่ามกับกระดุมกางเกงของตัวเอง วันศุกร์ยกสะโพกให้คุณชายเขาจัดการกับยีนสีซีดที่ชอบใส่เป็นประจำ ท่าทางที่ยั่วยวนขนาดนั้นมันทำให้คุณชายทนไม่ไหวจนต้องบีบก้นนุ่มๆ อย่างมันเขี้ยว


ในตอนที่ยีนหลุดออกจากปลายเท้าเพราะถูกกระชาก คนตัวเล็กก็ทำในเรื่องที่ทรงเพลิงไม่คาดคิดมาก่อน วันศุกร์ขยับขึ้นมานั่งคร่อมบนตักแกร่ง แขนเรียวโอบล้อมรอบลำคอคุณชายเอาไว้ ก้มหน้าแนบจูบเบาๆ ที่ซอกคอของอีกฝ่าย พรมจูบทุกจุดตรงนั้นในขณะที่คุณชายก็ลูบแผ่นหลังเล็กๆ ไปด้วย


“พี่ไม่มีอะไรเลยนะวันศุกร์” กระซิบข้างใบหูเบาๆ ให้อีกฝ่ายเตรียมใจไว้ ไม่ว่าจะคอนดอม หรือเจลเขาก็ไม่มีทั้งนั้น มันหมดไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว


“อือ ไม่เห็นเป็นไรเลย”


“...”


“มีแค่เพลิงก็พอแล้ว”







#หวนกลิ่นรัก





จริงๆ ตั้งใจจะอัพทุกวันศุกร์ให้เข้ากับชื่อนายเอกตัวน้อยๆ ของคุณชายเขา 

แต่ก็อดใจไม่ไหวทุกทีเลยค่ะ T^T

เจอกันตอนหน้านะคะ 

ps. จบเรื่องของพี่โมแล้วนะ ._.



 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7.169K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,111 ความคิดเห็น

  1. #7106 baekbow (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 31 มีนาคม 2564 / 21:16
    ไม้เรียวสั่นไปหมดแล้ว ทำไมยัยหนูถึงได้ไปยั่วพี่เขาแบบนี้ น่าตีมาก!! // แต่เขาเป็นแฟนกันแล้ว งั้นก็ทำตามสบายเลยลูก 5555 // ไม่น่าเชื่อว่าคู่นี้จุดเริ่มต้นของเขาคือวันไนท์ คุณชายรักวันศุกร์แบบเหมือนคนที่ผูกพันกันมานานอ่ะ ใครจะรู้ว่าเขารู้จักกันเพราะวันไนท์ เป็นจุดเริ่มต้นที่ยากที่จะเจอคนดีๆ แต่วันศุกร์ก็คือคนโชคดีคนนั้นสินะ
    #7,106
    0
  2. #7056 baconnioil (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2563 / 13:29
    ยัยน้องงงงงงงงงแซ่บมากลูก
    #7,056
    0
  3. #7033 soul_hyukjae (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2563 / 15:00
    วันศุกร์ลู๊กกกกกกกกก

    นี่เด็ดก้านมะยมรอแล้วนะ

    มาให้ฟาดสักที
    #7,033
    0
  4. #6995 SMACHA10 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2563 / 00:36
    น้อง เบาได้เบา ขอออกซิเจนด่วนๆๆ
    #6,995
    0
  5. #6992 0690206092543 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2563 / 13:12
    อยากอ่านเรื่องริวเลยย
    #6,992
    0
  6. #6985 ilee2 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2563 / 09:29
    แล้วใครจะทนไหวเล่าาาาา แงงงง เขิลลล
    #6,985
    0
  7. #6927 9490seluhanhunhan。 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2563 / 01:05
    น้องขา คุณแม่จะเป็นลม
    #6,927
    0
  8. #6905 khowtangunicon (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 03:55
    น้องยั่วมากกกก
    #6,905
    0
  9. #6866 pang_97s (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2563 / 12:06

    ยัยน้องยั่วมากกกกก แซ่บบ
    #6,866
    0
  10. #6835 Necter (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 21:27
    น้องของเรา ยั่วเก่งมากๆๆๆๆ 55 เขิลไปหมด
    #6,835
    0
  11. #6761 แว่นฟ้าดำ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2563 / 20:14
    วันศุ้กกกกกร์ คือจะไปเห็นใจเค้าทำไม เค้ายังไม่เห็นใจเราเลยสำนึกก็ยังไม่มี อิโมอิดอก
    #6,761
    0
  12. #6755 yeolie (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 เมษายน 2563 / 09:58
    ยัยน้อนก็ร้อนแรงเหมียนกันนะเนี่ย ฮุฮุ
    #6,755
    0
  13. #6754 yeolie (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 เมษายน 2563 / 06:21
    ไม่น่าชื่อโม ชื่อโง่จะเหมาะกว่า 555555
    #6,754
    0
  14. #6692 เน้ยยยย (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 มีนาคม 2563 / 14:18
    -เด่กกกก อยากจะชมว่าทําดีแล้ววันศุกร์ เขินน
    #6,692
    0
  15. #6615 chacha☁ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2563 / 13:26
    น้องเมาแล้วแส้บบบน้า อรุ่มมม
    #6,615
    0
  16. #6574 คุณยิปปี้ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 มกราคม 2563 / 00:02
    น้องเมาแบ้ว!!! จะตีน้อง ไม่มีคอนด้อมมันเจ้บนะ
    #6,574
    0
  17. #6555 Spices_smile (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2562 / 08:53
    เเส่บบบบบบบบบ
    #6,555
    0
  18. #6532 panwinkinyourarea (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2562 / 23:58
    หัวอกคนเปงแม่น่ะนะ ทำดีแล้วลูก
    #6,532
    0
  19. #6459 Ohsem (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2562 / 03:32
    เหมือนยืนดูลูกยั่วผู้ชายเลย หวงวันศุกร์อ่ะฮืออออออ วันศุกร์ยั่วมากกกก อยากจับกดไอบ้าเอ้ยยย เพลิงทนไม่ได้ก็คือไม่แปลก
    #6,459
    0
  20. #6458 Ohsem (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2562 / 03:32
    เหมือนยืนดูลูกยั่วผู้ชายเลย หวงวันศุกร์อ่ะฮืออออออ วันศุกร์ยั่วมากกกก อยากจับกดไอบ้าเอ้ยยย เพลิงทนไม่ได้ก็คือไม่แปลก
    #6,458
    0
  21. #6431 pinkpeach🍑 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 11:08
    วันศุกร์ แม่จะเป๋นลมมม
    #6,431
    0
  22. #6413 SRmonster_18 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2562 / 11:31
    ยั่วมากกกก ยั่วมากกกก ฮืออออกรี๊ดดดดดดดดดด
    #6,413
    0
  23. #6400 MAGENTAJ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2562 / 20:11
    น้องวันศุกร์​ พี่จะกรี๊ดด​ จะตีๆๆๆๆๆ
    #6,400
    0
  24. #6386 bbblueskyy (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 14:18
    น้องวันศุกร์ น้วยๆมากลูกกกกก
    #6,386
    0
  25. #6363 lopko083 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 04:36
    เด็กมันยั่วววววววววว
    #6,363
    0