{ yaoi } • Loud & Clear (end)

ตอนที่ 3 : 03

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 78,523
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8,281 ครั้ง
    7 ม.ค. 62







03

ดวงตา ริมฝีปาก ใบหน้า

เราอยากมองนานๆ เลยนะรู้เปล่า : )




 

เช็ดผมก่อน เดี๋ยวเป็นหวัด


ผ้าขนหนูสีขาวผืนเล็กๆ โยนแหมะลงบนผมสีน้ำตาลของคนที่นั่งหลังตรงอยู่บนโซฟา ฟองฟางตัวสั่นหงึกๆ เพราะรู้สึกหนาวแอบสังเกตบ้านของเจ้าของรถปอร์เช่ มันทั้งใหญ่ หรูหรา ไม่อยากจะเชื่อจริงๆ นี่คือบ้านของนักศึกษาชั้นปีหนึ่งที่อาศัยอยู่คนเดียว


ครอบครัวของครามสมุทรรวยมาก รวยขนาดที่พ่อแม่เป็นเจ้าเกาะ ครามสมุทร ที่อยู่ภาคใต้ของไทย เป็นเจ้าของห้างสรรพสินค้าดิวตี้ฟรีชื่อดังที่รู้จักกันทั่วโลก แถมตอนนี้ยังเปิดห้างใหม่ที่ใหญ่ อลังการ เป็นแลนด์มาร์กใหม่ที่อยู่ติดริมแม่น้ำเจ้าพระยา แล้วก็ถือหุ้นของสายการบินดังอีกด้วย


เรียกได้ว่าถ้าเอ่ยนามสกุล อนุวงศ์วรวัฒน์ ขึ้นมาเมื่อไหร่ ออร่าความรวยก็กระจายทันที


ครามสมุทร อนุวงศ์วรวัฒน์ เป็นลูกชายคนเล็กและคนเดียวของตระกูลนี้เลย พ่อแม่ตามใจเขาทุกอย่าง เลี้ยงแบบสปอยล์สุดๆ  ปกติถ้าถูกตามใจแบบนี้ครามสมุทรคงนอกลู่นอกทางแล้ว แต่ก็ไม่ ครามสมุทรเป็นลูกที่ดีของพ่อแม่เสมอ


ที่รู้ก็เพราะว่าให้แยมสืบมาหมดแล้ว : )


ปิดแอร์มั้ย เห็นนั่งสั่นตั้งแต่อยู่ในรถ


ไม่เป็นไร เราขี้หนาวแบบนี้อยู่แล้ว


ยื่นมือรับผ้าขนหนูผืนสีขาวผืนใหญ่มาคลุมร่างกายของตัวเอง ตัวฟองฟางเปียกชุ่มน้ำฝนและเหมือนจะแห้งบางส่วนตั้งแต่อยู่ในรถแล้ว


บอกตามตรงเลยว่าเขาโคตรใจง่าย ไม่ดิ ความจริงฟองฟางจะปฏิเสธครามสมุทรก็ได้ แล้วไปเช่าโรงแรมนอนแบบที่ตั้งใจไว้แต่แรก แต่เพราะใจพาไปแท้ๆ ตอนนี้เขาถึงได้มานั่งทำตัวไม่ถูกอยู่ในบ้านของครามสมุทร


อาบน้ำเลยมั้ย


คนถูกถามพยักหน้าหงึกเหลือบมองคนสูงกว่าที่ยืนค้ำหัวอยู่ ฟองฟางรีบลุกขึ้นยืน ชะเง้อคอมองหาห้องน้ำแล้วหันกลับมามองหน้าคนสูงกว่า ปากจิ้มลิ้มเม้มแน่น ยืนกุมมือเล็กๆ ไว้ด้วยกันเพราะไม่รู้ว่าจะทำอะไรต่อดี


รู้แต่ว่าตอนนี้อยากวิ่งหนีครามสมุทรไปที่ไหนสักที


ห้องน้ำอยู่ไหนเหรอ


อยู่ข้างบน


อ่อ โอเค ขอบคุณนะหมุนตัวเตรียมหนีทั้งๆ ที่ไม่รู้ว่าห้องน้ำอยู่ตรงไหน รู้แค่ว่าข้างบนเท่านั้นแหละ


ตามมา เดี๋ยวพาไป


อ่า จริงๆ ไม่เป็นไร...


ฟองฟางเสียงทุ้มที่เข้มกว่าเดิมเรียกชื่อเขาเต็มปากเต็มคำ พอเงยหน้ามองแล้วเห็นสายตาดุๆ ของครามสมุทรเท่านั้นแหละ ฟองฟางถึงกับไม่กล้าขยับตัวไปไหน


เพิ่งสำนึกได้ว่านี่บ้านคนอื่น จะเดินไปไหนมาไหนเองก็น่าเกลียด


ก็นั่นแหละ สุดท้ายก็ต้องเดินตามตัวสูงต้อยๆ


สุดท้ายก็หนีครามสมุทรไปไหนไม่ได้อยู่ดี




*****



 

คนตัวขาวนอนแช่น้ำอุ่นๆ ในอ่างอาบน้ำแบรนด์จากุซซี่สบายใจเฉิบ กลิ่นหอมๆ ของครีมอาบน้ำทำเอาฟองฟางแทบเคลิ้มหลับ


บอกตามตรงว่าตอนแรกก็ไม่คิดและไม่กล้าลงอ่างราคาแพงของครามสมุทรเลย แต่เพราะถูกเจ้าของบ้านหลังนี้บังคับมาไง ฟองฟางเลยปฏิเสธไม่ได้ แต่สุดท้ายแล้วก็กลายเป็นตัวเองที่นอนเคลิ้มจนไม่อยากลุกขึ้นจากอ่าง


ลงไปแช่ในอ่างด้วย มันจะปรับอุณหภูมิในร่างกาย จะได้สบายตัว


ไม่รู้ว่าทฤษฎีไหน แต่เสียงทุ้มๆ ที่ลอยอยู่ในหัวทำเอาฟองฟางหลุดหัวเราะคิกคักคนเดียว ก็นั่นน่ะคือประโยคแรกเลยที่ครามสมุทรพูดยาว


 

Kram: ชุดนอนอยู่ในห้องแต่งตัว

Kram: ฟอง

Kram: อย่าแช่น้ำนาน ขึ้นได้แล้ว

 


เหลือบตามองไอโฟนรุ่นใหม่ที่วางอยู่ขอบอ่างร้องแจ้งเตือน ระหว่างที่แชตของครามสมุทรเด้งขึ้นมาคำถามหนึ่งที่ฟองฟางคิดอยู่คนเดียวมาตั้งนานก็ผุดขึ้นในหัวอีกครั้ง


เขาไม่ค่อยเข้าใจที่ครามสมุทรทำแบบนี้ ไม่รู้จริงๆ ว่าการที่พวกเขาได้คุยกันทั้งๆ ที่ก่อนหน้านั้นครามสมุทรไม่แม้แต่จะสบตาฟองฟางมันหมายความว่ายังไง...เป็นเพราะอะไร


ตั้งแต่รู้จักกันเขากับอีกฝ่ายไม่เคยส่งข้อความหากัน และมื่อเช้าคือครั้งแรกที่ฟองฟางได้รับข้อความจากครามสมุทร


ยิ่งคิดยิ่งปวดหัว


แต่ยังไง...ครามสมุทรยังเป็นคนที่ทำให้ฟองฟางปั่นป่วนตลอด


ไม่ว่าจะกี่วันกี่เดือนก็ตาม


กึก กึก


ฟอง


อ่าห๊ะ ป...แป๊บนะคราม!”


ฟองฟางสะดุ้งโหยง คนตัวขาวในอ่างจากุซซี่หันหน้าเลิ่กลั่กเพราะเสียงทุ้มๆ ของใครบางคนที่ดังจากข้างนอก ฟองฟางรีบลุกขึ้นจากอ่าง กระวนกระวายหาชุดคลุมตัวใหญ่มาสวมทับร่างกายเปลือยเปล่าของตัวเอง เสียงบิดลูกบิดประตูดังแกร็กๆ จนฟองฟางตกใจทำอะไรไม่ถูก ไม่รู้ว่าครามสมุทรมีอะไรจะพูดด้วยหรือเปล่าเลยรีบย้ำเท้าฉับๆ เดินไปประตูแต่ก็เสียหลักหงายท้องตึงเพราะพื้นห้องน้ำมันลื่น


โอ๊ย!”


ฟอง เป็นอะไรครามสมุทรบิดประตูพร้อมกับเคาะปึงปัง


ไม่เป็นไร


 เจ็บโคตร


ฟองฟางรีบพยุงตัวลุกขึ้นยืนทั้งๆ ที่หงายเงิบลงไปทั้งตัว มึนตึ้บเพราะหัวกระแทกกับพื้น ถึงจะไม่แรงถึงขึ้นสลบแต่ก็รู้สึกเจ็บอยู่ดี


คราม...ยังไม่อาบน้ำอีกเหรอพอเอื้อมมือเปิดประตูได้ก็เจอกับคนตัวสูงที่ขมวดคิ้วยุ่งยังอยู่ในชุดนักศึกษาตัวเดิม ครามสมุทรมองหน้าเขาแวบหนึ่งแล้วชะโงกหน้าเข้าไปในห้องน้ำ ก่อนจะกลับมาจ้องหน้าฟองฟางเหมือนเดิม


นึกว่าจมน้ำไปแล้ว


เราว่ายน้ำเป็น ไม่จมหรอกฟองฟางหัวเราะแหะๆ


อ่างก็ไม่ได้ลึกอะไรขนาดนั้นสักหน่อย


แล้วเมื่อกี้เสียงอะไร


“...”


เหมือนคนล้มกระแทกพื้น


“...”


“...”


คนตัวขาวหลุดเอื้อมมือไปลูบสะโพกตัวเองปอยๆ หน้ามุ่ยเพราะรู้สึกปวดที่บริเวณนั้น


ในห้องน้ำนั่นเลือดหรืออะไร


ฟองฟางหันขวับตามตาคมๆ ของคนตัวสูง พอเห็นคราบเลือดสดๆ ที่เปื้อนพื้นอยู่หย่อมหนึ่งก็อ้าปากค้าง ฟองฟางรีบยกแขนยกขาตรวจดูว่าเป็นเจ้าของเลือดนั่นหรือเปล่า แต่ไม่ทันไรก็รู้สึกเจ็บจี๊ดที่ศีรษะตอนที่ครามสมุทรใช้ปลายนิ้วมือแตะลงมาเบาๆ


นี่ล้มหัวฟาดพื้นเหรอคนตัวโตกว่ายืนมองเลือดที่ติดปลายนิ้วเรียวสลับกับใบหน้าซีดๆ ของฟองฟาง


เฮ้ย เรา...”


เป็นอะไรทำไมไม่บอก


เราไม่คิดว่ามันจะเป็นแบบนี้นี่


ทีงี้เถียงเก่ง


เสียงดุๆ ทำเอาฟองฟางหน้าจ๋อย คนที่เลือดออกหัวได้แต่ยืนก้มหน้า ตอนแรกก็ทำท่าเหมือนจะพูดอะไรแต่ก็พูดไม่ออก เลยหลบสายตามองพื้นดีกว่ามองคนที่ชอบทำเสียงเข้มใส่


แต่งตัวซะ เดี๋ยวพาไปโรงพยาบาล




*****



 

วันยุ่งๆ ของฟองฟางไม่รู้จะจบตรงไหน คงเหมือนกับฝนที่โปรยลงมาอยู่ตลอดเวลา ถึงจะได้ไม่ได้หนักมาก ไม่ได้เทกระหน่ำเหมือนพายุเข้า แต่มันก็ทำให้ใครสักคนที่ไม่ได้พกร่มแล้วออกไปยืนกลางสายฝนเปียกปอนได้


ตอนนี้เขานั่งอึนๆ มึนๆ อยู่ตรงหน้าเคาน์เตอร์จ่ายยา ฟองฟางเหมือนเด็กหายซ่าเพราะโดนเย็บที่หัวห้าเข็ม ตอนอยู่ในห้องฉุกเฉินแล้วหมอกำลังเย็บแผลให้มันเป็นความรู้สึกที่อธิบายไม่ออกจริงๆ เขากลัวเข็มมาก แทบจะร้องไห้ออกมาแล้วถ้าครามสมุทรไม่ช่วยปลอบ


ปลายนิ้วโป้งลูบหลังมือขาวของตัวเองเบาๆ หลุดยิ้มออกมาเมื่อนึกถึงสัมผัสตอนที่อยู่ในห้องฉุกเฉิน ครามสมุทรจับมือเขาไว้ ลูบหลังมือนุ่มนิ่มมือด้วยมือหนาเบาๆ ลูบไหล่ปลอบโยนคนขี้กลัวให้สงบและหายสั่น


สัมผัสอุ่นๆ จากครามสมุทรช่วยบรรเทาให้ฟองฟางลืมไปเลยว่าตัวเองกำลังเจ็บอยู่


 ดวงตากลมๆ มองแผ่นหลังของผู้ชายที่แอบชอบตั้งแต่แรกเจอกำลังยืนรับยาให้ ฟองฟางยิ้มมุมปาก...ขอบคุณอะไรก็ตามในใจคนเดียวที่ทำให้มีโอกาสได้ใกล้ชิดกับเขามากขนาดนี้


ฟองเจ้าของชื่อช้อนตามองคนที่ค่อยๆ สาวเท้าเข้ามา


ฟองฟางยิ้มเจื่อนให้คนตัวโตที่ยังอยู่ในชุดนักศึกษา ครามสมุทรแต่งตัวไม่เรียบร้อยเท่าไหร่ ชายเสื้อหลุดออกนอกกางเกง แขนเสื้อถกขึ้นแบบลวกๆ สวมรองเท้าแตะ adidas สีดำ ยืนเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงยีนข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างก็ถือถุงยาถุงเล็กๆ ผมเส้นตรงของเขาชี้ฟูนิดหน่อยเพราะไม่ได้เซ็ต


อย่างกับนายแบบ


เดินไหวมั้ย หรือจะนั่งวีลแชร์


ไหวๆ


แต่ยังไม่ทันขาดคำฟองฟางก็แทบหน้าทิ่มพื้นเพราะรีบลุกจากโซฟาจนอาการปวดสะโพกกำเริบ


ครามสมุทรรีบโน้มตัวประคองเจ็บที่ทำท่าจะลุกขึ้น สอดแขนแกร่งไว้ที่หลังเล็กๆ...หน้าของฟองฟางแทบชิดกับแผ่นอกกว้างของครามสมุทรอยู่แล้ว คนตัวขาวพยายามเบี่ยงตัวออก ขยับเบาๆ เชิงบอกให้อีกคนปล่อยแต่ครามสมุทรกลับรั้งฟองฟางเข้ามาโอบไว้แน่นกว่าเดิม


นี่คือไหว? เมื่อกี้หน้าเกือบทิ่ม


เราทรงตัวไม่ดีเอง


กอดเอวไว้ จะได้มีที่ยึดเวลาเดิน


คนตัวขาวกัดริมฝีปากพร้อมกับพยักหน้าเบาๆ ดื้ออะไรกับครามสมุทรมากไม่ได้แล้วเลยค่อยๆ กางแขนซ้ายเอื้อมไปจับชายเสื้ออีกข้างของครามสมุทร จับแบบไม่เต็มที่เพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะอึดอัด


แต่ไม่กี่วินาทีต่อมาฟองฟางกลับได้ยินเสียงถอนหายใจยาวๆ จากคนตัวสูง และในขณะเดียวกันครามสมุทรก็จับมือนุ่มๆ ของฟองฟางให้วางแหมะบนเอวของเขาแทนการจับชายเสื้อ


กอดเอว ไม่ใช่จับเสื้อ


“...”


“...”


คราม


อือ...”


ขอบคุณนะ


ขอบคุณอะไร


ทุกอย่างเลย


ขอบคุณที่ทักแชตมาทั้งๆ ที่ฟองฟางคิดว่าชีวิตนี้คงไม่มีโอกาสได้คุยกับครามสมุทรแบบนั้น

ขอบคุณที่เข้ามาคุยด้วย ขอบคุณที่ให้นอนแช่จากุซซี่

ขอบคุณที่ให้สารภาพความในใจ ถึงแม้ว่าตัวเองจะเมา และไม่รู้ว่าครามสมุทรจะโกรธหรือเปล่า

ขอบคุณจริงๆ ที่ ไม่ต่อยฟองฟางตอนที่เมาแล้วจับครามสมุทรมาจูบ


อือ


“...”


ขอบคุณเหมือนกัน


ขอบคุณเราทำไม


ขอบคุณที่บอก


ฟองฟางเงยหน้ามองคนสูงกว่า คิดว่าประโยคนั้นครามสมุทรยังพูดไม่จบเลยรอฟังต่อ แต่ก็ไม่...ครามสมุทรไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก เขาแค่ประคองฟองฟาง พาคนเจ็บเดินออกจากโรงพยาบาลไปเงียบๆ เท่านั้น


ถ้าให้คิดเอาเอง...ไม่รู้เหมือนกันว่าใช่เรื่องนั้นมั้ยที่ครามสมุทรขอบคุณฟองฟาง


เรื่องที่ฟองฟางเมาแล้วบอกความในใจออกไปจนหมด


มันจะใช่หรือเปล่านะ


รอตรงนี้ เดี๋ยวขับรถมารับ


ขอไปด้วย รถครามจอดใกล้ๆ นี่เอง


ฝนตกอยู่ ไม่มีร่มด้วย


ก็เดินไปด้วยกันไง


รอตรงนี้ 


คำสั่งสั่นๆ ที่ทำให้คนฟังแอบหน้ามุ่ยดังขึ้น สุดท้ายฟองฟางก็ต้องนั่งลงบนเก้าอี้แข็งๆ หน้าโรงพยาบาลเพราะครามสมุทรบังคับ


ถ้าวิ่งได้จะให้ไปด้วยกันอยู่หรอก


“...”


รออยู่ตรงนี้แหละ แป๊บเดียว


คนตัวโตวางมือบนหัวกลมๆ ของคนตัวขาว ออกแรงโยกเหมือนกำลังเอาใจคนป่วยที่เกือบจะยู่ปาก ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองไปเอาความมั่นใจมาจากไหนถึงได้กล้างอแงใส่เขา


สัญญาเสียงทุ้มๆ บอกแบบนั้นก่อนจะยื่นนิ้วก้อยรอให้เกี่ยว


สัญญาอะไร


จะไม่ให้ฟองรอนาน


ถึงจะไม่รู้ว่ารอที่อีกฝ่ายบอกมันมีความหายอะไรพิเศษไปกว่านั้นหรือเปล่า แต่ฟองฟางก็เงยหน้าพร้อมรอยยิ้ม ส่งนิ้วก้อยเล็กๆ ของตัวเองไปเกี่ยวกับนิ้วก้อยเรียวยาวของคนตัวสูง


ครามสมุทรในตอนนี้ไม่ได้เย็นชาสำหรับฟองฟางแล้ว


อื้อ...จะรอนะ


แต่เป็นครามสมุทรที่โคตรจะอบอุ่นเลย


ครามสมุทรพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะสาวเท้าวิ่งออกจากอาคารของโรงพยาบาล แผ่นหลังกว้างๆ นั่นน่ะอยู่ในสายตาของคนตัวขาวตลอด


ฟองฟางอมยิ้ม ตอนที่เห็นคลิปบ้าๆ นั่นเขากลัวผลลัพธ์ของการเมาแอ๋แทบตาย กลัวว่าครามสมุทรจะเกลียด กลัวไปหมดทุกอย่าง


แต่สิ่งที่กลัวมันไม่เกิดขึ้น ผลลัพธ์ของการเมาไม่รู้เรื่องไม่ได้รุนแรงอย่างที่คิด กลับกัน มันเหมือนจะเป็นไปในทางดี...ยังไงก็ไม่รู้


ฟองฟางค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ตอนที่ปอร์เช่สีดำคันหรูเคลื่อนขึ้นเนินหน้าอาคารโรงพยาบาลและจอดเทียบไว้แต่ไม่ได้ดับเครื่องยนต์ คนเจ็บปวดร้าวไปทั้งเอวและสะโพกก็เคลื่อนไหวยากเป็นธรรมดา โชคดีที่ครามสมุทรรีบลงจากรถแล้วสาวเท้าตรงมาทางคนป่วย ช่วยประคองฟองฟางให้ลุกขึ้น มือหนาจับต้นแขนนุ่มเบาๆ สอดท่อนแขนแกร่งประคองแผ่นหลังคนป่วย


ค่อยๆ เดิน


อื้อ


ให้อุ้มมั้ย


เฮ้ย ไม่เป็นไร เดินได้ๆ


ถ้าอุ้มจริงๆ ก็แย่แล้ว


กว่าจะขึ้นรถได้บอกเลยว่าลำบากมาก ฟองฟางรู้ชะตากรรมตัวเองว่ายังไงพรุ่งนี้ก็คงต้องขาดเรียนถ้ามันยังไม่ดีขึ้น


ฟองฟางเป่าลมออกปากเบาๆ หลังจากที่เข้ามานั่งในรถได้สำเร็จ กุมมือขาวที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อแขนยาวจนกินมือ จริงๆ มันคือเสื้อของครามสมุทร เสื้อตัวนี้ฟองฟางเคยเห็นเขาใส่ไปเที่ยวกับช็อปเมื่อหลายเดือนก่อน จำได้ดีเลยว่ามันพอดีกับตัวครามสมุทรมากๆ แต่พอมาอยู่บนตัวฟองฟางเองมันกลับใหญ่เกินตัว


“มันมียาที่ต้องกินก่อนนอน”


“อื้อ เดี๋ยวค่อยกลับไปกิน”


“กินตอนนี้ น้ำอยู่หลังรถ”


“อ่า โอเคๆ” ฟองฟางพยักหน้าพร้อมกับเอี้ยวตัวไปข้างหลังเพื่อหาน้ำตามที่ครามสมุทรบอก จับๆ คลำๆ อยู่พักหนึ่งก็เจอกับขวดน้ำขวดใหญ่เลยคว้ามากอดแนบอก


“พกน้ำขวดใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ”


“เปล่า เติมน้ำมันก็ได้แล้วทีละขวด”


“อ๋อ...” มือขาวหยิบซองยามาอ่านทีละซอง แต่เพราะว่าตอนนี้มันมืดเกินไปฟองฟางเลยต้องเพ่งและหามุมสว่างๆ เพื่อให้มองเห็นตัวอักษรที่อยู่บนซองยา


“ซองสีน้ำตาล เม็ดเล็กๆ สีส้ม กินหนึ่งเม็ด”


“อ่าห๊ะ”


“ซองใส ยาแก้ปวด เม็ดกลมๆ สีขาว กินสองเม็ด”


“อื้อ” หันไปยิ้มให้คนที่กำลังจ้องถนนข้างหน้า ฟองฟางหยิบซองยาตามและแกะเอาเม็ดยามาใส่มือตามที่ครามสมุทรบอก


ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า ตอนแรกครามสมุทรก็ขับรถเร็วอยู่นะ เหมือนอยากให้ถึงบ้านเร็วๆ แต่พอฟองฟางทำท่าจะกระดกน้ำลงคอไปพร้อมกับยา เจ้าของปอร์เช่คันนี้ก็ลดความเร็ว และเปลี่ยนไปวิ่งเลนซ้ายแทนเลนขวา


ฟองฟางถามตัวเองในใจ ถ้าพูดขอบคุณออกไปอีกครั้ง คนฟังจะเบื่อหรือเปล่าก็ไม่รู้


“ถ้าง่วงก็นอนไปก่อน” ครามสมุทรเหลือบตามองคนที่กินยาเสร็จแล้วแต่นั่งกอดนวดน้ำแน่น


“อยากนอนอยู่หรอก แต่นอนไม่ได้นี่สิ”


“ทำไม”


“ก็...มันจะทับแผลที่เย็บ” ฟองฟางชี้ไปตรงหลังศีรษะของตัวเองที่มีผ้าก็อซสีขาวแปะอยู่ ต่อจากนี้จนกว่าแผลจะหายเขาคงต้องนอนคว่ำหรือนอนตะแคงเท่านั้น ไม่อย่างนั้นได้เจ็บรอบสองแน่ๆ


ฟองฟางอมลมจนแก้มป่อง หันมองคนตัวโตกว่าที่ควบคุมพวงมาลัยและขับรถไปตามถนนในกรุงเทพฯ มองลาดไหล่กว้างๆ ของคนนั้นที่ฟองฟางเคยคิดเอาไว้ว่าถ้าใครได้เป็นแฟนครามสมุทรคงเป็นคนที่น่าอิจฉามากๆ เพราะถ้าง่วงก็มีไหล่กว้างๆ นี่แหละให้ซบนอนหลับสบาย


“...”


“คราม”


“ครับ”


“ง่วงแล้ว”


“...”


“...ขอยืมไหล่หน่อยได้มั้ย” เอ่ยปากขอยืมไหล่อีกคนทั้งๆ ที่ไม่มีสถานะสำคัญอะไรกับเขาเลยสักนิด


ฟองฟางรู้ว่าตัวบ้ามากๆ แต่ไม่รู้สิ...มาถึงขนาดนี้ก็ควรลองเสี่ยง


ลองดูสักครั้งในฐานะอะไรก็ได้


“อือ เอาสิ”


“ขอบคุณนะ”


ในฐานะคนที่ชอบครามสมุทรข้างเดียวก็ได้

แค่ไม่ผลักไสกันก็พอ




*****



 

ปอร์เช่คันหรูเคลื่อนเข้าไปในบ้านเดี่ยวใจกลางกรุงเทพฯ บ้านที่ออกแบบให้เป็นสไตล์โมเดิร์นท่ามกลางบ้านหลังอื่นๆ ที่แทบจะเป็นคฤหาสน์ ใช่ เขาเบื่อบ้านหลังใหญ่ๆ จะแย่ เพราะว่าบ้านที่เป็นบ้านเกิดของเขาจริงๆ มันก็คือคฤหาสน์เหมือนกัน


โดยพื้นเพแล้วครามสมุทรเป็นคนภาคกลาง พ่อกับแม่เขาก็เป็นกรุงเทพฯ แต่เพราะว่าพวกท่านมีธุรกิจใหญ่ๆ อยู่ที่ภาคใต้เลยพากันย้ายไปอยู่ที่นั่นตั้งแต่ตอนที่เขาเกิด อยู่บนเกาะที่ชื่อว่าครามสมุทรในจังหวัดภูเก็ต  


ความจริงตอนนี้ครามสมุทรควรจะอยู่ที่ประเทศสเปนเพื่อเรียนต่อตามที่พ่อกับแม่อยากให้ไป แต่เขาอยากเรียนในไทยมากกว่า และพ่อกับแม่ก็ไม่ได้ขัดข้องอะไร ครามสมุทรเลือกเรียนมหาวิทยาลัยเอกชน ตอนแรกเขาจะอยู่หอเล็กๆ กับช็อปเพราะมันใกล้มหาลัย แต่คุณแม่ก็ดื้อเหลือเกิน ท่านแอบซื้อบ้านบนที่ดินราคาสูงไว้ให้ครามสมุทรก่อนแล้ว


คุณแม่บอกว่าท่านเลี้ยงดูลูกชายคนเดียวมาเป็นอย่างดี ลูกคนนี้ก็อยู่บ้านหลังใหญ่มาตั้งแต่เกิดเลยไม่สามารถทนเห็นครามสมุทรไปอยู่หอเล็กๆ ได้ เพื่อความสบายใจของคุณแม่เขาเลยอาศัยอยู่ในบ้านหลังนี้...มันก็สะดวกกว่าอยู่หอเยอะเลยแหละ


 

ช็อปเปอร์: มึงนอนยังวะคราม

ช็อปเปอร์: คืนนี้กูแบกพวกไอ้ตี๋กับพวกพี่ๆ ไปนอนบ้านมึงได้ป่ะ

ช็อปเปอร์: เมาแอ๋ฉิบหายแล้วเนี่ย

ช็อปเปอร์: (send a photo)


 

ครามสมุทรเปิดดูภาพที่ช็อปส่งมา มันเป็นภาพกลุ่มเพื่อนของเขาเมาจนหมดสภาพ และรุ่นพี่อีกบางคนที่ยังพอมีสติอยู่แต่คงกลับบ้านเองไม่ไหว...อย่างที่บอก อยู่บ้านตัวเองมันสะดวกกว่า เพราะในบางครั้งเวลาที่เพื่อนอยู่ดื่มจนดึกกลับ หอไม่ได้ บ้านของเขามันก็ยังเป็นที่รับรองให้เพื่อนๆ มาอาศัยนอนได้


คนตัวสูงส่ายหน้าเบาๆ เหลือบมองคนที่ใช้ไหล่ของเขาเป็นหมอนนอนในรถ ฟองฟางขยับตัวเล็กน้อยแล้วถอนหายใจออกมาทั้งๆ ที่หลับตาอยู่ เหมือนเมื่อยเวลานอนแล้วอยากจะเปลี่ยนท่าแต่ก็เปลี่ยนไม่ได้


 

Kram: บ้านไม่ว่าง

ช็อปเปอร์: เวรละ

ช็อปเปอร์: แม่มึงมาหาเหรอวะ

Kram: เปล่า

ช็อปเปอร์: อ้าว อะไรของมึง

Kram: ไม่ว่างก็คือไม่ว่าง

ช็อปเปอร์: อ๋าาาา กูรู้ละ มึงซุกสาวไว้ใช่มั้ย

ช็อปเปอร์: ไม่เป็นไรก็ได้ครับพี่คราม

ช็อปเปอร์: แต่เดี๋ยวนี้เอาใหญ่ละนะ

ช็อปเปอร์: กูจะไลน์ไปฟ้องคุณญาดา

Kram: อือ

Kram: เดี๋ยวไลน์บอกคุณนภารัตน์เหมือนกันว่าลูกชายออกไปเมาทุกวัน

ช็อปเปอร์: สัด ห้ามฟ้องแม่กู

 


ครามสมุทรล็อกหน้าจอไอโฟนก่อนจะเก็บมันใส่ไว้ในกระเป๋ากางเกงของตัวเอง เหลือบมองคนที่ตัวเล็กกว่านอนอยู่อย่างนั้นไม่มีทีท่าว่าจะตื่น เขายื่นมือออกไปทำท่าจะเขย่าปลุกคนที่หลับให้ตื่น แต่ก็ชะงักค้างไว้ มือหนาข้างนั้นวางลงบนแขนซ้ายของอีกฝ่าย...ครามสมุทรลูบท่อนแขนเล็กเบาๆ เหมือนกล่อมให้คนหลับฝันที่ดี


เขาปล่อยให้เครื่องยนต์ของปอร์เช่ทำงานอยู่อย่างนั้นในโรงจอดรถ ไฟในบ้านเปิดว่างเพราะไม่ได้ปิดตั้งแต่แรก ปล่อยให้ฟองฟางหายใจเข้าออกแผ่วเบาอยู่บนไหล่ทั้งๆ ที่ความจริงเขาสามารถปลุกให้อีกคนตื่นก็ยังได้


แต่ในวินาทีต่อมาครามสมุทรก็ดับเครื่องยนต์ ค่อยๆ ดันศีรษะกลมให้ออกจากไหล่อย่างอ่อนโยนแล้วจับพิงไว้กับเบาะฝั่งคนขับแทน


ครามสมุทรลงจากรถรีบไปเปิดประตูอีกฝั่งอย่างรวดเร็ว เขาโน้มตัวปลดสายเบลท์ออกจากตัวฟองฟาง ค่อยๆ ประคองคนป่วยไว้ในอ้อมกอดแล้วช้อนคนตัวเล็กด้วยแขนสองข้าง


คนตัวโตใช้เท้าดันประตูรถปอร์เช่ให้ปิดสนิท ครามสมุทรอุ้มและกอดฟองฟางอย่างทะนุถนอมมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขารู้ว่าฟองฟางปวดเอวกับสะโพก แต่มันเลี่ยงไม่ได้จริงๆ ที่จะสัมผัสสองจุดนี้ ทุกครั้งที่เขาก้าวขาเดินเข้าบ้าน เสียงคนเจ็บครางอื้ออึงก็ดังขึ้นเบาๆ


กระทั่งครามสมุทรก้าวเท้าขึ้นชั้นสองของบ้านได้สำเร็จ เขาเปิดประตูห้องนอนของตัวเองแล้วอุ้มฟองฟางที่หลับตาขมวดคิ้วอยู่ในอ้อมกอดเข้าไปในนั้น วางคนป่วยลงบนเตียงนุ่มๆ ที่ครามสมุทรหวงนักหวงหนา สาบานได้เลยว่าเตียงนี้...เพื่อนสนิทอย่างช็อปก็ยังไม่เคยได้เฉียดตัวเข้าใกล้เลยสักนิด


“อื้อ...”


“เจ็บเหรอ”


“...”


เขารู้ว่าฟองฟางนอนหงายไม่ได้ เลยวางคนป่วยลงแล้วจับให้นอนตะแคง แต่เพราะว่าฟองฟางหลับไม่รู้เรื่องเลยพยายามพลิกตัวนอนในท่าที่สบายที่สุด ซึ่งมันก็เป็นท่านอนหงายที่จะกดทับแผลนั่นแหละ


ครามสมุทรรีบคว้าคนตัวเล็กเข้ามากอดไว้หลวมๆ เขาย่อตัวนั่งคุกเข่าข้างเตียงแล้วคว้าเอาหมอนข้างกับหมอนใบเดิมที่ใช้หนุนศีรษะประจำมาดันแผ่นหลังของฟองฟางไวไม่ให้นอนหงาย จะจับนอนคว่ำก็กลัวหายใจไม่ออก


“นอนดีๆ” บอกคนดิ้นเก่งแบบนั้นแล้วก็ได้แต่อมยิ้มคนเดียว ครามสมุทรมองเข้าไปในห้องน้ำ เขาอยากเข้าไปอาบน้ำให้สบายตัวสักหน่อย แต่พอเห็นคนบนเตียงนอนดิ้นไปมาแบบนี้แล้วก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาเบาๆ


ครามสมุทรขยับตัวขึ้นเตียง เอนตัวลงนอนข้างๆ ฟองฟาง หันหน้าหากัน แขนแกร่งข้างหนึ่งเอื้อมโอบแผ่นหลังบอบบางของคนป่วย รั้งให้ฟองฟางซบหน้าชิดอกกว้างของเขา และประคองแผ่นหลังนั้นไว้ไม่ให้ดิ้นพลิกตัวนอนหงาย


“ฮื่อ”


“อดทนหน่อย”


เขายิ้มให้กับคนที่ส่งเสียงครางอื้ออึงแผ่วเบาออกมา


“...”


“เดี๋ยวก็หายดีแล้ว”


ยิ้มให้กับคนป่วยที่หลับอยู่ในอ้อมกอด


“ฝันดีครับ”


ยิ้มให้และหลับไปกับคนที่บอกความในใจกลางวงเหล้าในวันนั้น

ยิ้มให้และหลับไปกับคนที่คว้าเขาไปจูบในวันนั้น...

ยิ้มให้และหลับไปกับคนที่ทำเป็นในกล้าในวันนั้น...ทั้งๆ ที่ตัวสั่นแทบตาย

 










#ฟองฟางครามสมุทร





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8.281K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,227 ความคิดเห็น

  1. #5223 Rose_GirL (@Rose_GirL) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2563 / 23:13
    โอ้โหหหหห เราว่าเราไม่ไหว แอร๊ยยยย
    #5,223
    0
  2. #5212 หรงหรง (@Poly-young) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2563 / 02:03
    นี่น้ำหรือไมโครเวฟคะ อบอุ่นเหนือเกินพ่อออ
    #5,212
    0
  3. #5204 Pbivvp (@PeerayaButthong) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2563 / 21:59
    กี้ส แพ้ผุ้ชายแบบนี้!!
    #5,204
    0
  4. #5171 pang_97s (@pang_97s) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2563 / 21:07

    พ่อไมโครเวฟ
    #5,171
    0
  5. #5163 soul_hyukjae (@soul_hyukjae) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2563 / 03:25
    ครามอบอุ่นมากอ่ะ
    #5,163
    0
  6. วันที่ 30 กรกฎาคม 2563 / 12:27
    ละมุนสุดอะไรสุด ชอบก็บอกไปสิคะ
    #5,160
    0
  7. #5156 Bumbimzila (@Bumbimzila) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2563 / 17:43

    อ่านรอบที่3ก็ยังฟินจ้า
    #5,156
    0
  8. #5151 khanittha13 (@khanittha13) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2563 / 22:33
    -ต้าวคราม -คนบ้าาา
    #5,151
    0
  9. #5131 IiIingg (@IiIingg) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 09:04
    อบอุ่นน
    #5,131
    0
  10. วันที่ 16 มิถุนายน 2563 / 18:52

    ละมุน! พระเอกงานดีมากก
    #5,126
    0
  11. #5112 6710 (@6710) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 14:09

    ไม่ไหวจริงๆ
    #5,112
    0
  12. #5108 Yinggi11 (@Yinggi11) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 12:50
    เป็นละมุนมากเด้อออ
    #5,108
    0
  13. #5105 @โouิโดsิ@ (@titimasrireerak) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 00:02
    ละมุนจังเลยลูก~อยากหอมหัว
    #5,105
    0
  14. #5089 goi_iog (@goi_iog) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2563 / 15:27
    ฟองน่ารักมากกกก
    #5,089
    0
  15. #5077 ELFishy (@heechulpim) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 เมษายน 2563 / 21:53
    ครามมมมมม อบอุ่นมากกแงงงง
    #5,077
    0
  16. #5065 YanisaCH (@YanisaCH) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 14:12
    ไมโครเวฟฟฟ
    #5,065
    0
  17. #5055 momomay79 (@momomay79) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 17:16
    รู้ว่าชอบแหละแต่ว่า ฟองดูลนๆจนเกินเหตุนะ
    #5,055
    0
  18. #5019 Momo2018 (@Momo2018) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2562 / 00:58
    คนเขียนพลาดหรือเปล่าคะ โดยเน้นที่ ครามไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่ในชุดนักศึกษาเท่ๆ จนถึงเช้า ทั้งๆที่ ครามเริ่มเปียกตั้งแต่เดินไปที่รถกับฟอง ลงรถไปหาฟอง ถึงจะมีร่ม ฟองเปียกจนผมลู่ขนาดนั้น ครามถือร่มให้ฟอง ต้องเปียกเพิ่มอยู่แล้ว กางเกงก็ต้องเปียก ฟองอาบน้ำนานมากก ครามก็ยังอยู่แบบเปียกๆ ไม่เปลี่ยนเสื้อผ้า พาฟองไปหาหมอ ตอนลงรถเข้าโรงบาลยังไง เพราะ เดินไปเอารถ ไม่มีร่ม ไม่ให้ฟองไปด้วยเพราะเปียก ฝนตกอยู่ กลับบ้านอุ้มฟองขึ้นเตียง นอนเลย เราว่าครามอาจปอดบวมเสียชีวิตได้นะ ฟองด้วย กอดคนตัวเปียกนอนถึงเช้าอะ ไม่สมเหตุสมผลเลย หรือเราพลาดอะไรไป


    อ่านรอบแรกตะหงิดๆ นะแต่ก็ผ่านๆ ถือว่าน่ารักใช้ได้ ทีนี้เราอยากได้หนังสือ เลยมาอ่านอีกรอบเพราะต้องชอบจริงๆถึงซื้อ อยู่ตปท อะ หนังสือราคาเกือบสามเท่าจากปกอะ ตกลงเราผ่าน เสียดายมากๆเรื่องนี้

    #5,019
    0
  19. #5009 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2562 / 06:50
    ครามชอบฟองเหมือนกันหรอ
    #5,009
    0
  20. #4999 awakemy (@awakemy) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2562 / 16:48
    พ่อคนดีๆๆๆ
    #4,999
    0
  21. #4981 cutieyou (@cutieyou) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 14:36
    อบอุ่นอ่อนโยนยิ่งกว่าไมโครเวฟ
    #4,981
    0
  22. #4960 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2562 / 21:37

    เป็นการสารภาพรักที่ไม่เสียเปล่าจริง ๆ

    #4,960
    0
  23. #4931 yuri_miko (@yuri_miko) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2562 / 09:33
    อบอุ่นจังเลย
    #4,931
    0
  24. #4894 FernNAlls (@fern_33642) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 08:34

    จะรักกันตั้งแต่ต้นเลยใช่ไม่ใช่
    #4,894
    0
  25. #4862 ฺฺBerlin (@bf-mint) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2562 / 17:38
    ใจชั้นคือเหลวๆเลย
    #4,862
    1
    • #4862-1 rattanalak44 (@rattanalak44) (จากตอนที่ 3)
      6 ตุลาคม 2562 / 07:31
      ครามสมุทร ลมุนเวอร์อ่ะ
      #4862-1