{ yaoi } • Loud & Clear (end)

ตอนที่ 4 : 04

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 75,039
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8,493 ครั้ง
    7 ม.ค. 62










04

เป็นภาพหนึ่งที่อยู่ในใจ

เป็นคำหนึ่งที่อยู่ในใจตลอดมา


 

เช้านี้ฟองฟางนั่งจุมปุ๊กกุมแผลตรงศีรษะด้วยสภาพที่ไม่เต็มร้อยเท่าไหร่ อาการปวดเอวกับสะโพกยังไม่หายแถมยังปวดรุนแรงกว่าเก่า ก็รู้ดีอยู่แล้วแหละว่ามันช้ำใน ความจริงวันนี้ฟองฟางจะหยุดเรียนอยู่แล้ว จริงๆ ครามสมุทรก็บังคับให้เขาหยุดด้วยแหละ แต่ฟองฟางดื้อด้านเอง


โดนใครตีหัวมาวะฟอง


เปล่า กูลื่นล้มในห้องน้ำเฉยๆตอบเสียงนิ่มๆ และส่ายหัวเบาๆ ให้แยมที่โยนกระเป๋าลงบนโต๊ะกลมข้างบีนแบ็กในหอสมุด ตอนนี้ฟองฟางซึมๆ มึนๆ เพราะอาการเจ็บหัว แต่เชื่อเถอะว่าแยมน่ะมึน ซึม แถมโทรมกว่าเขาเยอะ


ห้าวววว


ปิดปากหน่อยแยม เป็นผู้หญิงแท้ๆ นะเนี่ยบอกคนที่ล้มตัวลงนอนบนบีนแบ็กตัวกลมๆ เหมือนกับตัวที่ฟองฟางนั่ง แยมซุกตัวคล้ายดักแด้ให้บีนแบ็กห่อหุ้มตัวเอง ทำหน้าง่วงๆ สะลึมสะลือเหมือนคนไม่ได้นอนมาทั้งคืน


ช่วงนี้มึงดูฮอตๆ


ใครนะ


มึงไง


กูเนี่ยนะฟองฟางที่กำลังจะหยิบสมอลล์ทอล์กเสียบหูย่นคิ้ว


เมื่อคืนที่กูไปร้านเหล้ากับไอ้ช็อป มีคนพูดถึงมึงเยอะเลย ไอ้ช็อปก็ด้วย นั่นน่ะตัวดี


คงพูดเรื่องนั้นแหละมั้ง


เรื่องไหนอ่ะ


เรื่องที่ไปจูบคราม...” ฟองฟางเม้มปากแน่น ก้มหน้าลงบนฝ่ามือนุ่มๆ แล้วร้องฮือออกมา ขัดใจตัวเองจริงๆ ภาพในคลิปนั้นมันยังลอยอยู่หัวไม่ยอมหายไปสักที


แปะ


แยมตีแขนฟองฟางแรงๆ แล้วถลึงตาใส่


ไหนมึงบอกว่าจำไม่ได้ไง


จำไม่ได้จริงๆ


เหรอจ๊ะฟอง


จริงๆ ก็ไม่รู้เลย ถ้าพี่ซองไม่เอาคลิปมาให้ดูก่อน


คนตัวขาวห่อไหล่ ทำหน้าจ๋อยในขณะที่แยมปิดปากหัวเราะ กระทืบเท้าเหมือนถูกใจอะไรสักอย่าง ไม่พอแค่นั้น ต้นแขนของเขายังถูกตีรัวๆ อีกด้วย


เจ็บนะแยม


กูล่ะอยากจะหัวเราะเป็นภาษาตุรกี


หัวเราะมาสิ อยากฟังเหมือนกัน


พี่ซองเอาคลิปให้มึงดูตอนไหนวะ


เช้าเมื่อวานนั่นแหละ...อยากร้องไห้จะตายอยู่แล้ว


อ๋ออออ แต่มึงก็ยังแอ๊บทำเป็นไม่รู้


แล้วจะให้ทำไงอ่ะแยม


มึงควรจะรุกต่อหรือไม่ก็ขอโทษอะไรสักอย่างอ่ะ งี้ครามไม่กลัวมึงไปแล้วเหรอวะ


คงไม่หรอกมั้ง


ก็แหง มีปอร์เช่รับส่งขนาดนี้น่ะน้า


ฟองฟางหันขวับมองเพื่อนสนิท กำลังจะขมวดคิ้วสงสัยแต่แยมก็เอานิ้วมาเขี่ยแก้มกลมๆ ของเขาซะก่อน อีกคนขยับตัวยื่นหน้ามากระซิบข้างๆ หู


สงสัยครามจะชอบมึงว่ะ


“ตลกมากมั้ย


แยมยิ้มกรุ่มกริ่มเหลือบมองเพื่อนที่นั่งหน้าแดงก่ำ ฟองฟางเวลาเขินเป็นแบบนี้เลย แก้มแดงหูแดงไปหมด


แล้วรู้ได้ไงว่าครามมาส่งกู


กูเพื่อนมึงนะไอ้ฟอง แล้วแหม ไอ้ปอร์เช่นี่ก็เสือกมีคันเดียวในมหาลัย ยังไงก็เป็นจุดเด่น...นู้นๆ มันเดินมานู้นแล้ว


ฟองฟางมองตามเล็บยาวๆ สีแดงสดของแยมที่กำลังชี้ไปตรงทางเข้าหอสมุด เห็นเจ้าของปอร์เช่คันหรูกำลังใช้บัตรนักศึกษาแตะตรงประตูอัตโนมัติ ถึงแม้ว่าระยะที่ครามสมุทรยืนอยู่จะไกลจากจุดที่ฟองฟางนั่งพอสมควรก็ตาม แต่ฟองฟางกับแยมก็สามารถมองเห็นคนตัวสูงชัด...เพราะเขาน่ะโดดเด่นกว่าใคร


เดี๋ยวกูจะแกล้งหลับแล้วกัน แล้วดูดิว่าถ้าครามมันจะเดินมาคุยกับมึงมั้ย


ไร้สาระแล้วแยม


เอาหน่า แล้วมึงจะต้องขอบใจกูบอกแบบนั้นแล้วแยมก็เอนตัวแกล้งหลับไป ปล่อยให้ฟองฟางนั่งห่อไหล่ถอนหายใจคนเดียว


มือขาวๆ เอื้อมหยิบหนังสืออะไรสักเล่มที่เขาไม่รู้จักมาเปิดบังหน้าตัวเองเอาไว้เพราะเมื่อกี้ตาคมๆ ของครามสมุทรน่ะจ้องมาทางนี้แล้ว ทั้งๆ ที่ฟองฟางก็ไม่ได้เป็นจุดเด่นอะไรขนาดนั้น แต่ไม่รู้เลยจริงๆ ว่าครามสมุทรหาเจอได้ยังไง


คนที่เอาหนังสือปิดหน้าหัวใจเต้นรัว เขาหาเหตุผลที่ยกหนังสือขึ้นมาปิดหน้าไม่ได้ ไม่รู้ว่าที่กำลังทำอยู่คือการหลบหน้าครามสมุทร เขิน หรืออะไรกันแน่


ฟองฟางไม่รู้เลย ไม่รู้เลยว่าตัวเองเป็นอะไร


ไงเสียงทุ้มๆ ดังใกล้ๆ ทำเอาคนที่ยกหนังสือปิดหน้าสะดุ้งเบาๆ ฟองฟางยิ้มแหย เป่าลมออกปากก่อนวางหนังสือไว้บนตัก ช้อนตามองคนตัวสูงที่ยืนทำหน้านิ่งๆ


หวัดดีคราม


ไม่มีเรียน?


อื้อ มีอีกทีตอนบ่ายเลย


ครามสมุทรพยักหน้าเบาๆ ตาคมเหลือบมองแยมที่นอนอยู่ข้างๆ ฟองฟาง...คนนี้น่ะร้าย แกล้งหลับได้เนียนมากจนฟองฟางคิดว่าแยมหลับไปแล้วจริงๆ...


หรืออาจจะหลับไปแล้วจริงๆ ล่ะเนี่ย


กินยาหรือยังเอ่ยเสียงเรียบๆ ถามคนที่นั่งอยู่ตรงหน้า ครามสมุทรยืนล้วงกระเป๋ากางเกง เลิกคิ้วหนาๆ เล็กน้อย


กินแล้ว


ขอดูยา


ฟองฟางอ้าปากค้าง งงหน่อยๆ ที่จู่ๆ ก็จะมาขอดูยากันดื้อๆ แบบนี้ แต่สุดท้ายก็ยอมก้มหน้างุดหยิบถุงยาในกระเป๋าเป้ พอครามสมุทรยื่นมือหนามากดดันให้ส่งถุงยาไปเร็วๆ ฟองฟางเลยต้องรีบหาเพราะมันถูกหนังสือเรียนทับเอาไว้


“...”


ยื่นถุงยาให้อีกฝ่ายในขณะที่ครามสมุทรโยนวางประเป๋าเป้ไว้บนบีนแบ็กอีกตัว คนตัวสูงก้มหน้าดูยาในถุงพร้อมกับค่อยๆ หย่อนตัวนั่งบนบีนแบ็กทรงสี่เหลี่ยมที่ว่างข้างๆ ฟองฟาง


อือ ครบ


เราก็โตแล้วนะคราม


นึกว่ายังไม่โต


หลอกด่าอะไรเราหรือเปล่า


ครามสมุทรไหวไหล่ ท่าทางนิ่งๆ เย็นชา พูดน้อยตามสไตล์ครามสมุทรทำให้รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากของฟองฟาง การได้มองครามสมุทรในระยะใกล้ๆ มันทำให้คนที่ชอบอีกฝ่ายอย่างจริงใจอารมณ์ดีขึ้นมา


เย็นนี้เลิกช้า ต้องซ้อมบาส


อ่อ...อื้อผงกศีรษะเบาๆ ให้อีกฝ่ายรู้ว่าตัวเองรับฟังอยู่


ฟองฟางไม่รู้ว่าครามสมุทรจะบอกทำไม แต่ตอนนี้น่ะนะ หัวใจดวงน้อยๆ มันเต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะ มันพองโตเพราะครามสมุทรชวนคุย


รอมั้ย เดี๋ยวกลับพร้อมกัน


ประโยคนั้นทำให้คนตัวขาวคิดขึ้นได้ว่าเมื่อคืนตัวเองนอนค้างที่บ้านของครามสมุทร และวันนี้มันก็ต้องเป็นแบบนั้น...เป็นแบบนั้นไปจนกว่าพ่อกับแม่จะกลับบ้าน


ได้สิ เดี๋ยวรอในหอสมุดนี่แหละ แอร์เย็นดี


เดี๋ยวก็ไม่สบาย


แล้วครามจะให้เราไปรอที่ไหนล่ะ


โรงยิม


คนนอกเข้าได้เหรอคราม...หมายถึงคนที่ไม่ได้เป็นนักกีฬา


ได้


อ๋ออออ


ก็พวกแฟนของนักกีฬา


แค่กๆ


เสียงทุ้มๆ กับประโยคเมื่อกี้ทำเอาฟองฟางสำลักน้ำลายตัวเอง คนตัวขาวยกมือขึ้นกาหน้าผากเบาๆ ยิ้มแหยมองครามสมุทรที่ยังคงทำหน้านิ่ง


แล้ว...อย่างนี้เราไปรอครามจะดูไม่แปลกๆ ไปหน่อยเหรอ


แปลกตรงไหน


ก็...” มีแต่แฟนไปนั่งให้กำลังแฟน


แล้วฟองฟางจะไปนั่งให้กำลังใจครามสมุทรในฐานะอะไร


คนตัวขาวเม้มปาก ฟองฟางยังเป็นฟองฟางที่ประหม่าเสมอเวลาได้อยู่ใกล้ครามสมุทร


ก็อะไร


ไม่รู้ ลืมแล้ว


อือ


“...”


ไม่เห็นแปลก ไปนั่งให้กำลังใจแปลกตรงไหน


ให้กำลังใจครามเนี่ยนะ


อือ


“...ระดับครามน่าจะมีคนให้กำลังใจเยอะแล้วมั้ง


ก็เขาหล่อมากๆ ขนาดนี้


แต่ก็เลือกคนให้กำลังใจ


“...” อีกครั้งที่ครามสมุทรทำให้ฟองฟางต้องขมวดคิ้วแล้วเอียงหน้าแบบคนงงๆ


ก็งงจริงๆ เพราะไม่รู้เลยว่าสิ่งที่อีกฝ่ายพูดมามันมีความหมายลึกๆ ว่าอะไร


บอกให้ไปก็ไป จะได้รีบซ้อมรีบกลับบ้านพร้อมกัน


อื้อ ได้


ต้องไปล้างแผลด้วย


อื้อ ได้


ฟองฟางหัวเราะเบาๆ ตอนที่ครามสมุทรหันมามองพร้อมกับขมวดคิ้วยุ่งๆ


แล้วนั่นก็เป็นครั้งแรกเลยที่พวกเขานั่งคุยแล้วก็หัวเราะไปด้วยกัน แบบที่ไม่มีคำว่าอึดอัดอยู่ในอกของฟองฟาง


และไม่มีความเย็นชา นิ่งเรียบ อยู่บนใบหน้าของครามสมุทร


อือออ แล้วนี่ช็อปไม่มาด้วยเหรอ


ถามหามันทำไม


ก็คู่หูดูโอ้ไง เห็นครามที่ไหนของเห็นช็อปที่นั่น


ชอบมันหรือไง


เฮ้ย! เพื่อนกันคนตัวขาวตอบเสียงแข็ง ใส่ความจริงจังเข้าไปร้อยเปอร์เซ็นต์ในคำตอบ


ไม่มีทางแน่ๆ ที่เขาจะชอบช็อป เพราะคนที่เขาชอบมากๆ และไม่รู้ว่าจะเลิกชอบได้เมื่อไหร่นั่งอยู่ข้างๆ กันตรงนี้แล้วไง


มันเมาค้าง


อ๋อออพยักหน้าหงึกๆ ตามเสียงของครามสมุทรก่อนจะก้มหน้าวุ่นวายกับเสียงแจ้งเตือนข้อความเข้าที่ดังรัวติดกัน


ฟองฟางหันมองแยมที่นอนอยู่ข้างๆ รายนั้นผงกหัวแอบมองครามสมุทร ทำตัวลีบๆ เล็กๆ แล้วใช้ฟองฟางเป็นที่บังไม่ให้ครามสมุทรเห็นว่าตัวเองแกล้งหลับ ยิ้มแยงฟันให้ฟองฟาง ส่วนมือนี่ก็กดพิมพ์ข้อความยิกๆ


 

Yammy: เดี๋ยวววว กูตกข่าวไรป่ะวะ

Yammy: วันนี้กลับพร้อมกันคือไรอ่ะน้องฟองงงง บอกกูหน่อยเดะ


 

เย็นนี้อยากกินอะไรจู่ๆ คนที่นั่งเงียบๆ อยู่พักหนึ่งก็ถามขึ้น ฟองฟางหันขวับส่งสายตาอ้อนๆ ขอให้เขาเงียบ แต่ครามสมุทรก็ไม่เข้าใจอยู่ดี


 

Yammy: หืออออ คือไรอ่ะคะ พี่แยมไม่เข้าใจเลย @_@

Yammy: แดกข้าวเย็นด้วยกันเหรอครับ พัฒนากันเร็วจังวะ


 

อยากกินนอกบ้านหรือซื้อไปกินที่บ้าน


...เดี๋ยวคราม


 

Yammy: ไอ้เหี้ยฟ๊องงงง

 


ไม่รู้ว่ากว่าจะล้างแผลเสร็จนานหรือเปล่า”

ฮือ ก็บอกว่าเดี๋ยวก่อนไงคราม

แวะกินข้าวก่อนไปโรงพยาบาลมั้ย

 


Yammy: เอ้อ ว่าแต่

Yammy: วันนี้มึงใส่เสื้อตัวโคตรใหญ่เลยว่ะ

Yammy: เหมือนไม่ใช่เสื้อมึงอะไรแบบนี้

Yammy: ตอบกูมาซะดีๆ

Yammy: มึงกับครามคืออะไรยังไง


 

ฟอง สรุปยังไง


เออ นี่เสื้อคราม เมื่อคืนไปนอนบ้านครามมา แยมพอใจยัง


“...”


แล้วก็ต้องเบิกตากว้างหันหน้ามองครามสมุทรที่เอาลิ้นดุนข้างแก้มมองมาที่เขานิ่งๆ คนหลุดปากตอบคำถามแยมทำหน้าอยากจะร้องไห้ สาบานจริงๆ ว่าเขาไม่ได้อยากจะพูดคำคำนั้นออกจากปาก ฟองฟางจะพิมพ์ตอบแยมต่างหาก แต่ว่าครามสมุทรดันย้ำถามพอดีเลยพลั้งปากบอกออกไปแบบนั้น


แยมนอนอยู่ไม่ใช่เหรอครามสมุทรเอียงหน้าถาม เลิกคิ้วเหมือนงงว่าเมื่อกี้ฟองฟางคุยกับใคร


ก็นั่นแหละ ฟองฟางพลาดแล้วพลาดเลย


แต่คนที่โคตรเนียนนี่ดิ...นั่งปิดปากหัวเราะคิกๆ ใส่เขาจนสาแก่ใจไปแล้วมั้ง


 

Yammy: เข้าใจแล้วจ้า

Yammy: ยืดอกพกถุงด้วยนะน้องฟาง พี่แยมเป็นห่วง งื้อ

.ff: เงียบไปเลยนะแยม!

Yammy: คึคึคึคึคึ


 

ปวดหัวเหรอ


เปล่าคราม


อือ


ฟองฟางนั่งกุมขมับ ไม่ใช่เพราะปวดหัวหรืออะไร แต่มันเป็นอารมณ์ที่รู้สึกพลาดอย่างรุนแรงเหมือนตอนที่ฟองฟางไปเมาแล้วไปจูบครามสมุทรอย่างนั้นเลยแหละ


และนั่นก็เป็นอีกวันที่โคตรจะวุ่นวายสำหรับฟองฟางเลยจริงๆ

 



*****




เรียนไม่ทันละแม่ง หยุดไปสองอาทิตย์เหมือนหายไปเป็นชาติ ซิ่วดีเปล่าวะ


เออหน่า ที่หยุดๆ ไปไม่มีอะไรมากหรอก เรียนแค่พื้นฐานตอนม. หก เอง


แต่กูไม่รู้เรื่องแล้วไง มึงเข้าใจกูมั้ยฟอง


อืออออ รู้แล้วๆ บ่นเยอะจริงพยักหน้าหงึกๆ ตามที่มัทพูด


มัทนี่ก็เพื่อนสนิทของฟองฟางกับแยมตั้งแต่สมัยมัธยมแล้ว เข้าเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกัน เรียนคณะสาขาเดียวกัน แต่ใจจริงมัทสนใจพวกหมอๆ อะไรทำนองมากกว่า แต่ไหงมาลงเอยคณะวิทยาศาสตร์สาขาคณิตศาสตร์ก็ไม่รู้


ความจริงกูยังอยากหยุดเพิ่มอยู่เลย แต่หยุดไปก็นั่งๆ นอนๆ ว่ะ


หายก็มาเรียนอ่ะดีแล้วต่อยแขนมัทที่ทำหน้ายุ่ง รายนั้นหยุดเรียนกะทันหันเพราะต้องผ่าตัดไส้ติ่ง


วันนี้ฟองฟางเลิกเรียนตอนสี่โมงครึ่ง เลิกเรียนพร้อมกับอากาศครึ้มฟ้าครึ้มฝนน่านอนแบบนี้ ฟองฟางหัวเราะเบาๆ ให้กับคนป่วยที่ต้องเดินไปส่งเขาถึงโรงยิมเพราะเป็นคนที่ชำนาญทางที่สุด


แล้วนี่มึงมีธุระอะไรที่โรงยิมวะฟอง


ไปดูครามซ้อมบาส


เพิ่งกล้าไปดูมันซ้อมเอาตอนใกล้แข่งแล้วนี่นะ


เอาหน่า น่าดูกว่าตอนที่มัทร่วมทีมด้วยเยอะเลยอ่ะ


เดินไปเองเลยไป


ถูกคนสูงกว่าอย่างมัทดันหลังให้เดินไปเอง แต่ฟองฟางหัวเราะจนตาหยี ทำตัวอ่อนปวกเปียกแล้วหันไปดึงมือเพื่อนสนิทที่ทำหน้างอ


มัทถูกคัดเลือกให้เป็นตัวจริงในการแข่งบาสภายในของมหาวิทยาลัย เป็นตัวแทนจากคณะวิทยาศาสตร์เหมือนๆ กับครามสมุทรและช็อป แต่ก็ต้องถอนตัวเพราะสภาพร่างกายไม่พร้อมที่จะเล่นกีฬาได้


โอ๋ อย่าโกรธน้ามัททท


กูล่ะเกลียดตาแบ๊วๆ ของมึงจริงเล้ยสุดท้ายก็คว้าคอฟองฟางมาล็อกไว้แน่น เคาะเหม่งคนพูดมากไปหนึ่งทีแรงๆ จนฟองฟางร้องออกมา


อย่าทำแรงดิมัท เจ็บไปหมดแล้วเนี่ย


ขอโทษๆ


ก็เล่นกันแบบนี้มาตั้งแต่เด็กๆ แล้ว ฟองฟางกับแยมมักถูกมัทแกล้งบ่อยๆ หรือไม่แยมกับฟองฟางก็รวมหัวกันแกล้งมัทเอง


มัทคลายแขนที่ล็อกหัวฟองฟางออกปล่อยให้อีกคนที่เตี้ยกว่าเดินสบายๆ สักที  ที่ยอมปล่อยไม่ใช่อะไรหรอก นู้น...แฟนโทรมาต่างหาก


ฟองฟางปล่อยให้มัทคุยกับแฟนที่เรียนอยู่คนละมหาวิทยาลัยในขณะที่พวกเขาเดินมาถึงโรงยิมแล้ว ฟองฟางเงอะๆ งะๆ ชะโงกหน้ามองเข้าไปในนั้นแล้วก็ต้องยกมือขึ้นมากุมหน้าอก


เมื่อกี้เห็นเต็มๆ เลย ร่างสูงๆ ของครามสมุทรที่มีเหงื่อไหลเต็มเสื้อนักศึกษาจนเปียก


โคตรเท่...


เข้าไปดิมัทกระแทกหลังฟองฟางเบาๆ แต่เจ้าตัวส่ายหน้ารัว


ไปด้วยกันดิ


กิ๊กมันนัดกูไปแดกข้าว นี่กูก็สายเพราะมึงมากแล้วนะฟอง


โห่


เนี่ย มันงอแง


งืออออ กิ๊กกก ขอยืมตัวมัทแป๊บเดียวจริงๆ


ตะโกนเข้าไปในโทรศัพท์จนได้ยินเสียงเล็กๆ หัวเราะดังออกมา ฟองฟางฉีกยิ้มจนตาหยีเป็นอันรู้กันว่ากุ๊กกิ๊กอนุญาตให้แฟนสุดหล่อคนนี้เข้าไปส่งเขาถึงในโรงยิมได้


มัทเลยทำหน้าเบื่อๆ ดันหลังฟองฟางพาเดินเข้าไปข้างใน เดินหลบๆ ตรงริมสนามเพราะตอนนี้กำลังมีนักกีฬากลุ่มหนึ่งซ้อมอยู่


ตากลมๆ โฟกัสไปที่ร่างสูงโดดเด่นของครามสมุทรเป็นอย่างแรก อมยิ้มเขินๆ เมื่อเห็นว่าคนที่ตัวเองแอบชอบเสยผมสีดำสนิทขึ้นแบบลวกๆ


หล่อจริงๆ


รู้สึกภูมิใจแทนพ่อแม่เขาเลยที่มีลูกทั้งหล่อทั้งเพอร์เฟ็กต์ขนาดนี้


ครามสมุทรยืนเท้าเอวแล้วชู้ตบาสลงห่วงด้วยมือข้างเดียว ตาคมๆ ของเขามันเข้ากับจมูกโด่งอย่าไร้ที่ติ ปลายจมูกครามสมุทรขึ้นสีแดงหน่อยๆ อาจจะเพราะร้อนจากการซ้อมจนเหงื่อตก ผิวขาวๆ รับกับสีแดงที่ปลายจมูกเขามาก ยิ่งคนตัวสูงยืนหอบหายใจด้วยแล้ว มันยิ่งดูคันใจจนอยากควักออกมาเกา


กูไปละ


เดี๋ยวมัทเกาะแขนคนที่สูงกว่าแล้วส่งสายตาอ้อนๆ


อะไรอีกคะน้องฟอง แต่จู่ๆ ไอ้เพื่อนบ้าก็ส่งสายตาหวานเยิ้มมาให้ ไม่พอแค่นั้น มัทยังยกมือลูบโครงหน้าเรียวกับแก้มป่องๆ ของฟองฟางอีกต่างหาก


ไอ้มัท


พูดกับพี่มัทไม่เพราะเลย เมื่อกี้หนูยังอ้อนพี่อยู่เลยนี่คะ


ไอ้บ้า! เดี๋ยวคนเข้าใจผิด


ฮ่าๆๆๆๆ มึงนี่ตลกว่ะ


ปัดมือหนาๆ ของมัทออกไปได้ก็ทำตาขวางใส่ ส่วนไอ้คนที่ชอบมาลูบหัวต่อหน้าคนเยอะๆ นี่ไม่สะทกสะท้านอะไรหรอก แค่เอามือซุกไว้ในกระเป๋ากางเกงแล้วเดินเท่ๆ ออกไป


ฟองฟางลูบผมตัวเองเบาๆ พยายามปรับสีหน้าที่มู่ทู่ของตัวเองให้กลับมาเป็นปกติ กวาดตามองหาที่นั่งว่างๆ บนอัฒจันทร์ แต่ทว่าสายตาของฟองฟางกลับเหลือบไปเห็นคนคนนั้นที่เขามาหา ฟองฟางชะงักแล้วโบกมือหยอยๆ ให้คนตัวสูงที่ยืนเดาะบาสอยู่กับที่ ครามสมุทรไม่ได้โบกมือกลับ ใช่ อย่างนั้นถูกแล้ว ถ้าอีกฝ่ายโบกมือกลับมาฟองฟางคงใจสั่น


แต่ที่ไม่ปกติคือสายตาของคนที่อยู่ในสนาม ฟองฟางสัมผัสได้ถึงความไม่พอใจอะไรบางอย่างจากตาคมของเขา ครามสมุทรในตอนนี้เย็นชายิ่งกว่าน้ำแข็งขั้วโลกเหนือ ยิ่งแขนเสื้อที่พับขึ้นถึงศอก กับชายเสื้อที่หลุดออกนอกกางเกง กระดุมเม็ดบนที่ถูกปลดออกถึงสามเม็ดมันทำให้เขาดูดุดัน ดูน่ากลัวยังไงแปลกๆ


ฟองฟางถอนหายใจเบาๆ แล้วหย่อนสะโพกนั่งลงบนเก้าอี้ ไม่นานเท่าไหร่คนที่ยืนขรึมทำหน้าโหดอยู่กลางสนามก็ทิ้งลูกบาสแล้วเดินดุ่มๆ ขึ้นมาหาเขา


ครามสมุทรไม่พูดพร่ำอะไร เดินมาถึงก็ล้วงโทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงให้ฟองฟาง พอทำหน้างง ไม่ยอมรับโทรศัพท์มาถือสักทีคนตัวโตเลยดึงมือเล็กๆ แล้วจับแบ ก่อนจะยัดไอโฟนรุ่นใหม่ล่าสุดลงไปในมือของฟองฟาง


อะไรเนี่ยคราม


ฝากโทรศัพท์หน่อย


กระเป๋าครามก็มีไม่ใช่เหรอ


มี


แล้วไม่เอาไปใส่ในกระเป๋าล่ะ


เดี๋ยวหาย


“...”


ถ้าแม่โทรมาก็รับให้ด้วย


เฮ้ย! เดี๋ยวดิคราม


ครามสมุทรเดินหนีฟองฟางลงไปที่สนาม ปล่อยให้ฟองฟางนั่งอ้าปากค้างถือไอโฟนเครื่องใหญ่ไว้ในมือ จะเอาไปคืนก็ไม่ได้ เพราะเหมือนว่าโค้ชจะปรบมือเรียกตัวนักกีฬาแทนการใช้นกหวีด ฟองฟางเลยได้แต่นั่งแกร่วอยู่อย่างนั้นเกือบสองชั่วโมง




*****




 

นึกว่าคุณแม่ของครามสมุทรจะโทรมาจริงๆ แต่จนแล้วจนเล่าไอโฟนของครามสมุทรก็เงียบกริบ ไม่มีแม้แต่เสียงแจ้งเตือนแชต หรือแอพพลิเคชั่นใดๆ


จนกระทั่งตอนนี้ที่นั่งอยู่ปอร์เช่ โทรศัพท์ครามสมุทรก็ยังไม่มีการแจ้งอะไรทั้งนั้น


สรุปจะกินอะไร


ครามอยากกินอะไรล่ะ


ได้หมด


เลี้ยงเหรอทำหน้าทะเล้นแบบที่ชอบทำให้แยมกับมัทดู ก็มันติดเป็นนิสัยไปแล้ว เวลาที่อยู่กับใครจนสนิทฟองฟางมักจะทำแบบนี้


ก็เลี้ยงตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว


หูย ป๋ามาก


กับครามสมุทรไม่รู้ว่าเรียกว่าสนิทได้หรือยัง แต่ยังไงดี...ฟองฟางแฮปปี้ที่ได้อยู่ใกล้ๆ เขา นั่นก็คงเป็นเหตุผลที่ทำให้ฟองฟางทำตัวสบายๆ กับเขาได้ล่ะมั้ง


ห้างมั้ย พวกฟู๊ดคอร์ดง่ายๆ หรือร้านตามสั่งก็ได้


หน้าซอยบ้านมีร้านอาหารจีน


ครามจะกินร้านนั้นเหรอ


ฟองกินอาหารจีนได้ใช่มั้ย


ของชอบเลยอ่ะ อยากกินหม้อไฟร้อนๆบอกแบบนั้นแล้วก็หันไปยิ้มแยงฟันขาวๆ จนตาหยีให้


แล้วก็เป็นเหมือนเดิม คือไม่มีใครจะพูดอะไร  ฟองฟางที่ยังคาใจเรื่องโทรศัพท์ของครามสมุทรหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาบ้าง อยากรู้ว่าที่มันเงียบขนาดนั้นทั้งๆ ที่ก็เปิดสัญญาณอินเตอร์เน็ตอยู่เป็นเพราะอะไร ฟองฟางเลยลองทดสอบด้วยการ....


 

.ff: (ส่งสติ๊กเกอร์หมีลูบพุง ทำหน้าหิว)

 


ตึ่ง ดึ้ง!


 

เล่นอะไรฟอง


เฮ้ย! ทำไมเราส่งไปแล้วมีเสียงแจ้งเตือนอ่ะ


“...”


นี่นั่งจับไอโฟนครามตั้งสองชั่วโมงยังไม่ได้ยินเสียงแจ้งเตือนอะไรเลยนะ


ก็ปิดไว้หมด


ปิดการแจ้งเตือน?”


อือ


อ้าว...แล้วทำไมพอเราส่งสติ๊กเกอร์มันถึงดังล่ะ


“...”


ครามสมุทรที่กำลังเลี้ยวรถเข้าโรงพยาบาลไม่ได้ตอบอะไร ส่วนฟองฟางก็นั่งงงตาแป๋วแบบนั้นจนกระทั่งรถจอดสนิทที่หน้าโรงพยาบาล


ไปติดต่อที่เคาน์เตอร์ บอกเขาว่ามาล้างแผล


แล้วครามล่ะ


ไปหาที่จอดรถก่อน มีอะไรก็แชตมา


จะตอบเหรอ


ตอบสิ


ครามสมุทรใช้หลังมือถูปลายจมูกเบาๆ


ก็ไม่ได้ปิดเสียงแจ้งเตือนฟองไว้


ครามสมุทร vs ฟองฟาง

1-0

 

 





#ฟองฟางครามสมุทร

 




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8.493K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,227 ความคิดเห็น

  1. #5219 crazy-sj (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2563 / 13:59
    น่ารักกันมากๆเลยย งืออ
    #5,219
    0
  2. #5205 Pbivvp (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2563 / 22:26
    ชอบก็จีบเลยชอบก็จีบเลย ชูวับๆ
    #5,205
    0
  3. #5179 pang_97s (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2563 / 10:57
    โห้ยยยยยยยยยยย เขินครามอะ
    #5,179
    0
  4. #5164 soul_hyukjae (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2563 / 03:38
    คุณเขาชัดเจนนะ ชัดเจนมากๆ
    #5,164
    0
  5. #5159 Cristalbenjie (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2563 / 21:13
    นอนตีหมอนเลย เขินครามมม
    #5,159
    0
  6. #5132 IiIingg (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 09:16
    โอโหหหหหหหหหหห
    #5,132
    0
  7. #5123 CUTE_VILLAIN (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 13:56
    กรี้สส
    #5,123
    0
  8. #5109 Yinggi11 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 13:05
    น้องฟองต้องเริ่มรู้ตัวเเล้งนะ คนอ่านคือยิิ้มไปเขินไป ฮือออ
    #5,109
    0
  9. #5106 @โouิโดsิ@ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 00:19
    งูย~ยัยน้องงงงงฟอง เขินนะคราม
    #5,106
    0
  10. #5090 goi_iog (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2563 / 16:28
    เอ็นดูน้องฟองอ่ะ อยากหอมหัว
    #5,090
    0
  11. #5084 but_lh59 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 12:16

    เขินครามนะเนี่ยเอาจริง แบบทุกคนไม่สำคัญ เธอสำคัญที่สุดยัยน้องฟองงงง

    #5,084
    0
  12. #5078 ELFishy (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 เมษายน 2563 / 22:04
    คนพิเศษอ่ะนะ
    #5,078
    0
  13. #5066 YanisaCH (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 เมษายน 2563 / 09:31
    ฮรืออออออออออออออ
    #5,066
    0
  14. #5056 momomay79 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 17:58
    ซ้อมบาสใส่ชุดนักศึกษา โอ้ยทำไมไม่เปลี่ยนชุดอ่ะ
    #5,056
    0
  15. #5048 Mariko_k (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 มีนาคม 2563 / 23:34
    เขินนนน
    #5,048
    0
  16. #5047 wannabetty (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2563 / 01:03
    อ๊ายยยยยยย
    #5,047
    0
  17. #5041 noon28nittaya (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 มกราคม 2563 / 00:37
    งื้อออออออออออ

    อยากได้แบบนี้
    #5,041
    0
  18. #5022 Xakas (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2562 / 23:30
    กรี๊ดดดดดดดดดดด
    #5,022
    0
  19. #5020 Momo2018 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2562 / 01:27

    เดี๋ยวๆๆๆ มัทจล็อคคอ เขกเหม่งเพื่อนที่เพิ่ง หัวแตกเย็บห้าเข็ม แรงๆ ไม่ได้นะมัท โหดร้ายเกินอะมัท ถามจริง!!!!

    #5,020
    0
  20. #5010 Spices_smile (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2562 / 07:00
    จ้าาาาาาา
    #5,010
    0
  21. #5000 awakemy (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2562 / 19:29
    เพื่อเธอคนเดียววววว
    #5,000
    0
  22. #4982 cutieyou (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 14:54
    ใจบางไปหมดแล้ว ฮือออออ
    #4,982
    0
  23. #4961 Nuthathai Por (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2562 / 21:56

    ใจอ่อนยวบหมดแล้วจร้า

    #4,961
    0
  24. #4933 yuri_miko (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2562 / 10:33

    โหยยยยยยยยยยยยยยยยยย
    #4,933
    0
  25. #4917 rattanalak44 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 11:49
    ฟองตามไห้ทันนะ ครามมันร้าย
    #4,917
    0