คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย [OS] Destiny : MonV [OS] Destiny : MonV | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ขอบคุณธีมสวยๆ จาก “SQWEEZ” THEME (V.2)
CR.SQW

เนื้อเรื่อง อัปเดต 25 ม.ค. 58 / 21:40



DESTINY


TiTle : Destiny

Fandom : BTS

Pairing : Namjoon x Taehyung

Author : Chorpang

 

 


[…]

 

 


ไม่เคยคิดมาก่อนว่าแสงสลัวจะทำให้บางสิ่งดูลึกลับน่าค้นหาทั้งยังกระตุ้นความอยากครอบครอง

 


“นักดนตรีวงนี้แม่ งไม่เอ็นเตอร์เทนคนเลยว่ะ หยิ่งชิบ สู้วงก่อนไม่ได้เลยมึง”


เสียงต่อว่าไม่จริงจังของเพื่อนสนิทเรียก คิมนัมจุน ที่กำลังจิบเบียร์เงียบๆ ให้มองตามขึ้นไปบนเวที


“เหรอ...แต่กูไม่เห็นรู้สึกอะไร” มองไปยังเวทียกพื้นนั้นเป็นครั้งแรกตั้งแต่เข้ามานั่งในร้าน แค่เพียงแวบเดียวแล้วยกของเหลวสีทองขึ้นมาจิบต่อด้วยสีหน้าที่ไม่แสดงความรู้สึกใด

 


เป็นความจริงที่นัมจุนไม่ได้สนใจและไม่เห็นว่าเรื่องเอ็นเตอร์เทนอะไรพวกนั้นเป็นเป้าหมายหลักสำคัญในการมานั่งที่นี่ดังเช่นเพื่อนสนิทรักสนุกอย่าง อูจีโฮ ที่คงคอนเซปต์ หนุ่มหล่อ หน้าม่อ พ่อรวย


ชายหนุ่มออกจะชอบเสียด้วยซ้ำที่ได้นั่งคิดอะไรเงียบๆ จิบเบียร์เย็นๆ รับลมอ่อนๆ เคล้าไปกับเสียงเพราะๆ

 


...เสียงเพราะๆ

 


ใช่...เสียงร้องที่ได้ยินมาสักพักนั้นรื่นหูเอาการ กล่อมโสตประสาทจนเขาไม่ได้สนใจรอบข้างเพราะมัวแต่เหม่อจ้องแสงไฟจากตะเกียงประดับโต๊ะตัวเล็กที่สะท้อนนวลกับหยดน้ำข้างผิวแก้ว จ่อมจมอยู่ในภวังค์ความคิดมากมายของตัวเอง

 


“แต่แบบ ยังไงดีวะ หยิ่งแต่กูก็ชอบนะ แม่ งมีเสน่ห์ว่ะ”


เวลากึ่มๆ มองผ่านขวดเบียร์มัวๆ จะหน้าไหนก็หน้าตาดีขึ้นมาได้ทั้งนั้นแหละ นัมจุนเลือกแล้วที่จะไม่ใส่ใจ


ทว่า เสียงกลั้วหัวเราะอย่างติดจะชอบใจของจีโฮที่ดังแข่งกับเสียงดนตรีเป็นระยะก็สะดุดหูจนอดไม่ได้ที่จะต้องเลิกคิ้วมองอย่างตั้งคำถาม ก่อนที่อีกฝ่ายจะยิ้มกริ่มแล้วบุ้ยใบ้ให้มองไปยังเวทีเล็กกลางร้านอีกครั้ง...

 


เสียงกลองและเบสทุ้มหนักไม่ได้ทำให้คนที่ยืนอยู่หน้าสุดบนเวทีเตี้ยๆ นั้นถูกกลืนกิน ทว่ากลับโดดเด่นขึ้นมาจากความแน่นหนักนั้นด้วยน้ำเสียงทุ้มหวานติดจะแหบนิดๆ ที่กังวานผ่านไมโครโฟนไดนามิคในมือของเจ้าตัว


ร่างสูงเพรียวใส่กางเกงยีนขายาวสีเข้มที่มีรอยขาดประปรายตามแฟชั่นนิยม และบางรอยขาดก็อยู่ในตำแหน่งที่สูงกว่ารอยอื่นอย่างน่าหวาดเสียว


เสื้อเชิ้ตพอดีตัวสีดำสนิทปลดกระดุมสองเม็ดบน

 


อา...ไม่สิ...น่าจะสักสามเม็ด ถ้ากะเอาจากเนื้อผิวที่ต้องแสงสลัวแล้วละก็...

 



นี่เขามองอะไรอยู่วะ...?




โคลงศีรษะนิดๆ ก่อนจะตัดใจลากสายตาให้สูงขึ้น...


...เพื่อพบกับเจ้าของใบหน้าเฉยชาและเรือนผมสีม่วงอมควัน



แสงจากหลอดไฟแอลอีดีหลากสีที่สลับไปมาอย่างน่ามึนงง กลับยิ่งขับความน่ามองของนักร้องนำคนนั้นอย่างน่าประหลาด

 


อยู่ดีๆ นัมจุนก็คิดถึงแสงระยับของหางดาวตกขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล


ช่วงเวลาที่ดวงดางดวงนั้นจะสามารถเปล่งแสงได้ด้วยตัวมันเองโดยไม่ต้องอาศัยแสงจากพระจันทร์


ช่วงเวลาที่มันกำลังลุกไหม้ตัวมันเอง

 

 


[…]

 

 


คิ้วเรียวของนักร้องนำขมวดนิดๆ เมื่อยื่นมือรับทิปจากพนักงานสาวที่เดินเอามาให้ริมเวทีแล้วพบว่าทิปนั้นถูกห่อด้วยกระดาษทิชชู่ที่มีรอยปากกาเขียนชื่อเพลงเพลงหนึ่งเอาไว้...


…Lost stars…


ปรายตาตามมือเรียวของพนักงานสาวไปยังทิศที่ของถูกส่งมาเพียงแวบ ก่อนจะพับกระดาษยัดใส่กางเกงแล้วหันไปพยักหน้าให้สัญญาณกับเพื่อนร่วมวง

 

 


หยิ่ง...

 


คุณนักร้องนำวงนี้ช่างไร้ปฏิสัมพันธ์กับลูกค้าอย่างสิ้นเชิง ไม่มีการมองไปรอบร้านเพื่อสบสายตาผู้มาใช้บริการ ไม่มีแม้แต่การพูดคุยหยอกล้อสร้างความสนุกสนานอย่างที่นักดนตรีมืออาชีพควรจะทำ

 


...แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้


ว่ามีเสน่ห์จริงอย่างที่จีโฮมันว่า...

 


เจ้าตัวใช้เพียงเสียงทุ้มหนัก แหบแผ่ว ในการสร้างและควบคุมบรรยากาศเท่านั้น


จากที่มองด้วยอยากจะหาโอกาสสบตาท้าทายคนไร้ปฏิสัมพันธ์


กลับกลายเป็นนัมจุนเองที่ถูกสะกดจนไม่อาจละสายตาจากเวทีสลัวรางนั้นได้

 


ดวงดาวหลงทางในสถานที่อโคจรกำลังเปล่งแสง

 


และเพียงชั่ววินาทีที่อยู่ๆ ดวงตาเรียวคมคู่นั้นหันมามองสบ

ก็ทำให้นัมจุนได้รู้สึกตัว...

 


ว่าแอลกอฮอล์น้อยนิดที่รับเข้ากระแสเลือดไปคงไม่ใช่สาเหตุหลักที่ทำให้เลือดในกายเขาระอุร้อนเช่นนี้

 

 


[…]

 

 


เรียวลิ้นร้อนชื้นซ่านรสแอลกอฮอล์ปนนิโคตินหวานจัด


เรียวปากอิ่มหนาฉกชิมผิวเนียน ลากไล้ขบเม้ม


ก่อนฟันคมจะหยุดฝังรอยยังเนื้ออ่อนของต้นขาด้านใน...

 


นัมจุนจำแทบไม่ได้ว่าตัวเองลุกตามนักร้องแสนหยิ่งของร้านออกมาด้วยอาการแบบใด

 


จำได้เพียง...


สายตางุนงงแกมท้าทายจากดวงตาคมเฉี่ยวที่กรีดหนาด้วยอายไลเนอร์คู่นั้น


ควันบุหรี่ที่ลอยอ้อยอิ่งจากริมฝีปากหยักบาง...


และ...แสงสะท้อนจากต่างหูสีเงิน

 


ผิวกายร้อนผ่าวเบียดแนบ ทาบทับไร้ช่องว่าง


ผิวเนื้อเสียดสีเรียกเสียงครางต่ำ กลืนกินกันและกันอย่างกระหาย


ปลายเล็บคมสั้นฝังจิก เร่งเร้าเอาแต่ใจ

 


นัมจุนรู้สึกเหมือนกำลังเล่นอยู่กับเปลวไฟมีชีวิตที่เต้นระริก บทรักร้อนเร่าที่ทำให้เตียงของเขาแทบลุกเป็นไฟ

 


“ชื่อล่ะ?...” ได้ยินเสียงแหบพร่าของตัวเองเอ่ยออกไป คำถามที่เพิ่งมาถามเอาตอนเข้าด้ายเข้าเข็ม

 


ระหว่างที่นั่งรถเขามาคุณนักร้องนำเอาแต่เท้าค้างนั่งจ้องแสงไฟข้างทาง  พอเขาทำท่าจะพูดอะไรบางอย่างเจ้าตัวก็หันมาพร้อมดวงตาฉ่ำวาวและรอยยิ้มลึกลับที่ทำให้สมองเขาขาวโพลน สุดท้ายก็กลืนคำพูดทุกอย่างกลับลงคอแล้วหันไปตั้งใจเหยียบคันเร่งพารถสู่ที่หมายด้วยความเร็วที่มากขึ้นกว่าเดิม


จนกระทั่งมาถึงคอนโดฯ ร่างเพรียวเจ้าของเส้นผมสีประหลาดก็เป็นฝ่ายชิงเปิดเกมตั้งแต่ประตูห้องของเขายังไม่ทันเปิดดีด้วยซ้ำ


สุดท้ายก็ไม่ได้แม้แต่จะคิดถามชื่อกันและกัน

 

 


“...วี

 


...

 


ไม่ยอมบอกชื่อจริงงั้นสินะ


ช่างเถอะ เขารู้ดีเหตุผลดีและไม่ได้ติดใจเซ้าซี้อะไรให้มากความ


ก็แค่กฎของวันไนท์สแตนด์...

 


แต่อะไรบางอย่างก็ทำให้เขาก้มชิดใบหูสีก่ำ กระซิบแผ่วต่ำแข่งกับเสียงหอบครางของอีกฝ่ายด้วยแรงอารมณ์ที่ใกล้ปะทุเต็มที

 


“ฉันชื่อนัมจุน... เรียกมันทีสิ...วี”

 


...คำรามลึกในลำคอ


ยามได้ยินชื่อของตนจากริมฝีปากช้ำแดง...

 


แล้วนัมจุนก็อดที่จะเปรียบเทียบไม่ได้ ว่าเสียงกระท่อนกระแท่นราวกับกำลังจะขาดใจที่กำลังเรียกชื่อเขาอยู่ตอนนี้เพราะเสียยิ่งกว่าตอนที่เจ้าของมันใช้มันกล่อมอารมณ์คนทั้งร้านเสียอีก


เพราะจนอยากจะเก็บไว้ฟังเพียงแค่คนเดียว...

 

 


[…]

 

 


เมื่อนัมจุนตื่นขึ้นมาในช่วงสายของวันก็กลับพบเพียงเตียงกว้างและความว่างเปล่า


ไม่น่าเชื่อ อีกฝ่ายไม่น่าจะมีแรงขยับตัวลุกจากเตียงเสียด้วยซ้ำ


เขาเดินดูจนทั่วห้องหรือแม้แต่ที่ระเบียงก็ไม่เจอใคร


เจ้าตัวจากไปอย่างเงียบเชียบทิ้งไว้เพียงต่างหูสีเงินข้างหนึ่งซึ่งบังเอิญหลุดไว้ให้ดูต่างหน้าเท่านั้น...

 


เขากลับไปที่ร้านนั้นอีก โดยไม่ต้องรอให้จีโฮลากตัวมาดังเช่นคืนก่อน คราวนี้เขาตั้งใจไป และไปคนเดียว

ซึ่งคืนนั้นนัมจุนก็ทำได้แค่นั่งจิบเบียร์เงียบๆ แม้ผ่านไปค่อนคืนจนกระทั่งนักดนตรีวงที่สองเล่นจบลงไปแล้ว แม้ว่าเขาจะนั่งจนร้านปิด หรือแม้กระทั่งสามคืนติดกันหลังจากนั้น เขาก็ยังไม่พบสิ่งที่ดลใจให้เขามานั่งดื่มเบียร์แทนน้ำอยู่อย่างนี้...

 


ต่างหูสีเงินที่ปลายนิ้วสะท้อนแสงราตรี นัมจุนแค่นหัวเราะก่อนจะส่งของเหลวสีทองลงคอเป็นอึกสุดท้ายของค่ำคืน

 


เขาเองก็ไม่ควรจะลืมกฎข้อที่หนึ่งของวันไนท์สแตนด์


ไม่รู้จัก ไม่ผูกพัน ไม่สานสัมพันธ์กันต่อเป็นสิ่งที่ดีที่สุด

 


ก็แค่เซ็กส์ชั่วข้ามคืนที่อาศัยความอยากเป็นแรงผลักเพื่อตอบรับสัญชาติญาณดิบที่ถูกปลดปล่อยออกมา...

 

 


...ทว่า


เหมือนกฎข้อที่หนึ่งข้อนั้นพังยับเยินในอาทิตย์ถัดมา


พังลงในสัปดาห์แรกของการเปิดภาคเรียน


ในวันที่ฝนลงเม็ดปรอยปราย


ในห้องเรียนรวมขนาดกลางที่ฟิกที่นั่งตามใบรายชื่อ


ในการเข้าสอนคาบแรกของคิมนัมจุน

 


จากจำนวนนิสิตกว่าสองร้อยคน


นิสิตเอกดุริยางคศาสตร์สากลคนนั้น


นิสิตปีสามแถวหน้าสุดฝั่งซ้ายมือที่ชื่อ คิมแทฮยอง คนนั้น

 


ช่างคล้ายกับดวงดาวหลงทางของเขาในค่ำคืนนั้นเหลือเกิน...

 

 


[…]

 

 


คลาสที่เขาเข้าสอนค่อนข้างใหญ่และรวมเอาไว้หลายสาขา นัมจุนจึงจำเป็นต้องขอเบอร์โทรศัพท์ของหัวหน้าแต่ละสาขาเอาไว้เพื่อใช้แจ้งและกระจายข่าวสารได้อย่างทั่วถึง


ประจวบเหมาะกับที่สาขาดุริยางคศาสตร์สากลส่งหัวหน้าเอกที่ชื่อคิมแทฮยองมา

 


เมื่อพินิจใบหน้าเนียนนั้นชัดๆ ลมหายใจของเขาก็พลันสะดุด หัวใจเต้นรัวแรงขึ้นอย่างเฉียบพลัน เขาชะงักไปหลายวินาทีจนร่างโปร่งบางตรงหน้าเลิกคิ้วน้อยๆ และส่งยิ้มบางๆ มาให้ ก่อนที่นัมจุนจะกระชากสติที่เกือบจะหลุดลอยเอาไว้ได้ กระแอมสองทีแล้วยื่นกระดาษปากกาให้คนตรงหน้าใช้จดเบอร์ติดต่อลงไป


และถ้าเขาไม่ได้หลอนจนหูแว่วไปเอง เขาก็เหมือนจะได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ ดังเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากบางเฉียบนั่น

 


คาบนั้นทั้งคาบอาจารย์หนุ่มเอาแต่เผลอมองไปที่คิมแทฮยอง


เด็กหนุ่มในเช้าวันนี้ดูต่างไปจากคุณนักร้องนำแสนร้อนแรงของเขาในค่ำคืนนั้น


ไม่ว่าจะเป็นเส้นผมที่กลายเป็นสีน้ำตาลเข้ม หรือแว่นตากรอบดำที่ไม่ได้บดบังเสน่ห์ของคนใส่แม้แต่น้อย

 


ทุกอย่างที่นำมาประกอบกันดูอ่อนใสบริสุทธิ์ราวกับคิมแทฮยองคนนี้หาใช่ลูกไฟมีชีวิตที่เผาไหม้เขาในค่ำคืนนั้นไม่

 


ยังดีที่เป็นเพียงคาบแรกที่ยังไม่มีการเรียนการสอน เมื่อแนะนำตัว อธิบายรายวิชา สร้างความคุ้นเคยสักพักนัมจุนก็สั่งเลิกคลาส

 


ร่างสูงโปร่งเดินตามทางที่ทอดยาวภายในอาคารเรียนรวม ท่ามกลางจำนวนนิสิตนักศึกษาที่บางตา ที่สุดปลายสายตาเขาจับได้ภาพของร่างเพรียวในชุดนิสิตปล่อยชายพับแขนเสื้อขึ้นมาถึงข้อศอก

 


พออกจากห้องเรียนก็พร้อมวางกฎทิ้งได้ทุกเมื่อสินะ...


...บังเอิญว่าเขาก็เป็นคนประเภทเดียวกันเสียด้วย

 


เด็กหนุ่มยืนพิงเสาหินต้นใหญ่ใกล้ทางที่จะออกไปลานจอดรถ เจ้าตัวกดโทรศัพท์เล่นอย่างไม่สนใจบรรยากาศรอบตัว ท่าทางแบบั้นถ้าไม่ได้รอใครอยู่ก็คงกำลังรอให้ฝนซา


ขายาวก้าวเดินไปหยุดยืนตรงหน้าเป้าหมาย


คิมแทฮยองสะดุ้งนิดๆ เมื่อละสายตาจากหน้าจอสมาร์ทโฟนขึ้นมาแล้วพบว่าเงาที่ทาบทับร่างของตนนั้นคือใคร

 


“เบอร์ติดต่อน่ะ ถ้าผมมีปัญหาอะไรจะติดต่อผ่านคุณไปนะ แล้วถ้าคุณมีปัญหาอะไรก็ติดต่อผมได้ทุกเมื่อ ผมยินดี”

 


เมื่ออยู่กันสองต่อสองเขาก็ไม่คิดจะสร้างกำแพงด้วยความเป็นศิษย์อาจารย์


แต่ถ้าหลังจากนี้มีเหตุอะไรที่ต้องใช้ฐานะที่เหนือกว่าของเขามาบังคับ เขาก็คงไม่รีรอที่จะทำเหมือนกัน

 


“...ถ้ามีอะไรไม่เข้าใจเป็นพิเศษจะติดต่อไปนะครับอาจารย์”

 


 “...แล้วก็...ผมเก็บต่างหูของคุณได้...”

 


ความบังเอิญที่เขาจะไม่ปล่อยให้หลุดมือ

 


นัมจุนไม่ได้พูดอะไรต่อก่อให้เกิดความเงียบงันท่ามกลางเสียงฝนตก


เขาเชื่อว่าอีกฝ่ายรู้ดีว่าเขาต้องการจะสื่อถึงอะไร


ให้ตาย นัมจุนไม่เคยรู้สึกรำคาญเสียงของเม็ดฝนขนาดนี้มาก่อน

 


“...ถ้า...สะดวกเมื่อไหร่จะไปรับคืนนะครับ”  เสียงทุ้มหวานเอ่ยทำลายความเงียบ


แทฮยองโค้งศีรษะอย่างสุภาพก่อนจะเงยสบดวงตาคมลึกที่บัดนี้มีประกายประหลาดทั้งยังจ้องมองมาอย่างมีความหมาย ทำให้อดไม่ได้ที่จะรู้สึกร้อนวูบที่ใบหน้า


คนโดนจ้องเสหลบสายตาพร้อมรอยยิ้มลึกลับอันเป็นเอกลักษณ์ของเจ้าตัว

 


รอยยิ้มที่สะกดใจคนมองโดยไม่รู้ตัว...

 


งานนี้ต่อให้แทฮยองไม่สะดวกมารับ


เขาก็จะไปรุก...

 


ไม่ใช่สิ...


ไปคืนต่างหูข้างนั้นให้ถึงที่อยู่ดี อย่าหวังว่าจะหายตัวไปเงียบๆ ได้อีกเลย

 

 


[…]

 

 


...ฝนซาเม็ดลงมากแล้ว...

 

 


ร่างโปร่งบางหันหลังให้อาจารย์หนุ่มช้าๆ ก่อนเดินจากมา


รอยยิ้มลึกลับที่ฉาบใบหน้าหล่อหวานค่อยคลี่กว้างขึ้นกว่าเดิม


กรอบหน้าเรียวได้รูปก้มลงซ่อนแววตาซุกซนพราวระยับ


นิ้วเรียวรัวหน้าจอสมาร์ทโฟนเพื่อส่งข้อความถึงใครบางคน

 

 

 

[...ทุกอย่างโอเค


หลังจากนี้ผมจัดการเอง


ขอบคุณที่ช่วยนะ...พี่จีโฮ ]

 


...รอเพียงไม่นานก็ได้รับข้อความตอบกลับ

 

 

[ ก็จัดการไปตั้งนานแล้วไม่ใช่รึไงไอ้ตัวแสบ ]

 


แทฮยองเผลอหัวเราะจนตาหยีกับข้อความนั้น...

 


อูจีโฮ ลูกพี่ลูกน้อง...พี่ชายคนสนิทที่ไม่เคยขัดใจเขาได้สักครั้ง

 


...เขาก็แค่อาศัยเส้นสายนิดๆ หน่อยๆ ในร้านเหล้าเพื่อให้ตัวเองได้ขึ้นไปร้องเพลงในคืนนั้น


รวมถึงอ้อนให้จีโฮช่วยพานัมจุนมาและทำเป็นไม่รู้จักกันตามแผนที่เตรียมไว้


แต่จีโฮก็ใจดีเกินคาด...หรืออาจจะแค่เห็นเป็นเรื่องสนุก เขาเองก็ไม่แน่ใจ แต่จะยังไงก็ช่างเถอะ ผลตอบรับในคืนนั้นดีเกินคาดชนิดที่ว่าเขาเองยังตั้งตัวไม่ทัน


แล้วเขาก็รู้ดีว่าพี่ชายคนสนิทมีอำนาจหน้าที่มากพอที่จะเข้าแทรกแซงการจัดการตารางสอนของอาจารย์บางคนในมหาวิทยาลัยอันเป็นหนึ่งในธุรกิจของตระกูลอู...

 


คิมนัมจุนไม่รู้ตัวตัวหรอกว่าคิมแทฮยองคนนี้น่ะแอบชอบเขามากี่ปีแล้ว

 

 



...ความบังเอิญในโลกนี้น่ะมันมีซะที่ไหน


พรหมลิขิตอะไรนั่นก็เป็นเรื่องไร้สาระ


ถ้าจะมี


ก็เห็นจะมีแต่ แทฮยองลิขิต เท่านั้นล่ะ...

 

 

 


Fin.

 

 

 


อ่า...แบบว่า ท่าทางคู่นี้จะ...ไม่ค่อยมีคนหลงเข้ามาอ่านหรอกใช่มั้ยคะ... //กริบ //เปิดเอฟเฟ็กต์ลมพัดหวีดหวิวใบไม้ปลิวประกอบ ๕๕๕๕๕๕๕๕๕


ไม่อิงความเป็นจริง ไม่อิงวง ไม่อิงคาแรคเตอร์ ไม่อิงอะไรทั้งสิ้นค่ะ ๕๕๕๕๕๕ อินสไปเรชั่นจากร้านเหล้าข้างม.ล้วนๆ (หัวเราะทั้งน้ำตา)


ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านฟิคเรื่องนี้นะคะ (โค้ง)


ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ ช่อแป้งใบชา จากทั้งหมด 5 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

35 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 22:47
    อ่านละอบอุ่นหัวใจแปลกๆทำไมก็ไม่รู้เหมือนกัน ><
    #35
    0
  2. #34 ถุงถัง (@tungpangboice) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2559 / 00:59
    ดีใจจังที่มีไรท์เขียนฟิคคู่นี้ให้อ่านฮือออออเนื้อเรื่องและภาษาดีจังเลยอ่านแล้วอินมากยิ่งตอนนี้ฝนตกอยู่ด้วย หักมุมท้ายว่าเจ้าแทของเราแสบนักวางแผนหมดเลย ฮือสู้ๆนะคะไรท์จะรอติดตาม?
    #34
    0
  3. #33 Amornratchaaa (@amornratchaaa09) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2559 / 00:21
    อร๊ายยยยย ไม่รู้ว่าไรท์จะเข้ามาอ่านรึป่าว แต่เราฟินมากนะ >/////< อยากอ่านอีกๆ ม่อนวีคือดีงามมมมมม
    #33
    0
  4. #32 rungsimant (@natsynee32) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 กันยายน 2559 / 23:18
    สนุกมากเลยคร้าาาาาา แต่เหมือน monv ค่อนข้างแรร์ ไรท์สู้ๆน้า -3-
    #32
    0
  5. #31 Supertae95 (@supertae95) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2559 / 18:34
    สนุกมากเลยค่ะอ่านเพลินมากกกมาแต่งต่ออีกนะคะจะรอน้าาา
    #31
    0
  6. วันที่ 14 มิถุนายน 2559 / 14:30
    ย้ากๆๆๆๆสนุกมากเลย ไว้ไรท์มาแต่งอีกนะคะ จะรอติดตามมมมมชอบม่อนวีมั่กก
    #30
    0
  7. #29 BTSisDOPE (@BTSisDOPE) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2559 / 15:56
    ฮือออ ไม่เข้าใจทำไมไม่ค่อยมีคนชอบม่อนวี เราว่าพี่น้องคู่นี้ออกจะน่ารักถถถถถถ คนน้องก็ซนเป็นเด็กคนพี่เลยต้องคอยแอบดูแลน้องอยู่ตลอดถึงจะไม่ค่อยออกกล้องแต่สองคนนี้คอยดูแลเป็นห่วงกันและกันเสมอเลย น่ารักกก><
    #29
    0
  8. #28 someone_ssk (@someonessk) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2559 / 07:37
    โอ้ยย ช๊อบชอบบ เราชิปม่อนวี ฮิฮิ555555
    #28
    0
  9. วันที่ 21 เมษายน 2559 / 02:09
    สนุกมากค่าาา เหนือสิ่งอื่นใดชอบภาษาของไรท์บอกเลย~ มันดีจริงๆค่ะ นึกภาพแทฮยองยิ้มตาหยีแล้วยิ้มตามเลย มันดูซุกซนเหมือนหมาน้อยจริงๆ>w<
    #27
    0
  10. #26 Sukanya Wannakhaw (@sunshine27277) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 เมษายน 2559 / 17:45
    ชอบอ่ะ แทฮยองดูซุกซนมาก
    #26
    0
  11. #25 _ve95 (@_ve95) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 มีนาคม 2559 / 19:16
    หามานานละม่อนวี โอ้ยยยยยทำไมมันเขินเเทนที่จะสะใจ วีนี่ถึงพริกถึงขิงมากต้องรุกสิถูกเเล้ว รุกเท่านั้นครองโลก เยี่ยม! เขินเเทนนัมจุนอ่ะมีคนมาชอบฮึ๊ย เเต่งเยอะๆนะเราชอบอ่าน 555 -.,- ชิปคู่นี้เเหละ
    #25
    0
  12. วันที่ 12 มีนาคม 2559 / 22:12
    ชอบบบมากค่ะ คู่แรร์เลยคู่นี้  หาอ่านยากมากเลย 
     แทแอบร้ายวางแผนทั้งหมดใช่ไหม ><~ 



    #24
    0
  13. #23 lingkate (@lingkate) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2558 / 08:34
    อ๊ากกกกกกก แทฮยองร้ายมากอ่ะ ดีอ่ะ ชอบบบบบ คู่นี้ฟิคยิ่งน้อยๆ อยู่ ชอบมากค่าาาาา
    #23
    0
  14. วันที่ 6 ธันวาคม 2558 / 23:23
    อ่านค่ะ!!! เพิ่งดูmv run กับ i need youไป คู่นี้ฟินมากเหลือเกิน กำลังตามหาอยู่พอดี>///<
    #22
    0
  15. #21 boriborivvy
    วันที่ 25 กันยายน 2558 / 23:45
    แอร้ยยยยยกรีดร้อง แทแทลิขิตเองเริศจ้า

    สารภาพว่าเป็นแฟนกุกวี แต่หลังๆนี่เริ่มใจเต้นแรง

    เวลาเห็นพี่ม่อนกะนุ้งวีอยู่ใกล้กัน55

    คือมันใช่เลย แบบสปาร์คง่ายมาก

    ยิ่งอิน้องมันเป็นแฟนบอยพี่ม่อนด้วยไง

    แบบตอนวันเกิดนี่นางออกนอกหน้าบอกรักผ่านสื่อ

    อื้อหืออออ ชั้นไปอยู่ไหนมา55 หลงชิปกุกวีมานาน

    ที่แท้ตัวจริงน้องวีก็พี่ม่อนนี่แหละอิๆ

    เราพึ่งเข้ามาอ่าน ถ้าไรท์แวะเข้ามาดูได้โปรด

    แต่งพี่ม่อนนุ้งวีมาใหัอ่านอีกนะงับเราจะรอน๊า
    #21
    0
  16. วันที่ 21 กันยายน 2558 / 04:39
    แต่งออกมาให้อ่านอีกนะคะะะ คู่นี้เป็นคู่แรร์ไอเทมจริงๆ 555555555555 ><
    #20
    0
  17. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  18. #18 ชื่อ'ปอ สมาย (@mickey_minnie) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2558 / 00:59
    คู่นี้หาอ่านยากมากกกกกกกฟินนนนนน
    #18
    0
  19. #17 mahjoomini (@namfonmahjoo) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2558 / 01:51
    นุ้งวี ร้ายง่าาาาาา 55555555 น่ารักกกกก ><
    #17
    0
  20. #16 Ktiss (@znckiss) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2558 / 14:10
    เอาคู่นี้มาอีกได้มั้ยค่ะ เป็นคู่หาอ่านยากมากๆๆๆๆๆๆ น้องวีของพี่ม่อน ชอบค่ะมาแต่งคู่นี้อีกนะค่ะ ม่อนวี ม่อนวี ชอบเนื้อเรื่องด้วยค่ะแบบวีดูวางท่ามากอะวางแผนล่อลวงอาจารย์นัมจุน นัมจุนผู้ไม่รู้แผนการแต่กลับเต็มใจตกหลุมพลางของน้องวีจนได้ เอาเป็นว่าแต่งคู่นี้อีกนะค่ะ
    #16
    0
  21. วันที่ 28 พฤษภาคม 2558 / 20:06
    คิมแทฮยองนี่มันร้ายกาจจริงๆเลย
    อ่านไปก็ใจสั่น นึกภาพตามแล้วก็ยิ่งเขิน
    ท่าทางพี่คิมจะหลงน้องคิมมากจริงๆ
    เป็นเราเราก็คงหลง ก็เล่นเซ็กซี่ขี้อ่อยซะขนาดนั้น ><
    #15
    0
  22. วันที่ 13 พฤษภาคม 2558 / 15:37
    คิมแทฮยอง เธอมันร้ายกาจ!?
    #14
    0
  23. #13 ChanisaraZ (@chanisara99) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2558 / 16:10
    คิดคอนเซ็บได้จากร้านเหล้าหรอคะ 5555 คู่นี้มันก็ดีนะคะะะะ นี่คนนึงแหละที่อ่าน 55555 ขอบคุณที่แต่งมาให้อ่านค่า
    #13
    0
  24. #12 mE'JiaaiJKM
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2558 / 15:57
    ฟินมากอ่ะ ชีวิตดี๊ดี><

    ใครว่าคนชอบคู่นี่น้อยล่ะ เราว่าคู่นี้เป็นอะไรที่น่ารักมาก

    แต่แค่หายากเอง&#12640;&#12640;

    เอาน่าเป็นม่อนวีชิปเปอร์ต้องอึดนะ

    ไรต์แต่งม่อนวีอีก..เปิดเรื่องยาวไปเลยมันจะดีนะ55555



    ทั้งหมดทั้งมวลที่กล่าวมาคือชอบมากกกกกกกกกกกกก

    จบ
    #12
    0
  25. #11 Poppin_
    วันที่ 22 มีนาคม 2558 / 14:39
    แต่งม่อนวีอีกกกก ชอบบบ รออ่านน้าาา ><
    #11
    0