มู่หลิงฮวา ยอดรักหมอหญิง

ตอนที่ 5 : บ้านของเรา...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,898
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    15 มิ.ย. 60

๔  บ้านของเรา...

 

 

 

 



     การเดินทางด้วยอินทรีเผือกนั้นค่อนข้างรวดเร็วพอสมควรใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วยาม(๑ชั่วโมง)ข้าและซือซือก็มาถึงน้ำตกว่านเซียงในป่าเหมันต์ทมิฬ เมื่อซือซือเห็นน้ำตกก็มองอย่างตะลึงในความสวยงามแม้แต่ข้าที่เคยเห็นยามเด็กยังอดชื่นชมน้ำตกว่านเซียงเสียมิได้

     หลังจากชื่นชมน้ำตกว่านเซียงราว ๑เค่อ ข้าให้ซือซือกินยาต้านพิษและกำชับกับนางว่าเวลาเข้าหรือออกนอกถ้ำให้นางกินยาต้านพิษทุกครั้งเพราะทางเข้าถ้ำหลังน้ำตกว่านเซียงต้องผ่านดงสมุนไพรพิษที่หากทะเล่อทะล่าเข้าไปโดยไม่ได้กินยาต้านพิษก่อนจะทำให้ได้รับพิษร้ายแรงขนาดที่หยิบยามากินไม่ทันก็ชิงตายไปเสียแล้ว

     ซือซือพยักหน้าอย่างแข็งขันแล้วเก็บยาต้านพิษไว้กับตัวราวกับกลัวมันจะหาย ข้าเดินนำซือซือเดินไปด้านซ้ายของน้ำตกว่านเซียงมีเนินสูงที่เต็มไปด้วยก้อนหินและสมุนไพรพิษหลากหลายชนิดเมื่อผ่านดงสมุนไพรพิษมาได้จะเจอทางเดินเล็กๆไปยังด้านหลังของน้ำตกเดินราวครึ่งก้านธูปก็เห็นปากถ้ำขนาดคนเดินเข้าพร้อมกัน ๒ คนได้สบายๆ มีกระบอกไม้ไผ่ทำหน้าที่ลำเลียงน้ำจากน้ำตกเข้าด้านในไว้ใช้และดื่มกินอยู่สุดขอบทางเข้าถ้ำ

     เมื่อเข้ามาข้างในถ้ำค่อนข้างมืดไปหน่อยข้ากับซือซือค่อยๆเดินคลำทางไปอีกเล็กน้อยก็จะเจอคบเพลิงที่ติดผนังถ้ำอยู่หลายอันข้าให้ซือซือจุดคบเพลิงอันหนึ่งแล้วถือนำซือซือเข้าถ้ำลึกไปอีกใช้เวลากว่า ๒ เค่อ ก็เจอแสงเรืองรองของศิลาเรืองแสงสีขาวเต็มรอบผนังถ้ำด้านบนมีปล่องให้แสงเข้าได้มันจะส่องตรงแปลงสมุนไพรพอดีทำให้สมุนไพรที่ปลูกไว้ได้รับแสงจากพระอาทิตย์ได้                         

     เลยแปลงสมุนไพรขนาดกลางทั้งสองข้างทางจะมีบ้านหลังขนาดกลางมีห้อง ๓ ห้องนอน โดยแบ่งเป็นห้องข้า ๑ ห้อง ห้องของท่านลุงมู่และอีกห้องปล่อยว่างเอาไว้ ห้องน้ำอยู่ด้านนอก และห้องครัวอยู่ด้านหลังบ้านมีปล่องเล็กๆบนห้องครัวเหมาะแก่การระบายควันไฟออกไปยามจุดเตาทำอาหารอย่างยิ่ง

     ข้าจัดแจงให้ซือซือนอนห้องอีกห้องที่ไม่มีผู้ใดใช้และเริ่มต้นเปลี่ยนผ้าปูที่นอน ผ้าม่าน และของใช้ต่างๆออกมาเปลี่ยนจากของที่ชำรุดและใช้ไม่ได้แล้วกว่าจำทำความสะอาดและตกแต่งบ้านใหม่ก็ใช้เวลาไปนานโขฟ้าด้านนอกเริ่มมืดเพราะสังเกตุได้จากแสงของศิลาเรืองแสงที่สว่างไสวขึ้นก็ทราบแล้ว

“พี่หลิงฮวาข้าต้มซุปผักกาดขาวเสร็จพอดีมากินข้าวเถิดเจ้าค่ะ”ซือซือจัดสำรับที่มีเพียงข้าวและซุปคนละหนึ่งถ้วย “ข้าชอบที่นี่ ทั้งสวยงามและสงบราวกับอยู่บนสวรรค์ เฮ้อ ข้ามีความสุขยิ่งนัก”ข้ายิ้มรับคำพูดของนางมองตามสายตาซือซือที่มองไปด้านนอกหน้าต่างก็จะเห็นแสงเรืองรองของศิลาเรืองแสงกระทบสระน้ำขนาดเล็กที่มีสมุนไพรน้ำชูช่อเต็มอยู่เต็มสระ แปลงสมุนไพรที่โตเต็มแปลงที่พอมองแบบนี้เหมือนจะมีเยอะจนสุดตา

“ต่อไปที่นี่จะเป็นบ้านของเรานะซือซือ...”

 

ใช่...ต่อไปที่นี่จะเป็นทั้งบ้านและชีวิตใหม่ของพวกเราซือซือ

 

 

อีกด้าน

 

“เจ้าว่าอย่างไรนะ! องค์ชาย ๓ หายตัวไปรึ”เสียงกร้าวราวกับราชสีห์ดังขึ้นจากชายวัยกลางคนที่สวมชุดสีดำ ปักลายมังกร ใบหน้าคมเข้มถมึ่นทึง ทำให้ชายหนุ่มที่ดำรงตำแหน่งองค์รักษ์ประจำตัวองค์ชาย ๓ อย่าง ฝูเจี้ย เหงือไหลด้วยความกลัวเสียมิได้

“พะยะค่ะ กระหม่อมคลาดจากองค์ชาย ๓ ที่กำลังไล่จับเสืออยู่ทรงควบเจ้าทมิฬลัดตามแนวแม่น้ำกระหม่อมละสายตาเพียงเสี้ยววิองค์ชาย ๓ ก็หายไปแล้วพะยะค่ะ กระหม่อมและเหล่าองค์รักษ์อีกสิบกว่านายออกตามหาก็เจอแต่...”ว่าจบก็หยิบเศษธนูเปื้อนเลือดที่หักครึ่งออกมายื่นให้ท่านเจ้าแผ่นดินดู

“ไปสั่งให้ทหารที่เหลือตามหาองค์ชาย ๓ ให้เจอเดี๋ยวนี้!”พระพักตร์ของฮ่องเต้เฉียนเยี่ยหยู่เฟยมืดครึ้มลงทันทีเมื่อทอดพระเนตรดูเศษธนูที่องค์รักษ์มอบให้และออกคำสั่งเสียงดังลั่นกระโจมเหล่าขุนนางและองค์ชายทั้งหลายที่อยู่ด้านนอกต่างอดอกสั่นขวัญแขวนเสียมิได้เมื่อฮ่องเต้ทรงกริ้วหนักเช่นนี้ เพราะต่างรู้ดีกันทั่วแคว้นเฉียนว่าพระองค์ทรงรักองค์ชาย ๓ มากเพียงใด ผู้ใดกันที่คิดสั้นแอบลอบโจมตีองค์ชาย ๓ เช่นนี้ช่างมิกลัวตายเสียจริง! พวกเขาได้แต่ลอบปาดเหงื่อและภาวนาให้ทหารหาตัวองค์ชาย ๓ ให้พบโดยเร็วฮ่องเต้จะได้หายกริ้วเสียที..

 

 

วันต่อมา

 

“ซือซือพี่จะออกไปเก็บสมุนไพรด้านนอกเพิ่มหน่อยเจ้าช่วยรดน้ำสมุนไพรทีนะพี่จะรีบกลับ”ข้าร้องบอกซือซือที่กำลังล้างหน้าอยู่ที่ด้านนอกมือก็หยิบจัดเตรียมของจำเป็นใส่ย่ามและขึ้นสะพายด้านหลัง

“เจ้าค่ะ พี่หลิงฮวาเองก็ระวังตัวด้วยนะเจ้าคะ”ซือซือเดินเข้ามาในบ้านใช้ผ้าสะอาดเช็ดหน้าเช็ดตาเอ่ยบอกข้าด้วยเสียงห่วงใย ข้ายิ้มให้นางพยักหน้ารับปากก่อนจะเดินออกจากถ้ำ

     ข้าเดินหาสมุนไพรเลียบแม่น้ำลงมามีสมุนไพรที่ข้าต้องการขึ้นบ้าง เก็บอยู่เกือบชั่วยามก็นั่งพักใต้ต้นตะลุงแดงต้นใหญ่(ต้นตะลุงแดงลำต้นสีน้ำตาลอมแดงใบไม้รียาวสีแดงเข็มดังสีเลือดมีกลิ่นหอมแรงสำหรับมนุษย์แต่สำหรับสัตว์ต่างๆเป็นกลิ่นที่เกลียดนัก)ตลอดการเดินหาสมุนไพรพบสัตว์บ้างประปรายพวกมันเพียงจ้องมองนางเท่านั้นมิได้เข้ามาทำร้ายแต่อย่างใดอาจจะเพราะตัวนางมีกลิ่นต้นตะลุงแดงออกมาก็เป็นได้

“โอ๊ะ! นั่นมัน.. หญ้าตันหยงนี่นา!!!”ข้ารีบวิ่งไปดูต้นที่มีลักษณะคล้ายตะไคร่น้ำแต่มีสีขาวประกายเขียวซึ่งถ้าสังเกตุให้ดีมันจะสะท้อนแสงอาทิตย์ได้ ข้ามองราวกับเจอกองสมบัติอย่างไรอย่างนั้น แน่ล่ะ หญ้าตันหยงมันใช้ทำยาได้หลายชนิดนี่นาแถมยังได้ใช้ผสมได้ทั้งสมุนไพรพิษและสมุนไพรธรรมดาได้อีกด้วย อ่า สวรรค์วันนี้นางช่างโชคดีอะไรแบบนี้

ข้ารีบเก็บต้นตันหยงอย่างกลัวผู้ใดจะมาแย่งเมื่อเก็บจนพอแล้วก็เดินกลับบ้านยิ้มแย้มหน้าบานจนมิอาจจะหุบได้ เมื่อเดินเกือบจะถึงน้ำตกนางเจอร่างบุรุษชุดดำผู้หนึ่งนอนติดตลิ่งน้ำโดยมีก้อนหินก้อนใหญ่ต้านทานร่างมิให้ไหลตามกระแสน้ำไปรอบตัวเต็มไปด้วยคราบเลือดมากมาย นางรีบวิ่งเข้ามาดูผู้บาดเจ็บทันทีเมื่อพลิกร่างชายผู้นั้นให้นอนหงาย(ด้วยแรงอันน้อยนิด)นางก็อุทานออกมาทันทียามเห็นใบหน้าของชายหนุ่มชัดๆ

“..ชายคนนั้นนี่”

 

 

ใช่แล้ว บุรุษผู้นี่คือ ...คนที่นางสบตาด้วยในขบวนเสด็จล่าสัตว์ขององค์ฮ่องเต้เฉียนเยี่ยหยู่เฟย!





......................................

ขออภัยที่หายไปนานเจ้าค่ะ แหะๆ//หลบเกิบลีดทั้งหลาย

เค้าขอโทษนะ...... แฮ่ๆ

ช่วงนี้งานเยอะ รายงานเอย โครงงานเอย เวลาอัพเลยเลื่อนแล้วเลื่อนอีก

แล้วเวลาจะแต่งนิยายก็แทบหาได้ยากพอๆกับเวลากิน 

ไม่โกรธกันเนอะ............???

B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

82 ความคิดเห็น

  1. #82 Wednesday381 (@wednesday381) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2563 / 16:06
    รอยาวๆๆๆๆ
    #82
    0
  2. #81 Weiwan (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2563 / 20:31

    ไรท์มาเถอะขอร้อง

    #81
    0
  3. #80 เราเอง (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2563 / 08:49

    วันนี้เราก็เข้ามาอ่านอีก ตกลงว่าไรท์เทเรื่องนี้แล้วใช่ไหม ขอบคุณน่ะที่เขียนให้อ่านเป็นไอเดีย ที่เหลือแต่งต่อตามจินตนาการเองก็แล้วกันนิ55555

    #80
    0
  4. #77 เราเอง (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 มีนาคม 2563 / 22:01

    ไรท์เทแล้วใช่ไหม เพราะนี่เข้าเดือนมีนาคมแล้ว แถมปี2563อีกต่างหาก ขอบคุณนะที่เขียนให้ชิมลาง

    #77
    0
  5. #76 หนูเล็ก (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2562 / 19:32

    ไรท์ นี่จะปี2563แล้วน่ะค่ะอีก5วันเอง ไรท์มาต่อได้ยังค่ะ อยากอ่านต่อน่ะค่ะ รออ่านอยู่น่ะค่ะ

    #76
    0
  6. #75 LukiMemory (@LukiMemory) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 14:18
    รอนะคะ
    #75
    0
  7. #74 shiori5355 (@shiori5355) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2561 / 18:11

    ไรท์ลงต่อเถอะค่าาา
    #74
    0
  8. #72 MBsofly (@MBsofly) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 00:51
    สนุกอ่าาาารอรอรอรอ
    #72
    0
  9. #68 blueLemonsoda (@kikuza004) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 23:36
    สนุกมากค่ะ รอเลยยย
    #68
    0
  10. #65 ฟ้า (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2560 / 23:48
    เพิ่งเข้ามาอ่านค่ะ. เนื้อเรื่องสนุกถึงแม้บางจุดเรายังคิดว่าที่มาที่ไปขาดๆไปบ้างก็ตาม. แต่นี่เพียงแค่เริ่มต้นเรื่องคาดว่าผู้เขียนคงจะเฉลยเป็นจุดๆไป. แต่ยังสงสัยอยู่ว่า. นางเอกเคยเป็นสนมของฮ่องเต้ซึ่งครองรักกันช่วงหนึ่ง. ไม่มีใครจำหน้านางเอกได้เหรอคะ.?
    #65
    0
  11. #63 Phasuk Nyffenegger (@bofano) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2560 / 23:20
    รอต่อนะค่ะ
    #63
    0
  12. #62 risuki666 (@risuki666) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2560 / 22:35
    ชอบอ่าาาา ตอนบทนำแอบร้องไห้ด้วย งือออ รอต่อนะค๊าาา
    #62
    0
  13. #60 katkitkatji (@katkitkatji) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2560 / 21:36
    รออยู่นะคะไรท์
    #60
    0
  14. วันที่ 15 มิถุนายน 2560 / 21:33
    ม่ายโกรธเล๊ยยยยย......(ดูหน้าจิหัวหูแดงหมดละ). ขอบคุณค่ะ
    #59
    0
  15. #58 Beebiboo (@Beebiboo) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2560 / 21:22
    หายไปนานมากค่ะไรท์ ฮึ่มมม
    แต่ก็ขอบคุณที่มาต่อนะคะ
    นางเอกเจอพระเอกแล้วววว
    ใช่มั๊ย? 555
    #58
    0