มู่หลิงฮวา ยอดรักหมอหญิง

ตอนที่ 4 : ๓ หมอหญิง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,058
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    4 มิ.ย. 60

๓ หมอหญิง

 

 

 



“คุณหนูหลิงฮวาเชิญขอรับ”หลงจู๊ประจำร้านขายสมุนไพรเปาหลงรีบเชื้อเชิญข้าเข้าไปด้านในห้องของท่านเปาจูเหอทันทีที่ข้ามอบหยกของม่านลุงให้ดู นั่งได้ไม่นานนักท่านเปาจูเหอก็เดินเข้ามาด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแลอ่อนโยนยิ่ง

“เจ้าคือหลิงฮวาหลานสาวของมู่หยูวหลงสินะหลงหลงเล่าเรื่องเจ้าให้ข้าฟังหลายเรื่องเชียวล่ะ”

“ผู้น้อยมู่หลิงฮวาคารวะท่านเปาจูเหอเจ้าค่ะ นี่คือหลิวซือซือน้องสาวของผู้น้อยเอง”ข้ากับซือซือยอบกายคารวะอย่างอ่อนช้อยงดงามตามแบบฉบับชาววังจนท่านเปาจูเหอทำหน้าแปลกใจอยู่เล็กน้อย

“อ่า เรียกว่าลุงจูเหอเถิดอย่างไรเสียก็คนกันเองทั้งนั้นลุงเป็นเพื่อนกับลุงของเจ้าตั้งแต่ยังเยาว์ เจ้าเองก็เปรียบเสมือนหลานลุงเช่นกัน”

“เจ้าค่ะท่านลุงจูเหอ”

“แล้ววันนี้เจ้ามีอันใดงั้นรึหรือจะเอาสมุนไพรมาขาย”ท่านลุงจูเหอหยิบพัดสะบัดเบาๆด้วยใบหน้ายิ้มแย้มผ่อนคลาย

“หลิงฮวานำโอสถมาขายเจ้าค่ะและต่อไปคงต้องรบกวนท่านลุงจูเหอตลอดนับแต่นี้ทุกเดือน”ว่าเสร็จข้านำโอสถสมานแผลระดับกลางความบริสุทธ์ ๘ ส่วนออกมา ๒ ขวด

“หืม โอสถสมานแผลรึ ขอลุงตรวจสอบสักครู่”ท่านลุงจูเหอเปิดจุกขวดออกดมและเทตัวยาออกมาเล็กน้อยเป็นยาน้ำสีฟ้าใสที่ไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อนยกเว้นจากเพื่อนตนเองมู่หยูวหลงท่านลุงจูเหอดวงตาเปร่งประกายทันที

“เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ”

“เยี่ยม! ช่างเป็นโอสถสมานแผลที่วิเศษนักอีกทั้งความบริสุทธ์ ๘ ส่วนอีก สมแล้วๆที่เป็นหลานสาวของหลงหลง 555”ข้าแย้มยิ้มยินดีก่อนจะก้มหัวขอบคุณท่านลุงจูเหอที่กล่าวชม

“ท่านลุงจูเหอกล่าวเกินไปแล้วเจ้าค่ะ”

“สองขวดนี้ลุงให้เจ้า ๑๒๐ ตำลึงทองเจ้าคิดเห็นเช่นไรบ้าง”

“หลิงฮวาขอบคุณท่านลุงจูเหอมากเจ้าค่ะ”เมื่อคุยกับท่านลุงจูเหออีกเล็กน้อยข้ากับซือซือก็เดินออกจากร้านเปาหลง

 

“ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยท่านแม่ของข้าด้วย ฮือๆ”เสียงเด็กหญิงร้องมาแต่ไกลข้ากับซือซือรีบเดินไปยังที่เกิดเสียงทันที

เมื่อเดินมาถึงก็พบกลุ่มคนที่รุมล้อมดูบางอย่างอยู่ซือซือเบียดคนเข้าไปดูด้วยบอกให้ข้ารออยู่ข้างนอกเกือบจิบน้ำชาได้ซือซือก็รีบวิ่งออกมาหน้าตาตื่น

“พี่หลิงฮวาแย่แล้วเจ้าค่ะ มีคนบาดเจ็บเลือดอาบใบหน้าไปหมดสภาพแย่มากเลยเจ้าค่ะ”

“นำพี่ไปที”

เมื่อเดินฝ่าคนเข้ามาข้าเห็นหญิงนางหนึ่งนอนสลบเลือดอาบใบหน้าไปหมดข้ารีบตรวจสอบบาดแผลที่ศีรษะของนางพบว่าแผลค่อนข้างลึกเอาการชีพจรก็เต้นช้าลงเรื่อยๆ ข้ารีบนำโอสถห้ามเลือดระดับสูงป้อนนางทันทีเพียงไม่กี่ลมหายใจเลือดนางก็หยุดลงทันที

“หนูน้อยเจ้าช่วยพาข้าไปบ้านของเจ้าได้หรือไม่ข้าต้องรักษานางด่วนที่สุด”

“ท่าน ..ท่านเป็นหมอใช่หรือไม่ ท่านจะช่วยท่านแม่ของข้าใช่หรือไม่เจ้าคะ”เมื่อข้าพยักหน้าเด็กน้อยที่ใบหน้าเปอะไปด้วยน้ำตาก็ยิ้มออกทันทีและเดินนำข้าไปที่บ้านของนางโดยได้รับความช่วยเหลือจากท่านลุงแถวนั้นช่วยอุ้มร่างของนางเดินตามไป


“ซือซือเตรียมน้ำร้อนกับผ้าสะอาดให้พี่ที”

“เจ้าค่ะ”

     ข้ารีบผ้าเช็ดหน้าของข้าชุบน้ำเล็กน้อยทำความสะอาดบาดแผลและเริ่มด้วยการนำสมุนไพรสมานแผลสามอย่าง ได้แก่ ใบยาง หญ้าโส และหญ้าจันทร์มาตำให้เข้ากันโปะเข้าที่บริเวณแผลและตามด้วยโอสถสมานแผลระดับสูงน้ำผ้าสะอาดที่ซือซือนำมาให้ชุบน้ำร้อนที่เริ่มอุ่นบิดหมาดๆพันรอบศีรษะความอุ่นจากผ้าจะช่วยให้โอสถสมานแผลออกฤทธิ์ไวขึ้นตามด้วยผ้าสะอาดแห้งๆอีกผืนพันทับอีกรอบเป็นอันเสร็จ

“ท่านหมอเจ้าคะท่านแม่ข้าไม่เป็นอันใดแล้วใช่หรือไม่”เมื่อข้าออกจากห้องมาเด็กน้อยรีบถามไถ่อาการของแม่นางทันที

“ตอนนี้ข้ารักษาบาดแผลให้แล้วอย่างไรเสีย ๒-๓ วันนี้คงจะหายแล้วหากนางฟื้นเจ้าเอาโอสถนี้ทาบริเวณบาดแผลทุกวันเช้าเย็นให้แม่เจ้าด้วยนะ”ข้ามอบโอสถลบรอยแผลเป็นระดับกลางให้เด็กน้อยไว้เพื่อไม่ให้ใบหน้าแม่ของนางมีรอยแผลเป็น

“ขอบคุณท่านหมอมากเจ้าค่ะที่ช่วยรักษาท่านแม่ของข้าชาตินี้ทั้งชาติข้าก็ไม่รู้จะตอบแทนหมดเช่นไร”ข้ายิ้มให้เด็กน้อยก่อนจะขอตัวกลับพร้อมซือซือ

หากมีวาสนาคงได้พบกันอีกครั้ง

 

ยามเหม่า (๐๕.๐๐ ๐๖.๕๙)

ณ บริเวณหน้าป่าเหมันต์ทมิฬ

“พี่หลิงฮวาเราจะเข้าป่าเหมันต์ทมิฬได้เช่นไรเจ้าคะ ข้าได้ข่าวว่าข้างในป่าเต็มไปด้วยสัตว์อสูรและพืชมีพิษทั้งนั้น”

“เชื่อใจพี่เถิดซือซือพี่มีวิธีที่ท่านลุงบอกเอาไว้ด้วยสิ่งนี้”กล่าวเสร็จข้าก็นำของสิ่งหนึ่งยื่นให้นางดู

“ขลุ่ยรึเจ้าคะ?”ซือซือน้อยทำหน้างงงันทันที ข้าหัวเราะเบาๆก่อนจะจัดการเป่าทำนองที่ท่านลุงสอนเมื่อยามเด็ก เพียงไม่ถึงเค่อนกอินทรีสีขาวตัวใหญ่ก็บินมาหยุดอยู่ด้านหน้าของข้าทันที

“น..นี่มัน... พี่หลิงฮวา!”ซือซือทำหน้าราวกับเห็นสิ่งมหัศจรรย์ที่สุดในชีวิตตาที่โตอยู่แล้วยิ่งโตกว่าเดิมเกือบเท่าตัวปากอ้ากว้างจนแมลงจะบินไปทำรังอยู่ด้านในได้อยู่แล้ว

“ใช่แล้ว นี่คืออินทรีเผือกสัตว์ที่หายสาบสูญไปกว่าร้อยปีเจ้ามองไม่ผิดหรอกซือซือ ฮิฮิ”

“พี่หลิงฮวาเราจะขี่อินทรีเผือกไปจริงๆใช่หรือไม่เจ้าคะ ข้าไม่ได้ฝันไปใช่หรือไม่”หลังจากหายตะลึงนางก็กลายเป็นเด็กน้อยทันทีตาเปล่งประกายยิ่งนัก

“ใช่แล้วเจ้าไม่ได้ฝันไปหรอกต่อไปเราจะใช้เสี่ยวจื่อพาเราเข้าหรือออกจากป่าเหมันต์ทมิฬ”เพื่อไม่ให้เสียเวลากว่านี้ข้ากับซือซือเลยนำสัมภาระทั้งหลายผูกกับขาเจ้าเสี่ยวจื่อไว้แล้วปปีนขึ้นหลังบินหายเข้าป่าเหมันต์ทมิฬ


โดยที่หลิงฮวาไม่รู้เลยว่าตนได้สร้างชื่อเสียงหมอหญิงเทวดาเอาไว้ให้คนได้ติดตามไปทั่วเมืองหลวงแคว้นเฉียน




..............................................................

ขออภัยที่หายไปนานนะเจ้าคะ

พอดีโน๊ตบุ๊คเจ๊งแล้วข้าน้อยก็อยู่ต่าง จว. ไม่มีร้านคอมฯด้วย

กว่าจะได้ลงเราก็กลับบ้านพอดี ต้องด้นสดกลางร้านคอมแล้วลง

อาจจะสั้นไปหน่อยแต่จะพยายามมาลงตามนัดนะเจ้าคะ

ขอบคุณทุกคอมเม้นต์เจ้าค่ะ

ถ้าชอบก็อย่าลืม กดติดตาม และคอมเม้นต์กันด้วยนะเจ้าคะ

ได้อ่านเม้นต์นักเขียนก็มีความสุขที่จะแต่งมากเลยเจ้าค่ะ

รักจากไรท์


B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

82 ความคิดเห็น

  1. #57 Sarun Yok (@yokandmom) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2560 / 06:40
    รอออออออออ มาต่อเร็วๆน้าาา
    #57
    0
  2. #56 ต้อม (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2560 / 20:32
    ชอบค่ะ รออ่านตอนต่อไปค่ะไรท์
    #56
    0
  3. #55 วัวพันปี (@witch-singsong) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2560 / 19:29
    ชอบค่ะ
    #55
    0
  4. #54 Looney00 (@Looney00) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2560 / 19:16
    มาอีกนะๆๆๆๆ
    #54
    0
  5. #52 Phatranooch Piyanirun (@piyanirun) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2560 / 19:05
    ขอบคุณค่ะ
    #52
    0
  6. #51 Phasuk Nyffenegger (@bofano) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2560 / 19:00
    สนุกคร้าาาา รอต่อนะค่ะ
    #51
    0
  7. วันที่ 4 มิถุนายน 2560 / 18:49
    ขอบคุณค่ะ
    #50
    0
  8. #49 P'nut (@0805293212) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2560 / 17:55
    ขอบคุณคะไรท์
    #49
    0