[YAOI] The beginning of heart จุดเริ่มต้นของหัวใจ ..[END]

ตอนที่ 34 : The beginning of heart 33

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 76
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    29 ธ.ค. 58

The beginning of heart 33

 

            ตอนนี้พวกเรามาถึงที่พักกันประมาณบ่ายสามกว่า บ้านพักริมทะเลของพี่คินถึงจะดูไม่ได้ใหญ่เท่าบ้านในเมืองของพวกพีี่เขา แต่สำหรับผม ผมว่ามันก็ใหญ่อยู่ดี

            "พวกมึงไม่คิดจะช่วยกูถือของเลยใช่ไหม?" เสียงพี่สามทึกทักขึ้นมาหลังจากที่เห็นทุกคนเดินพรวดเข้าไปในบ้านโดยไม่สนใจข้าวของเลยสักนิด

            "มึงแข็งแรงอยู่แล้วน่าสาม ฮ่าๆ" พี่กอล์ฟเดินร่าเข้ามาหาทันที แต่ไม่ได้เข้าไปช่วยหรอกครับ ผมว่าเข้าไปกวนพี่สามเขามากกว่า

            "ให้ผมช่วยไหมพี่" ผมเดินเข้าไปหาพี่สาม คือคนดีไงครับ เห็นคนอื่นเดือดร้อนไม่ได้ ต้องช่วยเหลือ

            "งั้น..ช่วยหยิบของตัวเองไปก็พอ" พี่สามบอก ผมจึงพยักหน้ารับ แล้วเดินไปหยิบกระเป๋าตัวเอง

            ผมเดินไปถึงหน้าประตูบ้านพอดีกับที่พี่คินเดินสวนออกมา ผมคิดว่าพี่เขาคงเข้าไปตรวจความเรียบร้อยของบ้านล่ะมั้ง

            "ให้พี่ช่วยไหมหมอก"

            "ไม่เป็นไรพี่ ของหมอกมีไม่เยอะ" ผมรีบตอบกลับทันที ก่อนที่จะได้ยินเสียงพี่สามตะโกนไล่หลังมา

            "มาช่วยกูนี่มา!"

            "เออๆๆ" พี่คินเลยเดินไปหาพี่สาม

            ว่าแต่...แก๊งสาวๆ พี่ตั้ม พี่นนท์ หายไปไหนแล้วหว่า...

 

            จากที่ขนสัมภาระมาไว้ในบ้านเรียบร้อยแล้ว พี่คินเลยจัดการเรื่องห้องพัก และได้ผลสรุปออกมาดังนี้ครับ

            บ้านพักพี่คินมีห้องนอนด้วยกัน 4 ห้อง

            ห้องแรก เป็นห้องพ่อแม่ของพี่คิน

ห้องที่สอง เป็นห้องส่วนตัวของพี่มิน

ห้องที่สาม เป็นห้องส่วนตัวของพี่คิน

และอีกห้องเป็นห้องรับรองแขก

การแบ่งห้องนอนเลยแบ่งกันอย่างลงตัว คือนอนห้องละสามคน โดยที่ไม่เข้าไม่ยุ่งกับห้องนอนของพ่อแม่พี่คินเด็ดขาด

ห้องพี่มินคงหนีไม่พ้นแก๊งสามสาวอย่าง พี่มิน พี่ฝน และพี่ฝ้าย ส่วนห้องพี่คิน ก็มีพี่คิน ผม และก็พี่ตั้มที่โดนไล่ให้มานอนห้องนี้ ซึ่งพี่มินแอบมากระซิบบอกผมมาว่าเมื่อก่อนพี่นนท์จะนอนห้องพี่คินเพราะสองคนนี้สนิทกันมาก แต่ตอนนี้กลับต้องมามีปัญหากันเพราะแค่ผู้หญิงคนเดียว...

ก็แค่..รู้สึกใจหล่นวูบนิดหน่อยตอนได้ยิน

และแน่นอนครับห้องรับรองแขกจะเป็นของใครไปไม่ได้นอกจาก พี่นนท์ พี่กอล์ฟ และพี่สาม

"เดี๋ยวกูออกไปรอข้างนอกแล้วกัน" พี่ตั้มที่เก็บของเสร็จแล้วบอกแล้วเดินออกไปจากห้อง ซึ่งตอนนี้ก็เหลือเพียงผมกับพี่คิน

"....." ผมว่าห้องนี้มันเงียบแปลก ๆ ห้องรับรองแขกยังเสียงดังกันอยู่เลย...

"หมอกไม่พูดอะไรหน่อยหรือ"

"แล้วพี่จะให้พูดอะไร" ผมย้อนถามพี่คิน ก็คนมันไม่มีอะไรจะพุดนี่หว่า

"อยู่กับพี่สองคนไม่กลัวหรือไง"

"สองคนที่ไหน พี่ตั้มก็อยู่นี่" ก็มันจริงนี่ครับ ผมไม่ได้นอนห้องนี้กับพี่คินเพียงสองคนเสียหน่อย

"นี่พี่ยังไม่หายโกรธหมอกเลยนะ"

"หือ พี่โกรธอะไร?" ผมถามกลับด้วยความแปลกใจ ผมไม่ทำอะไรผิดมาตอนไหน แต่จะว่าไปก็เห็นพี่คินมีท่าทีแปลกๆตั้งแต่บนรถแล้ว

"ไม่รู้ตัวจริงๆหรือ" ไม่ว่าเปล่ายังมีหน้าโน้มหน้าลงมาอีกด้วย ทำให้ผมต้องเบี่ยงหน้าหลบอีกนิด

"ก็...." ผมทำได้เพียงตอบอย่างอึกอัก ก่อนจะรีบโผลงออกไปอย่างเร็วเมื่อพี่คินเริ่มรวบตัวผมเข้าไปกอด "อะเอ่อพี่ หมอกรู้แล้ว ๆ ปล่อยก่อน"

"ถ้ารู้แล้ว...ก็ให้พี่ทำโทษซะดีๆ"

"ทำโทษอะไรเล่าพี่ ปล่อยๆๆ เดี๋ยวมีใครมาเห็น" ผมพยายามดันตัวอีกฝ่ายออก แต่ก็ไม่เป็นผล

"ไม่มีใครเข้ามาหรอกน่า" พี่คินตอบอย่างเอาแต่ใจ ก่อนที่จะได้ยินเสียงประตูเปิดเข้ามา

"โอ๊ะโอว ถือซะว่ากูไม่เห็นแล้วกัน ฮ่าๆ" ผมรีบดีดตัวออกจากพี่คินทันทีที่ได้ยินเสียงพี่กอล์ฟ หัวใจเจ้ากรรม จะเต้นเร็วไปไหม

"มึงมีธุระอะไร" พี่คินถามด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

"กูแค่จะมาถามว่า กุญแจรถมอเตอร์ไซต์อยู่ไหน" คงเป็นคันที่จอดอยู่ในรั้วข้างล่าง

"อยู่ในตู้หน้าทีวี แล้วมึงจะเอาไปทำไม"

"ฮ่าๆ ซื้อของสดสิครับเพื่อน คืนนี้มีฉลอง"

"มึงรู้ว่าตลาดอยู่ตรงไหน?" พี่คินเลิกคิ้วถาม

"เอ่อ...ไม่รู้ว่ะ"



นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

43 ความคิดเห็น