[YAOI] The beginning of heart จุดเริ่มต้นของหัวใจ ..[END]

ตอนที่ 22 : The beginning of heart 21

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 153
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    22 ก.ค. 58

The beginning of heart 21



          ผมใช้เวลากับเกมไปนานแค่ไหนไม่รู้ แต่พอหันไปมองพี่คินอีกที พี่แกก็หลับจมกับกองหนังสือเรียบร้อยแล้ว แว่นก็ไม่ถอดนอนๆไปทับขาแว่นหักจะทำไง เฮ้อ ผมเลยลุกขึ้นเดินไปที่เตียงและจัดการถอดแว่นให้และหยิบหนังสือออกมาตั้งที่โต๊ะข้างเตียง

          "นอนนิ่งๆแบบนี้ก็น่ารักดีหรอก"

          ริมฝีปากเผลอคลี่ยิ้มไปนิด นิ่งมองพี่คินแบบนี้หัวใจรู้สึกพองโตแปลกๆ

          "แล้วรักได้ไหมล่ะ"

          "เฮ้ย!พี่ไม่ได้หลับหรือ" คนที่นอนหลับอยู่เมื่อสักครู่นี้กลับลืมตาขึ้นมาข้างนึง พร้อมกับมือที่ฉุดข้อมือผมไว้ข้างนึง ผมถึงกับเซล้มลงไป "เฮ้ย!"

          "พี่นอนไม่หลับหรอก"

          "มันก็เรื่องของพี่ ปล่อยโว้ย!" ผมได้แต่โวยวายเมื่ออีกคนรั้งเอวเอาไว้

          "หมอก"

          "อะไร!"

          "หมอก" ผมหยุดชะงักเมื่ออีกคนเรียกเสียงที่ดูจริงจังกว่าเดิม

           "...."

          "หมอก" เสียงเรียกที่ดูอ่อนลง

          "อื้ม"

          "หมอก"

          "ครับ"

          "หมอก"

          "โว้ย!มีไรก็พูดมาสักทีสิวะพี่ เรียกอยู่ได้!" ผมโวยวายทันที เรียกอยู่ได้ เรียกอะไรนักหนา คนเขาว่าแทนที่จะสำนึกแต่กับหัวเราะซะงั้น เหอะ ดี "ตกลงมีอะไร"

          "พี่อยากกอดหมอก"

          "ห้ะ! ไม่เอาโว้ย! ปล่อยๆเลยนะพี่ ปล่อย"

          "นะ แค่กอด แค่กอดเท่านั้น" ไม่พูดเปล่ามือยังกระชับอ้อมกอดแน่น

          "เอ่อ..."

          "นะ นะครับ" ฮือ ใครก็ได้ช่วยเอาพี่คินออกไปที ไม่ชอบไอ'นะครับ'ของพี่คินเลย ผมไม่ตอบกลับแต่ทำได้เพียงขยับตัวให้ตัวเองนอนได้สะดวกขึ้น ให้พี่คินยิ้มบางและหลับตาลง ผมหลับตาตาม อ้อมกอดของพี่คินอุ่นแฮะ

 

          ตื่นมาอีกทีพี่คินก็ยังคงหลับอยู่ ความอบอุ่นของใครบางคนทำให้ผมต้องชะงัก ผมไปกอดตอบพี่คินเอาตอนไหนวะ ผมเหลือบมองนาฬิกาบนโต๊ะที่บ่งบอกเวลาหกโมงเย็น เห้ย! เวรแล้ว

          "พี่ พี่คิน" ผมเรียกยามเขย่าตัวอีกคนได้ยินเพียงเสียงตอบรับในลำคอ "ตื่นได้แล้ว"

          "กี่โมงแล้ว" คนถามยังไม่มีแม้แต่ลืมตา ให้ผมถอนหายใจบอกเสียงเบา พลางเหลือบดูนาฬิกา

          "หกโมงแล้ว"

          "งั้นนอนกันอีกสักครึ่งชั่วโมงเนอะ" ไม่ว่าเปล่ายังกระชับอ้อมกอดให้แน่ขึ้น

          "เฮ้ย!ไม่เอา เย็นแล้ว หมอกจะกลับบ้าน"

          "ไม่อยู่กินข้าวกับพี่คิมหรือ"

          "ม้ายย ปล่อยได้แล้ว พี่ฝนไม่รู้จะกลับหรือยังเนี่ย"

          "เดี๋ยวไปส่ง"

          "ไม่เอา!" ผมรีบปฏิเสธทันควัน พี่คิมมือปลาหมึกหรือไงวะ

   แกรก

          "อุ๊ย!" ทันทีที่ผมได้ยินเสียงเปิดประตูและเสียงบุคคลที่สาม ผมก็รีบลุกพรวดออกจากวงแขนของอีกฝ่ายทันที พี่คินที่นอนอยู่ก็เปิดตาขึ้นมามองไปตามเสียง

          "คือไม่ได้จะเข้ามาขัดจังหวะอะไรนะ"

          "ไม่เลยครับพี่มินไม่เลย" ผมรีบบอกทันที ให้พี่มินยิ้มหวาน

          "แล้วนี่มีอะไร" พี่คินที่ลุกขึ้นนั่งบนเตียงเรียบร้อยถามขึ้นมาเสียงเรียบ

          "ก็แค่จะมาบอกว่าเดี๋ยวพี่คิมจะกลับมาถึงบ้านตอนหนึ่งทุ่ม หมอกก็อยู่กินข้าวด้วยกันนะ"

          "ไม่ดีกว่าครับ"

          "อ้าว แต่ฝนบอกว่าจะอยู่นี่นา" พี่มินพูดทำตาปริบๆให้ผมเหวอไปนิด อีกตั้งชั่วโมง ขืนอยู่นานกว่านี้พี่คินแม่งยังต้องเล่นอยู่อย่างนี้แน่

          "แล้วพี่ฝนอ่าฮะ"

          "ในห้องพี่นะ พี่ไปแล้วดีกว่า ไม่กวนละนะ" ว่าเสร็จพี่แกก็เดินออกไปทันทีให้ผมรีบเดินตามออกมานอกห้อง ตอนนี้จะอยู่ไหนก็ได้ครับ ขอให้อยู่ห่างๆจากพี่คินก็พอ ได้ยินเสียงพี่คินหัวเราะตามไล่หลังมา

          "เอ้า หมอก ทำไมออกมาก่อนละ"

          "อ่า หมอกว่าหมอกรอข้างล่างดีกว่า" ผมตอบเสียงงอยแล้วก็รีบเดินผ่านพี่มินไปที่บันไดทันที

           ทำไมใจผมมันต้องเต้นแปลกๆด้วยวะ ความจริงผมก็ชอบพี่คินนี่หว่า ถ้าไม่ชอบก็คงไม่ตามจีบอยู่อย่างนี้หรอก แล้วทำไมผมถึงต้องเดินหนีออกมา ผมไม่ใช่คนที่เดินหนีใครอย่างนี้นี่... ให้ตายเหอะ พี่คินอย่าทำให้หมอกเป็นอย่างนี้สิวะ!

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

43 ความคิดเห็น