[YAOI] The beginning of heart จุดเริ่มต้นของหัวใจ ..[END]

ตอนที่ 21 : The beginning of heart 20

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 178
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    20 ก.ค. 58

The beginning of heart 20



          "เฮ้ย!พี่จะทำไร"

          ผมผงะถอยหลังทันทีที่เห็น ใจนี่เต้นตึกๆ ใจหายใจคว่ำหมด ตกใจมากครับ โถ่ๆ

          "ก็เปล่า หมอกคิดอะไร" พี่คินเลิกคิ้วถามกวนๆ

          "เปล๊า ไม่ได้คิดอะไร ไม่ได้คิดอะไรเลย" คำตอบกูมันมีพิรุธอะไรหรือเปล่าวะ

          "หมอกไม่คิด แต่พี่คิดนี่" ไม่ว่าเปล่ามีการกระถบเข้ามาหาผมด้วยครับ ถ้าผมถอยหลังอีกนิดเป็นอันต้องตกลงไปนอนนับดาวบนพื้นแน่

          "พ..พี่คิดอะไร"

          "ก็แค่คิด ว่าจะ..."

ตุบ!

          "เฮ้ย
!หมอก" พี่คินรีบถลาเข้ามาพยุงผมขึ้นไปนั่งโซฟาทันที พึ่งจะรู้สึกว่าโซฟามันนุ่มก็คราวนี้แหละ


          "อู้ยย ตูดกู"

          "เจ็บมากไหม" น้ำเสียงที่ถามออกถึงอาการเป็นห่วง แต่ผมก็อดที่จะบ่นไม่ได้

          "แล้วใครสั่งให้พี่กระเถิบเข้ามาใกล้วะ"

          "อ่าว แล้วใครสั่งให้หมอกกระเถิบหนีพี่ล่ะครับ"

          "อะไร!บ้าน่า ใครหนี ไม่มีเหอะ

         
"ครับๆ ไม่มีก็ได้ ตูดช้ำเปล่า ให้พี่..ทาให้ไหม" ไอพี่คินบ้า บ้าไปแล้วแน่ๆ สีหน้าพี่แม่งดูไม่ออกเลยเนอะว่ามัน..มัน...ดูจะกลืนกินแค่ไหน พึ่งเคยเห็นพี่คินทำหน้าแบบนี้ครั้งแรกนี่แหละ

          "ใครเขาทากันวะ พี่แม่งบ้าไปแล้วแน่ๆ"

          "ฮ่าๆ แล้วนี่ยังเจ็บอยู่หรือเปล่า"

          "ก็เอ่อ..นิดหน่อยว่ะพี่ แต่เดี๋ยวก็หาย"

          "อ่า งั้นหรือ ดีแล้ว งั้นถ้าจะเล่นเกมอยู่ในตู้นะ คอมก็เปิดได้ พี่อยู่นู้นนะ" บอกเสร็จพี่แกก็เดินไปนู้นของพี่แกทันที พร้อมกับหยิบหนังสือเล่มหนึ่งแล้วทิ้งตัวลงนอนบนเตียง

          ผมสังเกตเห็นหลายครั้งแล้วล่ะ พี่คินมักจะใส่แว่นเวลาอ่านหนังสือ ไม่ว่าจะใส่หรือถอดแว่น มันก็ไม่เคยทำให้ระดับความดูดีของพี่คินลดน้อยลงเลยสิน้า

          แต่แล้วผมต้องรีบปัดความคิดในหัวออกทันที และเดินไปเปิดคอมที่อยู่ถัดจากเตียงไม่มากนัก

          "พี่คิน พี่ตีฮอนด้วยหรือ"

          เมื่อหน้าจอคอมสว่าง อย่าคิดว่าคอมของประธานนักเรียนจะมีแต่โปรแกรมไมโครซอฟท์นะครับ คุณกำลังคิดผิด เพราะไม่ว่าจะฮอนเอย เอสเอฟเอย เกมอะไรต่อมิอะไรล้วนมีอยู่ในคอมพิวเตอร์ส่วนตัวของนายนาคินทร์ทั้งนั้น

          "ก็นิดหน่อย"

          "ไม่หน่อยแล้วว่ะพี่" คำพูดที่ได้รับเพียงเสียงหัวเราะของพี่คิน ให้ผมต้องถามต่อ "พี่มีเทลเปล่า"

          อย่างที่ผมว่า ผมกลับถามหาเทลรันเนอร์ ช่วงนี้ไม่ค่อยได้ตีฮอนกับเขาเท่าไหร่ ผมติดเทลอะครับ เห็นอย่างนี้ระดับผมรองเท้าติดปีกแล้วนะเว้ย

          "มี ลองหาดูสิ"

            ป๊าดด เจอแล้ว

          เมื่อหาเจอผมก็จัดการกรอกรหัสล็อกอินเข้าสู่ของผมเรียบร้อย หลังจากนั้นก็รอครับ รอจนกว่าจะโหลดเสร็จ ผมเลยคิดว่าจะเล่นเฟสรอ แต่พอกดเข้าเฟสเท่านั้นแหละครับ เฟสมันก็ล็อกอินเฟสของพี่คินตั้งไว้อยู่แล้ว ก็คอมพี่เขานี่เนอะจะล็อกอินไว้ตลอดคงไม่แปลก แต่ที่แปลกก็คือการแจ้งเตือนพี่คินเยอะมาก แล้วไหนจะแชทที่เด้งเตือนเป็นสิบ พี่เขาคุยกับใครเยอะแยะวะ ผู้หญิงหรือผู้ชาย แล้วเขาคุยอะไรกัน... แล้วผมจะอยากรู้ไปทำไมวะ!

          ผมได้แต่เหลือบไปมองคนที่นอนอ่านอะไรไม่รู้อยู่บนเตียง เห็นแล้วหงุดหงิด  และนั่นก็ทำให้ผมตัดสินใจพิมพ์ข้อความอะไรบางอย่างบนหน้ากระดานของพี่คิน พอผมกดโพสต์เท่านั้นแหละ ทั้งไลค์ทั้งคอมเม้นเด้งกันให้ฟึ้บ กร้ากก ฮาว่ะ ฮ่าๆๆ

          "หมอก"

          "ห้ะ!ครับ" เสียงเรียกของพี่คินทำให้ผมสะดุ้ง รีบกดปิดหน้าต่างเฟสทันที

          "ตกใจอะไร"

          "ปะเปล่า พี่มีอะไร"

          "พี่จะถามว่าหาเจอหรือยัง" พี่คิดเลิกคิ้วมองอย่างสงสัย แต่ผมว่าไม่ใช่เรื่องที่ผมหาเจอหรือยังแล้วล่ะ ผมจึงรีบๆตอบออกไป

          "โหลดจนได้เก้าสิบแล้วเหอะ" พี่คินพยักหน้าเป็นอันรับรู้ แล้วก็จมหมกอยู่กับหนังสือตัวเองต่อ พอเกมโหลดเสร็จผมก็คว้าหูฟังขึ้นมาใส่ทันที ต้องการเข้าสู่โลกออนไลน์เต็มที

 

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 

          เทลส์รันเนอร์  TalesRunner คือ เกมออนไลน์หลายผู้เล่น ให้บริการโดยบริษัท Rhaon Entertainment ของเกาหลรใต้ โดยมีบริษัท NOWCOM เป็นตัวแทนเผยแพร่นอกเกาหลีใต้ โดยเทลส์รันเนอร์เปิดให้บริการในหลายประเทศ ได้แก่ ฮ่องกง ไต้หวัน ไทย ญี่ปุ่น จีน สหรัฐอเมริกา แคนาดา สิงคโปร์ เวียดนาม อินโดนีเซีย โดยแต่ละประเทศจะมีเซิร์ฟเวอร์เป็นของตนเอง มีลักษณะผสมกันของเกมสังคม แฟนตาซีและเกมแข่งขัน ผู้เล่นจะต้องทำการแข่งขันโดยการวิ่ง กระโดด พุ่งชน สกี และปีนข้ามสิ่งกีดขวางซึ่งเป็นเวทมนตร์ในเทพนิยาย
 



อ้างอิง Wikipedia

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

43 ความคิดเห็น