[YAOI] The beginning of heart จุดเริ่มต้นของหัวใจ ..[END]

ตอนที่ 20 : The beginning of heart 19 (Nik & Same)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 150
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    13 ก.ค. 58

The beginning of heart 19 (Nik & Same)

 

- Same Past –

 

          ทันทีที่เห็นนั้นสมองของผมก็สั่งการโดยทันทีว่าให้รีบเพิ่มความเร็วในการย้ำเท้าอัตโนมัติ ซึ่งในขณะที่ผมกึ่งเดินกึ่งวิ่ง ก็มีเสียงคนบีบแตรมอเตอร์ไซค์ขี่ตามหลังมาตลอด

          ปรี๊น ปรี๊น ปรี๊น ปรี๊นนน ปรี๊น ปรี๊น ปรี๊น

          เสียงนี้เพิ่มความรำคาญให้กับผมเป็นอย่างมาก และนั่นจึงทำให้ชาวบ้านที่อยู่ในระแวกนี้เริ่มทยอยออกมามองกันบ้างแล้ว มันจึงทำให้ผมต้องหันไปเผชิญหน้ากับไอบ้านิกแทนการเดินหนี และคำแรกที่ผมสมควรพูดกับไอบ้านี่ คือ...

          "โว๊ย! บีบเหี้ยอะไรนักหนา ที่บ้านรวยแตรหรือไง น่ารำคาญ!"

          ผมด่าออกไปด้วยความหงุดหงิด แต่มันกลับมีสีหน้าเรียบเฉย และน้ำเสียงที่นิ่งราวกับว่ากำลังควบคุมอารมณ์โกรธอยู่ยังไงอย่างนั้น

          "ขึ้นรถ จะไปส่ง"

          "ไม่ต้อง! จะกลับเอง"

          "ก็บอกให้ขึ้นมาไง!" น้ำเสียงที่เปลี่ยนไปทำให้ผมแอบสะดุ้งเล็กน้อย

          "แล้วมึงจะอะไรกับกูนักหนาเนี่ย จีบกูอยู่หรือไง" ผมพูดไปด้วยอารมณ์นึกฉุน ด้วยอารมณ์ที่หงุดหงิดผมจึงพูดออกไปโดยที่ไม่ได้ใส่ใจมากนัก

          "เออ" คำตอบนั้นทำให้ผมนิ่งอึ้ง รู้สึกถึงความร้อนบนใบหน้าขึ้นมาทันที

          "มะ...มึงว่าอะไรนะ" ผมถามกลับด้วยเสียงที่ตะกุตะกะ ซึ่งตอนนี้ผมยอมรับเลยว่าทำอะไรไม่ถูกจริงๆ

          "แล้วมึงถามกูว่าอะไรล่ะ" น้ำเสียงที่ถามออกมาอย่างเหนื่อยใจ ทำให้ผมที่ยืนอยู่ถึงกับนิ่ง นิกที่เห็นทีท่าของผมจึงถอนหายใจออกมาเสียงเบาแล้วพูดว่า "กูกำลังจีบมึง"

          คำพูดตรงๆไม่อ้อมค้อมของนิกทำให้ผมถึงกับใจสั่น ทำให้จังหวะการเต้นของหัวใจเร็วกว่าปกติ คือผมเข้าใจนะว่ามีอะไรมันมักจะพูดตรงๆ ไม่เสียเวลาอ้อมค้อม แต่ผมคิดไม่ถึงว่ามันจะตรงได้ถึงขนานนี้

          "เห้ย ก..กูเป็นผู้ชาย" ผมตอบออกไปอีก ในใจก็คิดหาคำพูด ไม่ใช่ว่าผมไม่เคยเจอสถาการณ์แบบนี้ แต่...ทำไมกับนิก ผมถึงกับทำอะไรไม่ถูกขึ้นมาซะยังไงอย่างนั้น

          "กูก็ผู้ชาย" นิกตอบออกมาได้หน้าตาเฉย "ผู้ชายแล้วไงวะ"

          "ก็มัน ก็...." ผมถึงกับอ้ำอึ้งพูดไม่ออก หัวใจเจ้ากรรมหยุดเต้นแรงแบบนี้สักที

          "เฮ้อ" เสียงถอนหายใจดังออกมาจากอีกคนเป็นรอบที่สอง ก่อนจะพูดด้วยเสียงที่อ่อน "ขึ้นรถเถอะ ให้กูเป็นคนไปส่งมึงเถอะ...นะ"
        
          สายตาที่แสดงออกมาถึงความเป็นห่วง ทำให้ขาของผมยอมก้าวขึ้นไปซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์ของอีกฝ่ายแต่โดยดี ก่อนที่นิกจะออกรถก็มิวายพูดหยอกเย้ากันอีกละลอก

         "เอวน่ะว่าง จะเกาะหรือจะกอดดีล่ะ" นิกพูดพร้อมกับหัวเราะเสียงเบา ผมเผลอยิ้มจนแก้มปริ

         "พูดมากว่ะแม่ง ไปดิ" ผมพยายามพูดเสียงเรียบ ก่อนที่มอเตอร์ไซค์จะเริ่มเคลื่อนตัว ผมมองเผลอมองแผ่นหลังของคนข้างหน้าก่อนจะหลุบตาลงต่ำ และตัดสินใจยื่นมือออกไปเกาะกับเอวของอีกคน พร้อมกับคำถามที่ผุดขึ้นมาให้ถามกับตัวเอง

         'บางที ผมควรจะลองเปิดใจได้แล้วหรือยังนะ'

 
 
 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

43 ความคิดเห็น