[YAOI] The beginning of heart จุดเริ่มต้นของหัวใจ ..[END]

ตอนที่ 18 : The beginning of heart 17

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 182
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    5 มิ.ย. 58

The beginning of heart 17

 

          หลังทานอาหารเสร็จผมจึงมานั่งรอพี่คินที่ห้องนั่งเล่น สายตาก็กวาดมองไปรอบๆห้อง รูปส่วนใหญ่มันจะเป็นรูปครอบครัว มีทั้งพ่อทั้งแม่ พี่คิน พี่มิน และถ้าผมทายไม่ผิดอีกคนน่าจะเป็นพี่ชายของพวกพี่เขา


          "หมอกจะกลับเลยหรือ" พี่คินที่พึ่งจะไปเข้าห้องน้ำเดินเข้ามาถามขึ้นอีกครั้งหลังที่ก่อนหน้านี้ตอนทานข้าวเสร็จผมบอกพี่คินแล้วว่าผมจะกลับเลย แล้วพี่แกจะมาถามซ้ำอีกทำไม

          "ฮะ อยู่นานเดี๋ยวพ่อกับแม่จะเป็นห่วงเอาเปล่าๆ"

          "แต่พี่โทรบอกฝนให้แล้วนี่" พี่คินพูดขึ้นทันควัน ง่ะ ผมรู้แล้วหน่า แต่... ผมยังไม่ชินที่พี่คินจูบผมเมื่อคืนนี่หว่า ขอผมทำใจหน่อยดิ

          "ก็เดี๋ยว..." ไม่ทันที่ผมจะได้พูดอะไรต่อ ก็มีเสียงคนคนนึงดังมากจากหน้าบ้าน

          "มาแล้ว!" พี่สาวคนสวยของผมเองครับ พี่ฝนมารับหมอกเรอะ ก็ดี... แต่นี่ไม่ใช่บ้านตัวเองนะ จะเสียงดังทำไมว่ะ

          "งั้นกลับกันเถอะ" ผมเดินไปหาพี่ฝน พี่แกเลยทำหน้าเหรอหราเหมือนจะงงกับคำพูดของผม

          "อะไร ฉันมาหามินย่ะ" พี่ฝนพูดพลางปรายตาไปทางพี่มินที่พึ่งเดินเข้ามา

          "อ้าว พี่ไม่ได้มารับหมอกหรอกหรือ"

          "เปล่า แต่ถ้าแกจะกลับกับฉันก็รอฉันเดี๋ยวแล้วกัน" พูดจบพี่ฝนแกก็เดินหายไปกับพี่มินทันที ปล่อยให้ผมยืนเอ๋ออยู่ตรงนี้เนี่ยนะ

          "งั้นค่อยกลับแล้วกันเนอะ" พี่คินพูดด้วยท่าทางอารมณ์ดี แล้วยังยักคิ้วให้ข้างนึงเหมือนพี่แกจะล้อผมยังไงอย่างนั้น แล้วก็หันหลังเตรียมจะออกจากห้อง ให้ผมต้องรีบถาม

          "พี่จะไปไหน"

         "ขึ้นห้องสิ ห้องพี่ก็มีให้นั่ง อยู่ข้างล่างน่าเบื่อจะตาย"

         "เอ้า!พี่คิน แล้วหมอกอะ"

         "ก็ขึ้นมาด้วยกันสิ" พี่คินพูดเสียงกรุ้มกริ่มพร้อมกับขยิบตาครั้งนึง ผมส่ายหน้าทันทีที่ได้ยินให้พี่คินเลิกคิ้วมองแล้วพูดต่อ "หมอกกลัวอะไรหรือเปล่า"

          คำถามเหมือนจะดี แต่หน้าพี่นี่ไม่ให้เลย อะไรคือถามแล้วยิ้ม? พี่คินที่แสนดีของกูหายไปไหนว่ะครับ ไอพี่คินที่อยู่ตรงหน้ากูนี่กวนตีนชิบหาย และไอ้คำถามที่ดูเหมือนถูกท้าทายเมื่อสักครูนี้ มันก็ทำให้ผมโพลงขึ้นไป

          "กลัวอะไร ไม่มี๊ ไปๆขึ้นห้อง" แล้วผมก็เดินออกจากตรงห้องนั่งเล่นทันที โดยมีพี่คินเดินตามมาไม่ห่าง หนำซ้ำเหมือนผมจะนำเจ้าของห้องมายังห้องเขาอีก เยี่ยมไหมล่ะ

          "นี่ห้องพี่ใช่ไหม" ผมชี้ยังบานประตูที่ผมยืนอยู่ตรงหน้า ให้คนฟังพยักหน้ารับแล้วก็เดินมาเปิดเอง เมื่อเห็นผมยืนอยู่ตั้งนานแต่ไม่ยอมเปิด...แฮะ

          "เข้ามาสิ" ไม่พูดเปล่ายังคว้ามือผมให้เดินก้าวตามเข้ามาด้วยซ้ำ และผมก็จำเป็นต้องเดินเข้ามาภายในห้องที่ผมเห็นมันมาแล้วก่อนหน้านี้หนึ่งชั่วโมง

          "หมอกจะเล่นเกม ดูทีวีก็ได้แล้วแต่เลย"

          "แล้วพี่อะ"

          "ก็นั่งนี่ไง" แล้วพี่คินก็นั่งลงโซฟา

          "ง่ะ" ไม่เสียเวลาครับ ผมไม่อยากยืนนาน ก็เลยนั่งด้วย แต่พอสายตากลับไปเห็นกรอบรูปข้างทีวี มันก็ทำให้ผมอดที่จะอยากรู้ไม่ได้

          "พี่คินยังมีพี่ชายอีกคนหรือ"

          "อ่าใช่ พี่คิม พวกพี่ห่างกับพี่คิมตั้งเจ็ดปี"

          "แล้วพี่เขาไปไหนอะ" ใช่ ตั้งแต่อยู่บ้านพี่คินผมก็ยังไม่เห็นพี่ของพี่คินเลย

          "เข้าบริษัทตั้งแต่เช้าแล้ว กลับมาอีกทีก็สักทุ่มมั้ง ก็อยู่กินข้าวเย็นด้วยกันสิ"

          "ไม่เอาหรอก เดี๋ยวพี่ฝนคงจะกลับแล้วมั้ง"

          "หืม ก็คงเดี๋ยวจริงๆ" พี่คินพูดออกมาพร้อมกับยิ้มกริ่มแต่ไม่ดังนัก ให้ผมที่ได้ยินไม่ชัดต้องถามใหม่

          "อะไรนะพี่"

          "เปล่า" พี่คินปฏิเสธแล้วถามกลับ "แล้วพี่หมอกไปไหนล่ะ พี่ก็ไม่เคยเห็น"

          "พี่เมฆอยู่หออะพี่คิน บ้านช่องไม่ค่อยกลับหรอก มหาลัยมันไกล เดือนก่อนมีโครงการที่ต่างจังหวัดดีที่มีของฝากกลับบ้าน ไม่งั้นแม่คงโกรธตาย ฮ่าๆ" พูดไปก็นึกขำตอนที่พี่เมฆพี่ชายคนโตที่หอบข้าวหอบของกลับบ้านมาเต็มมือ ส่วนใหญ่ของแม่กับพี่สาวทั้งนั้น เล่นเอาใจกันสุดๆ ส่วนของฝากผมนะหรืออย่าให้พูด ก็แค่ช็อกโกแล็ตกล่องเดียวเองครับ กล่องเดียวจริงๆ ผมซื้อที่เซเว่นก็ได้เหอะ

          "ได้ยินว่าเสาร์หน้าจะกลับมานอนบ้าน พี่คินก็มาบ้านหมอกดิจะได้เห็น" ผมชวนไม่จริงจังนัก

          "เอาสิ ถ้าหมอกชวนพี่ไปอยู่แล้ว จะปฏิเสธได้ไง" พูดอะไรของพี่ว่ะ บ้าแล้ว! แล้วกูจะตื่นเต้นทำไมเนี่ย

          "อะไรเล่าโว๊ะ"

          ผมแสร้งหันไปมองทางอื่นพยายามแสดงออกไปว่าไม่ใส่ใจนัก แต่แล้วก็เห็นรูปๆนึง ที่ตั้งอยู่ในตู้ตั้งของขนาดกลาง รูปของกลุ่มนักเรียนต่างสถาบันที่บนใบหน้าประกอบไปด้วยรอยยิ้มดูแล้วให้ความรู้สึกถึงความสุข ซึ่งในรูปนั้นมีทั้งพี่คิน พี่มิน พี่ฝน พี่ฝ้าย พี่กอล์ฟ  พี่สาม พี่ตั้ม และอีกคนคือพี่นนท์?

          ผมรู้มาจากพี่ฝนว่าตอน ม.ต้น พวกพี่เขาเรียนห้องเดียวกันและสนิทกันมาก มักจะไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด แต่พอจบ ม.ต้น พวกเขาก็ต้องแยกย้ายกันไปตามทางของตัวเอง แต่ก็มีบ้างที่นัดไปเที่ยวไปกินด้วยกัน และในขณะที่ผมกำลังกวาดสายตามองรูปอื่นไปเรื่อยๆ เสียงของพี่คินก้ดังขึ้น

          "หมอก" เสียงเรียกที่ไม่ดังมากนัก แต่กลับทำให้ผมขนลุกฟู่

          "อ่าฮะ"
          ผมหันกลับไปหาอีกคนตามเสียงเรียก แต่พอหันไปเท่านั้นแหละ ระยะหน้าของพี่คินอยู่ห่างกับผมแค่คืบ...


 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

43 ความคิดเห็น