[YAOI] The beginning of heart จุดเริ่มต้นของหัวใจ ..[END]

ตอนที่ 17 : The beginning of heart 16

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 211
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    3 พ.ค. 58

The beginning of heart 16

 


          แสงแดดที่ส่องกระทบลงมา มันทำให้ผมรู้สึกตัวว่าตอนนี้คงจะเช้าแล้ว ผมค่อยๆลืมตาขึ้นเพียงทีละนิดเพื่อให้ดวงตาได้ปรับสภาพ ยามกวาดมองไปรอบๆห้องที่ผมไม่คุ้นมันเลยสักนิด พื้นที่ห้องนอนกว้างกว่าห้องนอนของผมมาก ทั้งข้าวของที่จัดเป็นระเบียบ โต๊ะคอมพิวเตอร์ทำงานที่อยู่อีกฝั่งทางด้านซ้ายมือของเตียงนอน อีกทั้งมุมหนึ่งที่ดูเหมือนจะมีห้องนั่งเล่นส่วนตัวในห้อง และจากที่ดูข้าวของเครื่องใช้ในห้องนี้แล้ว ผมคิดว่าคงจะเป็นห้องนอน พี่คิน

          เมื่อคืน...พี่คินจูบผม...

          แกรก

          "หมอก ตื่นแล้วหรือ" พี่คินที่พึ่งเปิดประตูเดินเข้าห้องมาเอ่ยถามขึ้น

          "อะเอ่อ...นี่กี่โมงแล้วอะฮะ" คือผมยังไม่ชินนะครับ เมื่อคืนผมพึ่งจะจูบกับพี่คิน แต่..ทำไมพี่คินดูปกติจังว่ะ ปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เออ ปกติก็ปกติว่ะ

          "จะเที่ยงแล้ว"

          "ห้ะ!!"

          "ฮ่าๆ อะไรกัน ไปอาบน้ำได้แล้ว ชุดพี่แขวนไว้ให้ในห้องน้ำแล้วนะ" พี่คินว่าเสียงกลั้วหัวเราพลางเดินไปเปิดทีวีแล้วนั่งลงที่โซฟา ในขณะที่ผมยังยืนนิ่งอยู่ข้างเตียงให้พี่คินเลิกคิ้วขึ้นหน่อย

          "ห้องน้ำอยู่ด้านนี้" แล้วพี่คินก็ชี้ไปที่มุมนึงของห้อง

          "รู้แล้วครับ"

          "แล้วทำไมยังยืนอยู่ละครับ หรือว่า..." กกกกกdกแแล้วพี่คินก็ผมยังมึนอยู่นี่หว่า แล้วพี่แกก็็็็็็็็็็Hเเสลุกขึ้นเดินมายืนตรงหน้าผม "จะให้พี่เข้าไปช่วยอาบให้" ไม่ว่าเปล่ามือก็เริ่มไต่มาบริเวณเอวผม ให้ผมต้องเบี่ยงหลบไปข้างๆ

          "บ้าแล้ว!" ผมโวยวายกลับทันทีแล้วต้องรีบจ้ำอ้าวไปทางห้องน้ำทันที ได้ยินเสียงพี่คินหัวเราะตามมาไล่หลัง ไอหัวใจเจ้ากรรมแกจะเต้นแรงขนาดนั้นทำไมว่ะ

          เสื้อที่พี่คินเตรียมไว้ให้ผมพอใส่ได้ครับ เพราะเนื่องด้วยพี่คินที่สูงกว่าผมเพียงไม่มากนัก ผมเลยใส่เสื้อพี่คินได้พอดี แล้วพอเดินออกจากห้องน้ำเท่านั้นแหละครับ คนที่ตั้งหน้าตั้งตาดูทีวีอยู่ก็หันมายิ้มหล่อที่ผมมองแล้วมันกวนประสาทมาให้ผมทันที

          "เป็นยังไงใส่ได้ไหม"

          "ก็เห็นๆอยู่เปล่าพี่" ผมเบ้ปากไปนิด

          "ฮ่า ก็พอดีเลยเนอะ" พี่คินพูดเสียงกลั้วหัวเราะในขณะที่ลุกขึ้นไปปิดทีวี แล้วเดินนำไปทางประตู "หมอกยังไม่กินอะไรเลย พี่ว่าเราลงไปหาอะไรกินกันข้างล่างดีกว่า"

          พอเปิดประตูห้องเท่านั้นแหละ ผมเข้าใจทันทีเลยว่าทำไมพี่ฝนถึงชอบมาหมกตัวอยู่ที่บ้านพวกพี่คินพี่มินนัก ผมมองนู้นมองนี่ไปเรื่อยๆรู้ตัวอีกทีผมก็เดินตามพี่คินมาถึงห้องทานอาหาร

          "หมอกนั่งสิๆ" มาถึงพี่มินก็นั่งอยู่ก่อนแล้ว

          "แล้วนี่พ่อแม่พี่ไม่อยู่หรือครับ" อดที่จะถามไม่ได้ บ้านออกซะใหญ่โต แต่ตอนนี้อยู่กันแค่สองคนเองหรือ

          "พ่อกับแม่พี่ไปดูงานที่ต่างประเทศ ก็คงอีกสักเดือนสองเดือนนี่นะกว่าจะกลับ เฮ้อ"

          "งั้นตอนนี้พี่ก็ต้องอยู่กันแค่สองคนดิ"

          "เปล่าหรอก" พี่คินเอ่ยแย้งขึ้นมาให้ผมหันกลับไปมอง ก่อนที่พี่คินจะอธิบายต่อก็มีเสียงแม่บ้านที่พึ่งจะเดินมาจากในครัวแทรกขึ้นมาก่อน

          "ขอโทษค่ะ ทานอาหารเสร็จคุณหนูจะรับของหวานเพิ่มหรือเปล่าค้ะ"

          "ไม่เอาคุณหนูๆ มินก็พอ" เมื่อได้ยินคำเรียกแทนตัวเองที่แม่บ้านใช้เรียกแล้วพี่มินก็โวยทันที

          "ค่ะ คุณมิน" พี่สาวที่เป็นแม่บ้านพูดพร้อมยิ้มหวาน

          "ไม่ๆๆ น้องมิน" ในขณะที่พี่มินกำลังเถียงหัวชนฝา พี่คินก็เอาแต่มองขำๆแล้วตักทอดมันกุ้งชิ้นนึงให้ผม ตักให้ทำไมว่ะ ผมตักเองก็ได้เหอะพี่คิน ...อย่ามาเอาใจกันแบบนี้สิว่ะ

          "ไม่ได้หรอกค่ะคุณหนู เดี๋ยวคุณท่านจะว่าเอา"

          "แม่ไม่อยู่ ไม่รู้หรอก" ว่าพลางเบ้ปาก แล้วเชิดใส่สาวแม่บ้านอย่างงอนๆ ให้พี่คินหัวเราะแล้วหันไปถามพี่แม่บ้านคนนั้น

          "แล้วพี่สาทานอะไรหรือยังครับ"

          "ยังเลยค่ะ มัวแต่เถียงกับคุณมินอยู่เนี่ย" พี่สาพูดหน้างอนๆ

          "งั้นพี่สาก็มาทานด้วยกันสิครับ" คำพูดของพี่คินทำให้พี่สาถึงกับเบิกตากว้าง อย่าว่าแต่พี่เขาเลยครับ ผมเองยังเหวอ พวกพี่โคตรใจดีกันอะ ไม่ถือตัวเลย ผมชอบๆคนแบบนี้แหละ

           "พวกคุณหนูชอบแกล้งพี่สา งานนี้พี่สาได้มีโดนไล่ออกจากงานแน่" พี่สาพูดพลางเบ้ปากใส่ ให้พี่คินกับพี่มินหัวเราะชอบใจ(?) อ่อ นี่ตกลงแกล้งเขา ไอเราก็นึกว่าเป็นคนดี

          "ผมชวนจริงๆ เปล่าแกล้งพี่นะ" คราวนี้ให้พี่คินพูดด้วยเสียงที่ดูจริงจังกว่าเดิม

          "ไม่ดีหรอกค่ะ แล้วจะเอาของหวานเพิ่มกันหรือเปล่าค่ะ" พี่สาเหมือนจะปฏิเสธโดยการพยายามถามคำถามเดิมที่ยังไม่ได้รับคำตอบ

          "หมอกเอาอะไรหรือเปล่า" พี่คินเลยมาถามผม ผมตอบกลับโดยการส่ายหน้า ให้พี่คินหันไปตอบพี่สา "ไม่ครับ"

          "แล้วคุณมินหล่ะค้ะ" พี่สาหันไปถามอีกคนที่ยังทำหน้างอนๆ

          "ไม่เอาหรอก" คำตอบของพี่มินทำให้พี่สายิ้มขำๆ ยังจะงอนเขาอยู่อีกนะพี่

          "งั้นถ้ามีอะไรเรียกพี่สาได้ตลอดนะค้ะ" พูดเสร็จพี่แกก็เดินกลับเข้าไปในครัว

          "เชอะ" ได้ยินเสียงสบถงอนๆของพี่มินอีกนิด แล้วพี่แกก็จัดการมื้อเที่ยงของพี่แกต่อ ถึงเวลาที่ผมจะได้กินเต็มที่สักที หัวจะแย่อยู่แล้ว
 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

43 ความคิดเห็น