คำเตือนจากตัวเอง

        พอจะสอบคำว่า"เบื่อ"ก็ทะยานเข้าหัวทันที  อ่านหนังสือไม่ทันเลยจิง ๆ  เมื่อวันพุธสอบวิทย์ฯ  วันนี้สอบพระพุทธ  วันก่อนโน้นสอบสังคม  อาทิตย์ก่อนโน้นนนนน...สอบคณิตฯ  เฮ้อ...เสียใจและอยากฆ่าตัวเองมาก ๆ เลย  สอบสังคมเราก็อุตส่าห์อ่านเตรียมตัวสอบมาอย่างดี  ไอเราเองก็ประมาทไปนึกว่าครูไม่มาสอนอย่างที่ภู่กันพูด(ก่อนนั้นหลายวัน)ก็เลยไม่ได้อ่านทวนอีกรอบนึง  ที่ไหนได้พอครูเข้าห้องกลับสอบซะงั้น  โธ่...จาเอาปันยาจากไหนมาทำ ??  ยังไงยังไงก็รู้ตัวเองอยู่แล้วว่าตกแน่  เครียมตัวเตรียมใจไว้แล้ว  แต่ก็เสียใจจริง ๆ ถึงแม้ว่าครูจะมีคะแนนช่วยก็ตาม  ตอนนี้เป็นช่วงงดนิยาย  ต้องอ่านแต่หนังสือเตรียมสอบอย่างเดียว  พวกนิยายก็ไร้ความหมายไป  ดองจนหนอนขึ้นแล้วว...
            เราก็รู้ตัวเองดีว่าเรียนไม่เก่งเลย แต่ก็พร่ำบอกกับตัวเองว่าพยายามแล้วทั้ง ๆ ที่ยังไม่เต็มที่ บางครั้งเราก็อิจฉาเพื่อนที่เรียนเก่งกว่าว่าทำไมเขาถึงเก่งแบบนี้ ถ้าเทียบกับเรา เราถอยห่างไปเถอะไม่เทียบได้หรอก  ฮือ...
            พอเวลาผ่านไปเราก็มักจะหวนนึกถึงอดีตว่าทำไมถึงไม่ทำ  ไม่รู้จะด่าตัวเองยังไงให้กระตือรือร้นเหมือนเพื่อนเขาบ้าง  พอพ่อ แม่พูดเราก็รู้สึกเฉย ๆ เหมือนมันเป็นเรื่องที่แสนธรรมดาเหลือเกิน  แต่ในสิ่งที่แม่พูดกลับจริงทุกอย่าง  ความผิดเหล่านั้นอยู่ที่เราเองไม่ใช่ใคร  พอช่วงเวลาเพียงเสี้ยววินาทีผ่านไป  เราก็ไม่อาจแก้ไขอะไรมันได้อีกแล้ว  แม้แต่จะคิดเพียงแค่ให้นาฬิกาถอยหลังไปสักวิฯก็ไม่ได้  ฉะนั้น...ถ้าตอนนี้เวลาได้ผ่านไป  แล้วตัวฉันเองกำลังอ่านอยู่  ตัวเราในอดีตของวันนี้อย่ฃากจะบอกตัวเองในวันนี้ว่า
            อย่าใช้เวลาปัจจุบันเพื่อเสียใจกับอดีต  แค่ตั้งใจเรียนให้มาก ๆ...มากกว่าเดิมอีกสักนิด  เพื่อที่ตัวฉันในวันนี้จะได้ไม่ต้องเสียใจเหมือนฉันในอดีต  แล้วจงทำช่วงเวลานี้ที่จะเปลี่ยนผันเป็นอดีตให้ดีที่สุดก่อนที่ช่วงเวลานี้จะผ่านเลยไป 
            อยากขอบคุณความเงียบ  ความคิด  สติและทุกอย่างที่ได้ทำให้ฉันในขณะนี้คิดแล้วกรั่นกรองออกมาเพื่อบอกกับตัวเองของอนาคต  รู้ตัวเองว่าเป็นคนขี้เกียจ  ลองผลัดเวลาที่จะเปลี่ยนตัวเองดูสิว่าอีกนิด ๆ แล้วพยายามลืมอีกสิ่งที่จะขวางความคิดเราให้ได้  ทำไปเรื่อย ๆ จนสิ่งที่เราทำนั้นสำเร็จ

อย่าใช้เวลาตอนนี้อย่างประมาท
เพราะ
วันพรุ่งนี้เราอาจเสียใจ
ให้กับเวลาที่ผ่านไป...