เพื่อนที่เปลี่ยนไป...(เปลี่ยนไปแล้วจริง ๆ)

มีใครจะบอกได้ไหมว่าคนเราเกิดมาทำไม  มีใครจะบอกได้ไหมทำไมคนเราเกิดมาต้องมีเพื่อน  มีใครจะบอกได้ไหมทำไมเพื่อนต้องเห็นแก่ตัว  มีไครจะบอกได้ไหมเหตุใดเพื่อนที่แสนดีจึงเปลี่ยนไป

เมื่อก่อนเธอยังคงเป็นเพื่อนที่แสนดี  พูดกับเราได้ทุกเรื่องทุกราว  เป็นคนที่เราไว้ใจที่สุดคนหนึ่ง  เป็นคนที่เราไม่เคยชอบหน้า...แต่กลับมาเป็นเพื่อนที่เรารักมากมาย  เรามีคำถามจะถามเธอมากมายว่า

"ทำไมนะ...เธอถึงเปลี่ยนไปได้มากมายขนาดนี้"

ทำไมเมื่อก่อนเราพูดคุยอะไรกับเธอ  เธอก็มักจะพูดคุยกับเราดี ๆ  หรือบางทีเราไม่เข้าใจอะไรเราก็ถาม  ถามเธอแบบดี ๆ  เธอก็ตอบเรามาแบบดี ๆ  แต่ตอนนี้กับตอนนั้นดูมันช่างแตกต่างเหลือเกิน  ต่างกันมากมายจนเหมือนฉันจะหมุนฟิล์มกลับมาไม่ได้อีกแล้ว  มิตรภาพของเรามันจบอยู่แค่นี้แล้วหรือ ?

            เธอรู้ตัวไหมว่าตอนนี้เธอเปลี่ยนไปมาก  เราไม่ได้อิจฉา ริษยาเพื่อนอีกคนที่เขาดีกว่าเรา  แต่เรายอมรับว่าน้อยใจ  คำว่าเพื่อนในตอนนี้มันไม่เหลือคำว่า "เท่าเทียมกัน"อีกต่อไปแล้ว  เราแค่ถามเธอดี ๆ แต่เธอกลับทำหน้าตาไม่พอใจใส่  น้ำเสียงที่บอกมาก็ไม่เต็มใจจนเรารู้สึกได้  หรือไม่บางครั้งเธอก็ตวาดใส่ฉัน  รู้ไหมว่าฉันเก็บอารมณ์ขนาดไหนที่ไม่ระบายออกมา  ที่ทำไปไม่ใช่เพราะกลัวเธอ แต่...เพราะไม่อยากทำให้เราต้องมีเรื่องทะเลาะกันต่างหาก

                เธอจะรู้หรือเปล่านะ ? ที่เรานั่งเงียบไม่พูดคุยอะไรกับใครนั้นไม่ได้แปลว่าเราหยิ่งหรือน้อยใจ  แต่เราไม่มีอะไรจะกล่าวออกไป  มันเหมือนว่าวินาทีนั้นเราไม่มีแรงที่จะปริปาก  ใครถามอะไรก็ได้แต่ยิ้ม  บางคนยังบอกว่า "ทำไมกิ๊กถึงทำหน้าบุญไม่รับแบบนั้น"  คำตอบของเราคือยิ้มแหย ๆ ให้  มันไม่มีอะไรจะให้บอกแล้วจริง ๆ และนั่นมันไม่ใช่ตัวตนของเราเลย  รู้สึกได้ว่าสามวันนั้นฉันแปลกมาก ๆ

                เรามีคำถามหลายคำถามที่อยากถามเธอออกไป  เธอเคยชมว่าคนโน้นน่ารัก  คนนี้สวยดี  คนนั้นเรียนเก่ง  คนไหน ๆ ก็ดีไปหมด  ดีทุกอย่างในสายตาเธอ  เราก็ไม่คิดจะน้อยใจอะไรหรอก เพราะ นั่นมันคือความคิดของเธอ  ถ้าเราพูดอะไรไปเธอก็คงเถียงใจขาดดิ้นหรือไม่เราก็อาจจะเคืองใจกัน  แต่พอเธอพูดว่า "ไม่เหมือนแก  ไม่เก่งอะไรเลย  ไม่ดีสักอย่าง" บางทีเธออาจจะไม่ได้พูดขนาดนี้  แต่ก็ประมาณนั้น(มั้ง) 

ตอนแรกเราก็เสียใจนิด ๆ เพราะ เราไม่เคยว่าเธอแบบนั้น  เรารู้ดีว่าเราควรพูดอะไรและเก็บอะไรเอาไว้ในใจ  แต่เมื่อเธอพูดแบบนั้นจะทำยังไงได้  มาถึงวันก่อนที่สอบ  เธอเองบอกว่า "ถ้าจะลอกเราลอกทางขวาดีกว่า เพราะ ทางซ้ายมันคงไม่รู้เรื่องอะไร" เราเองก็ไม่แน่ใจอีกนั่นแหละว่าเธอพูดแบบนี้รึเปล่า  แต่ทำนองนั้น

คนที่นั่งทางขวาน่ะไม่ใช่ฉันหรอก  แต่คือเพื่อนอีกคนที่ฉันไว้ใจมากมายเหมือนเธอต่างหาก  ตอนนั้นฉันได้แต่ส่งยิ้มให้  ปากก็บอกไปว่า "เออ ๆ" ตามนิสัยของเรา  แต่เธอจะรู้ไหมนะว่าเธอทำให้ฉันคิดมากและรู้สึกเสียใจแค่ไหน  ในหัวสมองคิดว่า "เพื่อนสำหรับเราคงมีเวลาแค่ปีเดียวสินะ" แต่พอข้อสอบมาเรื่องราวพวกนั้นเราก็ไม่เก็บมาใส่ใจ  พอสักพักเธอก็ส่งสัญญาณถามฉัน  เธอเคยบอกเองไม่ใช่เหรอว่าไอคนข้างซ้ายมันไม่รู้เรื่องอะไรหรอก  แล้วเธอมาถามฉันทำไม  แต่ตอนนั้นฉันไม่ได้คิดแบบนั้น  ฉันดีใจลึก ๆ ที่อย่างน้อยเธอก็ถามฉันหรือคุยกับฉัน  แม้ว่ามันจะเป็นเพียงถ้อยคำสั้น ๆ ก็ตาม  เรารู้ตัวว่าเราอาจจะทำข้อสอบผิด  แต่เราก็มั่นใจในส่วนของเรา  และถ้ามันผิดมันก็คงจะเป็นความผิดของเธอ  เพราะ เธอเลือกที่จะถามคนโง่ ๆ อย่างฉันเอง  เรื่องนั้นมันช่วยไม่ได้

                เธอบอกฉันว่าฉันมันไม่มีอะไรดีเลย  วันนี้กินข้าวกัน  เธอก็บอกฉันว่า "กิ๊กไม่มีดั้ง"ฉันไม่เสียใจอะไรหรอกนะ เพราะ ความจริงตัวฉันเองก็มีดั้งจมูกเหมือนชาวบ้านเขา  แล้วอีกอย่างคิดว่านั่นคือถ้อยคำที่เธอหยอกล้อกันเช่นเมื่อปีก่อน  แต่...เมื่อตอนนี้ฉันคิดทบทวนดูแล้ว  มันไม่ใช่คำหยอกล้อหรอก  มันคือคำที่ว่าเราในเรื่องต่าง ๆ ต่างหาก 

                ตอนนี้คำถามมันเกิดขึ้นในหัวสมองของเรา  ถ้าฉันมันไม่เก่งอะไรเลย  โง่  งี่เง่า  ไม่สนใจในการงานอะไร  การบ้านแค่นี้ก็ทำไม่ถูก  ปากกาหมึกหมดก็ไม่มีปัญญาซื้อ  เมนูอาหารออกใหม่แค่นี้ก็ไม่เคยกิน  ฟังเพลงก็เพลงเชย ๆ สมัยสิบปีที่แล้ว  แต่งตัวก็งั้น ๆ  โต๊ะก็มีแต่กระดาษที่เขียนเตือนใจตัวเอง  รองเท้านักเรียนก็ไม่เคยขัด(เพราะ ไม่รู้จะขัดทำไม  ไม่ใช่คุณหนู)  ต่าง ๆ นานาอีกมากมาย  ฉันรู้ว่าเธอไม่เคยพูดมากขนาดนั้นหรอก  แต่นี่คือสิ่งที่ฉันคิดกับตัวเองต่างหาก 

                เราอยากรู้  อยากรู้มาก ๆ ว่า  วิชาคอมพิวเตอร์ ที่เธอเรียนกับพวกเรา  ใครเป็นคนสอนเธอถ้าไม่ใช่ฉัน  ใครเป็นคนเปิดโปรแกรมให้ถ้าไม่ใช่ฉัน  ใครเป็นคนแชร์ปริ้นให้ถ้าไม่ใช่ฉัน  ใครเป็นคนนั่งพิมพ์งานให้ถ้าไม่ใช่ฉัน  ใครเป็นคนทำงานส่งครูให้ถ้าไม่ใช่ฉัน  ใครเป็นคนช่วยแต่ง My.iD ให้ถ้าไม่ใช่ฉัน  ถึงมันจะเป็นแค่สิ่ง ๆ เดียวที่ฉันทำให้เธอได้  แต่นั่นก็คือสิ่ง ๆ หนึ่งที่ฉันตั้งใจทำให้เธอ  เหมือนที่ตั้งใจทำให้ตนเองเหมือนกัน

เวลาที่เธอไม่สบาย  เธอรู้ไหมว่าใครที่เป็นห่วงเธอเมื่อเธอไม่สบาย  หากแม้คำพูดจะพูดได้แค่ว่า "ไปห้องพยาบาลไหม ?"  "กินยาไหม ?"  "นอนพักเหอะ"   "บอกแม่ให้พาไปหาหมอไหม ?" ก็ตาม  แต่ฉันก็ไม่รู้จะทำอย่างไรแล้วจริง ๆ คำตอบที่ฉันหวังจะได้รับจากเธอคงมีแค่  เธอพยักหน้าให้  หรือ "ไม่เป็นไร"  "กินแล้ว"  "นอนแล้ว"  "ไม่ต้องหรอก" แต่เธอกลับพูดเหมือนความหวังดีของฉันเป็นเหมือนขยะชิ้นหนึ่งที่ไม่สำคัญ  แค่เอื้อมมือหยิบมันลงถังแค่นั้นก็จบสิ้นแล้ว  เธอรู้ไหมเมื่อเธอพูดว่า "มันไม่หาย..." ด้วยเสียงไม่พอใจ  หน้านิ่วคิ้วขมวดใส่  ฉันเองก็เสียใจเป็นเหมือนกัน  ฉันเองก็อยากช่วยเหลือเธอเท่าที่จะช่วยได้  แต่...เธอก็ให้เพื่อนของฉันอีกคนเป็นคนคนนั้นแทน

"ทำใจซะเหอะ"

คือคำที่เข้ามาในสมองของฉันเอง  แต่ฉันก็เข้าใจ  นั่นเธอ  เธอมีสิทธิ์สั่งใจของตัวเอง

                จนวันนี้  ฉันเองก็อยากบอกกับเธอว่า  ฉันก็คนเหมือนกัน  คนที่มีหัวใจ  คนที่มีความคิด  คนที่ยินดีกับเธอเมื่อเธอทำอะไรแล้วได้ดี  กำลังจะเปลี่ยนไป  ฉันสามารถตวาดเธอต่อหน้าใครหลายคนได้โดยที่ไม่ต้องคิดอะไรอีก  ฉันสามารถทำเมินเฉยกับเธอได้ตามใจสั่ง  ฉันสามารถแกล้งเธอได้สารพัดสิ่ง  แต่ที่ฉันไม่ทำ เพราะ ไม่ใช่เพราะ คำว่า "เพื่อน"ที่ยังคงมีในฉันแต่หมดไปกับเธอแล้วหรือ ?

                 ถ้าตอนนี้เธออ่านอยู่  อยากให้รู้ไว้  ไม่มีอะไรสายไปที่จะปรับปรุง  และอยากให้นำใจเขามาใส่ใจเรา เหมือนกับที่ฉันนำใจเธอมาใส่ในใจของฉันเช่นกัน

จาก...

เพื่อนที่นั่งข้างเธอเสมอ  ถึงแม้ว่าต่อไปเธอจะไม่ต้องการฉันก็ตาม...
เราไม่ใช่นางเอกนิยายที่จะใช้คำพูดที่หวานเลี่ยนพวกนี้  แต่เราคิดจริง ๆ ปรอทที่ถึงขีดสุดอาจจะทำให้เกิดสิ่งที่ไม่มีใครหวังขึ้นมา