นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

Moroha, you are not alone anymore.

โดย lompommee

สิ่งที่ข้าแสวงหา ไขว่คว้ามันมาตลอดชีวิต สิ่งนั้นมันคืออะไร? สายใยแห่งความผูกพัน? ความรู้สึกอบอุ่นที่ตลอดชีวิตของเสี้ยวอสูรผู้นี้ไม่เคยได้รับ ท่านพ่อ ท่านแม่ ข้าคนนี้มีสิ่งนั้นหรือไม่กันนะ

ยอดวิวรวม

151

ยอดวิวเดือนนี้

20

ยอดวิวรวม


151

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


7
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  24 ม.ค. 64 / 12:47 น.
นิยาย Moroha, you are not alone anymore.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ฟิคนี้เป็นฟิคสั้น ๆ ของน้องโมโรฮะ ที่เราคิดถึงความเหงาหงอยของน้องที่ต้องอยู่คนเดียว

ซึ่งเรื่องนี้เราแต่งก่อนที่จะดู ยาฉะฮิเมะตอนล่าสุดนะคะ อาจจะไม่ตรงกับเนื้อเรื่อง

จินตนาการความเหงาล้วน ๆ เลยค่ะ ฮือออออ สงสารรร

ฝากน้องโมด้วยนะคะ

23.01.2021 

lompommee

เนื้อเรื่อง อัปเดต 24 ม.ค. 64 / 12:47


เหงาจัง…

 

เหงาเหลือเกิน นี้หรือชีวิตของลูกเสี้ยวอสูร

ที่มีพ่อเป็นครึ่งอสูร แม่เป็นมนุษย์

 

ก็ข้าไม่ใช่ทั้งมนุษย์ ไม่ใช่ทั้งปีศาจ

ไม่ใช่แม้แต่ครึ่งอสูร

มันต้องเป็นเช่นนี้สินะ

 

ไร้ความอบอุ่น ปราศจากคนข้างกาย

ไม่ได้รับการยอมรับ

 

“ท่านแม่มาเล่นกันเถอะ”

 

“ไปสิจ๊ะ ลูกอยากไปที่ไหนกัน”

 

“อะไรกัน ชวนแต่แม่ ไม่ชวนข้าที่เป็นพ่อหรือไง”

 

“น้อยใจรึไงคะ”

 

ชวนสิ ข้าชวนท่านพ่อด้วย ก็เราเป็นครอบครัวเดียวกันนี่หนา

 

ดวงตาสีน้ำตาลทอดมองสามพ่อแม่ลูกมนุษย์ที่หยอกล้อกันอย่างสนุกสนาน

นัยน์ตาหรี่ลงบาง ๆ จนยากที่จะสังเกต

 

ครอบครัว…

 

มันคืออะไร?

 

สิ่งที่ตลอดชีวิตของข้าพยายามตามหาคำตอบของคำคำนี้

 

สิ่งที่ใครต่างเอ่ยออกมาได้อย่างง่ายดาย

 

มักกล่าวกันว่า เป็นสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิต

 

สิ่งที่น่าหวงแหน

คนสำคัญอย่างนั้นหรือ?

พ่อ? แม่? พี่น้อง?

 

แต่สำหรับข้าแล้ว จะอะไรก็ไม่มีทั้งนั้น

 

อย่าว่าแต่จะได้รู้จักเลย

 

ข้ายังไม่มีกระทั่งความทรงจำเกี่ยวกับสิ่งที่คนกล่าวกันว่า มันคือ ครอบครัว

 

สิ่งที่ข้ามีอยู่ตอนนี้ คงเป็นเพียงชุดขนหนูไฟ ของท่านพ่อ และ ตลับชาต ของท่านแม่

ที่ปู่เมียวกะเคยบอกข้าว่าเป็นของท่านย่าอีกที

ราวกับของดูต่างหน้างั้นแหละ

 

จะบอกว่าท่านพ่อท่านแม่ของข้าไม่มีชีวิตอยู่แล้วงั้นหรือ

ถึงได้ไม่เคยมาดูดำดูดีลูกสาวคนนี้

 

น่าขัน ที่ตอนนี้ข้าคงพูดได้แค่ว่า ปู่เมียวกะที่นาน ๆ จะมาปรากฏตัวสักที

อาจเป็นคนเดียวที่เป็นครอบครัวของข้าละมั้ง

 

ถึงอย่างนั้น ข้าก็ยังเชื่อ…

เชื่อว่าพวกท่านจะยังต้องมีชีวิตอยู่ที่ไหนสักแห่ง

หรือ มีเหตุผลอันใดกัน ที่มิอาจมาพบหน้าข้าได้

 

คงเพราะความประหลาด ที่ไม่ใช่ความบังเอิญ

เพราะมันมิได้เกิดขึ้นแค่ครั้งเดียว

 

ยามใดที่ข้าตกอยู่ในอันตราย กลับมีสิ่งที่เหมือนคมดาบที่คอยปกป้องตัวข้า

พลังวิญญาณอันแสนบริสุทธิ์โอบล้อมข้าคนนี้

 

ภาพที่มักจะปรากฏให้เห็นเด่นชัดในความทรงจำยามครึ่งหลับครึ่งตื่น

 

ใบหน้ามิโกะสาวสวยที่คลอไปด้วยหยาดน้ำตา

โอบอุ้มทารกที่ห่อด้วยผ้าสีขาวไว้แน่น

ราวกับกลัวว่าถ้าหากคลายมือนั้นออก ชีวิตของเด็กคนนี้จะแตกสลาย

 

“หนูน่ะ เป็นเด็กดีจริง ๆ นะ”

 

น้ำเสียงที่พูดสั่นคลอนจนรับรู้ถึงความเศร้าที่อยู่เต็มอก

ในมือของทารกน้อยคนนั้น มีตลับชาตที่เหมือนกับของข้า

 

เธอคนนั้นยืนอยู่ด้านหลังชายสวมกิโมโนสีแดงมีหูสุนัข

กำลังกำดาบเล่มยักษ์จ้องไปด้านหน้าอย่างไม่ลดละ

 

ราวมีความต้องการอันแน่วแน่ที่จะคุ้มครองชีวิตน้อย ๆ

 

.

.

.

 

ท่านพ่อ ท่านแม่ ป่านนี้พวกท่านจะทำอะไรกันอยู่?

 

ตั้งแต่จำความได้ ข้าก็อยู่กับอาจารย์มาตลอด

 

ข้าโตมาโดยที่ไม่รู้จักกระทั่งหน้าตาของผู้ให้กำเนิด

 

ถูกเลี้ยงอย่างทิ้ง ๆ ขว้าง ๆ โดยเผ่าหมาป่าอสูร

 

เติบโตมาอย่างเพียงลำพังด้วยลำแข้งของตนเอง

 

ถึงอย่างนั้น ข้ากลับคิดว่าคงจะผูกพันกันแล้วแท้ ๆ

เป็นเสมือนครอบครัวของข้าได้แล้วแท้ ๆ

 

กลับทอดทิ้ง แลกชีวิตของข้า เพราะหนี้ก้อนโต

 

ปู่เมียวกะบอกข้าว่า

ท่านพ่อของข้าเป็นคนเก่ง จิตใจดี รักพวกพ้อง

เหมือนผืนแผ่นพสุธาที่มั่นคง

 

ท่านแม่ข้าเป็นมิโกะที่เข้มแข็ง ใจกว้าง อ่อนโยน แต่ไม่อ่อนแอ

ราวกับนภาอันกว้างใหญ่

 

อินุยาฉะ คาโงเมะ สินะ อยากเจอจัง

 

จะบอกว่าคิดถึงงั้นหรือ คงไม่ใช่

จะคิดถึงคนที่ไม่เคยแม้แต่จะพบหน้าได้อย่างไร

 

เรียกว่าเป็นความผูกพันทางสายเลือด อาจจะเหมาะกว่า

 

โหยหา ความอบอุ่น ที่ไม่เคยได้รับ

 

 

“โมโรฮะ”

 

“โมโรฮะ เกิดอะไรขึ้น”

 

เสียงของเซ็ตสึนะ ปลุกให้เธอตื่นจากภาพความฝันร้ายในอดีตที่คอยกัดกินจิตใจเธอเสมอมา

 

“ไม่เป็นไรนะ” โทวะพูดพลางปาดหยาดคราบน้ำตา ออกจากขอบนัยน์ตาข้า

เสมือนพี่สาวดูแลน้องเล็ก

ก่อนย้ายเอามือลูบหลังข้าเบา ๆ ราวกับปลอบโยน

 

“อื้อ ไม่ได้เป็นอะไร”

 

“เจ้ามีพวกข้าอยู่นะ”

 

เธอมองสองแฝดครึ่งอสูร ทั้งสองส่งยิ้มบาง ๆ มาให้

เรียกให้เธอระบายยิ้มตามออกมาได้ไม่ยาก

 

ไม่ต้องเป็นห่วงข้าแล้วนะ ท่านพ่อ ท่านแม่…

 

ข้าไม่เหงาแล้ว…

 

ข้าไม่ได้อยู่เพียงลำพังอีกแล้ว…

 

ญาติของข้า… ครอบครัวของข้า…

 

ลูกพี่ลูกน้องของข้า…

บุตรสาวของท่านลุง เส็ตโชมารู

 

พวกเขาก็อยู่กับข้า…

 

ข้าไม่เป็นไรแล้ว…

 

ถึงอย่างนั้นแต่ข้าก็จะรอนะ…

 

รอที่จะพบพวกท่านในสักวัน…

 

คงเป็นวันที่ผืนดินกับท้องฟ้ามาบรรจบกันกระมั

 

 

ปล. เรื่องนี้เราแต่งก่อนที่จะดู ยาฉะฮิเมะตอนล่าสุดนะคะ อาจจะไม่ตรงกับเนื้อเรื่อง

จินตนาการความเหงาน้องโมล้วน ๆ เลยค่ะ ฮือออออ สงสารรร

23.01.2021 

lompommee

 

ผลงานอื่นๆ ของ lompommee

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

ยังไม่มีรีวิวของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น