♥ 마법 l MAKE ME XXX l รักไสยไสย (My Bubble tea the series)

ตอนที่ 4 : ไลท์ ll 03 ll อีกคน 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18,383
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 123 ครั้ง
    27 มิ.ย. 60

                         Matt Corman - Ready For Ya





03

-อีกคน-

          ไม่เข้าใจ

 

 

          หรือฉันไม่พยายามจะเข้าใจในสิ่งที่เขาบอกก็ไม่รู้ ถ้าจำไม่ผิด ฉันไม่เคยอนุญาต และไม่คิดจะอนุญาตให้เขาเข้ามานอนในบ้านฉันแน่ เราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น

 

 

          เขานั่งเท้าคางแล้วจ้องฉันด้วยนัยน์ตาสีดำสนิทที่ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ และนั่นทำให้ฉันเกร็งจนเผลอกลืนน้ำลายอยู่หลายครั้ง รู้สึกเหมือนเขาเตรียมตัวจะฆ่าฉันมากกว่าจะมาจีบอีก...

 

 

          “นอน... ที่บ้านฉันไม่มีห้องว่างหรอกนะ ฉันว่านายกลับไปนอนที่บ้านน่าจะดีกว่า” ฉันดึงเอาความกล้าหาญที่มีมาตอบเขาและจ้องโต๊ะแทนที่จะจ้องหน้าเพราะว่าฉันกลัวมาก

 

 

          “นอนห้องเธอไง”

 

 

          “...เอ่อ” ใจฉันตกลงไปที่ตาตุ่ม มองหน้าเขาด้วยความลังเล ฉันไม่ได้โง่และฉันรู้ว่าสิ่งที่เขาหมายถึงไม่ใช่การไล่ฉันไปนอนห้องอื่น แต่เขาน่าจะหมายถึงเรานอนด้วยกัน และนั่นมันไม่มีทางเกิดขึ้นแน่! “เตียงห้องฉันมันเล็ก ฉันว่า...”

 

 

          “ฉันนอนได้” เขาตอบเสียงขรึมและจ้องฉันด้วยนัยน์ตาไม่พอใจ จนฉันชะงักเล็กๆ

 

 

          ฉะ ฉิบหาย เขาจะพุ่งเข้ามาจับหัวฉันโขกกับโต๊ะมั้ยเนี่ย! ใจฉันเต้นถี่ขึ้นตามกาลเวลา เหงื่อเม็ดเล็กซึมตามหน้าผากและฝ่ามือจนชื้น ฉันกัดริมฝีปากคิด ภาวนาให้พ่อกับแม่มาที่นี่และทำอะไรสักอย่างกับเขา

 

 

          ทำอะไรก็ได้ให้หมอนี่หายไปจากสายตาฉันในตอนนี้!

 

 

          “ร้อนเหรอ?” เขาเลิกคิ้วสูงมองหน้าฉันที่เต็มไปด้วยเหงื่อ ฉันยิ้มแหยๆ และพยายามคิดหาทางเอาตัวรอดในตอนนี้

 

 

          “น่ะ นิดหน่อย” ฉันใช้มือข้างนึงปาดเหงื่อด้วยความลนลาน นัยน์ตาฉันหลุกลหลิกจนมีพิรุธ แต่เหมือนหมอนั่นจะไม่สนใจนัก บรรยากาศตอนนี้ฉันพูดได้เลยว่ามันอึดอัดจนฉันไม่กล้าแม้แต่หายใจแรงๆ แค่ขยับตัวเล็กน้อยฉันก็รู้สึกเหมือนจะถูกเขาคาดโทษอยู่ตลอด จนกระทั่ง...

 

 

          Rrrr Rrrr Rrrr Rrrr...

 

 

          เสียงริงโทนโทรศัพท์ที่ไม่คุ้นหูดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง แน่นอนว่าไม่ใช่ของฉัน ไม่ใช่ของพ่อหรือแม่ที่ลืมไว้ในบ้าน เพราะฉันไม่เคยได้ยินเสียงริงโทนนี้มาก่อน และก็เป็นดังคาด เสียงโทรศัพท์นั่นมันเป็นของเขา

 

 

          Rrrr Rrrr Rrrr Rrrr...

 

 

          มันดังอย่างต่อเนื่อง แต่คนตรงหน้าก็ไม่มีท่าทีที่จะรับมัน เขาทำหน้าเฉยชาราวกับว่าไม่ได้ยินอะไร

 

 

          Rrrr Rrrr Rrrr Rrrr...

 

 

          มันดังอย่างนี้มากว่าห้านาทีแล้ว พอมันหยุดได้ครู่นึง ก็ดังขึ้นมาใหม่ภายในไม่กี่วินาที จนฉันไม่มีสมาธิและอึดอัดมากกว่าเดิม

 

 

          “ไม่รับโทรศัพท์หน่อยเหรอ?” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงเบามาก เบาอย่างกับเสียงกระซิบเพราะแค่สบนัยน์ตาคนตัวสูงฉันก็สะดุ้งแล้ว ไม่รู้ว่าเขาจะตบปากฉันมั้ยที่บังอาจสาระแนไปอยากรู้เรื่องเขาเนี่ย แต่โทรศัพท์มันดังน่ารำคาญนี่หว่า ให้ฉันทำไงล่ะ!

 

 

          “ไม่ล่ะ ฉันขี้เกียจ”

 

 

          “เดี๋ยวปลายสายจะโกรธเอานะ” ฉันพยายามจะบอกให้เขารับโทรศัพท์ ถ้าบังเอิญคนปลายสายนั่นโทรเรียกเขาให้ไปหา ฉันก็จะเป็นอิสระไง!

 

 

          “ช่างสิ”

 

 

          “รับเถอะ เขาอาจจะมีเรื่องสำคัญก็ได้นะ” ฉันคะยั้นคะยอ

 

 

          “ฉันไม่อยากรับ ฉันไม่มีอารมณ์จะคุยตอนนี้”

 

 

          “...เขาเป็นคนที่นายไม่ชอบขี้หน้าเหรอ?” ฉันตั้งสมมติฐานหลังจากที่เห็นสีหน้าไม่เป็นมิตรของหมอนั่นที่แผ่รังสีหงุดหงิดออกมามากกว่าปกติ เขาทำท่าเหมือนเกลียดคนปลายสายเอามากๆ

 

 

          “เปล่า” คนตัวสูงหลุดหัวเราะเล็กๆ ออกมาพลางมองหน้าฉันด้วยรอยยิ้มหยัน “เป็นแฟนฉันอีกคนต่างหาก”

 


 30%


“ใช่ แฟน” เขายืนยัน

 

 

          “งั้นยิ่งต้องรับโทรศัพท์เลยไม่ใช่เหรอ?

 

 

          “ฉันจะรับก็ต่อเมื่อฉันอยากจะรับ ไม่จำเป็นต้องให้ใครมาสั่ง” เสียงของเขาแอบดุขึ้นและนั่นทำให้ฉันตัวลีบเล็กลงไปอีก  ฉันก็แค่ถามนิดหน่อยทำไมเขาต้องทำท่าเหมือนฉันเหยียบตาปลาเขาด้วยวะ ฉันกลัวนะ

 

 

          “กินข้าวเสร็จ แล้วเราไปเดินเที่ยวกันดีกว่า” เขาวุ่นวนกับการลากคอฉันไปนั่นมานี่สุดๆ โดยที่ไม่เคยถามความเห็นฉันแม้แต่นิด ฉันเม้มริมฝีปากคิดว่าควรจะปฏิเสธดีมั้ย ขืนฉันไปไหนมาไหนกับเขา คนอื่นจะมองว่าฉันเป็นผู้หญิงของเขาแน่ๆ

 

 

          ไม่เอาอ่ะ หน้าตาเขาท่าจะมีคู่อริเป็นแสน คนเกลียดเป็นล้าน ฉันต้องโดนลูกหลงแน่เลย

 

 

          “ฉันเหนื่อยนิดหน่อยน่ะ คงไม่ไหวจะไปเดินด้วยหรอก ฉันคิดว่าฉันจะพัก นายไปเถอะ”

 

 

          “เธอเหนื่อยเหรอ?

 

 

          เออ เหนื่อยกับนายนี่ไง! ฉันเหนื่อยจะตายอยู่แล้ว ฮือ ใครก็ได้มาเอาเขาออกไปจากตรงนี้ทีเถอะ ฉันไม่ไหวแล้ว!

 

 

          “ก็นิดหน่อยน่ะ” ฉันแสร้งตีหน้าอ่อนล้า และภาวนาให้เขากลับออกไป ฉันจะได้ล็อกประตูบ้านและหน้าต่างทุกบาน นี่ไม่แน่ใจว่าต้องติดยันต์ด้วยมั้ย หมอนี่จะได้ไม่กล้าเข้ามาเหยียบบ้านฉันอีก!

 

 

          “งั้นก็ไม่เป็นไร เธอไม่ต้องเดินเที่ยวกับฉันก็ได้” เขายิ้มหวาน นั่นทำให้แวบนึงฉันดีใจที่หมอนี่เข้าใจภาษามนุษย์กับเขาบ้างแล้วจนกระทั่งเขาพูดต่อ

 

 

“เดี๋ยวฉันจะอุ้มเธอไปเอง”

 


50%


โอ้ พระเจ้า นอกจากเขาจะน่ากลัวแล้วยังบ้าอีกด้วย เรื่องจริงคือฉันไม่อยากไปกับเขา และถ้าเขาจะประสาทถึงขั้นมาอุ้มฉันออกไป ฉันก็ไม่รู้จะทำยังไงแล้ว

 

 

          “อย่าเลย ฉันตัวหนักจะตาย”

 

 

          “ฉันอุ้มเธอมาส่งบ้านได้ แล้วทำไมฉันจะอุ้มเธอไปเที่ยวไม่ได้ ตัวเธอเบาอย่างกับนุ่น ใช้แค่นิ้วชี้ยกขึ้นมายังได้” เขาพูดอะไรเว่อร์ๆ จนฉันถอนหายใจ เพราะรู้ว่าเถียงไปฉันก็ไม่ชนะ และไม่คิดว่าจะมีใครมาช่วยฉันได้ด้วย ฉันไม่เห็นวี่แววคนในบ้าน และถึงพวกเขาจะกลับมาฉันก็คงไม่กล้าบอก กลัวว่าจะตกใจและเป็นอันตรายถ้าพวกเขามาขวางไอ้ผู้ชายหน้าตาอาชญากรคนนี้

 

 

          “ไม่ต้องหรอก ฉันเดินเที่ยวกับนายก็ได้” ฉันเอ่ยก่อนจะก้มหน้าเหนื่อยใจ ไม่รู้ต้องทำยังไงถึงจะสลัดเขาออกจากชีวิตได้ บ้านฉันเขาก็รู้แล้ว นี่มันซวยมหาซวยชัดๆ “แต่ฉันขอเปลี่ยนชุดก่อนแล้วกันนะ”

 

 

          ฉันพูดจบก่อนจะวางช้อนและกำลังจะลุกขึ้น หาวิธีหนีอยู่ในหัว ฉันกะว่าจะแอบปีนหน้าต่างห้องหายไปซะเลยดีมั้ย หากแต่ทุกแผนการของฉันก็พังลงในตอนที่เขาเอ่ยขึ้น...

 

 

          “ก็ได้ แต่อย่าคิดตุกติก อย่าให้ฉันต้องแสดงให้เธอเห็นว่าฉันทำอะไรได้บ้าง”

 

 

          อ๊ากกกก หมอนี่เหมือนสบตาแล้วรู้ว่าฉันคิดอะไรอยู่เลย ฉันยิ้มแหยและพยักหน้ารับเบาๆ อย่างจำใจ

 

 

          คิดยังไงก็คิดไม่ออก นอกจากจะทำให้น้ำหอมนั่นหมดฤทธิ์... แต่ถ้ามันหมดฤทธิ์แล้วเขาจำทุกอย่างได้ ฉันก็ไม่แน่ใจว่าเขาจะฆ่าฉันรึเปล่า ทางไหนก็น่ากลัวทั้งนั้น แกล้งเออออเป็นแฟนกับเขาไป ฉันก็คงบ้าตายเข้าสักวัน แถมรังสีความหื่นของหมอนั่นก็ไม่ใช่น้อย ฉันสัมผัสได้เลยว่าเขาชอบมองด้วยท่าทีกรุ้มกริ่มไม่น่าไว้วางใจ เอะอะจะเข้าโรงแรม เอะอะจะนอนด้วย น่ากลัวมากๆ

 

 

          ฮือ ชะตาชีวิตของฉันเข้าขั้นวิกฤตแล้วสินะ นี่ถ้าเขาไม่บังอาจมาขวาง ฉันก็รักกับพี่ไวไปแล้ว

 

 

          ฉันขึ้นไปบนห้องและควานหาชุดที่มันปกปิดทุกอย่างได้ ฉันคิดว่าเขาน่าจะมีคู่อริมากและการที่ฉันกับเขาเราเดินไปด้วยกัน มันคงสุ่มเสี่ยงที่จะถูกจำหน้าและตามมาฆ่าฉัน!

 

 

          หมวก!

 

 

          แมส!

 

 

          แว่นตาดำ!

 

 

          ชุดวอร์มพร้อมวิ่ง!

 

 

          และที่สำคัญ รองเท้าผ้าใบไนกี้ที่มีไว้สำหรับวิ่งโดยเฉพาะ ถ้าเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝัน ฉันจะโกยแน่บโดยไม่สนหมูสนหมาใดๆ ทั้งสิ้น มันอาจจะดูเว่อร์ แต่ดูจากเหตุการณ์ที่เราเจอกันครั้งแรกที่อีตานั่นไล่กระทืบชาวบ้าน มันก็ไม่เกินไปเท่าไหร่นะ ถ้าฉันจะแต่งตัวแบบนี้

 

 

          “เป็นดารารึไง ปิดหน้าขนาดนี้ ทำไมเธอไม่ใส่หน้ากากซะเลยล่ะ” ไลท์ค่อนขอดในตอนที่ฉันเดินลงบันได ฉันไม่สนว่าเขาจะพูดอะไร ฉันทำทุกอย่างเพื่อความปลอดภัยในชีวิตฉัน

 

 

          “ฉันค่อนข้างจะขี้อายน่ะ”

 

 

          “ประสาทรึไง มานี่” คนตัวสูงพ่นลมหายใจเล็กน้อยก่อนจะดึงหมวกของฉันออก ฉันสะดุ้งและพยายามเอื้อมมือไปดึงมันคืน หลังจากนั้นแว่นของฉันก็ถูกถอดออก ตามด้วยแมสปิดหน้าที่นิ้วชี้ข้างขวาของเขาสะกิดลง

 

 

          กร๊อบ!

 

 

          ฉันยังไม่ทันได้พูดอะไร ไลท์ก็หักกรอบแว่นตาดำฉันดังกร๊อบ รวมทั้งโยนแมสฉันตกลงสู่พื้นและใช้เท้าเหยียบมันเพื่อไม่ให้ฉันก้มลงเก็บเอามาใช้ได้อีก

 

 

          “เป็นแฟนฉันไม่มีอะไรต้องอาย” เขาว่าด้วยน้ำเสียงเรียบแต่แฝงความเคร่งขรึม สิ่งที่เขาทำเป็นเหตุให้ฉันอึ้งกิมกี่ ไอ้อายก็ส่วนนึง แต่กลัวตายน่ะ 99.9999999% “แล้วนี่มันชุดบ้าอะไรของเธอเนี่ย ฉันจะพาเธอไปเที่ยว ไม่ใช่พาเธอไปวิ่ง เปลี่ยนเดี๋ยวนี้!

 

 

          “แต่ว่า...”

 

 

          “จะเปลี่ยนเอง หรือจะให้เปลี่ยนให้?

 

 

          “ปะ เปลี่ยนเอง”

 

 

          พระ พระ พระ!

 

 

          ฉันจะบ้าตายแล้วนะ ฮือ ;_;

 

 

 

 

         

 

          @แหล่งท่องเที่ยวไนท์มาร์เก็ตแห่งหนึ่ง

 

 

          มันบ้ามาก

 

 

          ในที่สุด สวรรค์ก็ไม่เข้าข้างฉัน แถมนรกยังซ้ำเติมให้ฉันมาเดินตัวลีบกับไลท์อยู่ที่นี่ในชุดเดรสน่ารักที่เขาเลือก มันดูเหมาะสำหรับการมาเที่ยวมาก แต่ดูไม่เหมาะกับการวิ่งหนีเลยจริงๆ เขาหน้าตาเบิกบานส่วนฉันน่ะเหรอ... ไม่ร้องไห้ก็บุญแล้ว

 

 

          กึก

 

 

          ฉันชะงักเมื่อหางตาสบกับอะไรบางอย่าง ลางสังหรณ์ก็ร้องเตือนดังขึ้นทุกๆ ครั้งที่ฉันก้าวเท้าไปข้างหน้า ไม่รู้ทำไมฉันถึงขยับเข้าไปเบียดผู้ชายข้างๆ ทั้งที่เขาเป็นตัวอันตรายอันดับหนึ่ง

 

 

          “มีอะไร นึกอยากจะจู๋จี๋กับฉันขึ้นมาเหรอ?” คนมั่นหน้ากระตุกยิ้มชั่วก่อนที่ฉันจะส่ายหัวพร้อมสีหน้าไม่สู้ดีนัก

 

 

          ฉันเป็นคนช่างสังเกตและเซ้นส์ไว... ตอนแรกฉันคิดว่าฉันคงกลัวมากไปเอง แต่มันไม่ใช่  ฉันเห็นเงาและท่าทีประหลาดๆ ของคนสองสามคนด้านหลัง และนั่นทำให้ฉันไม่วางใจเอาซะเลย

 

 

          “ไลท์”

 

 

          “หืม?

 

 

    “มีคนเดินตามพวกเรามา”

 


80%





          เอาละไง ฉันวิ่งเลยดีมั้ย... พวกนั้นเป็นใครก็ไม่รู้

 

 

          หนึ่งคน สองคน สามคน สี่คน ห้าคน... มากกว่าหกคน

 

 

          ฮือ ฉันว่าแล้วไง! ว่าคนอย่างหมอนี่ต้องมีคู่อริแน่นอน ฉันกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอ ใจสั่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ฉันไม่ค่อยตกอยู่ในสถานการณ์น่ากลัวแบบนี้

 

 

          “ใจเย็น ฉันจัดการเอง” เขาหมุนตัวกลับและดึงฉันหลบอยู่ด้านหลังของเขา นัยน์ตาดุน่ากลัวนั่นเปล่งประกายหาเรื่องแบบสุดๆ ฉันคิดว่าไลท์เองก็คงรู้ตัวอยู่แล้วแต่เขาไม่ได้เอ่ยปากออกมาจนกระทั่งฉันพูด คนตัวสูงจับจ้องไปที่ผู้ชายคนนึง เขาตัวสูงกว่าร้อยแปดสิบ ตาของเขาเรียวเล็กและคมกริบ จมูกไม่โด่งนัก สวมเสื้อกันหนาวแขนยาวสีดำสนิทและกางเกงยีนส์ขาดๆ

 

 

          “ตามมาทำไม” ไลท์มองด้วยท่าทีไม่เป็นมิตร ฉันหดตัวลีบเล็กอยู่ด้านหลัง เพราะหลังจากที่ผู้ชายคนนั้นก้าวขึ้นมาข้างหน้า ก็มีพวกอีกสี่ห้าคนเดินออกมาจากฝูงชนด้วย

 

 

          ฉันก็ไม่อะไรหรอกนะ แต่ฉันไม่คิดว่าไลท์จะชนะทั้งที่ยังมีฉันพ่วงด้วยอย่างงี้หรอก

 

 

          คนถูกถามยิ้มก่อนจะเหลือบสายตามามองหน้าฉันที่หลบอยู่ด้านหลังด้วยท่าทีแปลกๆ ฉันถึงกับสะดุ้งเล็กๆ เพราะสังหรณ์ใจไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่ เขาคงไม่ได้หมายตาจะฆ่าฉันพร้อมหมอนี่ใช่มั้ยเนี่ย ;_;

 

 

          ไม่เอานะ ฉันไม่เกี่ยว ถ้าเขาจะตายก็ให้เขาตายไปคนเดียวสิ ;_;

 

 

          “เป็นพวกไอ้ไวเหรอ...?” ไลท์ย่นคิ้ว “หรือเป็นพวกไหน ฉันคู่อริเยอะด้วยสิ จำไม่ได้หรอกนะ ถ้าไม่แนะนำตัว”

 

 

          “คู่อริ...?” คนถูกถามหัวเราะนิดๆ “โทษทีนะ ฉันไม่ได้มีปัญหากับนายหรอก”

 

 

          ฟู่ว

 

 

        ฉันถึงกับถอนหายใจโล่งอกในตอนที่หมอนั่นพูดจบ  อย่างน้อย ไลท์ก็ไม่ได้โดนหมายหัวอย่างที่ฉันคาด ทว่าฉันยังโล่งใจได้ไม่ถึงสามนาที อยู่ดีๆ คนตัวสูงก็ตวัดปลายนิ้วชี้มาที่ฉันพร้อมรอยยิ้มแปร่งๆ

 

 

      “ฉันมีปัญหากับยัยนี่ต่างหาก”

 



100%


อะ อ้าววววว

ยังไงเนี่ยเด็มมมม

แกไปทำไรไว้ เขาถึงได้ตามมาเนี่ย

พระ! 

แปะรูปคนเดินตาม

รูปภาพที่เกี่ยวข้อง



รักนาง หลงนาง อย่าลืมไลท์ แชร์ คอมเม้น
ติดแฮชแท็ก
#ไลท์โดนของ
ให้ด้วยน้าาาา
ร๊ากกกกก





รักนาง ชอบนาง
เม้นให้กำลังใจเค้าหน่อยน้าาา
สัญญาว่าจะมาไวๆ
ฝากติดแฮชแท็ก #ไลท์โดนของ

5555555555555555555555555555555+






MAKE ME SET
KISS ME TOUCH ME
CLICK ON IT!



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 123 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,385 ความคิดเห็น

  1. #6369 Kanijang_1630 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2563 / 22:53
    งานเข้า
    #6,369
    0
  2. #6284 MBLL (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 14:23

    คนโดนของต้องบอกได้ใช้ฟังไม่ใช่หรอ นี่อะไร อิไลท์มันพูดเอง คิดเอง เออเองหม๊ดดดดดดดดดดดดด

    #6,284
    0
  3. #6253 xวาuxวาu (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 เมษายน 2561 / 22:45
    อื้อหือ ถ้าคนเดินตามจะรูปงามขนาดนี้ ตามเหอะค่ะพาเข้าบ้านเลย งุ้ยย
    #6,253
    0
  4. #5095 Ginoza (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 มีนาคม 2561 / 09:06
    ฮืออออ ตลกเด็ม ใส่แบบนี้ยังกับดารา55555 ไลท์ก็ยังโหดเหมือนเดิม โอ้ยย เด็มไปมีปัญหาอะไรกับเขา555
    #5,095
    0
  5. #5024 KAKARN_MATO (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 11:34
    วอนอูวววววววววว-///-
    #5,024
    0
  6. #3249 Enjoy-jj (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 มกราคม 2561 / 22:31
    คนเดินตามโครตหล่อ ขอได้มะไรต์555
    #3,249
    0
  7. #2378 ` perfect.point (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2560 / 13:01
    วอนอู -///-
    #2,378
    0
  8. วันที่ 29 สิงหาคม 2560 / 04:51
    กรี๊ดดดด ไหนคนเดินตามเปงคนนี้ได้ ขอเปลี่ยนตัวพระเอกได้มะ หลงนางงงงง
    #1,982
    0
  9. #1888 mojiaer (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 03:01
    ถ้าคนตามมาหน้าตางี้ตามเลยค่ะ ยอมโดนตาม
    #1,888
    0
  10. #1570 ntn.9846 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 07:37
    หื้มอ้าว คดีพลิก
    #1,570
    0
  11. #1374 FernBiazzarro (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 09:07
    #ทีมคนเดินตาม กรี๊ดดดดดด
    #1,374
    0
  12. #1262 Melon_cherry (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2560 / 22:47
    ชอบมากเลยสนุกมากก วอนอู ก้อมา-///-
    #1,262
    0
  13. #1027 Bluethillip (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 19:37
    ตงิดใจเแปลกๆ ไลท์เหมือนโดนของจริงๆ แต่อีกมุมเหมือนแกล้งทำอ่ะ เอาใจสู้เด็มนะโว้ยย ><
    #1,027
    0
  14. #987 BabyPolarBear (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2560 / 06:50
    วอนอู อร๊ายยย ถ้าคนแบบนี้เดินตาม หนูยอมแล้วค่ะ หนูยอมทุกอย่างเลย 5555
    #987
    0
  15. #980 Rain Rainy (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2560 / 02:47
    ห๊ะ 555555555555
    #980
    0
  16. #976 น้ำหยดดด (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2560 / 18:30
    คนเดินตามมันสามีฉันนิแอ่ก///ออกประเด็น-/-แกเค้าโดนเศษน้ำหอมใช่มั้ยห้ะะะมาแย่งเด็มเหรอเอาสิแย่งเลยใครแพ้มาหาเจ๊เดะเจ๊ปลอบเอง555//เกิบใครลอยมา
    #976
    0
  17. #970 Mintx2 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2560 / 06:41
    โอยยยยยยยยยใจบางกับคนเดินตามเลยทีเดียว
    #970
    0
  18. #962 นุ่ม (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 23:18
    อร๊ายยยยยย
    #962
    0
  19. #954 Skyhight 15 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 21:58
    วอนอู..เดินตามมเอิ่มม..หนูยอมแล้วค่ะ!!เดินตามต่อได้..เราจะถือว่าไม่มีไลท์ยุตรงนั้น55
    #954
    0
  20. #953 Y'Ym Yuii (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 21:39
    แกไปทำไรมาอีเด็มมมมม5555
    #953
    0
  21. #952 อัยย์จันทร์ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 21:14
    เมจไลท์หล่อมากกกก
    #952
    0
  22. #951 ก้อนขี้เกียจ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 20:57
    ถ้าคนเดินตามหน้าตาแบบนี้...พิมาเดินตามหนูทั้งชีวิตเลยค่ะ ยอมมมมม5555
    #951
    0
  23. #950 merry ay (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 20:53
    คนเดินตามสามีช้านนนนน
    #950
    0
  24. #949 bai cha (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 19:53
    จีบป่ะเนี่ยยยไลท์หึงดิ๊ อิอิ555
    #949
    0
  25. #948 pinkydrop (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 19:25
    อหหหหหห คนเดินตามมมม ตามกลิ่นน้ำหอมมาป่ะเนี๊ยยยย 55555
    #948
    0