ดั่งเพลิงพิศวาส (ตบจูบถึงพริกถึงขิง)

ตอนที่ 6 : บทที่ 2 (33%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,484
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    18 มิ.ย. 62


ในภาพอาจจะมี ข้อความ


บทที่ 2
 

งานวันเกิดของรัฐมนตรีประภาสเต็มไปด้วยแขกเหรื่อระดับวีไอพี นักธุรกิจน้อยใหญ่ทั้งในและต่างประเทศที่มีบริษัทในเมืองไทยเดินทางมาร่วมแสดงความยินดีกันอย่างคับคั่ง เจ้าของงานยืนยิ้มต้อนรับแขกอยู่ด้านหน้า ในขณะสนธิและยุวเรศ ผู้บริหารเอสซีแอล ดีเวลลอปเมนท์ยืนอยู่ด้านหลัง ยุวเรศมองนาฬิกาบนข้อมือขึ้นดูเวลาแล้วหันไปพูดกับสนธิ

บอสใกล้ถึงแล้วค่ะคุณสนธิ

สนธิพยักหน้ารับรู้แล้วขยับไปยืนกุมมืออยู่ข้างๆ รัฐมนตรีประภาส ขออนุญาติครับท่าน ประธานกรรมใหญ่ของเอสซีแอลใกล้จะถึงแล้วครับ

“จริงเหรอรัฐมนตรีประภาสและคุณหญิงอัมพรมองประตูทางเข้า คุณหญิงไปตามยัยดามาทำความรู้จักกับประธานกรรมการใหญ่ของเอสซีแอลด้วยนะ

ได้ค่ะคุณพี่คุณหญิงอัมพรยิ้มให้สามีแล้วเดินไปหาอลินดา ไม่นานก็กลับมายืนข้างสามีพร้อมกับคนเป็นลูก แต่ก่อนที่ประธานบริษัทเอสซีแอลจะมาถึง พศิน คุณหญิงอมรรัตน์ และสามีก็มาถึงงาน ทั้งสามลงจากรถเสร็จก็ตรงมาหาเจ้าของงานด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

อุ้ยตายมายืนต้อนรับกันพร้อมหน้าเลยนะคะคุณหญิงอมรรัตน์กล่าวทักทายและยกมือไหว้เจ้าของงานตามมารยาท อลินดาทำความเคารพทั้งสามอย่างนอบน้อม คุณหญิงอมรรัตน์จึงรีบรุนหลังบุตรชายให้ไปยืนเคียงข้างหญิงสาวทันที

วันนี้หนูดาสวยมากเลยนะคะลูกหญิงสูงวัยมองร่างระหงในชุดราตรีสีขาวงาช้างที่เข้ารูปทรงโค้งเว้าแบบพอดีตัว อีกทั้งสีของชุดยังขับให้ผิวขาวเนียนละเอียดดั่งผิวทารกนั้นน่าพิศมองยิ่งขึ้นไปอีก

ขอบคุณนะคะ

เชิญข้างในเลยค่ะคุณหญิงคุณหญิงอัมพรผายมือเชิญแขกคนสนิท แต่ยังไม่ทันที่ครอบครัวของพศินจะเดินเข้าไปในงาน รถยนต์คันหรูสีดำมันวาวก็แล่นมาจอด สนธิและยุวเรศเดินเลี่ยงไปยืนกุมมือรอข้างรถ ทำให้ทุกคนต่างหันไปมองเป็นจุดเดียวกัน อลินดาเห็นรถคุ้นตาก็หัวใจกระตุก และภาวนาขออย่าให้เป็นผู้ชายน่ากลัวคนนั้นเลย แต่แล้วคำภาวนาของหญิงสาวก็ไม่เป็นผลเมื่อร่างสูงสง่าด้วยความสูงหกฟุต ที่สวมชุดสูทสีเข้มยี่ห้อจิออร์จิโอ อาร์มานี่ ซึ่งถูกตัดเย็บให้เข้ารูปขนาดพอดีตัว อวดสัญลักษณ์อันนูนเด่นแห่งบุรุษเพศก้าวลงมายืนข้างรถ วันนี้ไม่มีแว่นกันแดดปิดบังใบหน้า ทำให้เธอเห็นหน้าเขาชัดเจน

ใบหน้าคมเข้มวันนี้ดูสะอาดสะอ้าน หนวดเคราเขียวที่พาดผ่านทั้งสองข้างแก้มถูกโกนสั้น จมูกโด่งรับกับริมฝีปากหยักลึกได้รูปไม่บางหรือหนาจนเกินไปที่กำลังคลี่ยิ้มน้อยๆ นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มซึ่งเต็มไปด้วยพลังอำนาจพุ่งตรงไปยังร่างบอบบางของอลินดาทันทีราวกับวิถีกระสุน จนคนถูกมองเย็นสะเทิ้นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ ร่างสูงก้าวมายืนอยู่เบื้องหน้าด้วยท่าทางมั่นคงองอาจ ในขณะที่สายตาคมยังสะกดเธอจนไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว

อลินดารับรู้ถึงแรงพลังความแค้นที่แผ่ผ่านมากระทบร่าง จนเท้าเรียวต้องขยับถอยหลังไปหนึ่งก้าว บรรณเห็นความหวาดระแวงและตื่นตระหนกของคุณหมอคนสวยก็ยิ่งถูกใจ แต่ก่อนที่บรรณจะมาถึงตัวอลินดา เสียงคุณหญิงอมรรัตน์ก็ดังขึ้น

หยุดนะ แกเป็นใคร งานนี้มีแต่ผู้ดีทั้งนั้น ไม่ใช่ว่าพวกอันธพาลข้างถนนอย่างแกจะเข้ามาได้หญิงสูงวัยขยับไปยืนประจันหน้ากับบรรณ พศินเห็นท่าไม่ค่อยดีก็รีบปรี่เข้าไปจับแขนมารดาแล้วค่อยๆ ดึงถอยออกมา

คุณหญิงรู้จักผู้ชายคนนี้ด้วยเหรอคะคุณหญิงอัมพรเอ่ยถามพลางมองบรรณสลับกับคุณหญิงอมรรัตน์

รู้จักสิคะ รู้จักดีด้วย มันก็คือ..ผะ…” คุณหญิงอมรรัตน์เบรกตัวเองไว้ได้ทัน เพราะยังไงความลับเรื่องพศินมีลูกมีเมียก็ต้องเป็นความลับต่อไป ทุกคนนิ่งฟังคำตอบแต่ก็ไม่มีประโยคใดๆ หลุดรอดออกมา บรรณกระตุกยิ้มหยันๆ พลางกวาดสายตามองครอบครัวพศินด้วยท่าทีแข็งกร้าว แล้วไปหยุดอยู่ที่ดวงตาสวยหวานที่มีเงานุ่มๆ ดุจกำมะหยี่ของอลินดา

เก็บประโยคที่จะพูดเอาไว้ก่อนดีกว่าครับ เพราะถ้าหลุดออกมาเรื่องจะหมดสนุกเสียก่อนบรรณบอกเป็นนัยๆ และมีเพียงพศินเท่านั้นที่รู้ว่าเขาคือใคร

เอ่อบอสครับ ท่านนี้คือรัฐมนตรีประภาศ และคุณหญิงอัมพร ภรรยาของท่านครับสนธิแนะนำเพื่อเบนความสนใจของทุกคน ท่าทีนอบน้อมของสนธิและยุวเรศที่แสดงต่อชายหนุ่ม ทำให้อลินดารู้ได้ทันทีว่าเขาคงไม่ธรรมดาแน่ๆ

สวัสดีครับท่าน คุณหญิงบรรณพนมมือไหว้อย่างมีสัมมาคารวะ สนธิจึงทำหน้าที่แนะนำต่อ

นี่คือคุณ บรรณ มัณตะธารา ประธานกรรมการใหญ่ของมัณตะธารากรุ๊ปซึ่งเป็นบริษัทแม่ของเอสซีแอล ดีเวลลอปเมนท์ อีกทั้งท่านยังเป็นทายาทที่เหลืออยู่เพียงหนึ่งเดียวของตระกูลมัณตะธาราครับ

ตำแหน่งที่สนธิบอกทำเอาคุณหญิงอมรรัตน์อ้าปากค้าง ดวงตาถลึงเหลือกจนแทบจะหลุดออกมาจากเบ้า ด้วยไม่คิดว่าผู้ชายป่าเถื่อนและเจ้าอารมณ์จะมีศักดิ์เป็นถึงประธานองค์กรใหญ่ที่ประสบความสำเร็จมากมายขนาดนี้

ยินดีที่ได้รู้จักคุณบรรณ ผมและครอบครัวรู้สึกเป็นเกียรติอย่างมากที่ได้พบตัวจริงของคุณรัฐมนตรีประภาสทักทายด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

ผมเองก็รู้สึกเป็นเกียรติเช่นกันครับที่ได้พบคนสำคัญในคณะรัฐบาลบรรณตอบอย่างสุภาพก่อนจะมองไปที่อลินดา ทำให้คุณหญิงอัมพรต้องกุมมือบุตรสาวแล้วพามายืนข้างกาย

อลินดา ลูกสาวของเราค่ะคุณบรรณ

อลินดาพนมมือไหว้และเลี่ยงที่จะสบตาคู่คม พศินเห็นสายตาของบรรณมองคนที่ตนเฝ้าหมายตาก็ขยับมายืนชิดหญิงสาวเพื่อประกาศความเป็นเจ้าของเต็มที่ แต่พศินหารู้ไม่ว่านั่นเท่ากับไปเพิ่มเพลิงแค้นในหัวใจของเจ้าพ่อหนุ่มให้ลุกโชนมากกว่าเดิมเป็นเท่าทวี

เชิญด้านในดีกว่านะคะคุณหญิงอัมพรผายมือเชิญ โดยไม่ลืมที่จะกุมมือบุตรสาวเดินไปพร้อมๆ กัน และบรรณได้รับเกียรติให้นั่งโต๊ะเดียวกับเจ้าของงาน ที่สำคัญไปกว่านั้นคือเก้าอี้ของเขาติดกับอลินดา ทำเอาหญิงสาวหายใจไม่ทั่วท้อง รู้สึกร้อนวูบวาบและหวาดหวั่นระคนกันไปหมด

ดาคุยเป็นเพื่อนคุณบรรณไปก่อนนะลูก พ่อกับแม่จะไปทักทายแขกคนอื่นๆ ก่อน รัฐมนตรีเอ่ยขึ้นแล้วพาภรรยาไปทักทายแขกตามหน้าที่เจ้าภาพที่ดี

พ่อคะ…เดี๋ยวก่อน...” อลินดาเรียกบิดาและเตรียมจะขยับตัวลุกขึ้น ทว่าก็ถูกบรรณคว้ามือบางเอาไว้เสียก่อน หญิงสาวพยายามชักมือกลับแต่เขาเกร็งข้อมือและออกแรงบีบจนเธอต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ

ทำไม กลัวนายพศินเข้าใจผิดหรือยังไง

ไม่เกี่ยวกับเขา และคุณก็กรุณาปล่อยมือฉันด้วยค่ะเธอใช้ไม้อ่อนด้วยการพูดอย่างสุภาพเข้าสู้ แต่ชายหนุ่มไม่สนใจ มือหนาแกร่งยังคงกุมมือเล็กของเธอไว้แน่นเช่นเดิม

คุณบรรณ…”

อลินดาเรียกชื่อเขาเป็นครั้งแรกอย่างเลี่ยงไม่ได้ ใบหน้าคมเข้มเต็มไปด้วยเสน่ห์หันมาช้าๆ และสบตากลมโตที่มีแววของความตื่นตระหนกเจืออยู่

จำชื่อนี้ให้ขึ้นใจนะอลินดา เพราะต่อไปคุณจะต้องเรียกผมทุกวัน

ประโยคดังกล่าวทำเอาหญิงสาวถึงกับผงะ หัวใจเต้นแรงระทึกคล้ายจะทะลุออกมานอกอกเสียให้ได้ ความคลางแคลงสงสัยเกี่ยวกับผู้ชายคนนี้มีมากขึ้นเรื่อยๆ แต่สัญชาตญาณของเธอบอกให้รู้ว่าเขาช่างน่ากลัวยิ่งนัก และเธอก็ควรต้องอยู่ห่างๆ เขาให้มากที่สุด

คุณเป็นใครและต้องการอะไรกันแน่

หึหึถ้ารีบบอกไป เรื่องมันก็จบเร็วสิคุณหมอ เรามาช่วยกันเขียนบทละครชีวิตขึ้นมาใหม่กันเถอะ เขียนให้ยาวๆ แบบดราม่าไปเลย เพราะถ้าจบง่ายๆ สั้นๆ มันไม่สะใจผมบรรณบอกยิ้มๆ แววตาคมเยือกเย็นและไร้ความรู้สึก

หมายความว่ายังไง?” อลินดาถามเสียงห้วนขึ้น เพราะหญิงสาวรู้สึกว่ากำลังถูกเขาข่มขู่และเล่นสงครามประสาทให้ตนหวาดกลัว

“ก็หมายความว่า…” เจ้าพ่อหนุ่มหยุดพูดและลดสายตาลงมาจับจ้องที่กลีบปากอวบอิ่มซึ่งถูกเคลือบด้วยลิปสติกครอสอย่างหื่นกระหาย อลินดารู้ว่าถูกมองอะไรจึงรีบเม้มปากเป็นเส้นตรงและหันไปอีกทาง ก่อนจะประสานสายตากับพศิน จนอีกฝ่ายต้องรีบเดินเข้ามาหา

มีอะไรให้พี่ช่วยไหมน้องดา

เอ่อ…” อลินดาเตรียมจะบอกพศิน แต่แรงบีบที่ข้อมือบางเตือนให้เธอรู้ว่าอยู่นิ่งๆ เป็นดีที่สุด ปะเปล่าค่ะไม่มีอะไร ในที่สุดหญิงสาวจำต้องโกหก แต่พศินไม่ยอมกลับไปนั่งที่เดิม

เธอบอกแล้วนี่ว่าไม่มีอะไร นายก็ควรจะกลับไปนั่งที่ของนายได้แล้วบรรณเอ่ยปากไล่ พศินแม้จะหวงอลินดามากแค่ไหน แต่ก็ไม่กล้าต่อกรกับบุรุษผู้ยิ่งใหญ่แห่งน่านน้ำอันดามันได้ จึงจำยอมศิโรราบล่าถอยกลับไปนั่งตามเดิม

ทำไมไม่นั่งกับน้องดาละลูก ปล่อยให้ผัวใหม่นังพัดใกล้ชิดน้องดาแบบนั้นได้ยังไงคุณหญิงอมรรัตน์ต่อว่าบุตรชายเสียงขรม พศินเสียฟอร์มอยู่แล้วก็ยิ่งหงุดหงิดมากกว่าเดิม

แม่ไม่รู้ความจริงก็อย่าพูดมากดีกว่า

ความจริงอะไร?” คุณหญิงอมรรัตน์ขมวดคิ้วถามด้วยความสงสัย เพราะสองครั้งสองคราที่บุตรชายเจอผู้ชายคนนั้นแล้วเป็นต้องแสดงออกชัดเจนว่าหวาดกลัวอย่างเก็บอาการไว้ไม่มิด

คุณบรรณเป็นพี่ชายพัดชานะสิแม่

คุณหญิงอมรรัตน์อ้าปากค้างพร้อมกับยกมือขึ้นทาบอกอย่างตกใจเป็นที่สุด ด้วยเข้าใจผิดมาตลอดว่าพัดชาไม่มีหัวนอนปลายเท้า เป็นเด็กใจแตกเที่ยวจับผู้ชายไปวันๆ ถึงขนาดว่านางไม่ยอมจัดงานแต่งให้ทั้งสอง แต่พัดชาก็ยังยอมทุกอย่าง ทำให้นางได้ใจ พูดเสียดสีกระแนะกระแหนต่างๆ นานาให้พัดชาเสียใจมาโดยตลอด แต่หญิงสาวก็ไม่ยอมบอกฐานะที่แท้จริงของตัวเองแม้แต่กับพศิน เนื่องจากอยากได้ใจฝ่ายสามีจากความดีที่ตนมี ไม่ใช่ได้ใจเพราะเงินทองที่ติดตัวเธอมา ซึ่งพศินเองก็รู้เพียงว่าพัดชาเป็นคนภาคใต้และมีบรรณเป็นพี่ชายเท่านั้น

ขณะที่คุณหญิงอมรรัตน์กำลังเค้นเอาความจริงกับบุตรชายชนิดเอาเป็นเอาตาย บรรณก็ถูกเชิญออกไปเปิดฟลอร์พร้อมกับบุตรสาวเจ้าของงาน ชายหนุ่มจึงต้องพาอลินดาออกไปเต้นรำ โดยไม่สนใจว่าเธอจะขืนตัวต่อต้านยังไง แต่ท้ายที่สุดแล้วหญิงสาวก็ต้องพ่ายแพ้ต่อความต้องการของเขาจนได้


ผลงานเรื่องอื่นๆ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

10 ความคิดเห็น