ดั่งเพลิงพิศวาส (ตบจูบถึงพริกถึงขิง)

ตอนที่ 7 : บทที่ 2 (60%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,408
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    19 มิ.ย. 62


ในภาพอาจจะมี ข้อความ


บทที่ 2
 

ยิ้มหน่อยสิคุณ เดี๋ยวใครๆ ก็หาว่าผมบังคับคุณออกมาเปิดฟลอร์หรอกเสียงทุ้มดังอยู่เหนือศีรษะได้รูป

หรือว่าไม่จริง

หึหึมีเรื่องจริงอีกมากมายที่มันซ่อนอยู่...อลินดาเสียงบรรณแม้จะราบเรียบ หากแววตาคมกลับแดงก่ำ จนอลินดาต้องทำปากขมุบขมิบเป็นการ ด่ากลายๆ

จากนั้นใบหน้าคร้ามก็โน้มลงมาหา ปลายจมูกโด่งห่างจากแก้มปลั่งไม่ถึงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดซอกคอระหง หญิงสาวรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ วูบวาบอย่างบอกไม่ถูก เมื่อไม่มีปฏิกิริยาตอบรับใดๆ บรรณจึงสอดมือไปตามเอวคอด แล้วกระชับวงแขนดึงเอาร่างบอบบางเข้ามาหาตน

นี่คุณ…” อลินดาหน้าเหวอ เจ้าพ่อหนุ่มเหยียดยิ้มน้อยๆ ขณะพาเธอสโลว์ไปตามจังหวะเสียงเพลง ฉันอึดอัดนะคะ

แต่ผมกำลังสบายเขาทำท่าผิวปากอย่างไม่เดือดเนื้อร้อนใจสักนิด อลินดาขืนตัวไว้ไม่ยอมขยับตามจนบรรณต้องหยุดและก้มมองเธอ แม้ริมฝีปากเขาจะยกยิ้มหากแต่แววตากลับวาวโรจน์บ่งบอกถึงอารมณ์ และเธอมั่นใจว่าเขามีบางอย่างที่ปิดซ่อนเอาไว้ ซึ่งสิ่งนั้นมีเธอและครอบครัวเข้าไปเกี่ยวข้องอยู่ด้วยอย่างแน่นอน ไม่งั้นเขาจะเสนอตัวเป็นสปอนร์เซอร์ใหญ่จัดงานวันเกิดในครั้งนี้ให้พ่อเธอทำไม

เก็บความสงสัยของคุณเอาไว้ เพราะคุณจะได้ไปหาคำตอบเองในไม่ช้า บรรณโน้มตัวเข้าไปกระซิบบอกข้างๆ ใบหูเล็ก ซึ่งเป็นภาพที่คนข้างนอกมองเหมือนหนุ่มสาวกำลังจะจุ๊บแก้มกันไม่มีผิด และพศินก็ทนไม่ไหวรีบเดินดุ่มๆ เข้าไปในฟลอร์เต้นรำอย่างรวดเร็ว

น้องดา เต้นรำกับพี่นะครับพสินเวลานี้ดีกรีแอลกอฮอล์มากพอที่จะเห็นราชสีห์เป็นมดปลวก บรรณเหยียดยิ้มไม่ยอมปล่อยมือจากร่างงาม

เสียใจด้วยนะคุณพศิน คืนนี้อลินดาต้องเต้นรำกับฉันคนเดียวเท่านั้นเจ้าพ่อหนุ่มขยับพาหญิงสาวออกห่าง พศินยืนมองด้วยความหงุดหงิดปนฉุนเฉียว และมีสาวสวยนางหนึ่งเดินมาหวังจะแก้หน้าให้เขา แต่กลับถูกชายหนุ่มผลักออกห่างตัว ก่อนจะเดินหนีออกจากงาน

ฉันไม่ใช่สมบัติของคุณ กรุณาปล่อยด้วยค่ะ

อีกหน่อยคุณจะเป็นมากกว่านั้น

คำขู่สองครั้งสองคราที่ได้ยิน ทำเอาอลินดามั่นใจว่าไม่ใช่เขาคะนองปากพูด แต่เขาตั้งใจจะขู่ให้เธอกลัวต่างหาก

คุณเล่นสงครามประสาทกับฉัน ต้องการอะไรกันแน่เธอหยุดการเคลื่อนไหวและเบี่ยงตัวออกจากวงแขนแกร่ง บรรณก็ยอมปล่อยในขณะที่สายตายังคงสบกันอย่างไม่มีใครยอมใคร

นั่นเป็นคำตอบสุดท้ายคุณหมอ แต่คำตอบต่อไปจะเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องแล้วบรรณก็เดินออกจากฟลอร์เต้นรำ อลินดาต้องการความกระจ่างจึงรีบเดินตามไปติดๆ จนมาทันเขาที่ระเบียงด้านนอกห้องจัดเลี้ยง

เดี๋ยวก่อนค่ะเสียงหวานที่ดังอยู่เบื้องหลัง ทำให้ร่างสูงชะงักแต่ไม่ยอมหันกลับมาหา จนกระทั่งเธอเดินมาหยุดตรงหน้าโดยเว้นระยะห่างประมาณหนึ่งเมตร

ว่าไงหืม...บรรณเขย่งปลายเท้าขึ้นแล้วสอดมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงสแล็กส์ตัวหรู

คุณต้องการอะไรกันแน่ บอกฉันได้ไหม...” อลินดาเอ่ยถามเสียงนุ่ม หวังจะให้เขาใจอ่อนยอมพูดในสิ่งที่เธออยากรู้ บรรณเอียงคอมองดวงหน้าสวยหวานด้วยประกายตาลุกวาว

หนึ่งชีวิตที่เสียไป ต้องมีคนชดใช้เจ้าพ่อหนุ่มกดเสียงต่ำอย่างน่ากลัว อลินดาได้ฟังถึงกับสับสนไปหมด ไม่รู้ว่าใครไปสร้างความโกรธแค้นให้เขานักหนา บรรณถือโอกาสนั้นไล้แก้มนวลด้วยปลายนิ้วเบาๆ ก่อนจะโน้มกายลงไปหา

จุ๊บ

สัมผัสวาบหวามนั้นทำให้อลินดานิ่งงันราวกับถูกมนต์สะกด ทุกส่วนของร่างกายเหมือนไร้เรี่ยวแรงต่อต้าน เจ้าพ่อหนุ่มขยับปลายจมูกละเลื่อนไปตามแก้มขาวอมชมพู แล้ววกลงมาจูบที่ริมฝีปากอิ่มหนึ่งครั้งดังจ๊วฟ จากนั้นก็ผละออกห่างเพียงนิด

หึหึ…” ร่างสูงใหญ่หัวเราะในลำคอ แล้วเดินจากไปช้าๆ ในขณะที่อลินดายังคงยืนนิ่งอยู่กับที่ พศินออกมาสงบสติอารมณ์ข้างนอกเห็นบรรณเดินห่างจากผู้หญิงที่ตนหมายปองก็รีบปรี่เข้าไปหาทันที

น้องดา…”

เสียงเอ่ยเรียกนั้นทำเอาอลินดาหลุดจากภวังค์และมองหาบรรณด้วยท่าทีงุนงง ทำเอาพศินหน้าตึง ก่อนจะเอื้อมมือไปกระชากต้นแขนเรียวเข้ามาหาตน

ว้ายพี่พศินจะทำอะไร ปล่อยน้องดานะ

น้องดามองหามันใช่ไหมพศินตวาดอย่างลืมตัว อลินดาไม่เคยเห็นชายหนุ่มเป็นแบบนี้มาก่อนก็ตกใจ รีบยกแขนขึ้นผลักอกกว้างให้ออกห่าง

พี่พศินพูดเรื่องอะไร น้องดาไม่เข้าใจ

ไม่เข้าใจเรื่องไอ้บรรณไม่เป็นไร แต่พี่อยากให้น้องดาจำให้ขึ้นใจว่า เราสองคนกำลังจะหมั้นกันเร็วๆ นี้” ชายหนุ่มประกาศความเป็นเจ้าของ

น้องดาไม่เคยรู้เรื่องนี้เลย พี่พศินเข้าใจผิดอะไรหรือเปล่าคะอลินดาถามด้วยสีหน้ากังวล

วันนี้ก็รู้ไว้ซะว่าน้องดาเป็นของพี่ พี่ยอมทำทุกอย่างเพื่อจะได้แต่งงานกับน้องดา แม้ต้องทำผิดต่อ…” พศินหยุดประโยคสำคัญไว้ อลินดาตกใจกับอารมณ์เกี้ยวกราดของอีกฝ่าย และประโยคที่ขาดหายไปนั้นทำเอาหัวใจคุณหมอสาวกระตุก

ดาจะไม่ยอมแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รักแน่นอนค่ะ พี่พศินอย่าพยายามอีกเลยนะคะพูดจบหญิงสาวก็เดินฉับๆ จากไป ส่วนพศินได้แต่ยืนมองแผ่นหลังบางอย่างคับแค้นใจเป็นที่สุด

หยิ่งผยองไปเถอะอลินดา อีกไม่นานเธอก็ต้องมาเป็นเมียของฉันชายหนุ่มพึมพำตามลำพัง แววตาเต็มไปด้วยความมาดมั่นในขณะที่อลินดาไม่มีโอกาสได้รู้ หากแต่ท่าทีและคำพูดของพศิน บรรณซึ่งหลบอยู่ข้างกำแพงได้ยินชัดเจนจนริมฝีปากหยักสีน้ำชายกโค้งขึ้น

เจ้านายจะจัดการกับหมอนี่ยังไงครับเจตต์เอ่ยถามผู้เป็นนาย

มันอยากได้อะไร เราก็ทำให้มันผิดหวังทั้งแม่ทั้งลูก และที่สำคัญไปกว่านั้น ฉันอยากได้หุ้นแลนด์พร็อพเพอร์ตี้ทั้งหมด นายให้คนของเราไปจัดการได้เลยบรรณสั่งลูกน้องคนสนิทด้วยรอยยิ้มมุมปาก เจตต์ซึ่งเดินตามเจ้านายไปที่รถรีบล้วงเอาเครื่องมือสื่อสารขึ้นมาแจ้งแผนการอันแยบยลของนายใหญ่แห่งมัณตะธารากรุ๊ปให้บรรดาลูกน้องในสังกัดรับรู้กัน


ผลงานเรื่องอื่นๆ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

10 ความคิดเห็น