ดั่งเพลิงพิศวาส (ตบจูบถึงพริกถึงขิง)

ตอนที่ 21 : บทที่ 5 (75%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,566
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    31 ก.ค. 62

กราบสวัสดีรีดเดอร์ที่น่ารักทุกท่าน ไรท์เตอร์ต้องขออภัยเป็นอย่างมากที่ไม่ได้อัพ ดั่งเพลิงพิศวาส มาเป็นเวลาหลายวัน พอดีช่วงนี้ทั้งติดงานราชและงานหลวง อีกทั้งยังซ้ำด้วยไข้หวัดใหญ่เป้งๆ (เหมือนถูกหวย X2 เลย หุหุหุ) เผื่อจะเข้าสู่โหมดปกติได้ ก็เล่นเอาแทบแย่ โอเคกันเนาะ หลังจากนี้ไรท์เตอร์ก็จะกลับมาอัพกันตามปกติ จุ๊บๆๆ


บทที่ 5


อย่าทำอะไรฉันเลยนะคะ ได้โปรดเธอตาโตเมื่อใบหน้าคมเข้มโน้มลงมาใกล้ๆ ก่อนที่ริมฝีปากหยักร้อนจะตะโบมจูบแก้มขาวจนบู้บี้ พร้อมทั้งสูดเอากลิ่นหอมแห่งสาวพรหมจรรย์เข้าเต็มปอด จากนั้นก็ลากไล้ไรหนวดแข็งๆ ไสเสียดไปตามโครงหน้ารูปไข่ แล้ววกเข้าไปประกบกับกลีบปากอิ่มเต็มหมายจะบดขยี้เพื่อลงทัณฑ์ แต่อลินดาอ่านการเคลื่อนไหวออก จึงรีบเบี่ยงหน้าหนีอย่างว่องไว

ฮื่ม…”

บรรณคำรามลึกในลำคอเมื่อถูกขัดใจ ก่อนจะตามตื้อไม่เลิกด้วยการใช้ตอเคราสากระคายแหลมๆ ถูไถเข้ากับผิวบอบบางไปมาจนเป็นรอยแดงจ้ำ

อลินดาทั้งเจ็บทั้งเสียวสะท้านระคนกันไปหมด มือเรียวพยายามจิกข่วนร่างกำยำไม่ว่าจะเป็นลำแขน แผ่นหลังหนา และต้นขาแกร่ง จนใบหน้าคมต้องย้ายมาดูดดุนสลับกับซุกไซ้ซอกคอขาวผ่องแทน

อื้ออื้อ...ปล่อยฉันนะคุณบรรณ

หญิงสาวดิ้นพล่าน พร้อมทั้งยกเข่าตั้งฉากขึ้นเหมือนเป็นโล่กำบังเพื่อไม่ให้เอวสอบหนั่นแน่นของอีกฝ่ายแนบชิดกับจุดยุทธศาสตร์แห่งอิสตรีเพศไปมากกว่านี้

เจ้าพ่อหนุ่มรู้สึกรำคาญ จึงรวบแขนอันฤทธิ์มากทั้งสองข้างไขว้ไปด้านหลังพร้อมกัน ยังผลให้อลินดาหมดหนทางที่จะขัดขืนทันที

“คุณท้องเมื่อไหร่ ผมก็ปล่อยเมื่อนั้น” เสียงทุ้มบอกเหี้ยมๆ ชวนให้ผวา ขณะใช้สายตาสำรวจความงดงามของร่างที่ไร้อาภรณ์ไปทั่วทุกซอกทุกมุม ไล่ตั้งแต่ทรวงอกอวบซึ่งมีจงอยถันสีชมพูระเรื่อชูช่อล่อสายตา หน้าท้องแบนราบขาวสะอาดเนียนละมุน และสะโพกผายโค้งเค้าดั่งแก้วไวน์คริสตัล จนอลินดาถึงกับเบิกตาโพลง

เลวที่สุด คุณอยากให้เขาเกิดมาเป็นเด็กไม่มีพ่อหรือยังไง

แล้วพอร์ตไม่มีทั้งพ่อทั้งแม่ ไอ้พวกเลวระยำเหล่านั้นมันเคยคิดถึงเด็กน้อยตาดำๆ บ้างหรือเปล่า ฮึ! ตอบมาผมมาสิ”

ไม่ว่าเธอจะเอ่ยอะไรออกมา ก็เหมือนกับเป็นการไปเติมไฟแค้นของเขาให้โหมกระพือแรงขึ้นหนักกว่าเดิม อลินดาเพิ่งรู้ว่าหนู พอร์ต ไม่ใช่ลูกของบรรณ แล้วใครกันล่ะที่เป็นพ่อแม่ของเด็กคนนี้?

แต่ฉันไม่รู้เรื่องอะไรเลยนะคะ

หึหึ แต่คุณก็คือหนึ่งในสาเหตุของเรื่องชั่วๆ ที่เกิดขึ้นทั้งหมด และผมก็ไม่มีทางปล่อยให้คนชั่วอย่างพวกคุณอยู่แบบมีความสุขได้ง่ายๆ หรอกชายหนุ่มเค้นเสียงรอดไรฟันและหรี่ตามองหมิ่นๆ อลินดาไม่รู้เรื่องกับสิ่งที่เขากล่าวหาก็ดิ้นรนหาอิสรภาพให้ตัวเอง

ฉันไม่รู้ว่านี่มันคือเรื่องอะไร แต่คุณก็ไม่ควรจะ…อุ๊บ!…” เสียงต่อว่านั้นหายวับไปกับริมฝีปากหยักที่โฉบเข้ามาประกบปิดโดยไม่มีความอ่อนโยนเลยแม้แต่น้อย

ความเคียดแค้นชิงชังถูกปลดปล่อยออกมาเป็นแรงบดขยี้ที่หนักหน่วง จนอลินดาเจ็บร้าวระบม ขณะพยายามแข็งขึงต่อต้าน เมื่อลิ้นสากร้อนกระหวัดชอนไชเข้าไปในโพรงปากนุ่มนิ่ม หญิงสาวก็รีบเม้มกลีบปากอย่างไม่ยอมให้เขารุกล้ำได้ง่ายๆ

บรรณถอนหายใจแรงๆ มือข้างหนึ่งยกขึ้นไปจับปลายคางมน ออกแรงบีบแก้มบริเวณตรงขากรรไกร ทำเอาคนที่พยายามขัดขืนต้องอ้าปากอย่างจำยอมให้เขารุกรานได้ตามใจชอบเป็นเวลาเนิ่นนาน

อย่าคิดว่าจะชนะผมได้นะอลินดาเขาผละใบหน้าออกมากดเสียงต่ำ ก่อนจะกระแทกจูบซ้ำรอยเดิมด้วยความดุดันที่ต้องการจะลงโทษทัณฑ์เอาไว้ อลินดาเจ็บจนน้ำตาไหลแต่ไม่สามารถเรียกความสงสารจากหัวใจหยาบกระด้างของเขาได้ หญิงสาวจำต้องยอมรับชะตากรรมนั้นโดยไม่รู้ว่าตัวเองเข้าไปเกี่ยวข้องกับเรื่องบ้าๆ นี้ได้ยังไง

เจ้าพ่อหนุ่มระบายอารมณ์คับแค้นที่อัดแน่นอยู่ในใจออกมาราวกับภูเขาไฟระเบิด ทำให้ร่างงามที่ถูกรุกรานนั้นเริ่มมีรอยแดงเต็มไปหมด กระทั่งแรงพยศค่อยๆ อ่อนลง แขนสองข้างร่วงพรูลงแนบลำตัวไม่ต่างกับเครื่องจักรที่หมดเชื้อเพลิง ดวงตาคมเข้มจึงเหลือบมอง เธอยังลืมตามองเพดาน ใบหน้าเย็นชาไร้ความรู้สึก

หึหึ…” บรรณหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน แล้วยกตัวขึ้นไปถอดเสื้อผ้า อลินดาเผลอหันไปมองเห็นร่างกำยำซึ่งมีเพียงชั้นในชายหุ้มวีเซฟเอาไว้ก็หน้าเห่อแดง แต่สะกดความหวาดหวั่นเอาไว้ข้างใน ทว่าคนเจนสนามรบเรื่องบนเตียงมีหรือจะไม่รู้ เขาจัดการถอดชิ้นสุดท้ายออก จากนั้นก็ทาบกายลงไปแนบชิด เนื้อแนบเนื้อ ส่วนโค้งเว้านุ่มหยุ่นบดเบียดกับกล้ามอกล่ำบึก ทำเอาหญิงสาวร้อนผ่าวเหมือนจะจับไข้

ความเย็นชาเอาชนะ เพลิงพิศวาส ไม่ได้หรอกนะ ทางที่ดีคุณร่วมมือกับผมดีกว่า ทำตามเงื่อนไขของผมทุกอย่าง คุณจะไม่เจ็บแถมมีความสุขจนลืมไอ้พศินมันไปเลยล่ะเขายิ้มเยาะอย่างคนที่เหนือกว่าทุกกระบวน อลินดาเจ็บไปทั้งใจกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อจากนี้

“คุณมันเลวที่สุด...เธอบอกพรางสบนัยน์ตาคู่คมด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง

บรรณขมวดคิ้วอย่างแปลกใจ ที่อีกฝ่ายมีท่าทีเฉยเมยไม่รู้สึกรู้สาอะไรแบบนั้น แต่แรงอาฆาตแค้นซึ่งผสานกับอารมณ์กำหนัดทำให้เขาไม่รีรอที่จะใช้นิ้วแกร่งไล้ไปตามกลีบปากบางสวย ลำคอ และลงไปหยุดนิ่งที่เนินทรวงขาวพร่าง ก่อนจะกอบกุมขยำบีบหนุบหนับเบาๆ จนเป็นก้อนกลมแน่นเพื่อให้เธอติดเชื้อไฟสวาท!

“อืมมม…”

เจ้าพ่อหนุ่มเพิ่มแรงบดจูบให้มากขึ้นเรื่อยๆ จนเสียงร้องเงียบหาย กลายเป็นเสียงครางอืออาขึ้นมาแทน ลิ้นสากได้โอกาสสอดแทรกเข้าไปเกี่ยวรัดตวัดตอดกับลิ้นนุ่มลุ่นที่พยายามหลบซ่อนอย่างหยอกเอิน สัมผัสวาบหวามนั้นทำเอาร่างงามสะท้าน ความตั้งใจในคราแรกที่จะใช้ความเงียบไร้การโต้ตอบเอาชนะการกระทำอันจาบจ้วงของเขา ทว่าสุดท้ายมันกลับไม่ได้ผลลัพธ์ตามที่ต้องการ เพราะบรรณใช้ลีลาและชั้นเชิงขั้นปรมาจารย์ ปลุกเร้าความปรารถนาที่ซ่อนอยู่ในตัวเธอลุกโชนขึ้น

ร่างกำยำที่ถูกเพลิงแค้นแผดเผาจนรุ่มร้อน ซึ่งพอได้สัมผัสเนื้อแท้เนียนนุ่ม และกลิ่นหอมละมุนจากกายสาว มีหรือจะไม่ดับมอดลง เลือดลมในกายถูกฉีดพล่านไหลเวียนไปทั่วจุดต่างๆ

ให้ตายสิความรู้สึกบ้าๆ นี้เกิดขึ้นกับเราได้ยังไง?

ยิ่งสะกัดกั้นมากเท่าใด คลื่นแห่งความสวาทก็ยิ่งซัดสาดแรงขึ้นมากเท่านั้น มันรุนแรงเสียจนประสาทกลางลำตัวเริ่มขยับเขยื้อนและต้องการที่จะผงาด!

ฮื้อคุณบรรณ…”

เสียงหวานละเมอเรียกขานเมื่อเขายกตัวออกห่าง ขณะบิดกายส่ายไปมาจนอกอวบดิ้นดุกดิกราวกับก้อนขนมเยลลี อลินดาไม่ตั้งใจล่อลวงหรือเชิญชวนให้ภมรร้ายอย่างบรรณเข้าไปลิ้มลอง แต่ที่เธอทำไปเพียงเพราะเป็นสัญชาตญาณของการป้องกันตัวเองเท่านั้น

ภาพตรงหน้าทำเอาบรรณเกร็งร่างพร้อมกับสูดหายใจดังฟืดฟาดเหมือนนักล่าเห็นเหยื่อ สายตาคมกริบยังคงจับจ้องใบหน้าสวยที่เต็มไปด้วยความหวาดหวั่น

ยั่วเป็นนี่…” เขายักคิ้วยียวน ส่วนอลินดาอายแทบแทรกแผ่นดินหนี

ฉะ...ฉันไม่…”

หญิงสาวพูดแค่นั้นก็ต้องเม้มปากแน่น เพราะมือหนาเริ่มเคล้าคลึงฐานทรวงนุ่มเบาๆ แม้จะพยายามปิดกั้นความซ่านสยิวที่ถาโถมเข้ามารุมเร้าราวกับพายุ แต่ท้ายที่สุดร่างกายของเธอก็ไม่สามารถต่อต้านอารมณ์หวามได้

ไม่ต้องยั่ว เพราะคุณต้องเป็นของผมอยู่แล้ว

อย่านะคะได้โปรด...อลินดาพูดแผ่วๆ เท่าสายลมกระซิบ ดวงตากลมหม่นเศร้าและเจ็บร้าวขึ้นทุกๆ วินาที บรรณกระตุกมุมปาก ยิ้มเยาะๆ อย่างพอใจที่เห็นศัตรูเจ็บปวดไม่ต่างจากที่ตนเคยเจ็บ

เรามาไกลเกินกว่าจะกลับไปยังจุดเริ่มต้นแล้วอลินดา เขาลดสายตาลงมองปากจิ้มลิ้มที่เม้มแน่นเป็นเส้นตรง ก่อนจะใช้ปลายนิ้วไล้ไปตามเรียวปากเพื่อให้เธอคลายออก อลินดากั้นหายใจอยู่นานแต่สุดท้ายก็ต้องแพ้พ่ายในที่สุด และนั่นก็ทำให้ริมฝีปากร้อนฉกเข้าไปประกบจูบอย่างดูดดื่มทันที

อ๊ะ...อื้อ…”

หญิงสาวครางออกมาอย่างกลั้นไว้ไม่อยู่ การกระทำแบบนั้นของเธอไม่ต่างอะไรกับการกระตุ้นให้ร่างของเจ้าพ่อหนุ่มร้อนผ่าวหนักกว่าเดิม ลิ้นสากแหวกว่ายเลาะเล็มไปตามขอบกระพุ้งแก้ม ขบเม้มหยอกเย้ากับลิ้นนุ่มเล็กจนเธอสำลักลมหายใจเพราะไม่รู้จังหวะ ก่อนที่ใบหน้าคมคร้ามจะผละออกมาเพียงนิด ยิ้มกวนๆ

“เป็นไง...รสจูบของผมมันเด็ดสะระตี่เลยใช่ไหม...”

ขะ...ขอร้อง...อย่าทำแบบนี้เลยนะคะคุณบรรณ…”

เรือนกายของอลินดาเริ่มอ่อนเหลวเหมือนเนยแข็งที่กำลังถูกเปลวไฟร้อนแรงเผาผลาญ กระทั่งอึดใจต่อมาหญิงสาวก็ต้องสะดุ้งเฮือก ไรขนอ่อนๆ ทุกเส้นพร้อมใจกันลุกซู่ เมื่อเขาโน้มตัวลงไปใช้ปากฮุบเข้าที่ยอดปทุมถันเม็ดเต่งโดยที่เธอไม่ทันได้ตั้งตัว

บรรณตวัดลิ้นที่พลิ้วไหวดั่งบทเพลงโรแมนติกอันไพเราะละเลียดภิรมณ์ อลินดาเกร็งร่างอย่างอับอาย แต่สัมผัสที่ชวนวาบหวามนั้นกลับเรียกร้องให้เธอตอบสนองต่อสัมผัสของเขาได้เป็นอย่างดี ชายหนุ่มฟอนเฟ้นที่ปลายปุ่มทรวงพร้อมกับครูดฟันของตัวเองแรงๆ จนหญิงสาวหวีดร้องเสียงดังลั่นด้วยความรู้สึกที่แปลกใหม่ระคนซ่านเสียวสุดจะบรรยาย

กรี๊ดดด! ไม่นะ อ๊าาา

เมื่อไม่สามารถหยุดเขาได้ ดวงตากลมโตสีดำสนิทก็ค่อยๆ ปิดลงเพื่อรับชะตากรรมที่ตนไม่ได้ก่อ แต่บรรณก็ไม่ยอมให้เธอนอนนิ่งเป็นท่อนไม้ง่ายๆ เขาใช้ประสบการณ์โลมเล้าด้วยการตวัดลิ้นรัวๆ ที่เม็ดทับทิมสีระเรื่อทั้งสองข้าง ส่วนมือก็บีบเคล้นฟ่อนเฟ้นสลับหนักไปเบา สุดท้ายร่างงามก็แอ่นขึ้นหาในขณะที่หัวใจดวงน้อยเต้นไม่เป็นส่ำดุจจะทะลุออกมานอกอกเสียให้ได้

   

ผลงานเรื่องอื่นๆ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

10 ความคิดเห็น